Morgunblaðið - 17.02.2020, Blaðsíða 18

18 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 17. FEBRÚAR 2020
✝ Þórunn Árna-dóttir fæddist í
Reykjavík hinn 19.
júní 1929, á bar-
áttudegi kvenna á
Íslandi. Hún lést á
Litlu-Grund 3.
febrúar 2020. Hún
var dóttir
hjónanna Árna
Pjeturssonar lækn-
is og Katrínar
Ólafsdóttur. Þór-
unn var miðbarn foreldra
sinna. Hún ólst upp til tólf ára
aldurs í Skála við Kapla-
skjólsveg en þá flutti fjöl-
skyldan á Uppsali við Að-
alstræti 18, en þar höfðu
ömmur hennar, Þórunn Finns-
dóttir og Hólmfríður Rósenkr-
anz, fósturmæður Katrínar,
verið með veitingarekstur um
margra ára skeið. Þegar Þór-
unn var sautján ára fór hún til
náms í Skotlandi, fyrst í Sker-
ry‘s College í Glasgow og Glas-
gow School of Arts 1947 og síð-
an í St. Denis School í
Edinborg, sem var kvennaskóli
á menntaskólastigi. Heimkomin
starfaði hún meðal annars í
Ingólfsapóteki og við afgreiðslu
í bókabúð, en hún var mjög
bókelsk. Síðar vann hún í Blóð-
bankanum og á lækningastofu
föður síns sem þjálfaði hana til
ur eiginmaður hennar byggðu
sér þar húsið Tjörn við Bes-
sastaðatjörn á spildu úr landi
Eyvindarstaða. Þar bjuggu þau
lengst af eftir það, en fóru í
eins árs í námsleyfi til Bret-
lands og Frakklands 1973-1974.
Þórunn lauk myndlist-
arkennaraprófi frá Handíða- og
myndlistarskóla Íslands 1959,
lærði keramik á Spáni það
sama ár og stundaði nám í
myndlist við Bristol Polytechn-
ic í Englandi 1973-1974. Hún
lauk smíðakennaranámi frá
Kennaraháskólanum árið 1982.
Hún tók fararstjórapróf 1960.
Hún kenndi við Miðbæjarskól-
ann, Myndlistarskólann í
Reykjavík, Bjarnastaðaskóla á
Álftanesi og Kennaraháskóla
Íslands.
Þórunn hafði mikinn áhuga
á símenntun myndlistarkenn-
ara, aflaði sér frekari þekk-
ingar og miðlaði henni með
námskeiðshaldi. Hún var meðal
frumkvöðla að stofnun Rauð-
sokkahreyfingarinnar og kom
að stofnun Kvennalistans.
Eftir lát eiginmanns síns, ár-
ið 2005, bjó Þórunn áfram á
Tjörn fram til ársins 2018 og
var lengst af virk í félagsstarfi
aldraðra á nesinu. Sumarið
2018 flutti hún á dvalar- og
hjúkrunarheimilið Grund, og
lést á Litlu-Grund.
Útför Þórunnar fer fran frá
Bessastaðakirkju í dag, 17.
febrúar 2020, klukkan 13.
ýmissa hjúkr-
unartengdra
starfa.
Þórunn stundaði
fimleika og skíði
hjá ÍR og kynntist
fyrsta eiginmanni
sínum, Sigurði Sig-
urðssyni, gegnum
sameiginlegt
áhugamál þeirra,
skíðaiðkun. Þau
gengu í hjónaband
1950 en skildu sama ár. Árið
1951 giftist hún Ólafi Sv.
Björnssyni en þau skildu árið
1959. Dóttir þeirra er Anna
Ólafsdóttir Björnsson, sagn-
fræðingur og tölvunarfræð-
ingur, f. 4.6. 1952. Hennar
maður er Ari Sigurðsson, for-
stjóri Loftorku, f. 5.8. 1954.
Þeirra börn eru: Jóhanna, tóm-
stunda- og félagsmála-
fræðingur, f. 3.5. 1977, og Ólaf-
ur, forritari, starfar við
hugbúnaðargerð, f. 4.3. 1979.
Eiginmaður Jóhönnu er Hörður
Bragason og eiginkona Ólafs er
Shui Kay Ma.
Árið 1960 giftist Þórunn
Ólafi E. Stefánssyni frá Eyvind-
arstöðum á Álftanesi.
Þórunn bjó í miðbænum og
Vesturbænum í Reykjavík þar
til hún fluttist út á Álftanes í
ársbyrjun 1965, en hún og Ólaf-
Ævi mömmu er frekar efni í
bók en stutta minningargrein.
Knappt rými á síðum blaða
krefst þess þó að velja og hafna.
Mig langar að fá að minnast
hennar með því að segja frá
ýmsu því sem við spjölluðum um,
einkum síðustu vikurnar, og ég
held að hafi skipt mömmu máli
að miðla til fleiri en mín.
Ást á bókum og dýrum var eitt
af því sem mótaði mömmu mjög í
uppvextinum, áhrif úr föðurhús-
um frá Árna afa. Afi var tólf ára
er hann fór til náms frá Ólafsvík
til Reykjavíkur en kötturinn
hans syrgði hann mikið, lagði sig
og dó í húfunni hans. Afi skrifaði
kettinum löng bréf allan veturinn
en enginn hafði hjarta í sér að
segja honum hvað hafði gerst.
Þessi saga um tryggð og sorg
hafði mikil áhrif á mömmu. Hún
átti líka margar ögn glaðlegri
sögur af merkum ferfætlingum
og má þar nefna köttinn „Kvik-
indið mitt og jæja“ og þann sem
keppti við afa um sófann fyrir há-
degisblundinn og sigurvegarinn
fékk lúrinn í sófanum. Einnig
Schäfer-tíkina Gallý sem passaði
mömmu unga úti á túni við
Skála.
Mamma minntist þess líka
með mikilli gleði þegar pabbi
hennar var að lesa bæði fornsög-
ur og nýrri bækur á æskuheimil-
inu. Ein uppáhaldsminningin
hennar var þegar fjölskylduvin-
kona var á leið heim til Edin-
borgar og bókin sem afi var að
lesa upphátt ekki búin. Meðan
hún tók sig til á snyrtingunni
stóð afi fyrir utan (og einhverjir
fleiri) og las hátt og snjallt bók-
arlokin. Langömmurnar, uppeld-
ismæður ömmu, höfðu mikla
ánægju af þessum heimilissið, en
önnur þeirra var heldur vonsvik-
in þegar vantaði mikilvægar upp-
lýsingar í æskuverk nóbels-
skáldsins okkar, og eftir það varð
það orðtak í fjölskyldunni: „Hvað
varð um tíkina?“
Þegar í ljós kom að Ólafur
fóstri minn var engu síðri upples-
ari en afi rann upp skeið
skemmtilegra húslestra á heim-
ilinu okkar, ævisögur, skáldsög-
ur og skosk ljóð. Mamma og
Ólafur kynntust í Skotlandi þeg-
ar hún var unglingur í kvenna-
skóla þar og hann háskólanemi
og þaðan áttu þau góðar sameig-
inlegar minningar, þótt þau
hefðu ekki gifst fyrr en 1960.
Sumarið 2018 flutti mamma á
Litlu-Grund og þar hófst nýr
kafli í lífi hennar, kannski sá
áhyggjulausasti. Á Grund er
mikið af áhugaverðu fólki, sem
mamma kunni vel að meta, bæði
heimilisfólk og starfsfólk. Gamlir
vinir og fjölskyldan öll áttu
greiðan aðgang að henni á Grund
og hún naut hlýjunnar og nær-
gætninnar sem fylgdi því fólki
sem annaðist hana. „Það er alltaf
sagt Þórunn mín,“ sagði hún með
bros á vör. Satt að segja átti ég
von á að hún fengi að lifa við
þessar aðstæður í mörg ár í við-
bót. En þrekið fór þverrandi,
hjartagalli sagði til sín og hún
var leynt og ljóst að búa okkur
undir brottför sína. Undir það
síðasta vildi hún helst hlusta á
falleg ljóð, einkum: Á afmæli
kattarins, og upplestur á Njálu,
sem hún kunni næstum utan að
frá æskuárunum í Skála.
Ég kveð mömmu með trega í
hjarta og þessum orðum Jóns
Helgasonar:
Það var eitt kvöld að mér heyrðist
hálfvegis barið,
ég hlustaði um stund og tók af kertinu
skarið,
ég kallaði fram, og kvöldgolan veitti
mér svarið:
Hér kvaddi Lífið sér dyra, og nú er
það farið.
Anna.
Í minni mjög flóknu fjölskyldu
getur verið erfitt að útskýra fyrir
utanaðkomandi hvernig
tengslum innan fjölskyldunnar
er háttað. Tóta (Þórunn Árna-
dóttir) var mamma hennar Önnu
systur minnar og fyrrverandi
eiginkona pabba míns. Ég hef í
gamni kallað hana „systurmóð-
ur“, enda full ástæða að Tóta,
hafi titil eins og aðrir sem tengj-
ast mér fjölskylduböndum.
Tóta var að sumu leyti langt á
undan sinni samtíð. Eftir lát for-
eldra minna kom Tóta til dæmis
með þá hugmynd að hún og Ólaf-
ur, seinni maður hennar, tækju
mig að sér þannig að við systur
gætum alist upp saman. Þótt
lendingin hafi orðið önnur þá veit
ég að ekkert hefði skort upp á
ást, hlýju og annað sem Tóta var
óspör á. Þegar ég var barn sá
hún til þess að ég kæmi reglu-
lega á heimili þeirra Ólafs að
heimsækja systur mína. Gott ef
ég tók ekki vinkonur með í ein-
hver skipti. Við Anna vorum
systur og orðið „hálfsystir“
heyrði ég ekki fyrr en ég var orð-
in unglingur og þá úr allt annarri
átt.
Eftir því sem árin liðu áttaði
ég mig á því að þótt Tóta hefði
skilið við pabba minn löngu fyrir
mína tíð var fjarri því að hún
hefði stimplað síg út úr fjöl-
skyldunni. Hún hélt góðu sam-
bandi við fjölskyldu okkar og tal-
aði ávallt vel um pabba. Mér
þykir undur vænt um það þótt
mig gruni að hann hafi örugg-
lega verið erfiður í sambúð –
allavega á köflum. Þegar við
Anna komumst síðar í samband
við Georg bróður okkar, Nínu
systur og þeirra fjölskyldur þá
tók Tóta þeim öllum fagnandi.
Það var eins og að hún ætti smá
part í okkur öllum.
Tóta var mikill safnari og hélt
meðal annars til haga ýmsu sem
varð á vegi hennar og tengdist
fjölskyldu pabba. Má þar nefna
myndir og annað sem hefur
sögulegt gildi en hefði annars ef
til vill glatast. Þegar hún áttaði
sig á því að ég var ekki eins
ræktarsöm þá gekk hún í málið.
Hún fann bækur sem tengdust
fjölskyldunni á fornbókasölum
og gaf mér.
Undanfarin ár, þegar minni
Tótu var byrjað að bila aðeins,
tók hún því af miklu æðruleysi.
Henni leið vel á Grund og gant-
aðist með það að hún og fleiri
væru eflaust að heilsa þeim sem
þeir hefðu þegar heilsað í gær.
Það skipti hinsvegar engu því
þau væru öll á sama báti. Eins
sagði hún mér að ástæða þess að
hún vildi ekki vera með aura á
sér væri sú að sælgætispúkinn
myndi æsa hana upp í að laum-
ast út, í leit að búð sem seldi
súkkulaði. Þá myndi hún líkleg-
ast ekki rata aftur „heim“ svo
það var betra að taka ekki slíka
áhættu. Anna systir sá líka um
að Tótu skorti aldrei neitt og
sinnti henni af einstakri ást og
natni.
Takk, elsku Tóta, fyrir ein-
staka hlýju og væntumþykju allt
tíð.
Elísabet Dolinda
Ólafsdóttir.
Elsku Þórunn á Tjörn, nafna
mín, er farin. Það er stundum
erfitt að búa langt í burtu, fólk
kemur og fólk fer og það er svo
sárt að missa af tímum með fólk-
inu sínu. Þetta vissi Þórunn og
skildi, enda heimsborgari mikill
sem hafði farið um víða veröld.
Ég er svo innilega þakklát fyrir
að hafa hitt hana í desember og
hafa notið þess að vera hjá
henni, hlusta á hana og tala við
hana með mömmu minni og syst-
ur og vera hingað aftur komin og
ná að kveðja hana í síðasta sinn.
Að hafa þekkt manneskju eins
og Þórunni eru forréttindi. Hún
var góðmennskan uppmáluð og
jákvæðari manneskju er erfitt að
finna. Með hlýrri nærveru sinni
lýsti hún upp daginn, hún sá það
góða og jákvæða í öllu, talaði vel
um alla, var þakklát, glöð og sí-
brosandi. Hún var dýravinur
mikill, dugleg, listræn og hæfi-
leikarík. Hún elskaði fjölskyld-
una sína, minntist oft á dóttur
sína og barnabörn, þótti vænt um
Álftanesið, kisurnar sínar og líf-
ið.
Takk fyrir að hafa verið mér
góð. Allar minningarnar sem ég
á um þig mun ég geyma í hjarta
mínu.
Þín
Þórunn.
Það var líklega 1967 að ég hitti
Tótu frænku mína í fyrsta sinn.
Ég var 10 ára og Rúna systir 6
ára. Pabbi fór með okkur í
sunnudagsbíltúr út á Álftanes í
heimsókn til Tótu, en hún og
pabbi voru systkinabörn. Þetta
var í þá daga sem hundahald var
bannað í þéttbýli á höfuðborg-
arsvæðinu, en Álftanes var enn
sveit og Tóta átti bæði hunda og
síamsketti og það var mikið æv-
intýri fyrir okkur börnin að fá að
komast í nálægð við þessi dýr.
Og það gerði það enn skemmti-
legra að Tóta gat sagt okkur um
persónuleika og skapferli hvers
hunds og hvers kattar og um fé-
lagsleg samskipti þeirra á milli
svo og við mannfólkið.
Næstu árin fór ég reglulega
að heimsækja Tótu og stundum
fékk ég að gista. Þó svo að dýrin
hefðu í fyrstu verið aðalaðdrátt-
araflið svo og tengslin við sveit-
ina þarna í jaðri höfuðborgarinn-
ar, þá fann ég fljótt að þessi
frænka mín var einstök og heim-
sóknirnar fóru meira að snúast
um að vera í návist við hana og
fjölskyldu hennar. Hún sýndi
mér, systur minni og vinum okk-
ar, sem við tókum stundum með
okkur í heimsókn til frænku,
mikla alúð. Hún spjallaði við okk-
ur, fræddi og meira að segja
kenndi mér ýmislegt föndur, sem
var í raun afrek – ég með mína
10 þumalfingur.
Tóta var bráðskemmtileg.
Hún hafði ríka kímnigáfu og gat
glætt hverja frásögn lífi með
skemmtilegu orðavali. Hún var
einnig afar listræn.
Þátttaka Tótu í Rauðsokka-
hreyfingunni fór ekki fram hjá
neinum sem hana þekktu.
Frænka mín hafði góð áhrif á
unglingsstrákinn mig og átti þátt
í vekja áhuga minn á stöðu
kynjanna eins og heimurinn leit
út um 1970, með hreinskiptri en
öfgalausri greiningu sinni á þeim
málum. Það var ekki einungis
uppfræðandi að ræða þau mál við
hana, það var líka bráðskemmti-
legt.
Tóta átti yndislegan mann,
Ólaf E. Stefánsson búfræðing.
Ólafur var vel fróður og einstakt
ljúfmenni. Kurteisi var honum í
blóð borin og hann sýndi okkur
börnunum engu minni kurteisi
en fullorðnu fólki. Það var mér
snemma ljóst að það var afar
kært milli þeirra hjóna og þau
efldu hvort annað. Ólafur lést
fyrir 15 árum.
Eftir að ég komst á fullorð-
insár urðu samskipti okkar Tótu
stopulli. Ég bjó utanlands að
mestu í ein 18 ár. Í heimsóknum
til Íslands kíkti ég stundum inn á
Tjörn hjá þeim Tótu og Ólafi. Við
skiptumst einnig á jólakortum
eins og þá var enn siður. Eftir að
ég fluttist aftur til Íslands voru
tengslin að mestu ræktuð í gegn-
um símtöl, þó svo að ég kæmi
einstöku sinnum við á Tjörn, við
færum saman á veitingahús og
hún kæmi heim til mín. Það var
alltaf jafn gefandi að hitta
frænku.
Það var mjög kært milli Tótu
og einkadóttur hennar, Önnu.
Þegar ellin fór að sækja á Tótu
sinntu Anna og fjölskylda hennar
Tótu afar vel. Þar kom að Tóta
þurfti að flytja af Tjörn og á
Grund þar sem hún bjó síðustu
árin. Ég heimsótti hana tvisvar á
Grund og fékk fréttir af henni frá
Önnu. Síðustu samskipti okkar
Tótu voru þegar ég kyssti hana
kveðjukossi í lok skemmtilegrar
níræðisafmælisveislu hennar síð-
asta sumar.
Við Carla vottum Önnu og
fjölskyldu hennar okkar dýpstu
samúð.
Erlendur Magnússon.
Fregnin um andlát Þórunnar
Árnadóttur varð mér tilefni til að
leita uppi ljósmynd í upphafs-
bindi bókaflokks Sögusteins um
Reykvíkinga. Á myndinni er hún
ung að árum í fangi nöfnu sinnar
Finnsdóttur, sem ásamt Hólm-
fríði Rósinkranz stofnaði og rak
veitingahús kennt við Uppsali í
samnefndu húsi við Aðalstræti.
Þar í hjarta Reykjavíkur átti
Þórunn Árnadóttir bernskuár
sín hjá hinum merku athafnakon-
um. Það hefur alla tíð setið í
minni mínu hvað Þórunn tók það
nærri sér þegar Uppsalahúsið
var mélað niður með stórvirkum
tækjum árið 1969 í nafni skil-
virks borgarskipulags. Atvikið
vakti hjá mér fyrstu vitund um
gildi gamalla húsa og mikilvægi
þess að varðveita þau.
Minningin um Þórunni tengist
þó miklu fremur öðru ævintýra-
húsi sem var ríkur þáttur af
minni eigin bernsku, heimili
hennar og Ólafs E. Stefánssonar
móðurbróður míns við Bessasta-
ðatjörn á Álftanesi. Frá því að ég
man eftir mér var fjölskyldan á
Tjörn næstu grannar okkar, ynd-
islegra frændfólk var ekki hægt
að hugsa sér. Með þakklæti
minnist ég vináttu og hlýju
þeirra hjóna og velvildar í minn
garð. Hjá þeim áttu Hrefna
amma og Stefán afi öruggt skjól
sín allra síðustu ár. Þau Þórunn
og Ólafur höfðu ferðast víða og
áttu vini og skyldmenni um allan
heim, fjölfróðir heimsborgarar í
sveitasælu Álftaness þess tíma,
heimili þeirra bar þess merki
jafnt í stóru sem smáu.
Á liðnu sumri fagnaði Þórunn
níutíu ára afmæli sínu í góðra
vina hópi, þá flutt af nesinu og
komin á ný til Reykjavíkur, á
dvalarheimilið Grund. Að vanda
tók hún á móti gestum sínum
með glæsileik og reisn þrátt fyrir
háan aldur og skerta sjón. Síðast
hittumst við Þórunn skömmu
fyrir jól. Þá bauð hana í grun að
hverju stefndi en sagðist engu
kvíða. Hún hefði jú dáið einu
sinni áður og vissi vel að ekki
þyrfti að óttast það sem við tæki.
Af æðruleysi og yfirvegun tókst
hún á við hrakandi heilsu sem
væri hún læknir. Hún var sátt
við hlutskipti sitt enda langt og
viðburðaríkt líf að baki. Nú þeg-
ar Þórunn Árnadóttir hefur
kvatt þennan heim er þess sárt
saknað að fá ekki lengur hlýtt á
hana lýsa stöðum, fólki og at-
burðum úr liðinni tíð með sinni
einstöku frásagnargáfu. Ég
minnist þessarar merku konu
með mikilli hlýju og þakka for-
sjóninni fyrir þá gjöf að hún
skyldi verða hluti af minni nán-
ustu fjölskyldu. Þeim Önnu, Ara,
Jóhönnu og Ólafi votta ég inni-
lega samúð mína.
Pétur H. Ármannsson.
Komið er að leiðarlokum. Ég
kveð mína kæru vinkonu, Þór-
unni á Tjörn, með þakklæti og
elsku fyrir allt sem hún hefur
verið mér og mínu fólki. Við átt-
um samleið í rúma hálfa öld og
alltaf var gleði og gaman hjá
okkur, hvort sem við vorum að
spjalla í síma eða hittast.
Þórunn varð strax mín fyrir-
mynd þegar hún kom sem kenn-
ari í Bjarnarstaðaskóla, nýflutt
með Ólafi sínum og Önnu á fal-
lega heimilið Tjörn á Álftanesi.
Hún laðaði okkur börnin á
nesinu að sér, hún var góður
kennari og umhugað um okkur
nemendur sína. Margar voru
skautaferðir okkar á Bessa-
staðatjörn þegar ísinn var
traustur. Skautað var fram hjá
heimili þeirra hjóna og ósjaldan
var boðið upp á heitt kakó og kex
þar á bæ. Ólafur og Þórunn voru
mjög samrýnd hjón og fór ekki á
milli mála hvað þeim þótti vænt
hvoru um annað.
Þórunn var mikil listakona,
ljóðelsk, vel lesin og mikill lífs-
kúnstner sem kunni alltaf að
meta fallega hluti í kringum sig.
Allt sem hún gerði var svo fal-
legt; málun, teikning, málm-
smíði, leður- og smíðavinna. Ég
hvatti hana til að fara í smíða-
deildina í KÍ, sem hún svo gerði
og urðum við vinkonurnar þá
skólasystur.
Þórunn átti auðvelt með að
kynnast fólki með sinni elskulegu
návist og hlýju. Hún var mikill
dýravinur og naut þess að hlúa
að vinunum í Tjarnarskógi. Hún
smitaði mig af áhuga á Siamese-
kattartegund og átti ég þannig
ketti í mörg ár. Eftir að hún
flutti á Grund þótti okkur gaman
að fara í heimsókn til hennar
með hundinn okkar. Þórunn
elskaði að fá heimsóknir og var
göngutúr jafnan tekinn um gang-
ana. Oft voru aðrir hundar í
heimsókn hjá öðrum íbúum, en
við vorum alltaf sammála um að
fallegasti hundurinn væri með
okkur. Hún var þakklát öllu því
elskulega starfsfólki sem starfaði
á Grund.
Ég gaf Þórunni loforð fyrir
mörgum árum að gefa henni
nöfnu og þegar fyrsta dóttir mín
fæddist hlaut hún nafnið Þórunn.
Hvíl í friði, mín kæra, og takk
fyrir allt.
Þín Úlla.
Júlíana Erlendsdóttir.
Elsku Þórunn á Tjörn.
Það er sárt að kveðja þig,
svona yndislega, góða og ljúfa
konu sem hefur verið í fjölskyld-
unni allt mitt líf. Já, það eru fáir
sem ég þekki sem hafa jákvæðn-
ina alltaf að leiðarljósi, sýna kær-
leika í hverju orði og skrefi en
það gerðir þú.
Í minningunni er húsið þitt á
Tjörn hreint ævintýrahús, þar
var hægt að finna svo óteljandi
mikið af framandi og fallegum
hlutum. Ég fékk að aðstoða þig
og skutla þér í miðbæ Reykjavík-
ur nokkur skipti, átján ára gam-
alli fannst mér það hálfstress-
andi að vera ein með þér,
vinkonu mömmu minnar. Hvað
átti ég að segja við þig alla þessa
leið frá Álftanesi og til baka? En
þetta átti eftir að vera með mín-
um uppáhaldsbíltúrum, mikið of-
boðslega var gaman að spjalla
við þig, heyra allar sögurnar úr
lífi þínu, jákvæða viðhorf þitt og
skoðanir þínar voru bara svo
upplífgandi og skemmtilegar.
Svo áttum við líka svo margt
sameiginlegt, en eflaust var það
ferðaþráin og ást okkar á kisum
það sem stóð upp úr, eða bara ást
okkar á dýrum almennt. Þú
skildir ekki einu sinni mýsnar út-
undan, þær voru þínir nágrann-
ar. Ég spurði þig síðasta sumar
hvort við ættum ekki að kíkja á
Kisukaffihúsið við tækifæri, þú
hélst nú ekki þar sem ég myndi
eflaust aldrei ná þér þaðan burt.
Ég á minningu af þér og Ólafi
þínum, og hún er falleg. Allar
minningar mínar um þig eru fal-
legar. Þegar ég hugsa um þig þá
sé ég fallega brosið þitt og síða
hárið, á stað þar sem þér líður
vel og ert þakklát fyrir líf þitt en
það skein í gegn seinustu mán-
uði.
Síðast þegar ég hitti þig með
mömmu sagðir þú: „mikið líður
mér vel að vita hvað ykkur geng-
ur vel“. Þetta lýsir þér svo vel,
hugsaðir alltaf um aðra fyrst og
varst svo stolt af fjölskyldu þinni.
Elsku Þórunn á Tjörn, takk
fyrir að hafa verið partur af mínu
lífi í rúm 27 ár. Minningin um
dásamlega konu mun alltaf lifa.
Þín vinkona,
Júlía Guðbjörnsdóttir.
Þórunn Árnadóttir