Morgunblaðið - 15.01.2022, Blaðsíða 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 15. JANÚAR 2022
✝
Baldur Þór
Bragason
fæddist í Reykja-
vík 22. maí 1959.
Hann lést í faðmi
fjölskyldunnar í
Vestmannaeyjum
8. janúar 2022.
Foreldrar hans
voru Bragi Guð-
mundsson, f. 5.
maí 1918, d. 11.
október 1987, og
Elísabet Einarsdóttir, f. 8.
febrúar 1917, d. 16. janúar
2017.
Fyrir átti Baldur Einar
Birgi, f. 5. janúar 1979, Birgit
Ósk, f. 15. mars 1984, og Örnu
Hrund, f. 29. janúar 1988. Börn
Helenar frá fyrra hjónabandi
eru Trausti Ágúst Hermanns-
son, f. 13. júní 1983, og Bjartey
Hermannsdóttir, f. 21. október
1984.
Baldur lauk skipstjórnar-
námi frá Stýrimannaskóla
Vestmannaeyja árið 1986 og
vann alla tíð sem skipstjóri og
stýrimaður.
Baldur skilur eftir sig stór-
an hóp afkomenda sem hann
var afar stoltur af, en hann átti
15 barnabörn og eitt á leiðinni.
Útförin fer fram í Landa-
kirkju Vestmannaeyja í dag,
15. janúar 2022, klukkan 15.
Virkur hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat/
Systkini Baldurs
eru Einar Braga-
son, f. 10. júlí
1945, d. 21. apríl
2019, og Bára
Bragadóttir, f.
18.janúar 1954.
Eiginkona Bald-
urs er Helen Arn-
dís Kjartansdóttir,
f. 18. október
1963, og saman
eiga þau dæturnar
Birtu, f. 16. desember 1992, og
Elísabetu Báru, f. 1. október
1997.
Elsku dúllinn minn.
Mikið sakna ég þín. Ég kem
ekki allri minni sorg í orð.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.
(Vatnsenda-Rósa)
Ég mun passa börnin okkar og
barnabörnin okkar.
Bíddu eftir mér, ástin mín.
Þín
Helen.
Elsku tengdapabbi minn. Ég
man eins og það hafi gerst í gær
þegar ég hitti ykkur öll fyrst.
Það var eina helgi í byrjun ágúst,
ég hafði tjaldað í garðinum og
var að velta fyrir mér hvort ég
ætti að næla mér í þennan eyja-
peyja sem ég hafði hitt uppi á
landi. Þar sem við sátum úti á
palli opnaðist hurðin skyndilega
með látum og út kom maður í
ponsjó með klút bundinn um höf-
uðið. Þú sagðir fólkinu á pallinum
eitthvað til og reyttir af þér
nokkra velvalda brandara enda
orðheppinn maður með meiru.
Síðar um daginn komstu svo ríð-
andi berbakt, stökkst af baki
með tilþrifum og bast hestana við
snúrustaurinn. Ég hugsaði með
mér að þarna væri einstakur
maður á ferð.
Ég hugsa með hlýju til allra
góðu stundanna í Foldahrauninu
þegar við sátum í rólegheitum á
morgnana yfir kaffibolla og
spjölluðum um allt og ekkert,
þegar þú hringdir af sjónum bara
til að heyra í okkur og spyrja
frétta úr sveitinni og þegar við
sátum fram eftir nóttu við eld-
húsborðið með rauðvínstár og við
hin gerðum heiðarlega tilraun til
að vinna þig í kana.
Það var fátt skemmtilegra en
að vera með þér á Þjóðhátíð. Þú
mættir með hvern gítarleikarann
á fætur öðrum í hvíta tjaldið og
brostir hringinn þegar mesta
stuðið var í ykkar tjaldi sem var
að sjálfsögðu oftast fullt út úr
dyrum.
Þú varst alltaf með opinn
faðminn, hjartahlýr og til staðar
fyrir okkur. Í þínum heimi
þekktust engin vandamál, bara
lausnir og ef eitthvað bjátaði á þá
varst þú mættur til að redda mál-
unum, með skóflu, skrúfjárn,
traktor eða tilbúinn að spjalla
yfir einum bolla. Það var fátt sem
þú gast ekki lagað og ég hafði
ekki lítið gaman af því þegar þú
sjóarinn með stóru hendurnar
náðir í saumaskrínin þín og lag-
aðir faldinn á kjólnum mínum ein
jólin og gallabuxurnar eftir
skrautlegt kvöld á Þjóðhátíð.
Þú varst staðráðinn í því að
fara norður í sveitina í vor, skella
þér á bak með strákunum og
renna niður einu ginglasi, eins og
þú orðaðir það. Þetta var svo lýs-
andi fyrir þína einstöku já-
kvæðni. Þú varst hugrekkið upp-
málað og þínir mannkostir
kristölluðust í síðustu dögunum
sem við áttum með þér þar sem
þú talaðir kjark í fólkið þitt fullur
af jákvæðni og æðruleysi.
Já, þú varst svo sannarlega
einstakur maður og lífið í kring-
um þig var litríkt og skemmti-
legt.
Nú sjáum við á eftir þér ríð-
andi inn í draumalandið í ponsjó
með hatt eins og nýprentaður
fimmþúsundkall. Við sem eftir
sitjum horfum til hafs og rifjum
upp allar þær ógleymanlegu sög-
ur og minningar sem þú skildir
eftir. Við munum lifa lífinu lifandi
hvern einasta dag, rétt eins og þú
gerðir.
Takk fyrir allt.
Þín tengdadóttir,
Telma.
Elsku Baldur minn.
Elsku mágur minn. Nú sit ég
hér heima og skrifa um þig minn-
ingargrein. Tárin renna niður
kinnarnar, en ég ætla að vera
sterk.
Lífið er stundum svo ósann-
gjarnt. Af hverju þú? Þú sem
varst svo lífsglaður og jákvæður
maður sem elskaðir að hitta fólk-
ið þitt og vinina þína, hlusta á
góða tónlist og fara á hestbak.
Þú hafðir alltaf tíma fyrir alla.
Þú gast einhvern veginn allt og
reddaðir öllu.
Manstu Baldur þegar ég var
unglingur og hafði fengið nýjar
buxur í jólagjöf sem ég vildi fara
í á annan-í-jólum-ball? Buxurnar
voru allt of síðar og engin
saumakona laus á jólunum. En
þú reddaðir málunum, ég skyldi
fara í buxunum á ballið. Þú
mældir, klipptir og saumaðir og
ég fór í buxunum á ballið. Þú
sást aldrei vandamál bara lausn-
ir. Þau voru ófá símtölin sem ég
hringdi og þú komst og bjargaðir
málunum.
Núna sit ég hérna og rifja um
stundir mínar með þér og sem
betur fer eru þær margar.
Manstu þegar Birta fæddist og
ég, svo gott sem, flutti inn á þig
og Helen? Alltaf var ég velkomin
hjá ykkur, þá aðeins 12 ára. All-
ar þjóðhátíðirnar. Hvernig kem
ég núna þjóðhátíðardótinu inn í
dal? Manstu þegar ég kynntist
Öbba mínum, hvað þú varst
ánægður með að hann spilaði á
gítar, tókst hann með þér tjald
úr tjaldi svo að hann gæti spilað
undir og þú farið með vísuna
þína.
Hver kemur nú og hjálpar
mér þegar ég er komin í ógöngur
með eitthvað? Það varst alltaf þú
sem hægt var að leita til og alltaf
varstu til staðar. Ef það var spáð
brjáluðu veðri og Öbbi ekki
heima, þá varstu mættur óum-
beðinn að færa tjaldvagninn í
skjól eða festa niður ruslatunn-
ur, skutla krökkunum eða hvað
annað sem þurfti að gera.
Alltaf þegar við hittumst
heilsaðirðu mér með hlýju faðm-
lagi og kossi á kinn. Ég man
varla líf mitt án þín. Þú hefur
alltaf átt svo stóran sess í mínu
hjarta og munt eiga um ókomna
tíð. Ég er svo innilega þakklát
fyrir að hafa fengið að kynnast
þér og haft þig í mínu lífi öll
þessi ár. Minningarnar eru svo
ótalmargar en samt svo sárt að
vita til þess að þær verði ekki
fleiri.
Ef ég hefði vitað að fimmtu-
dagurinn fyrir rúmri viku yrði
síðasta skiptið sem við myndum
hittast hefði ég reynt að hafa
tímann lengri og mögulega reynt
að segja eitthvað gáfulegra.
Elsku Baldur minn takk fyrir
allt. Ég mun passa upp á Helen
þína og krakkana fyrir þig þar til
við hittumst á ný.
Þín mágkona,
Kolbrún Kjartansdóttir.
Elsku Baldur okkar.
Þá er komið að ferðalokum hjá
elsku Baldri okkar. Búinn að
vera vinur minn, mágur minn og
vinur okkar hjóna í næstum 31
ár. Á öllum þessum árum varð
okkur ekki sundurorða né bar
skugga á okkar vinskap og sam-
veru sem er eiginlega krafta-
verk, þrátt fyrir að vera bæði
frekar ákveðin, ef ég orða það
mildilega, honum og Ómari mín-
um samdi vel alla tíð og bað hann
mig að skila kveðju. Ef ég ætti að
giska á starf hans í hans fyrra
lífi, þá hefur hann án efa verið
skáti. Ávallt viðbúinn, ávallt
hjálpsamur og engin vandamál,
bara lausnir. En það voru ekki
hans einu kostir, því sumir fæð-
ast bara þannig, með svo miklu
fleiri kosti að maður á erfitt með
að koma auga á gallana.
Ég man sérstaklega eftir því
að Baldur heilsaði mér alltaf með
faðmlagi og kossi, þessi hrjúfi
töffari. Og alltaf var maður vel-
komin í heimsókn, eins var hann
nú duglegur að mæta í kaffi til
mín og brauðtertu, sem hann
elskaði. Hann er einn mesti
gleðipinni og mannelskandi mað-
ur sem ég hef kynnst og mikið er
ég þakklát fyrir þann tíma sem
hann hefur verið með okkur fjöl-
skyldunni í öll þessi ár. Ég segi
við ykkur öll, verið eins og hann!
Verið til staðar fyrir fjölskylduna
ykkar, verið hjálpfús, verið
hress, verið skemmtileg og glöð,
hittið fólk, mætið, verið áhuga-
söm um ykkar nánustu, verið
dugleg, lifið lífinu og lifið því
núna.
Baldur hefði orðið 63 ára á
árinu, en ég er fullviss um að
hann sé hið minnsta 126 ára, þar
sem hann lifði hvern dag eins og
hann væri tveir dagar, hann nýtti
allar stundir til að gera það sem
hann elskaði, að lifa lífinu lifandi
með öllum þeim sem hann elsk-
aði, enda var það takmark hjá
honum að elska sem flesta á æv-
inni skv. Birtu hans og það var
alltaf pláss fyrir fleiri í hans
hjarta og hans húsi. Hann var
fyrst og fremst fjölskyldufaðir,
en einnig mikill vinur vina sinna,
algjörlega ógleymanlegur kar-
akter sem hefur markað djúp
spor í hjörtu okkar allra sem
hann þekktu og elskuðu. Vildi
bara segja takk fyrir allt elsku
vinur og yndislegi mágur minn,
mikið sem við fjölskyldan eigum
eftir að sakna þín, ég vona að þér
líki ljóðið, þú syngur það líklega
þegar við hittumst næst og skál-
um í eins og einu rauðvínsglasi ef
ég þekki þig rétt. Sporin:
Í kvöld við kveðjum þína jarðnesku
vist,
þinn síðasta koss hefur ástina kysst.
Þó árið hafi verið grýtt, þá verður
sjóferðin greið,
Þín spor hafa markað mörg hjörtu á
lífsins leið.
Okkar elsku vinur, við kveðjum að
sinni,
umhyggju og góðsemi greypum í
minni.
Þú stendur í stafni og stríðinu er lokið,
það léttir til og þínar byrðar hafa fokið.
Líka þeir bestu þurfa stundum að
hopa,
barðist eins og ljón til hins hinsta
dropa.
Vildir ekki sóa lífinu í þennan eilífðar
slag.
Skipstjórinn hefur sungið sitt síðasta
lag.
Þú leggur af stað og munt eftir hinum
bíða,
Stór spor þín mörkuðu minningu víða.
Einhver þarf að undirbúa, það gerir þú
best,
fyrir komu þeirra sem þú elskar í
heiminum mest.
Arndís María Kjartansdóttir.
Vinur minn, þegar ég fékk
fréttirnar um að þú værir lagður
af stað í ferðalagið þá var ég ekki
alveg tilbúinn, við erum víst aldr-
ei tilbúin fyrir þessar fréttir. Ég
var alveg með það á hreinu að þú
myndir sigra þennan vágest og í
raun gerðir þú það með miklu
æðruleysi og einstöku hugarfari.
Mikið rosalega er ég þakklátur
fyrir að hafa fengið að kynnast
þér, elsku vinur, og fjölskyldunni
allri, þvílíkur leikmaður sem þú
varst, alltaf jákvæður og lausna-
miðaður með eindæmum og hafð-
ir einhvern veginn allt, hraustur
og klár, hvað þarf maður meira?
Við náðum að bralla mikið saman
þó svo að tíminn sem við fengum
væri alltof stuttur. Þú komst mér
á bragðið í hestamennskunni
þegar við kynntumst en þar
varst þú á heimavelli og unun að
fylgjast með þér. Við áttum okk-
ar túra á Þjóðhátíðinni og pásk-
um sem seint munu gleymast.
Einnig fékk ég að fara með þér á
sjó og fyrir það verð ég ævinlega
þakklátur að gefa mér tækifæri
og gefa mér innsýn í þann heim.
Þú varst minn helsti stuðnings-
maður á tónlistarbröltinu og
varst alltaf mættur á tónleika
þegar þú varst í landi, þú elsk-
aðir tónlist og hafðir mikla unun
af. Það verður skrýtið að telja í
næst, en það er á hreinu að það
verður gert fyrir þig.
Góða ferð, elsku vinur minn,
takk fyrir allar góðu stundirnar
og bræðralagið sem batt okkur
saman.
Vel sé þér, vinur,
þótt vikirðu skjótt
Frónbúum frá
í fegri heima.
Ljós var leið þín
og lífsfögnuður,
æðra, eilífan
þú öðlast nú.
(Jónas Hallgrímsson)
Helen og fjölskyldunni allri
votta ég mína dýpstu samúð og
megi guð varðveita ykkur.
Birgir Nielsen.
Það kemur ekki sá dagur sem
þú ert ekki í huga mér kæri vinur
minn.
Fyrir rúmum áratug er ég
hitti þig fyrst, þá vissi ég strax að
mikilmenni væri á ferð og góður
maður og góður vinur. Mín
fyrstu kynni voru já á Þjóðhátíð
þegar hún Elín mín kynnti okkur
í tjaldinu hjá ykkur Helen, þá sá
ég strax útgeislunina, góð-
mennskuna og hlýleikann sem
skein af þér.
Sama hvað það var þá voru ráð
þín þau sem vísuðu veginn í átt
að réttri lausn eða leið, hvort sem
var að rata á öngstræti erlendis
eða lífsins ráð á lífsins veg. Ég
hugsa oft hvernig vinur minn
Baldur fór að þessu; sjómennsk-
an, hestamennskan, reglan já og
að vera besti afi í heimi fyrir
barnabörnin þín og ráðagóði
besti pabbinn sem þarf bara að
sjá hlutina einu sinni til að læra
þá.
Svona maður dreymir mig um
að vera og með fyrirmyndina fyr-
ir framan mig og í huga mér er
svo ósanngjarnt að taka þig frá
mér.
Hrókur alls fagnaðar er jú
eitthvað sem þú varst svo sann-
arlega og verður enn. Sigurveg-
ari er orð sem þú notaðir óspart
er í keppni átti að fara og aldrei
var spáð í andstæðing eða
keppni, það var víst bara einn
möguleiki í stöðunni og það var
að vinna hvort sem það var tví-
menningur í billjard, þá valdir þú
meðspilarann mig og þá vissum
við að sigur var í höfn, já eða í
kappakstur við menn sem vinna
á bílum alla daga eins og þú kall-
aðir þá, atvinnumenn iss, þú
vannst samt enda sigurvegari.
Öngstræti erlendis á leið í rakst-
ur, leitin var hafin og þú hafðir
verið þarna áður og vissir sko al-
veg hvert átti að fara, þú varst
nefnilega þarna fyrir rúmum
tuttugu árum og ekki stóð á því
að muna hvert skyldi halda og þú
lofaðir að þetta yrði eitthvað sem
munað yrði eftir og það var svo
sannarlega. Svo oft komstu að
orði þegar þreytu eða annað bar
að garði þá var svefn aðeins fyrir
ungbörn og gamalmenni þannig
að aldrei var farið frá ókláruðu
verki eða glasi. Á Þjóðhátíð var
alltaf leitin að gítarleikara í tjald-
ið og skemmst frá því að segja þá
vildir þú þann besta í dalnum,
minnisstætt er það að við vinirnir
fórum baksviðs að ná í einn þann
besta í bransanum strax eftir
gigg hjá þeim og eftir smá spjall
við hann þá stóð ekki á því að
hann kom, því góðmennska og
hlýja sannfærði hvern mann í
hvert skipti. Jafn sárt og erfitt og
þetta er þá verður minning þín
alltaf í huga mér og eitt máttu
vita, ég verð til staðar alltaf, fjöl-
skylda þín er fjölskylda mín.
Nú er tómarúm í hjarta mér
sem aldrei verður fyllt. En
stundirnar okkar skilja eftir
minningar sem aldrei hverfa og
verður rýnt í um alla tíð. Ég veit
elsku br. minn vinur, ég veit vel
að þú tekur vel á móti mér og
verður búinn að kanna öngstræt-
in og tilbúinn með rauðvínsglas
þegar okkar leiðir liggja saman á
ný.
Með sorg í hjarta ég kveð þig
að sinni kæri br. minn vinur.
Þó að ævin
geymi óteljandi sekúndur
þá er oft eins og tíminn svíki mig.
Friðrik Óskar Egilsson.
Komið er að kveðjustund okk-
ar besta vinar, Baldurs Þórs
Bragasonar, sem lést langt fyrir
aldur fram.
Hver hefði trúað því að nokk-
uð gæti grandað þessum hrausta
manni, enda ekki kallaður Ofur-
Baldur fyrir ekki neitt.
Vinskapur okkar hófst fyrir
þrjátíu árum og hefur haldist
óslitinn síðan.
Margar góðar minningar eig-
um við frá utanlandsferðum og
sumarbústaðarferðum okkar
saman með Baldri og Helen.
Það lýsir Baldri vel hve sterk-
ur karakter hann var þegar hann
vissi að komið væri að leiðarlok-
um, þá hringdi hann í vin sinn
(Má) til að kveðja hann.
Hversvegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Við hjónin þökkum Baldri fyr-
ir ómetanlega vinskap og vottum
elsku Helen, börnum og fjöl-
skyldu innilega samúð.
Jóhanna og Már.
Baldur Þór
Bragason
✝
Benóný Mark-
ús Ólafsson
fæddist í Reykja-
vík 22. apríl 1946.
Hann lést á
hjúkrunar-
heimilinu Skjóli
19. desember
2021.
Foreldrar Ben-
ónýs: Ólafur B.
Kristjánsson f.
28.2. 1907, d. 30.3.
1979, og Ásta María Mark-
úsdóttir, f. 16.7.
1912, d. 30.1.
1996.
Systir Benónýs
er Ingibjörg
Busse, gift og bú-
sett í Danmörku,
maki Paul Busse
og eiga þau þrjá
syni.
Benóný giftist
Guðfinnu Snorra-
dóttir 1.7. 1967 en
hún lést 17.1. 2020. Foreldrar
hennar voru: Jóhanna Sig-
urbjörnsdóttir, f. í Keflavík
12. október 1924, d. 3. júní
2008, og Snorri Guðmundsson,
f. 14.1. 1923, d. 23.1. 1979.
Börn Benónýs og Guðfinnu:
Ásta María Benónýsdóttir, f.
17.3. 1968, maki Styrmir
Bjarnason, þeirra börn eru: 1.
Arnór Freyr Styrmisson, maki
Helena Friðbertsdóttir, barn
þeirra er Sara María Arnórs-
dóttir. 2. Birna Mjöll Styrm-
isdóttir, maki Axel Ingi Jóns-
son.
Ólafur Björn Benónýsson, f.
10.8. 1973, skilinn, hans börn
eru: 1. Kára Dís Ólafsdóttir. 2.
Krista Bríet Ólafsóttir. 3.
Hrannar Ben Ólafsson.
Útförin fór fram í kyrrþey.
Benni minn, nú hefur þú
kvatt þennan heim eftir lang-
vinn veikindi. Við komum í
heiminn árið 1946 og ólumst
upp í sama húsi í Meðalholti 19.
Nokkur munur var á barna-
fjölda; við 10 systkini á efri
hæð og þú og Böggí á neðri
hæð.
Þú varst alltaf minn besti
vinur og leikfélagi, við vorum
skóla- og bekkjarbræður og
æfðum og lékum með Fram á
okkar yngri árum. Margt var
brallað á þeim árum og ein af
mörgum minningum er þegar
við fórum í keppnisferð til
Vestmannaeyja. Þegar við vor-
um staddir í Hressingarskál-
anum þar kom lögreglan og
kallaði upp nöfn okkar beggja.
Okkur brá við það, en þegar út
í lögreglubílinn var komið kom
í ljós að okkur var boðið í mat í
Ofanleiti til séra Halldórs Kol-
beins föðurbróður míns.
Hin síðari ár bar fundum
okkar ekki oft saman en þú
hefur ætíð verið ofarlega í huga
mínum.
Svo vinur kæri vertu sæll,
nú vegir skilja að sinni.
Þín geta máttug verndarvöld
á vegferð nýrri þinni.
Með heitu, bljúgu þeli þér
ég þakka kynninguna,
um göfugan og góðan dreng
ég geymi minninguna.
(Sigfús Sig.)
Ásta María, Ólafur Björn,
Ingibjörg og fjölskyldur ykkar,
okkar innilegustu samúðar-
kveðjur.
Eyjólfur Kolbeins og
Guðrún Kolbeins.
Benóný Markús
Ólafsson