Strandapósturinn - 01.06.1975, Blaðsíða 21

áðurnefndra söfnunarferða, sem í aðalatriðum voru hver
öðrum líkir.
Ég ætla, að það hafi verið haustið 1937, nær miðjum
septembermánuði, að ég gerði ferð mína norður á Strandir í
örnefnaleit. Þá hafði ég fyrir rúmu ári flutt búferlum innan úr
Djúpi út að Bæjum á Snæfjallaströnd, þar sem ég rak ofur
lítið búhokur jafnhliða kennslustarfi í sveitinni. Þegar sagan
hefst hafði ég verið fjóradagaá ferð og lagt að baki jafnmargar
heiðar, án þess að Drangaháls sé þar meðtalinn, sem vel mætti
þó gera, þar eð hann er dæmislíkur mörgum vestfírzkum
Qallvegum með heiðarnafni. Tvær lengstu heiðarnar átti ég þó
enn ófarnar, Trékyllisheiði og Steingrímsfjarðarheiði, þar til
hringnum væri lokað og ég kominn aftur til míns heima.
Það mun hafa verið snemma á þriðjudagsmorgni, í 19. eða
20. viku sumars, fyrrnefnt haust, að Jón Guðmundsson, er þá
bjó á Seljanesi yzt við Ingólfsfjörð að norðanverðu, flutti mig á
skektu sinni þverflrðis yfir undir svonefnt Eiði, sem er lágur
grasi gróinn háls norðvestan við kauptúnið í Norðurfirði.
Mér hafði verið bent á, að viðvíkjandi málefni mínu skyldi
ég hafa tal af Njáli bónda Guðmundssyni á nýbýlinu Njáls-
stöðum í Norðurfirði, sem manni kunnugustum og greinabezt-
um á þeim slóðum. Þá ábendingu lét ég mér auðvitað að
kenningu verða, og hélt beint á hans fund. Á Njálsstöðum var
mér eins og annars staðar á þessum „reisum“ mínum tekið af
mikilli gestrisni, þótt ég muni nú ekki lengur hvað til rétta var
veitt.
Þarna dvaldi ég þó nokkuð fram yfir áætlun, því að svo
reyndist sem mér hafði verið tjáð, að Njáll bóndi var bæði
fróður og minnugur og kunni full skil á, ekki aðeins örnefnum
Norðurfjarðar heldur og einnig ýmissa nálægra jarða, t.d.
Krossness, þar sem hann hafði sjálfur búið alllengi.
Vegna þess hvað takmörkuðum tíma ég gat varið til
ferðalaga, þá sat ég mig aldrei úr færi um að skrá örnefni
tveggja ogjafnvel fleiri jarða samkvæmt frásögn eins og sama
manns, ef hann virtist kunna þeirra sæmileg skil. Raunar var
mér fjarska vel ljóst, að slíkt var ekki alltaf „góð latína“, en ég
hugði þá og hygg enn, að eftir ástæðum væri þó betra að veifa
19