Málfríður - 15.05.1999, Side 25

0r6aMk
Jeg har lyss til ai fortíBlle om gantle tJage, om hvordan dove bar síg ad
med at m(sdes -der var nemlig ikke nogen dsmforening dengang, sá
dave levede hvet for sig uden indbyrdes konlakt. I et hus bosde der en
familie med d»ve i Itere generationer, nemlig Bedsternor Sigga og Grétar
og Stebba. Bedsternor Sigga var mot lil de lo andre som var dove.
Bedslemor Sigga var dov
Hendes inand var ogsS dov, men han var d»d længe for. De tre boede
aíts§ sammen, og deres hus furtgerede som en slags fa.-llos hjeni, lidt á
la doveforening Der var jo ikke rtogen doveforening dengang Hver
eneste dag kom der mange dove pá beseg Dér - altsá i det hus •
modtes alle de, sorn boede Iwer for síg og ikke havde noget at tage sig
til, og slappede af og spíllede kort og sludrede og hyggede sig.
Bedstemor Sigga bagte altid kager, som hun bod folk.
En dov mand. ölí, rejste væk, til udlandet til Tyskland Déi traf han en
dav, altsá en lysker. Senere fik denne lyst til at besoge Island. Han tog
dertíl og Óli íortalte ham om fairulien i det hus, hvor sá mange modtes
tiver dag. Han synles det kunne være spændende at se, livordan del gik
for sig dér. Det gik Óli med lil. Han bad ham folge med og de tog
sammen hen tíl husot Óli Sbnede bare dnren. Men manden udbrod. Del
er da uhnftigl sádan bate at Sbne daren uden at banke pá -Der er jo
ikke noget blinklys, sá vi ábner bare ligesoiri dem, der bor der, ng lader
være med at banke pá Ví hilser bare og slái os ned sammen med de
andie. Det er, som om vi ejer dette Itjem, svarede Óli Tyskeren var
mállos. Tænk at I kan gaie sádan nogetl Han foiklarede, at han i
TysMand bavde lys, der blirikede nár man ringede pá. De dove blev
foibavsede, for det kendte man ikke til. Man ha’vde ikke lys, der

dfve bar sig ad med at mades
N ► ÍJB.1 ►! S ,.~U dJ
Tákn l-<H ' | ►'1‘5’I'H 9
Setning l+<1 ► 1 C$D ; ►►! | *
nemanda tækifæri til að læra á forsendum
eigin tungumáls, og í öðru lagi að gera
kennaranum kleift að kenna á þessum
sömu forsendum. Kennarinn þarf þess
vegna ekki nauðsynlega að kunna táknmál
eins og við á í mínu tilfelli. Annað dæmi
úr málfræðinni eru lýsingarorðin. Nem-
endanum er t.d. ætlað að fmna út frá tákn-
inu hvað á við í tilfellinu kold — koldere
— koldest og síðan má gera stigbreytingu
lýsingarorða skil.
Forritið er sem sagt gagnlegt á ýmsum
stigum tungumálanámsins, hvort sem um
er að ræða orðaforða eða málfræði. Einnig
er hægt að hægja á táknmálsþul og texta,
sem nemendur hafa notfært sér, þegar
textinn hefur birst á dönsku táknmáli.
Þannig lærir hver nemandi á sínum hraða
og auðveldar það kennaranum að leið-
beina og svara spurningum. Þó svo að ís-
lenskt og danskt táknmál séu skyld tungu-
mál, er það mikill munur á þeim, að nem-
endur hafa átt fullt í fangi með danska
táknmálið. Þeim hefur þó fundist
skemmtilegt að kljást við það, enda bein-
línis komið inn á talþátt tungumálsins.
Nemendum fannst gaman að bera dönsku
táknin saman við þau íslensku og reyndi
þá meira á túlkinn en kennarann. Og þeg-
ar danskt táknmál er á skjánum snúast
hlutirnir við, textinn verður sú stoð sem
íslenska táknmálið annars er. Með þessu
móti er von til að nemendur læri sitthvað
á dönsku táknmáli auk þess sem námið fer
rneira og minna fram á dönsku.
Eins og fyrr er getið hófst þessi kennsla
á haustönn 1997, og þá sem tilraunaverk-
efni í sérmerktum áföngum fyrir heyrnar-
lausa: 1D2, 2D2 og 3D2. Tilraunakennslu
með nemendahópinn, sem í voru sex
stúlkur, er nú lokið, en nýr hópur tekur
við á næstu önn. Nemendur höfðu ekki
sama grunn í dönsku og aðrir nemendur
skólans og var tekið tillit til þess í
námskrárgerð fyrir áfangann. Stuðst var
við Námskrá grunnskóla, markmiðin þau
Kennarinn þarf
þess vegna ekJsi
nauðsynlega að
kunna táknmál.
25