Strandapósturinn - 01.06.1975, Side 114

hún giftist föður mínum, Finni Jónssyni, árið 1869, þá fóru
þau að búa á Kjörseyri og bjuggu þar alla sína búskapartíð.
Á yngri árum hafði mamma mjög skarpa sjón. Á þessum
árum dreymdi hana oft sama drauminn, svo iðulega, að hún
var farin að segja á morgnana. „Nú dreymdi mig bæinn minn
í nótt.“
Þá sáust ekki timburhús til sveita, jafnvel kirkjan var úr
torfi, en draumurinn var á þá leið, að hana dreymdi, að hún
kæmi að húshlið og það var allt úr timbri. Hún fór þar inn í
anddyrið og upp stiga, sem lá þaðan upp á loftið, en hún veitti
því eftirtekt, að hún sneri sér öðruvísi, þegar hún kom upp en
þegar hún steig fyrst upp í stigann. Stiginn var snúinn, en
þannig lagaðan stiga hafði hún aldrei séð. Svo gekk hún inn
eftir loftinu inn í herbergi, sem þar var. Gluggi var þar beint á
móti dyrunum, borð undir glugganum, rúm annars vegar, en
stóll hins vegar við borðið. Hún settist á stólinn og leit út um
gluggann, og þar blasti við augum stór, græn flöt. Lengri var
draumurinn ekki, en þetta dreymdi hana iðulega, en þegar
hún varð fullorðin, þá hætti hana að dreyma þennan draum.
Þegar mamma var um þrítugt fór hún að missa sjón, og það
svo hröðum fetum, að þegar hún var liðlega þrítug, gat hún
hvorki lesið eða saumað eða gert nokkurt verk, sem reyndi á
sjónina. Þá var ráðizt í það, að hún færi til Kaupmannahafnar
að leita sér lækninga. Faðir minn ílutti hana landveg til
Reykjavíkur, urðu þau samferða Pétri Eggerz, sem þá var
kaupstjóri á Borðeyri. Var hann að fara til Bretlands. Með
sömu ferð fór Gunnlaugur Briem og kona hans, og þar sem
þau fóru alla leið til Kaupmannahafnar, þá tóku þau að sér að
leiðbeina mömmu þegar þangað kæmi. Þau fóru með póst-
skipinu „Valdimar“. Þetta var sumarið 1877.
Mamma var mjög sjóveik á allri þessari ferð. í Færeyjum fór
hún í land með samferðafólkinu, ekki man ég hverjir voru
húsráðendur á því heimili, sem hún kom á, en þar sá hún
sessu, sem bóndadóttir úr Hrútafirði hafði saumað. Það var
Ingunn Jónsdóttir frá Melum, síðar húsfreyja á Kornsá.
Þegar til Kaupmannahafnar kom og hún hitti augnlækn-
inn, Hansen að nafni, þá sagði hann henni, að hún kæmi allt
112