Morgunblaðið - 17.02.2020, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 17. FEBRÚAR 2020
✝ Sigrún BjarkarValdimars-
dóttir fæddist í
Reykjavík 16. októ-
ber 1955. Sigrún
lést á Heilbrigð-
isstofnuninni á
Hvammstanga 1.
febrúar 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Helga
Steinvör Helgadótt-
ir, f. 15.12. 1931, d.
14.7. 1987, og Robert Mullenix, f.
4.8. 1929, d. 18.8. 1974. Sam-
mæðra systkini Sigrúnar eru þau
Steinar (látinn), Ásdís, María og
Alda og samfeðra Kendall (lát-
inn), Michael (látinn), Deborah
og Eugene. Sigrún dvaldi í rúmt
ár hjá móður sinni og ömmu áður
en hún fór á barnaheimilið á Sil-
ungapolli. Þaðan var hún svo
ættleidd af þeim Valdimari Lár-
ussyni, leikara og lögreglu-
manni, f. 28.1. 1920, d. 1.5. 2007,
og Kristúnu Jónsdóttur verka-
konu, f. 29.8. 1922, d. 10.2. 2016,
eignuðust þau ekki önnur börn.
Sigrún ólst fyrstu árin upp í
Reykjavík en fluttist á unglings-
ferðaþjónustu á bænum sem Sig-
rún starfaði við alla tíð síðan, auk
umfangsmikillar skógræktar.
Sigrún og Víglundur sáu um
skólaakstur í 35 ár auk þess sem
hún rak dagvistun fyrir börn á
leikskólaaldri yfir vetrartímann í
nokkurn tíma.
Sigrún sat í ýmsum stjórnun,
s.s. stjórn Félags ferðaþjón-
ustubænda, Nýsköpunarsjóðs og
Selaseturs Íslands um árabil.
Hún var einnig virk í ýmiss kon-
ar félagsstörfum, s.s. hjá Kven-
félaginu Freyju, Ungmenna-
félaginu Víði, Ferðamálafélagi
Vestur-Húnavatnssýslu, Ferða-
málasamtökum Norðurlands,
Leikfélaginu á Hvammstanga,
kirkjukór Víðidalstungukirkju,
kvennakórnum Sandlóunum o.fl.
Sigrún var alla tíð virk í pólitísku
starfi og kom m.a. að stofnun T-
listans í Húnaþingi vestra auk
þess að taka þátt í starfi Vinstri
grænna í Norðvesturkjördæmi.
Sigrún var afar hagmælt og
eftir hana liggja ýmsar gam-
anvísur um sveitunga, vini og
vandamenn. Hún hafði yndi af
tónlist og á mannamótum sást
hún yfirleitt með gítar í hönd og
söng á vörum.
Sigrún verður jarðsungin frá
Hvammstangakirkju í dag, 17.
febrúar 2020, klukkan 13. Jarð-
sett verður í Víðidalstungu-
kirkjugarði.
árum í Kópavoginn.
Árið 1984 fluttist Sig-
rún að Dæli í Víðidal
og hóf búskap með
Víglundi Gunnþórs-
syni, f. 17.1. 1957.
Börn Sigrúnar og
Víglundar eru: 1)
Hrafnhildur Ýr, f.
16.8. 1978, maki Dav-
íð Stefán Hanssen, f.
10.8. 1970. Dóttir
Hrafnhildar er Eva
Rún, f. 2.12. 2007. 2) Vilmar Þór,
f. 1.7. 1984, maki Anna Nordberg,
f. 1.1. 1980. Synir þeirra eru Ósk-
ar Freyr, f. 21.7. 2007, og Gabríel
Þór, f. 21.7. 2011. 3) Kristinn Rún-
ar, f. 26.10. 1988, maki Hallfríður
Sigurbjörg Óladóttir, f. 15.8.
1990. Sonur þeirra er Víglundur
Bolli, f. 12.1. 2016.
Í Reykjavík starfaði Sigrún hjá
Tryggingastofnun ríkisins og var
virk í starfi Alþýðubandalagsins í
Kópavogi og Leikfélags Kópa-
vogs. Í Dæli var framan af stund-
aður hefðbundinn sauðfjárbú-
skapur og lærði Sigrún sauðfjár-
rækt í bréfaskóla. Í kjölfar riðu-
niðurskurðar 1988 hófu hjónin
Elsku mamma.
Það er svo óraunverulegt að þú
sért farin, jafnvel þó að við höfum
vitað lengi að þennan sjúkdóm
gastu ekki sigrað. Þú gerðir þó
hetjulega tilraun og stóðst lengur
en nokkur gerði ráð fyrir. Þegar
við sitjum hérna saman systkinin
og minnumst þín er okkur efst í
huga þakklæti og aðdáun. Þakk-
læti fyrir tímann sem við áttum
með þér, fyrir alla umhyggjuna
og hjálpina sem þú og pabbi voruð
alltaf tilbúin að veita, sama í
hvaða vitleysu við vorum búin að
koma okkur. Við söknum dag-
legra símtalanna þinna sem byrj-
uðu alltaf eins „Hvað er að
frétta?“ og svo heyrðist annað-
hvort í lyklaborði eða sjónvarpi í
bakgrunninum og þú hafðir enga
athygli á því sem við sögðum, þig
langaði bara að heyra í okkur. All-
ir sem til þín leituðu áttu hjá þér
skjól. Það sést best á þeim fjölda
ungs fólks í gegnum árin sem
streymdi í gegnum heimilið frá
hinum ýmsu löndum. Um tíma
var líkt og þú rækir hjónabands-
miðlun í Víðidal fyrir sænskar
vinnukonur sem allar urðu dætur
þínar, hvort sem þær urðu eftir á
Íslandi eða ekki. Þú varst ótrú-
lega viljasterk og úrræðagóð og
virtist þekkja fólk alls staðar. Það
var alveg sama hverju þurfti að
redda og hvað bjátaði á, alltaf
þekktir þú einhvern sem þekkti
einhvern sem gat aðstoðað. Gilti
þá einu hvort um væri að ræða
malbikun á vegi, lögreglurann-
sóknir, byggingu varnargarða,
húsbyggingar eða vísun fólks úr
landi, alls staðar hafðir þú ítök.
Þú varst ótrúlega fylgin sjálfri
þér og við erum svo þakklát fyrir
að hafa haft þig sem fyrirmynd í
lífinu. Þú kenndir okkur að það er
allt hægt og maður gefst aldrei
upp.
Tónlist var stór partur af lífi
þínu og gítarinn þinn var aldrei
langt undan. Á flestum manna-
nótum stóðst þú á sviði með gít-
arinn og fórst með gamanvísur
eftir sjálfa þig eða stjórnaðir
fjöldasöng.
Þú raddaðir líka alltaf lögin í
útvarpinu og arfleiddir tvö okkar
að þeim vana (öðrum til mikillar
gleði).
Þú varst mjög stríðin, áttir
auðvelt með að sjá hið skoplega í
tilverunni og varst alveg ótrúlega
orðheppin.
Elsku mamma, takk fyrir allt
sem þú gafst okkur. Takk fyrir
allan tímann, samtölin, hláturinn,
umhyggjuna og ekki síst lærdóm-
inn.
Þú fegraðir marga fleiri staði,
fannst þér svo víða gróðurreit,
sandauðnir klæddir skarlatsskrúði,
skapaðir fegurð, er margur leit,
sem yljaði og gladdi ótal hjörtu
eins þó að væri í miðri sveit.
(Úr „Eyrarrós eftir
Valdimar Lárusson)
Þín börn,
Hrafnhildur, Vilmar
og Kristinn.
Elsku Sigrún, þú varst meira
en frænka mín, þú varst líka vin-
kona mín.
Við lékum okkur saman fyrstu
árin okkar á Suðurlandsbrautinni
en strengurinn á milli okkar rofn-
aði aldrei hvar sem við bjuggum,
þó að það væri á sitt hvoru lands-
horninu. Þú varst flautaþyrill frá
upphafi hafðir mikið að gera og
gast gert margt í einu. Við bröll-
uðum ýmislegt sem unglingar,
fórum t.d. tvisvar sinnum í Húsa-
fell um verslunarmannahelgar og
þú sást alltaf leiðir til að redda
okkur t.d. að komast á fjölskyldu-
svæðið. Ég held að þú hafir haft
einhvern límheila, þú kunnir allar
vísur og alla texta, spilaðir á gítar
og gast sungið hvað sem var, fór
bara eftir tilefninu. Við fórum
auðvitað í bíltúr á Skódanum þeg-
ar þú fékkst bílprófið, það endaði
auðvitað með því að við hittum
skilti sem þvældist fyrir. Ævin-
týrin gerðust sko alls staðar þar
sem þú varst. Við vorum orðnar
fullorðnar, ég með mína Elísa-
betu Láru, fædda 1975, og þú með
Hrafnhildi Ýri þína, fædda 1978,
en þú varst ein með hana í nokkur
ár og ég sem hélt að þú værir orð-
in ráðsett í góðri vinnu. Enn þetta
var ekki nóg fyrir þig, þú þurftir
meira ævintýri í þitt líf. Þegar þú
sagðist ætla að fara í sauðburð
norður í land, þá gerðum við vin-
konur þínar mikið grín að þér, já
ráðskona óskast í sveit, má hafa
með sér barn, til Björns bónda.
Svo sem betur fer fyrir þig þá
voru ekki komnir snjallsímar.
Þegar þú komst aftur úr sveitinni
sagðir þú okkur að þú hefðir fund-
ið þann eina rétta og kallaðir
hann Villa, það kom nú svo sem í
ljós að Björn bóndi og Villi voru
sami maðurinn. Þarna blómstrað-
ir þú heldur betur, tókst þátt í
öllu. Þið eignuðust svo Vilmar Þór
árið 1984 og Kristin Rúnar árið
1988. Þið byggðuð upp ferðaþjón-
ustu frá grunni og alltaf bættust
einhver hús við. En þó að þú hafir
haft mikið að gera gleymdirðu
aldrei stórfjölskyldunni og varst
alltaf fyrst til ef eitthvað þurfti að
gera. Þegar Nonni okkar dó þá
tókuð þið Maddý bara málin í
ykkar hendur og redduðuð öllu!
Svona er gott að eiga góðar
frænkur og vinkonur. Þú bauðst
Katrínu minni líka að koma til þín
þegar hún fékk ekki að fara með
skóla eða félagstarfi vegna fötl-
unar sinnar, en þú bauðst auðvit-
að upp á náttfatadag og að borða
eitthvað óhollt svo auðvitað var
miklu skemmtilegra að vera bara
hjá þér, þið kölluðuð hvor aðra,
gamla kerlingu, og mikið hlegið.
Elsku Sigrún mín, ég get alveg
skilið að þú varst orðin mjög
þreytt, það átti ekki við þig að
vera veik. En það var kraftaverk
þegar þú hittir Villa þinn, hann
hefur verið kletturinn þinn alla
tíð. Elsku Villi, Hrafnhildur,
Vilmar, Kiddi, og fjölskyldur,
mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur til ykkar allra.
Erla Valtýsdóttir
og fjölskylda.
Tvö orð komast fyrst upp í
hugann þegar ég hugsa til Sig-
rúnar: Dugur og hjartahlýja.
Sigrún kom eins og sólargeisli
inn í líf foreldra sinna, Valdimars
Lárussonar, móðurbróður míns,
og Kristrúnar (Dúnu) konu hans.
Lengi höfðu þau þráð að eignast
barn. Frá þessum fyrstu árum
man ég ekki síst þegar ég hljóp
um með Sigrúnu á háhesti, okkur
báðum til mikillar ánægju. Henni
fannst gaman að sitja svona hátt
og hafði oft orð á því að ég væri
svo stór. Þegar hún sá jólatréð á
Austurvelli í fyrsta sinn þótti
henni mikið til koma. Það er
stærra en Njörður, sagði hún.
Ég held að engum hafi dottið í
hug að hún yrði bóndakona norð-
ur í Húnavatnssýslu en það var
henni mikið gæfuspor. Enda leit-
un, held ég, að jafn traustum og
heilsteyptum manni og Víglundi á
Dæli. Hann gekk Hrafnhildi í föð-
ur stað og ættleiddi hana. Og
saman eignuðust þau tvo syni,
Vilmar og Kristin Rúnar. Þau
voru samhent að byggja upp
ferðaþjónustu á Dæli, sem varð
brátt mjög vinsæl, bæði meðal ís-
lenskra og erlendra ferðamanna,
eiginlega undarlega vinsæl því að
Húnavatnssýsla þótti þá ekkert
sérstakur ferðamannastaður. Þar
kom trúlega til ekki síst alúð Sig-
rúnar og lag á að laða að sér fólk.
Meðan Valdimar var enn á lífi
veiddum við saman í Víðidalsá á
hverju hausti og gistum auðvitað
hjá þeim Sigrúnu og átti ég þar
margar ómetanlegar ánægju-
stundir.
Nánast frá upphafi tók Sigrún
Sigrún Bjarkar
Valdimarsdóttir
✝ Guðrún S.Gunnarsdóttir
fæddist á Þórshöfn
á Langanesi 16. maí
1933. Hún lést á
hjúkrunarheimili
Hrafnistu 3. febr-
úar 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Jónína
Steinunn Sigurð-
ardóttir frá Þórs-
höfn, f. 25.3. 1908,
d. 3.3. 1995, og Gunnar Jónsson
úr Skriðdal, f. 24.9. 1879, d. 25.2.
1940. Seinni maður Steinunnar
var Finnur Árnason, f. 6.3. 1914,
d. 10.1. 1986. Alsystur Guðrúnar
eru Hallgerður, Hrefna (látin) og
Sigríður. Hálfsystir sammæðra
er María Finnsdóttir (látin).
Hilmar Þór, f. 1969, börn hans
eru Pétur William og Fannar
Hrafn.
Guðrún ólst upp á Þórshöfn til
13 ára aldurs, fluttist þá til Ak-
ureyrar með fjölskyldu sinni en
árið 1955 fluttist fjölskyldan síð-
an til Reykjavíkur. Fljótlega eft-
ir komuna til Reykjavíkur kynn-
ist Guðrún eftirlifandi
eiginmanni sínum og hófu þau
búskap þar, en árið 1964 festu
þau kaup á húsnæði í Kópavogi
og bjuggu þar í yfir 30 ár. Eftir
að börnin fluttu að heiman færðu
þau sig yfir í Grafarvoginn.
Mestan hluta ævi sinnar var Guð-
rún heimavinnandi húsmóðir en
stundaði líka vinnu utan heimilis
við ræstingar og saumaskap,
lengst af hjá saumastofunni
Tinnu. Guðrún sat aldrei auðum
höndum og var mikil handa-
vinnukona.
Útför Guðrúnar fer fram frá
Grafavogskirkju í dag, 17. febr-
úar 2020, og hefst athöfnin kl.
15.
Eftirlifandi eig-
inmaður Guðrúnar
er Óli Örn Tryggva-
son, f. 12.8. 1936.
Börn Guðrúnar og
Óla eru: 1) Tryggvi,
f. 1958, eiginkona
Hugrún Hansen, f.
1963, börn þeirra
eru Óli Örn, Stein-
unn Elva, Árni Már
og Magdalena Guð-
rún. 2) Bryndís, f.
1959, eiginmaður Sævar Skapta-
son, f. 1958. 3) Gunnar, f. 1967,
fyrrverandi eiginkona hans
Bryndís Hrund Högnadóttir, f.
1971, börn þeirra eru Hekla
Hrund og Högni Valgarð. Fyrir
átti Guðrún dótturina Jónínu, f.
1951, d. 2010. Sonur hennar er
Þá er lífsgöngu móður minnar
lokið, tæp 87 farsæl ár og stóð
hún sína vakt með prýði. Á þess-
um tímamótum hellast yfir mig
minningarnar og þakklæti fyrir
góða móður. Hún ólst upp á
Þórshöfn á Langanesi ásamt
systrum sínum og missti föður
sinn aðeins 7 ára gömul. Þetta
hefur nú ekki verið auðvelt fyrir
Steinunni ömmu að verða ein-
stæð móðir á þessum tímum og
uppvaxtarárin voru enginn dans
á rósum fyrir þær systur.
Mamma var dugnaðarforkur,
verklagin og fljótvirk. Hún hafði
létt lundarfar og var hláturmild.
Það var aldrei langt í húmorinn
og hún fékk okkur oft til að
hlæja, jafnvel þegar hún lá þungt
haldin á Landspítalann. Við
Steinunn dóttir mín heimsóttum
hana þangað og vorum eitthvað
að vandræðast með hvað við ætt-
um að hafa í matinn. Þá sagðist
hún eiga fulla frystikistu af kjúk-
lingum og lambakjöti sem við
mættum fá. Við höfðum meiri
áhuga á lambinu og þá sagði hún
„hafið engar áhyggjur af kjúk-
lingunum, þeir fljúga ekkert í
burtu“.
Foreldrar mínir keyptu sitt
fyrsta húsnæði í Kópavoginum
1964 og við fluttum inn í hús-
næðið rétt fokhelt með bráða-
birgðaeldhúsi í þvottahúsinu.
Þröngt í búi fyrstu árin. Mamma
var heimavinnandi húsmóðir eins
og algengt var þá, en var með
mörg járn í eldinum. Hún sá um
ræstingar í Verslunarráði og svo
prjónaði hún lopapeysur og seldi.
Hún var alltaf að og mér er
minnisstætt að oft setti hún
kvöldverð á borðið fyrir fjöl-
skylduna, hljóp svo út á Hafn-
arfjarðarveg og tók strætó niður
í Verslunarráð. Við vorum varla
búin að borða þegar hún var
komin heim aftur, búin að vaska
upp, sest við sjónvarpið og farin
að prjóna. Ég dáðist oft að því
hvernig hún gat horft á sjón-
varpið og prjónað heilu lopa-
peysurnar með flóknu mynstri
án þess að missa niður eina
lykkju. Eflaust skipta þær
hundruðum peysurnar sem hún
prjónaði. Ég held að þegar best
lét hafi hún náð að klára eina
peysu á tveimur dögum. Seinna
hóf hún störf á prjónastofunni
Tinnu þar sem hún starfaði til
fjölda ára við góðan orðstír enda
var hún fljótt sett í að sníða.
Við fjölskylda mín höfum ver-
ið búsett erlendis um árabil og
alltaf tóku amma og afi jafn vel á
móti okkur þegar við komum
heim og gerðu allt til að gera
heimsóknir sem ánægjulegastar.
Börnin okkar dvöldu líka oft hjá
þeim á sumrin, kynntust þeim
vel og eiga margar góðar minn-
ingar frá samverustundum með
þeim og fjölmörgum sumarbú-
staðaferðum.
Vitur maður sagði eitt sinn að
mikilvægasta ákvörðun lífsins
væri að velja sér góða foreldra.
Þó að flest okkar séu nú ekki með
það alveg á hreinu hvernig þetta
val fer fram held ég að við systk-
inin séum sammála um að okkur
hafi heppnast valið sérstaklega
vel. Við fengum foreldra sem létu
sér mjög annt um sinn hóp. Fasti
punkturinn í lífi okkar allra sem
var hægt að stóla á. Alltaf boðin
og búin þegar til þeirra var leitað.
100 prósent fólk, sem stóð alltaf
við sitt og þurfti aldrei að biðja
tvisvar. Já, við höfum margt til að
vera þakklát fyrir.
Tryggvi.
Ég kveð þig nú, elsku mamma,
með djúpu þakklæti fyrir ástina,
alúðina og umhyggjuna og ylja
mér við yndislegar minningar úr
æsku:
Ég man að á köldum vetrar-
morgni þegar pabbi var farinn til
vinnu og systkini í skóla, fær lítil
stelpa að skríða upp í mömmuból
og hlusta á söguna um Dísu
ljósálf.
Ég man að mamma stendur á
móti mér, heldur í hendurnar á
mér og við ruggum saman til
hægri og vinstri á meðan hún
syngur:
Stígur hún við stokkinn,
stuttan á hún sokkinn,
ljósan ber hún lokkinn
litli telpuhnokkinn.
Ég man jólaundirbúning – ilm-
inn af smákökubakstrinum; hálf-
mánar, kókoskúlur, vanilluhring-
ir, loftkökur og hvað þær nú allar
heita. Heimilið þrifið hátt og lágt,
skrúbbað og pússað. Samt var
tími til að sauma jólaföt á alla –
ég man rauðan kjól með hvítri
blúndu.
Ég man ný skólaföt á hverju
hausti, mamma búin að prjóna
peysu með fallegu munstri, húfu
með stórum dúski og munstri í
stíl við peysuna og rauðar heima-
saumaðar stretch-buxur við.
Ég man mig sitjandi uppi á
eldhúsborði og mamma að flétta
hárið á mér, ég vildi mjög fastar
fléttur og það kunni mamma
best.
Ég man berjamó, öll fjölskyld-
an drifin af stað með tómar
Mackintoshdollur, berjatínur og
nesti. Ekki komið heim fyrr en
öll ílát voru full. Þá var sultað og
saftað.
Ég man mig að koma heim úr
skólanum dag hvern, opna úti-
dyrnar og kalla halló og fyllast
öruggi og finna hlýju í hjartanu
þegar mamma kallaði halló á
móti – alltaf. Á eldhúsborðinu
beið svo hrísgrjónagrautur eða
perlugrautur sem var í uppá-
haldi.
Ég man: mamma að nudda lífi
í helfrosnar tær eftir skautaferð
niður á Tjörn.
Ég man: mamma að gera rab-
arbarasultu, fá að stelast í pott-
inn og fá volga rabarbarasultu
með froðu á nýtt franskbrauðið –
eða heitt kakó sem alltaf var til í
potti og svo máttum við dýfa
brauðinu ofan í – toppurinn á til-
verunni.
Ég man lítinn lófa smeygja sér
í hlýja hönd mömmu og svo var
strunsað af stað til að ná Hafn-
arfjarðarstrætó niður í bæ, það
sem þessi litla kona gat gengið
hratt. Ég fékk það í arf.
Ég man allar tjaldútilegurnar
– það sem þið voru dugleg að
ferðast með okkur um landið.
Með bíl og búnað þess tíma,
heimasaumaðan svefnpoka sem
mamma bjó til handa okkur úr
ullarteppi og sængunum komið
þar ofan í og svo kúrðum við á
milli ykkar.
Ég man sunnudagssteikina,
lambalæri eða hryggur til skiptis.
Pabbi sendur með okkur systk-
inin í bíltúr niðri á bryggju,
amma sótt á leiðinni heim,
mamma tilbúin með veislu þegar
heim var komið.
Elsku mamma, það sem ég er
þakklát fyrir ferðina sem við
Sævar fórum með ykkur norður
á æskuslóðir þínar í tilefni af 85
ára afmælinu þínu. Ógleymanleg
ferð í yndislegu veðri.
Takk fyrir að vera alltaf til
staðar og takk fyrir að vera
mamma mín.
Þín dóttir,
Bryndís.
Elsku mamma (amma) þá ertu
farin frá okkur. Alveg er ég viss
um að Jónína mamma og þú eruð
að spjalla núna. Það var mikið
áfall þegar þú veiktist fyrir hálfu
ári þar sem ég var alveg viss um
að ekkert myndi bíta á þig.
Frá því ég man eftir mér hef-
ur þú alltaf verið til staðar fyrir
mig, oft lét ég reyna á þolinmæð-
ina hjá þér í gegnum tíðina, al-
veg sama hvað gekk á þá
streymdi ekkert nema kærleikur
frá þér.
Ég og strákarnir mínir eigum
eftir að sakna þess að koma í mat
til þín annan hvern sunnudag
eins og hefð var orðin fyrir, oft
spurðu þeir hvort það væri ekki
örugglega matur hjá ömmu
núna.
Ekki man ég eftir þér sitjandi
auðum höndum. Ef það var ekki
vinna eða heimilisstörf þá tókstu
upp prjónana. Einnig verður
mér hugsað til okkar tíma á mið-
vikudögum þar sem þú komst
alltaf í kaffi, nánast sama hvern-
ig viðraði þá varstu mætt og við
spjölluðum um allt milli himins
og jarðar.
Mamma, þá er komið að
kveðjustund, ég sit með tárin í
augunum þar sem hellast yfir
mig minningar sem ég mun alltaf
hafa með mér.
Mamma mín, ég elska þig og á
eftir að sakna þín mikið.
Hilmar Þór.
Elsku mamma mín er dáin.
Auðvitað hef ég vitað mestallt
Guðrún Sigþrúður
Gunnarsdóttir