Slökkviliðsmaðurinn - 01.11.1981, Qupperneq 40

UR DAGBOK
NORÐURLANDAFARA
AÐDRAGANDINN
Það var í ágústmánuði sem umræður hófust
um hvort senda skyldi fulltrúa L.S.S. á
brunatækni-ráðstefnu í Gautaborg þann 7.-10.
september. í umræðum stjórnar þótti ekki þessi
ráðstefna ein sér nægilega áhugaverð til að leggja í
þann mikla kostnað sem er samfara því að senda
fulltrúa erlendis og því málið tekið útaf dagskrá að
sinni.
Eitt sinn er undirritaður átti síðan viðræður við
brunamálastjóra, barst þessi ráðstefna í tal og
kom m.a. fram þar að brunamálastjóri hyggðjst
sitja hana. Ræddum við um gagn sem við mættum
hafa af svona ráðstefnum yfirleitt, uppúr þeim
viðræðum spannst að ekki væri vitlaust að reyna
að kynnast framámönnum í skólamálum hinna
norðurlandanna og vorum við nokkuð sammála
um að Noregur og norski brunaskólinn myndi
standa okkur næst enda töldum við að mesta
áhersla skyldi lögð á að ná sambandi við
forráðamenn hans. Lagði ég síðan málið fyrir
stjórn L.S.S. og lýsti þeim áhuga mínum og
brunamálastjóra að L.S.S. sendi fulltrúa á
ráðstefnuna og að heimsækja norska brunaskól-
ann og jafnvel reyna að ná samningi við þá
varðandi bréfaskólann og fleiri gögn skólans.
Ræddi stjórnin mál þetta vítt og breitt og komst
að þeirri niðurstöðu að þetta tækifæri til að koma
fræðslumálum slökkviliðsmanna á skrið væri of
gott til að sleppa því. Akvað stjórnin því að senda
einn fulltrúa, þó með fyrirvara um að útvegun á
styrkjum væri nægjanleg.
Með hjálp tryggingafélaganna tókst að útvega
nægilegt fé til að réttlætanlegt væri að senda
þennan fulltrúa L.S.S., sem reyndist svo
eftir ákvörðun stjórnar vera undirritaður. Ber að
þakka hve vel tryggingarfélögin reynast ávallt
L.S.S. þegar við leitum til þeirra i þessum „betli-
leiðöngrum“. Til viðbótar við okkur Þóri
38 SLÖKKVILIÐSMAÐURINN
Hilmarsson brunamálastjóra voru væntanlegir
til Svíþjóðar- og Noregsfarar, þeir Rúnar
Bjarnason slökkviliðsstjóri í Reykjavík, Eggert
Vigfússon, slökkviliðsstjóri á Selfossi og Gísli Kr.
Lórenzson, varaslökkviliðsstjóri, Akureyrb
„aldeilis tigið lið og harðsnúið“.
FERÐIN
Sunnudagurinn 6. 9. rann upp og eldsnemma
um morguninn vorum við ferðalangarnir allir
(að Rúnari undanskildum, hann ætlaði að koma
á mánudeginum) mættir útá Keflavíkurflugvöll
og byrjuðum ferðina ólíkt flestum íslendingum í
ferðahug á þessum stað, því við fengum okkur
snæðing en ekki bjór á barnum, vorum við þvi
heldur montnir af þessu afreki okkar í upphafi
ferðar. I stuttu máli gekk ferðin til Gautaborgar
ljómandi vel nema að á flugvellinum í Gautaborg
tapaði ég stresstösku L.S.S., en sem betur fór
fannst hún nú fljótlega í töskuflóði því sem
brunamálastjóri var með og höfðu menn uppi
ýmsar getgátur um hví hún væri þar niðurkomin
og þær ýmsar miður fallegar. Einnig fannst
ferðafélögum mínum þeir helst þurfa að klína
rauðum varalit yfir andlitið á mér svo ég væri ekki
svona áberandi litlaus eftir töskumissisáfallið.
Komum við okkur síðan fyrir á hótelum okkar
og um kvöldið könnuðum við síðan næturklúbb
sem staðsettur var á fyrstu hæð hótelsins. Staður
þessi er sérstaklega mikið sóttur af Finnum og
finnski drykkurinn Korskinkorfa teygaður drjúgt
af flestum viðstöddum.
Mánudagurinn hófst kl. 05.30 að íslenskum
tíma og mættum við á ráðstefnustað, létum skrá
okkur, tókum á móti gögnum þeim er okkur var
ætlað og greiddum ráðstefnugjaldið. Ráðstefnan
sjálf átti ekki að hefjast fyrr en kl. 14.00 og var
tíminn notaður í búðarráp. I þeim leiðangri var
mikið spekúlerað í því hvort ekki væri hægt að fá