Morgunblaðið - 17.07.2020, Side 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 17. JÚLÍ 2020
✝ Baldvin HróarJónsson fædd-
ist 24. apríl 1980 í
Reykjavík. Hann
varð bráðkvaddur
á heimili sínu 9.
júlí 2020.
Foreldrar hans
eru Guðrún Egils-
dóttir, f. 31.5.
1954, og Jón Ingi
Baldvinsson, f.
11.2.1952.
Systkini Baldvins Hróars
eru: 1) Magnea Jónsdóttir
Weseloh, f. 1970, gift Fried-
helm Weseloh, f. 1967, börn
þeirra eru Andri Ingi, f. 1991,
og Alexandra, f. 2001. 2) Erna
Margrét Gunnlaugsdóttir, f.
1971, gift Kristni Þór Guð-
bjartssyni, f. 1963, börn þeirra
eru Dagný Vala, f. 1997, og
Gunnlaugur Atli, f. 2000,
Kristinn á fyrir soninn Guð-
bjart Kristin, f. 1983. 3) Arnar
Daníel Jónsson, f. 1982,
kvæntur Binný Skagfjörð Ein-
arsdóttur, f. 1986, börn þeirra
eru Tristan Enok, f. 2004,
Daníel Ingi, f. 2015, Emma
Berglind, f. 2015, og Einar
Valur Skagfjörð, f. 2020.
Þann 20.3. 2019 kvæntist
Baldvin Hróar eftirlifandi eig-
inkonu sinni Viktoríu Ólafs-
dóttur, f. 22.4. 1980, og saman
Valdimar GK-195. Árin 2001-
2002 vann hann sem aðstoð-
armaður rafvirkja hjá Hita-
tækni ehf., hann vann sem al-
mennur verkamaður hjá
Nesbúeggjum ehf., árin 2003-
2005 átti hann og rak fyrir-
tækið Bónarinn ehf. ásamt
meðeiganda. Árin 2005-2007
vann hann á stjórnstöð Örygg-
ismiðstöðvarinnar. Árið 2007
ákvað hann ásamt eiginkonu
sinni að fara í frekara nám við
Háskólann á Bifröst, þar vann
hann með náminu um helgar
og á sumrin við öryggiseftirlit
og við almennt viðhald með
skóla. Árið 2011 kláruðu þau
bæði BSc. í viðskiptafræði.
Þau fluttu ásamt Jóni Hilmari
syni sínum til Danmerkur til
að fara í framhaldsnám. Hann
kláraði MSc í markaðsfræði
frá University of Southern
Denmark árið 2013. Eftir að
þau komu heim aftur til Ís-
lands vann hann eitt ár sem
markaðsstjóri hjá Landstólpa.
Árið 2015 flutti hann ásamt
fjölskyldu sinni aftur í Sv.
Voga og sl. sex ár hefur hann
unnið sem markaðsstjóri hjá
Nesbúeggjum ehf. Baldvin
Hróar var alla tíð mjög virkur
félagslega, spilaði í hljómsveit,
sat í stjórn UMFÞ í Vogum í 4
ár og þar af tvö ár sem for-
maður félagsins, hann sat
bæði í skipulagsnefnd og
fræðslunefnd fyrir hönd E-
listans í Sv. Vogum.
Útförin fer fram frá Kálfa-
tjarnarkirkju í dag, 17. júlí
2020, klukkan 13.
eiga þau börnin
Jón Hilmar, f.
22.7. 2008, og
Ólínu Auði, f. 4.1.
2014. Foreldrar
Viktoríu eru Hilda
Emilía Hilm-
arsdóttir, f. 13.2.
1944, og Ólafur
Auðunn Þórðar-
son, f. 25.1. 1944.
Systkini Viktoríu
eru: 1) Kristín
Ólafsdóttir, f. 1971, gift Birki
Ívari Guðmundssyni, f. 1976,
saman eiga þau Adelu Björt, f.
2002, Kristín á fyrir dótturina
Sögu Hlíf, f. 1992. 2) Sylvía
Björk, f. 1973, sambýlismaður
hennar er Ragnar Skúlason, f.
1965. Sylvía Björk á börnin
Írenu Eik, f. 1996, Viktor
Ísak, f. 1997, og Hrafnhildi
Emilíu, f. 2005.
Baldvin Hróar var fæddur
og uppalinn í Sveitarfélaginu
Vogum. Hann flutti 22 ára til
Reykjavíkur, þar sem hann
kynntist Viktoríu eftirlifandi
eiginkonu sinni. Hann fór eitt
ár í Fjölbrautaskóla Suður-
nesja í grunndeild rafiðna
strax eftir grunnskólapróf en
fór því næst að vinna við hin
ýmsu störf. Á árunum 1997-
2001 vann hann sem háseti og
bátsmaður á línubátnum
Elsku ástin mín, ég get ekki
lýst því hvað það er sárt að fá ekki
að tala við þig aftur, kyssa þig og
knúsa. Ég veit eiginlega ekki
hvað ég á að gera án þín. Ég vil
trúa því að þú sért kominn á góð-
an stað og fylgist með okkur og
passir upp á okkur. Við elskum
þig svo mikið og söknum þín svo
sárt. Þú verður ávallt hjá okkur
og við munum alltaf geyma þig í
hjartanu.
Raunamædd tár renna
niður kinnar mínar
ég er alein í myrkri
sem enginn sér.
Loftið þyngist
ég get ekki andað
ég vil bara hafa þig hjá mér.
Í dimmu hjarta
og með sorg svarta
sé ég birtu bjarta
og í henni stendur þú.
Hvað geri ég nú?
Ég teygi mig til þín
og mér birtist sýn.
Ég er þar sem sorgin á heima.
Þín elskandi eiginkona,
Viktoría (Vigga).
Kveðja
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni
Faðir minn láttu lífsins sól
lýsa upp sorgmætt hjarta.
Hjá þér ég finn frið og skjól.
Láttu svo ljósið þitt bjarta
vekja hann með sól að morgni
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
(Bubbi Morthens)
Elsku hjartans drengurinn
okkar, Guð geymi þig og varð-
veiti. Við munum ætíð geyma
minningarnar um þig í gullkist-
unni í hjarta okkar og halda
minningu þinni á lofti.
Hugur okkar er nú hjá Viktor-
íu, Jóni Hilmari og Ólínu Auði
sem fara nú í vegferð án Baldvins
Hróars, sem alltaf var kletturinn í
öllu sem þau tóku sér fyrir hend-
ur. En andi hans og minning lifir
áfram með þeim og hjálpar þeim
um ókomin ár.
Mamma og pabbi.
Kæri bróðir. Það er með sökn-
uði og brostnu hjarta sem ég kveð
þig minn kæri. Ég væri svo til í að
geta fengið gott knús frá stóra
bróður núna og látið þig vita
hversu mikið þú skiptir mig máli.
Þú varst einstakur stóri bróðir
sem þótti svo vænt um mig að það
sáu það allir í kringum okkur og
passaðir þú vel upp á að ég vissi
það líka. Alveg frá því við vorum
krakkar, jafnvel þó að þér þætti
ekkert skemmtilegra en að stríða
mér, hef ég alltaf litið upp til þín
þótt ég væri orðinn stærri en þú
rétt eftir mútur. Umhyggjan og
kærleikurinn skein úr andliti þínu
þegar þú tókst um öxlina á mér,
leist upp til mín og kynntir mig
sem litla bróðir þinn. Það skipti
ekki máli hversu oft þú sagðir
þennan brandara eða hversu
þreyttur ég var á honum, hlátur-
inn og brosið þitt voru ósvikin. En
þú varst ekki bara bróðir minn
heldur varstu líka minn besti vin-
ur. Það er stórt skarð sem mynd-
ast þegar bæði stóri bróðir og
besti vinur kveður. Ég hef síðustu
daga í gegnum tárin brosað örlít-
ið þegar ég rifja upp sprellið og
vitleysuna sem við tókum upp á.
Það eru ófáar minningar þar sem
við sitjum saman, þú með gítarinn
og við syngjandi saman. Ég held
að það eigi margir sem þig
þekktu góða minningu af þér með
gítarinn enda fannst þér fátt
skemmtilegra en að grípa í hann
og nýttir hvert tækifæri til þess.
Ég man þegar við vorum, eða ég,
ennþá unglingar og falska glamr-
ið ómaði á milli herbergjanna
okkar þegar þú byrjaðir að kenna
sjálfum þér á gítar. Þú varst svo
stoltur af þér að ég hafði það ekki
í mér svona fyrst um sinn að láta
þig vita að falska glamrið ómaði
örlítið ennþá. Enda skipti það
ekki máli, ég jafnaði þetta bara
vel út með falska söngnum mín-
um. En ekki leið á löngu þar til þú
varst mættur í hljómsveit og far-
inn að spila eins og meistari. Ég
er þér óendanlega þakklátur fyrir
söng þinn til mín og Binnýjar í
brúðkaupinu okkar og þakklátur
fyrir að geta horft á það hvenær
sem ég vil.
En þú varst líka einstakur fjöl-
skyldufaðir. Það fór ekki fram hjá
neinum hvað þú varst stoltur af
börnunum þínum og hvað þér
þótti vænt um Viktoríu. Þessari
hlýju fengu líka börnin mín að
kynnast því eins og með allt ann-
að hjá þér varstu einstakur með
þeim. Þú gafst þér alltaf tíma til
að spjalla við þau og leika og auð-
vitað bættirðu við smá „dassi“ af
stríðni enda hefði annað verið
eitthvað skrítið. Þeim þótti enda-
laust vænt um þig og munu sakna
þess að fá ekki Hróa frænda í
heimsókn.
Hróar, minn besti vinur, ég
held að ég muni aldrei jafna mig á
því að þig vanti í mitt líf og á ég
erfitt með að sjá fyrir mér hvern-
ig það er hægt að hafa heiminn án
þín. En ég mun alltaf líta upp til
þín og mun gera mitt besta til að
láta þig vera stoltan af mér. Þú
munt alltaf vera mín fyrirmynd
og mun ég halda minningu þinni
lifandi hjá mínum börnum með
því að segja þeim sögur af þér og
mér.
Þinn litli bróðir og besti vinur
að eilífu,
Arnar Daníel Jónsson.
Nú kveð ég yndislega bróður
minn hann Hróar. Hann var
gleðigjafi frá því hann fæddist,
alltaf glaður og kátur, stríðinn og
áræðinn. Hann elskaði fjölskyld-
una sína meira en orð fá lýst og öll
hans framtíðarplön snerust um
hana. Nú sit ég og minnist gam-
alla tíma frá því við vorum að
alast upp og til dagsins í dag.
Hann var níu árum yngri en ég
þannig að ég fylltist mikilli
ábyrgðartilfinningu þegar hann
fæddist og varð eiginlega litla
mamma hans. Ég passaði hann að
sjálfsögðu mjög mikið þegar hann
var lítill og má segja að ég hafi
ekki komist alveg út úr þessu
hlutverki að vera alltaf að ala
hann upp þrátt fyrir að hann væri
löngu orðinn fullorðinn, en sem
betur fer tók hann mig mátulega
alvarlega og hló bara að mér þeg-
ar ég var að reyna að segja hon-
um eitthvað til. Annars hefðum
við sennilega ekki verið eins góðir
vinir eins og raunin var. Hann var
svo skemmtilegt barn, lærði texta
og lög eins og ekkert væri, þannig
var hann ævinlega. Hann var
næstum alæta á tónlist, hann var
þó lítið fyrir óperusöng og sin-
fóníur. Hann æfði fótbolta með
Ungmennafélaginu Þrótti, fór
bæði í dansskóla og tónlistarskóla
og lærði á píanó þegar hann var
lítill. Þegar hann var orðinn eldri
kenndi hann sér sjálfur á gítar og
átti ekki í miklum vandræðum
með að spila og syngja. Hróar var
einstaklega bóngóður og það kom
strax fram þegar hann var pínu-
lítill því hann snerist í kringum
mig til að rétta mér og sækja það
sem ég bað um. Hann var jafnvel
lagður af stað áður en hann vissi
hvað það var sem átti að sækja.
Þegar ég var orðin fullorðin og
hann unglingur ákváðum við
Kiddi að byggja við hliðina á for-
eldrum mínum, ég flutti aftur
heim með unnustann og yndis-
legu bræður mínir sættu sig við
að vera saman í herbergi heilan
vetur til þess að við gætum búið
hjá þeim, sá tími var ómetanleg-
ur, að fá þessi nánu kynni aftur.
Þær voru margar stundirnar sem
hann hjálpaði okkur við að byggja
húsið, en þá var hann orðinn 15-
16 ára og var hörkuduglegur í
framkvæmdunum. Þegar ég eign-
aðist svo sjálf börn voru þau svo
heppin að eiga þessa góðu frænd-
ur í næsta húsi og voru þeir í
miklu uppáhaldi hjá mínum börn-
um og hafa þau alltaf litið á Hróar
sem miklu meira en bara móður-
bróður. Þegar Hróar eignaðist
svo sjálfur fjölskyldu var dásam-
legt að sjá hversu stoltur hann
var af fjölskyldunni sinni og að
sjá að allt hans líf snerist um
hana.
Elsku Hróar, ég er svo þakklát
fyrir það að þú varðst litli bróðir
minn árið 1980, en hver getur
skilið hvers vegna þú varst tekinn
svona frá okkur? Þú sem varst
með framtíðarplönin og elskaðir
lífið, börnin þín og eiginkonuna.
Ég mun ætíð sakna þín elsku
bróðir.
Elsku Viktoría, Jón Hilmar og
Ólína Auður, missir ykkar er mik-
ill, megi allir heimsins englar gefa
ykkur styrk á þessum erfiðu tím-
um.
Erna systir.
Það voru sorglegar fréttir sem
bárust mér til Hamborgar að-
faranótt föstudags þegar mér var
tilkynnt að elsku Hróar bróðir
væri dáinn. Mikið er lífið stund-
um óréttlátt. Þitt ferðalag var
alltof stutt. Það er alltaf svo óend-
anlega sárt að kveðja en minn-
ingin um glaðlyndan, lífsglaðan,
ljúfan bróður lifir að eilífu.
Mér finnst kveðjan hans
Bubba Morthens eiga vel við á
þessum erfiðu stundum:
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Drottinn minn faðir lífsins ljós
lát náð þína skína svo blíða.
Minn styrkur þú ert mín lífsins rós
tak burt minn myrka kvíða.
Þú vekur hann með sól að morgni.
Faðir minn láttu lífsins sól
lýsa upp sorgmætt hjarta.
Hjá þér ég finn frið og skjól.
Láttu svo ljósið þitt bjarta
vekja hann með sól að morgni.
Drottinn minn réttu sorgmæddri sál
svala líknarhönd
og slökk þú hjartans harmabál
slít sundur dauðans bönd.
Svo vaknar hann með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Elskulegu Viktoría, Jón Hilm-
ar og Ólína Auður, megi guð
blessa ykkur og gefa ykkur styrk
og huggun til að takast á við sökn-
uðinn og sorgina á þessum erfiðu
tímum. Elsku pabbi, Guðrún,
Erna, Kiddi, Arnar, Binný og
krakkarnir allir, guð gefi ykkur
líka styrk og huggun.
Ég kveð þið með söknuði elsku
bró. Megi ljúf minning lifa í hjört-
um okkar allra um ókomna fram-
tíð.
Þín systir,
Magnea.
Elsku Hróar, að heyra að þú
sért farinn eru sárustu orð sem
ég hef á ævi minni heyrt. Sökn-
uðurinn er mikill og það er erfitt
að trúa því að þetta sé raunveru-
leikinn, að fá ekki að sjá þig aftur,
fara saman í Skorradalinn, hlæja
saman, spila eða spjalla.
Þú tókst mér opnum örmum
þegar við Arnar byrjuðum saman
og faðmurinn þinn var alltaf op-
inn þar sem þú varst alltaf til
staðar fyrir okkur. Alla tíð hafði
ég svo gaman af því að sjá ykkur
bræðurna saman, þið áttuð ein-
stakt samband og umhyggjan
hvors til annars skein af ykkur
báðum.
Ég datt svo sannarlega í lukku-
pottinn þegar ég fékk ykkur Vikt-
oríu í kaupbæti með bróður þín-
um. Við urðum strax miklir vinir
og lið. Það var alltaf svo gaman
hjá okkur fjórum saman, mikið
glens og grín og mikil væntum-
þykja. Mér fannst ég alltaf svo
heppin að fá að eiga ykkur að.
Ég vildi að árin hefðu verið
miklu fleiri. Tárin streyma og
maður skilur ekki hvernig þetta
gat gerst, heimurinn er svo sann-
arlega fátækari án þín. Ég mun
passa vel upp á litla bróður þinn
sem þér þótti svo vænt um.
Ég elska þig kæri vinur og
mun geyma minningarnar um þig
í hjartanu alla ævi. Takk fyrir
samfylgdina og allar góðu stund-
irnar.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka
hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að
kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Guð geymi þig.
Binný Skagfjörð
Einarsdóttir
Haustið 2007 hóf ég nám við
frumgreinadeild Háskólans á Bif-
röst. Það var eftirvænting og smá
kvíði yfir því að hefja nám eftir
svona langt frí sem og að kynnast
mörgu nýju fólki. Fyrsta daginn
var svokallaður hóphristingur,
þ.e. að láta okkur kynnast hvert
öðru, og sá Edda Björgvins um
þennan dag, sem allur var alveg
ógleymanlegur. Við vorum látin
byrja á því að segja nafnið okkar
að viðbættu viðurnefni svo allir
ættu auðveldara með að muna
nöfnin og Hróar kynnti sig sem
Hróa hött, því gleymir maður
auðvitað ekki. Alls kyns leikir og
fíflalæti fóru fram þennan dag,
hluti af því var að skipta okkur
upp í lið og Hróar var í mínu,
þennan dag vissi ég strax að
þarna var á ferðinni ótrúlega
skemmtilegur, frumlegur og
heillandi strákur. Vigga konan
hans var auðvitað með okkur í
náminu og er hún alveg sama
yndið og glaðlynda gæðablóðið og
Hróar. Fruman, eins og við í
þessu námi kölluðum okkur, náði
vel saman og í öllu, alls staðar var
Hróar hrókur alls fagnaðar. Það
var ekki hægt að vera í fýlu eða
niðurdreginn þegar hann var ná-
lægt. Mikið var um hópavinnu í
þessu námi og unnum við Hróar
og Siggi, skólabróðir og vinur,
mikið saman og þá sérstaklega í
stærðfræði (stærðfræðiþríeykið).
Þessar stundir hafa verið mér of-
arlega í huga síðustu daga, en
jafnvel þótt viðfangsefnið hafi
ekki verið það skemmtilegasta í
bransanum áttum við svo ótrú-
lega skemmtilegar stundir. Fífla-
lætin og hlátursköstin náðu alltaf
að sjá til þess að við hárreyttum
ekki hvert annað á þessum tím-
um, þótt stundum væri unnið
fram á nótt við að leysa misleið-
inleg stærðfræðidæmi og öll
aukadæmi, allt var gert til að fá
toppeinkunn og stóðum við okkur
mjög vel. Ég á ekki eina minn-
ingu af Hróari sem ekki er
skemmtileg, aldrei voru leiðindi.
Þau Vigga voru alltaf til staðar,
sannir vinir eins og allir í okkar
hópi. Alveg sama hvað það var,
alltaf var hægt að leita til þeirra
Hróars og Viggu, gott dæmi er
þegar sonur minn slasaðist seint
eitt kvöldið og auðvitað var Hróar
tilbúinn til þess að keyra okkur
inn í Borgarnes til læknis í hvelli,
þó svo að heimavinna fyrir morg-
undaginn biði. Ég vissi að alveg
sama hvað þá gæti ég alltaf treyst
á Hróar, hann var þannig vinur,
sannur vinur vina sinna.
Sumarið 2009 flutti ég og skipti
um háskóla og þá vissi ég að sam-
bandið við hópinn á Bifröst myndi
breytast, það gerist en lífið er
stundum þannig að maður ein-
faldlega verður. Maður heldur að
maður hafi endalausan tíma til að
sinna þeim sem manni þykir vænt
um, fara í heimsókn, taka upp
tækið, sem maður er alltaf með í
höndunum, og hringja. Tíminn
týnist.
Þegar ég fékk þær fréttir að
Hróar væri farinn, síðastliðinn
föstudag, þá stóð ég á gati, ég gat
ekki skilið að ég hefði ekki tæki-
færi til að hafa samband, fara í
heimsókn, skipuleggja hitting eða
bara eitthvað.
Það er alltaf sagt að lífið sé
hverfult en maður gerir sér ekki
grein fyrir því fyrr en eitthvað
þessu líkt gerist.
Elsku Vigga, Jón Hilmar, Ól-
ína Auður, fjölskylda og vinir, ég
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Anna Teitsdóttir,
samFruma og vinkona.
Kæri vinur, það er erfitt að
horfast í augu við það að þú sért
farinn. Það var mér dýrmætt að
kynnast þér eftir að við Inga
felldum hugi saman og ég flutti í
Vogana. Ég man að ég var
áhyggjufullur yfir því að flytja í
svo lítið samfélag og kynnast nýju
fólki og því hvernig mér yrði tek-
ið. Þær áhyggjur reyndust óþarf-
ar því ég kynntist þér fljótlega og
úr varð vinátta sem entist. Við
áttum tónlistina að sameiginlegu
áhugamáli og varst þú tíður gest-
ur á heimili okkar Ingu þar sem
við hlustuðum á tónlist, spiluðum
og sungum saman. Við unnum
saman á tveimur stöðum og það
var gott að vinna með þér. Þó að
samgangurinn hafi minnkað með
árunum var ávallt gaman að hitta
þig á förnum vegi og á hvers kyns
viðburðum þar sem þú varst
hrókur alls fagnaðar og var við-
mót þitt ávallt glaðlegt og vin-
samlegt eins og við hefðum síðast
hist deginum áður. Við hjónin eig-
um margar góðar minningar um
þig sem við munun varðveita og
hugsa til þín með hlýhug.
Við kveðjum þig með söknuði
og vottum aðstandendum okkar
dýpstu samúð.
Högni og Inga Sigrún.
Baldvin Hróar
Jónsson
HINSTA KVEÐJA
En komin eru leiðarlok
og lífsins kerti brunnið
og þín er liðin æviönn
á enda skeiðið runnið.
Í hugann kemur minning mörg,
og myndir horfinna daga,
frá liðnum stundum læðist fram
mörg ljúf og falleg saga.
Þín vinartryggð var traust og föst
og tengd því sanna og góða,
og djúpa hjartahlýju og ást
þú hafðir fram að bjóða.
Og hjá þér oft var heillastund,
við hryggð varst aldrei kenndur.
Þú komst með gleðigull í mund
og gafst á báðar hendur.
Svo, vinur kæri, vertu sæll,
nú vegir skilja að sinni.
Þín gæta máttug verndarvöld
á vegferð nýrri þinni.
Með heitu, bljúgu þeli þér
ég þakka kynninguna,
um göfugan og góðan dreng
ég geymi minninguna.
(Höf. ók.)
Hvíl í friði Hróar minn.
Tengdaforeldrar.
Hilda Emilía Hilm-
arsdóttir og Ólafur
Auðunn Þórðarson.
 Fleiri minningargreinar
um Baldvin Hróar Jónsson
bíða birtingar og munu birt-
ast í blaðinu næstu daga.