Morgunblaðið - 07.11.2020, Qupperneq 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 7. NÓVEMBER 2020
✝ Emelía Krist-björnsdóttir
fæddist á Birnu-
stöðum á Skeiðum
13. janúar 1926.
Hún lést á Ljós-
heimum á Selfossi
27. október 2020.
Foreldrar henn-
ar voru Kristbjörn
Hafliðason, f. 17.
október 1881, d. 8.
nóvember 1968,
bóndi á Birnustöðum, og kona
hans, Valgerður Jónsdóttir, f. 2.
febrúar 1892, d. 15. júní 1957.
Systkini hennar voru Jón
Bjarnason Kristbjörnsson, f.
16.7. 1914, d. 2.12. 2001, Sig-
hvatur Hafsteinn, f. 14.6. 1915, d.
15.2. 2004, Sigríður, f. 14.8. 1916,
d. 13.10. 1916, Sigríður, f. 31.8.
1917, d. 15.10. 2008, Ólafur, f.
14.8. 1918, d. 22.4. 1999, Mar-
grét, f. 17.8. 1919, d. 14.12. 1998,
Guðlaug, f. 17.8. 1919, d. 6.4.
2016, Sigurjón, f. 28.2. 1921, d.
17.10. 2003, Guðrún, f. 20.2.
1922, d. 26.5. 1936, Vilborg, f.
10.3. 1923, d. 7.10. 1994, Bjarni,
f. 29.6. 1924, Sigrún, f. 18.5.
1928, d. 4.12. 2019, Hafliði, f.
28.1. 1930, d. 29.11. 2018, Guð-
rún Birna, f. 7.6. 1936, d. 6.11.
1936.
mundsson. Börn þeirra eru: a)
Birgir, b) Berglind, c) Davíð, og
d) Hilmar.
Emelía ólst upp í foreldra-
húsum á Birnustöðum. Hún gekk
í barnaskóla í sveitinni og á Hús-
mæðraskólann á Laugarvatni
veturinn 1945-46. Eiginmaður
hennar var frá næsta bæ, Vorsa-
bæ, og eftir að þau giftust stofn-
uðu þau nýbýli þar, Vorsabæ II.
Þau ráku þar blandaðan búskap,
sauðfjárrækt, mjólkurfram-
leiðslu og grænmetisræktun.
Þau hjónin hættu búskap að
mestu árið 1985. Emelía tók þátt
í félagsstörfum í sveitinni og var
m.a. formaður Kvenfélags
Skeiðahrepps árin 1967-79.
Emelía var hæfileikarík og
fjölhæf handavinnukona. Hún
prjónaði lengi fyrir Handprjóna-
sambandið og vann margvíslega
aðra handavinnu, bæði til heim-
ilisins og til sölu. Hún miðlaði
einnig öðrum af þekkingu sinni.
Um stutt skeið kenndi hún
handavinnu við Brautarholts-
skóla og árið 2013 gaf hún út
bókina Vettlingar frá Vorsabæ
sem hún vann í samvinnu við
Valgerði dóttur sína.
Útför Emelíu fer fram frá
Ólafsvallakirkju í dag, 7. nóv-
ember 2020, klukkan 14. Vegna
aðstæðna verða aðeins nánustu
ættingjar viðstaddir útförina.
Streymt verður frá athöfninni:
https://promynd.is/live/
Virkan hlekk á slóð má nálg-
ast:
https://www.mbl.is/andlat
Emelía giftist
Jóni Eiríkssyni,
bónda og oddvita í
Vorsabæ á Skeið-
um, 24.6. 1949.
Börn Jóns og Eme-
líu eru fjögur: 1)
Valgerður, f. 8.5.
1950. Sonur hennar
er a) Jón Yngvi Jó-
hannsson, eig-
inkona Sigþrúður
Gunnarsdóttir.
Börn þeirra eru: a1) Valgerður.
Sambýlismaður Magnús Magn-
ússon. Sonur þeirra er Eyvindur
Yngvi, a2) Silja og a3) Steinunn.
2) Eiríkur, f. 8.10. 1953. Eig-
inkona hans er Hulda Björk Nóa-
dóttir. Börn þeirra eru: a)
Emelía Guðrún. Börn hennar
eru Anna Eir og Maggý Nóa, b)
Haukur Brynjar. 3) Björn, f.
21.9. 1955. Eiginkona Stefanía
Sigurðardóttir. Börn þeirra eru:
a) Margrét, eiginmaður Kristinn
Sævar Thorarensen. Börn henn-
ar eru Birnir Snær og Salóme
Birta, b) Jón Emil, sambýliskona
Celina Schneider, c) Sigurbjörg
Bára, sambýlismaður Magnús
Grétar Sölvason. Dóttir þeirra er
Stefanía Margrét. 4) Ingveldur,
f. 30.10. 1962. Eiginmaður henn-
ar er Guðmundur Ólafur Ás-
Móðir fyrir 65 árum. Hvað er
það? Ég þekki eina. Hún fæddi
mig, klæddi mig, kenndi mér að
lesa, kenndi mér að spila, saum-
aði á mig föt og prjónaði. Kenndi
mér að sjá um mig sjálfan þegar
ég fór í heimavistarskóla. Tók á
móti kærustunni minni opnum
örmum, passaði börnin mín og
kenndi þeim það sama og mér.
En móðir fyrir 65 árum var
annað en að vera móðir nú. Þá
voru ekki nútímaþægindi, ekki
leikskólar og ekki pítsur til að
skella í ofninn. Móðir mín var
fædd á næsta bæ, Birnustöðum,
og hafði ramma taug þangað. Ég
man eftir því er ég var ungur að
oft eftir hádegi skottaðist hún af
stað með okkur krakkana í hala-
rófu í heimsókn til afa á Birnu-
stöðum og Sigrúnar frænku. Man
eftir afa hella kaffinu í undirskál,
lauma að mér kandísmola, fá sér
sjálfur mola og sötra svo kaffið úr
skálinni. Svona minningar skjóta
upp kollinum þegar litið er til
baka.
Móðir mín var sístarfandi.
Faðir minn var mikið í félagsmál-
um og burtu oft á tíðum jafnvel í
nokkra daga í senn. Þá þurfti að
sjá um búið og krakkana. Við
hjálpuðum til þegar við vorum
orðin það gömul að geta það.
Fyrir rúmum 35 árum tókum
við Stefanía við búinu en fyrstu
fjögur árin bjuggum við hjá for-
eldrum mínum þar til að við flutt-
um í nýtt hús sem við byggðum
hér í Vorsabæ 2. Þá var gott að
hafa móður mína nærri til að
passa elstu dótturina þegar á
þurfti að halda. Einnig var gott
að leita til hennar að sinna börn-
unum þegar þeim fjölgaði.
Móðir mín var mikil hannyrða-
kona. Hún saumaði líka mikið af
fötum á okkur krakkana. Þegar
Bítla- og hippatímabilið hófst og
útvíðu buxurnar komust í tísku
saumaði móðir mín á mig buxur,
fann gamlar buxur af afa – en
efnið í þeim var einmitt komið í
tísku – og einnig saumaði hún á
mig bláa skyrtu með pífum. Þá
prjónaði hún á okkur bræðurna
brún vesti heldur betur flott.
Maður var sko aldeilis maður
með mönnum á eftir. Ófáar reið-
buxurnar saumaði hún á mig líka.
Hún prjónaði mikið og minningin
um hana sitjandi í stólnum inni í
stofu með köttinn Bósa í fanginu
prjónandi sjónvarpssokka er
ljóslifandi.
Ekki sakar að minnast á það
að móðir mín átti einstakan hest,
hann Fífil, sem hún hélt mikið
upp á og fékk ég að skottast á
honum. Er ég ekki frá því að
hann hafi vakið áhuga minn á
hestum og hestamennsku sem
hefur að miklum hluta verið starf
mitt síðan.
Eftir að faðir minn dó og móðir
mín var áfram í gamla bænum
reyndi ég að hafa það sem reglu
að heimsækja hana eftir morgun-
gegningar og sníkja kaffi og
spjalla.
Þá var farið um víðan völl, tal-
að um gamla tímann, nútímann
eða slúður í sveitinni. Minnist ég
þessara stunda með hlýju og
söknuði.
Björn Jónsson.
Í dag kveð ég mömmu í hinsta
sinn. Það er sárt en ég veit að
núna líður henni vel, frjáls að
hlaupa um hlíðar Vörðufells.
Mamma hafði gaman af að
segja frá æskuárunum og prakk-
arastrikum sínum, sem einskorð-
uðust ekki endilega við barnæsk-
una.
Mamma gat líka spunnið upp
sögur á svipstundu. Ég á góða
minningu um þegar við vorum að
taka upp kartöflur og fengum
framhaldssögu um Bjartskegg
músar Eika, þá var vissara að
halda áfram, annars dróst maður
aftur úr og missti af sögunni.
Mér finnst ég einstaklega
heppin að hafa alist upp í sveit-
inni, ættingjar á nágrannabæjun-
um og mikill samgangur.
Mamma og Sigrún systir hennar
voru bundnar sterkum böndum
og þau voru ófá skiptin sem ég
tölti á eftir mömmu í heimsókn á
Birnustaði.
Þá var tækifærið notað til að
segja mér nöfn á fuglum, blómum
og ef ég man rétt þá var mér líka
þrælað í gegn um margföldunar-
töfluna í einni ferðinni.
Mamma var náttúrubarn, hún
naut þess að vera að dunda í
garðinum og eiga við blómin sín.
Hún fór aldrei utan, hafði engan
áhuga á því, en ferðaðist töluvert
innanlands. Henni þótti vænt um
allar skepnur og sérstaklega
hestinn sinn hann Fífil. Þegar ég
hugsa til baka þá man ég hvað
mér þótti mamma tignarleg þeg-
ar hún var að fara á honum til
kinda.
Mamma var ætíð að gera eitt-
hvað í höndunum, hún saumaði,
prjónaði, heklaði og föndraði.
Hún var alltaf að prófa eitthvað
nýtt, það væri líklega fljótlegra
að telja upp hvað hún fékkst ekki
við frekar en hvað hún fékkst við.
Mér þótti sjálfsagt að mamma
gæti allt.
Einhvern tíma þegar ég var
unglingur að fletta blaði sá ég
blússu, sem mig langaði í. Næst
þegar farið var á Selfoss valdi ég
efni og eftir skamman tíma var
blússan auðvitað tilbúin og pass-
aði fullkomlega. Þau eru ófá nám-
skeiðin sem hún tók þátt í og fór-
um við mæðgur stundum saman
á föndurnámskeið, meira að
segja þrjár kynslóðir eitt sinn
þegar dóttir mín kom með okkur.
Þegar við hjónin vorum að
byrja saman bjuggum við fjarri
hvort öðru, þannig að samskiptin
fólust í símtölum. Ef ég var ekki
inni þegar Gummi hringdi þá
tóku þau mamma oft gott spjall
og voru orðin bestu vinir löngu
áður en þau loksins hittust. Það
var ekkert internet þegar við
byrjuðum búskap og þá var
ómetanlegt að geta hringt í
mömmu til að fá upplýsingar um
allt milli himins og jarðar.
Mamma var alltaf boðin og búin
að passa og þegar krakkarnir
stálpuðust fengu þau að vera í
sveitinni hjá afa og ömmu og þá
var margt skemmtilegt brallað.
Alltaf var gott að koma í
Vorsabæ til pabba og mömmu og
löngum tíma var varið við eldhús-
borðið í spjalli um alla heima og
geima og ekki skemmdi fyrir ef
til voru nýbakaðar flatkökur eða
pönnukökur. Nú verða heim-
sóknirnar og símtölin ekki fleiri
en við fjölskyldan eigum mikið af
minningum til að hugga okkur
við.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem)
Ingveldur Jónsdóttir (Inga).
Í dag er Emelía í Vorsabæ
tengdamóðir mín borin til grafar.
Hún var alin upp við erfiðisvinnu
sveitanna en með tímanum hélt
tæknin innreið sína og störfin
breyttust. Það þótti sjálfsagt að
bændakonur sinntu útiverkum
og öll heimilisstörf voru einnig á
þeirra herðum og því lítið um frí-
tíma. Þetta mótaði Emelíu
sterkt, hún var mjög kvik og létt
á fæti vel fram yfir áttrætt og lét
sig ekki muna um að ganga lang-
ar leiðir ef svo bar undir. Þegar
mín kynni af Emelíu hófust voru
sveitirnar orðnar tæknivæddar
og Emelía hafði því meiri tíma
fyrir áhugamálin sem voru m.a.
prjónaskapur, föndur og fé-
lagsmál. Ég man varla eftir Eme-
líu öðruvísi en prjónandi lopa-
peysur og sjónvarpssokka sem
hún seldi hjá Heimilisiðnaðar-
félaginu. Afköstin voru með ólík-
indum en allt vandað og fínt þótt
ekki væri nú alltaf verið að horfa
á prjónana! Hún hafði líka gaman
af að föndra og mála og lærði
snemma að hafa ofan af fyrir sér
og mér er til efs að hún hafi kunn-
að að láta sér leiðast.
Jón í Vorsabæ var oddviti í um
40 ár og fundir hreppsnefndar
fóru framan af fram í stofunni í
Vorsabæ. Hlutverk Emelíu var í
sjálfu sér ekkert minna en Jóns
en með öðrum hætti; það þurfti
að sjá hreppsnefndarmönnum, og
öðrum þeim sem heimsóttu odd-
vitann, fyrir kaffi og meðlæti og
það var gert af alúð og myndar-
skap.
Emelía var ákveðin í skoðun-
um og gat verið mjög hvöss ef
þannig stóð á. Sumt fólk átti ekki
upp pallborðið hjá henni en hún
var trygg sínum og vildi veg
þeirra sem bestan. Mér var strax
vel tekið og það var gott að koma
í Vorsabæ frá fyrsta degi. Eftir
að við Inga og börnin fluttum á
Selfoss var stutt að fara og heim-
sóknir því tíðar. Það var um
margt að ræða en þegar þær
mæðgur fóru að ræða prjónaskap
og annað slíkt dofnaði áhugi minn
enda lítið inni í þeim málum. Það
var hins vegar gott að vera í lopa-
peysunum og ullarsokkunum
sem stundum urðu eftir í lok
heimsóknar.
Jón og Emelía hófu innflutn-
ing á angórakanínum og seldu
mikið af lífdýrum þau ár sem þau
voru með þann búskap. Emelía
Emelía
Kristbjörnsdóttir
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, amma
og tengdamóðir,
AÐALBJÖRG VAGNSDÓTTIR
frá Minni-Ökrum, Blönduhlíð,
lést í faðmi sinna nánustu síðastliðinn
miðvikudag, 28. október, eftir hetjulega
baráttu við krabbamein á Heilbrigðisstofnun Norðurlands
Sauðárkróki.
Útförin fer fram fimmtudaginn 12. nóvember klukkan 14 í
Sauðárkrókskirkju.
Vegna aðstæðna verða aðeins nánustu aðstandendur viðstaddir
en streymt verður frá athöfn sem verður auglýst síðar.
Stefán Kristján Alexandersson
Jóhanna Harpa Svansdóttir Jón Símon Fredericksson
Stefán Ingi Svansson Eva Dögg Pétursdóttir
Fjóla Sigríður Stefánsdóttir Heiðar Logi Sigtryggsson
Ingi Björgvin Kristjánsson Brynhildur Jóhannsdóttir
Hrafnhildur Sonja Kristjánsdóttir Kári Marísson
barnabörn og barnabarnabörn
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og besti afi,
EIRÍKUR GUNNARSSON
bifvélavirkjameistari,
Álfkonuhvarfi 21,
lést á Landspítalanum í Fossvogi
4. nóvember í faðmi fjölskyldunnar.
Bára Jensdóttir
Erna María Eiríksdóttir Höskuldur Örn Lárusson
Hrönn Eiríksdóttir Haraldur Bjarmi Pálsson
Salka Ósk, Ísabella Þóra, Sævar Leon, Hekla Ósk,
Davíð Páll og Eiríkur Bjarmi
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma og langamma,
HELENA BJARGEY
SIGTRYGGSDÓTTIR,
Hull, Englandi,
lést 26. október á Hull Royal Infirmary
Hospital á Englandi, eftir skammvinn veikindi.
Baldvin Gíslason
Gísli Baldvinsson Ragnheiður Ævarsdóttir
Helena Líndal Baldvinsdóttir Björn Guðmundsson
Hlynur Baldvinsson
barnabörn og langömmubarn
Elskulegur faðir okkar, afi, langafi
og langalangafi,
MARÍUS THEODÓR ARTHÚRSSON,
Gullsmára 8, Kópavogi,
lést á dvalarheimilinu Höfða á Akranesi
29. október. Útförin fer fram frá
Akraneskirkju þriðjudaginn 10. nóvember klukkan 13.
Í ljósi aðstæðna munu einungis nánustu aðstandendur vera
viðstaddir athöfnina.
Athöfninni verður streymt á vef Akraneskirkju,
www.akraneskirkja.is
Sólmundur Þormar Maríus. Sigurbjörg Þorvarðardóttir
Guðrún Adda Maríusdóttir Sigurjón Sigurðsson
Steinunn Þórdís Maríusd. Finnbogi Hannesson
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabörn
Okkar ástkæra,
REBEKKA ELÍN GUÐFINNSDÓTTIR
húsmóðir og bókavörður
í Njarðvík og Reykjanesbæ,
lést á hjúkrunarheimilinu Nesvöllum
3. nóvember.
Útför verður frá Ytri-Njarðvíkurkirkju fimmtudaginn
12. nóvember klukkan 14 að viðstöddum aðeins nánustu
aðstandendum.
Fjölskyldan þakkar innilega þeim sem önnuðust hana í
langvarandi veikindum fyrir alúð og vinsemd.
Kristján Einarsson
Kristín Kristjánsdóttir Aðalsteinn Valdimarsson
Guðfinnur Kristjánsson Jane Ann Leuenberger
Loftur Kristjánsson Kikka Sigurðardóttir
Anna G. Kristjánsdóttir Sigtryggur Gíslason
barnabörn og barnabarnabörn