Morgunblaðið - 04.02.2022, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. FEBRÚAR 2022
✝
Anna Kristine
Magnúsdóttir
Mikulcáková fædd-
ist í Reykjavík 7.
mars 1953. Hún lést
6. janúar 2022. For-
eldrar hennar voru
Elín Kristjánsdóttir,
fyrrv. deildarritari á
Landakotsspítala, f.
30. desember 1931,
d. 1. júní 2020, og
Miroslav R. Mikul-
cák sem eftir að hann fékk ís-
lenskan ríkisborgararétt árið
1958 tók upp skv. lögum nafnið
Magnús Rafn Magnússon, f. 10.
september 1927, d. 23. febrúar
1998.
Systur Önnu eru Ingunn Magn-
úsdóttir, f. 23. september 1955, og
Elísabet Magnúsdóttir, f. 28. des-
ember 1958.
Dóttir Önnu Kristine og Úlfs H.
Bergmann, f. 1953, er Elísabet El-
ín Úlfsdóttir (Lízella), f. 13. mars
1975.
Anna Kristine ólst upp á
inbera. Hún hóf störf hjá RÚV
haustið 1991, í Dægurmálaútvarpi
Rásar 2 til 1996. Frá árinu 1996
og til 1999 stjórnaði hún vinsæl-
um þætti á sunnudagsmorgnum á
Rás 2, Milli mjalta og messu. Það-
an fluttist hún með sama þátt yfir
á Bylgjuna og starfaði þar til
2003. Einnig starfaði hún í lausa-
mennsku fyrir Fréttatímann,
GayIceland, Lifðu núna og sér-
blöð stéttarfélaga og annarra
samtaka.
Hún gegndi fjölmörgum öðrum
störfum, s.s. læknaritari, var for-
maður Kattavinafélagsins um
tíma og var fararstjóri í Prag.
Hún skrifaði fjórar bækur í flokki
ævisagna; Litróf lífsins I og II,
Milli mjalta og messu og Með létt
skap og liðugan talanda: Ævisaga
Margrétar í Dalsmynni.
Útför Önnu Kristine fer fram
frá Fríkirkjunni í Reykjavík í dag,
4. febrúar 2022, klukkan 15.
Hlekkir á streymi:
https://tinyurl.com/28zbmsw6
https://www.mbl.is/andlat
Smáragötu í Reykja-
vík, auk þess sem
hún dvaldi flest sum-
ur á æskuárunum
við Straumfjarðará
á Snæfellsnesi. Hún
gekk í Ísaksskóla,
Æfingadeild KÍ,
Hagaskóla og lauk
verslunarprófi frá
Verzlunarskóla Ís-
lands vorið 1971.
Hún starfaði hjá
Eimskip á árunum 1969-1973 en
hóf feril sinn í blaðamennsku árið
1977. Hún starfaði m.a. hjá Vik-
unni, Frjálsu framtaki, Helg-
arpóstinum, Pressunni, helg-
arblaði DV og síðar hjá DV. Hún
ritstýrði nokkrum tímaritum og
eftir hana liggur óteljandi fjöldi
viðtala og greina. Anna Kristine
hlaut verðlaun Blaðamannafélags
Íslands árið 2007 í flokki rann-
sóknarblaðamennsku. Var hún þá
hluti af teymi blaðamanna sem
fjölluðu um illan aðbúnað og með-
ferð barna á vistheimilum hins op-
Elsku hjartans mamma mín. Þú
varst lífið mitt, kletturinn minn og
klappstýran sem huggaðir og sam-
fagnaðir, studdir og styrktir. Eftir
því sem ég eldist hef ég séð betur
og betur hversu lánsöm ég var að
fá þig fyrir móður og uppeldið og
gildin sem þú innrættir mér. Þú
varst allt sem ég vil vera; glæsileg,
greind, fyndin, skemmtileg, hug-
rökk, blíð, einstaklega ráðagóð og
útsjónarsöm, sterk og viðkvæm og
með stóran skammt af samkennd.
Þér tókst að sameina alla þessa eig-
inleika í einhverja skemmtilegustu
manneskju sem fyrirfinnst. Ástin
þín var skilyrðislaus og alger.
Æskan sem þið amma gáfuð
mér á Ránargötunni var eins og í
lygasögu. Ástin og öryggið og skil-
yrðislaust samþykkið og stuðning-
urinn er eitthvað sem ég hélt að öll
börn byggju við. Og eiga að búa við.
Þegar ég kom heim úr skólanum
með vini voru oft eggjasalatssam-
lokur í ísskápnum „ef ég tæki ein-
hvern með mér heim eftir skóla“.
Vinir mínir sakna þín sem vinkonu,
ekki bara sem mömmu vinkonu
sinnar. Það lýsir þér vel. Það var
mjög vinsælt að gista á Ránargötu
29 þegar við vorum litlar og þú
sagðir okkur vinkonunum sögur af
ykkur Öddu að svindla ykkur inn í
Glaumbæ! Svo sagðirðu okkur
gæsahúðarútgáfuna af því þegar
Glaumbær brann. Þú vannst oft tvö
eða þrjú störf en aldrei heyrði ég
þig andvarpa eins og svo margir
gera „ohh, það er bara svo brjálað
að gera“. Þú talaðir aldrei um hvað
þú ynnir mikið eða hvað það væri
mikið að gera en þú talaðir hins
vegar um hvað það væri gaman í
vinnunni.
Margir minnast helst þáttanna
þinna „Milli mjalta og messu“ sem
slógu í gegn, en færri vita að þú
hélst að enginn myndi hlusta á þá.
Vinnuheiti þáttanna var lengi vel
„Ein ég vaki“ því þér datt ekki í
hug að fólk vaknaði á sunnudags-
morgnum til að hlusta á þig taka
viðtöl. En það er einmitt það sem
tugir þúsunda gerðu. Það var
vegna einlægs áhuga þíns á sögu
fólks, lífsreynslu þess, lærdómi og
sjálfsbjargarviðleitni sem þáttur-
inn náði þessum vinsældum. Þú
skrifaðir líka fjórar bækur þar sem
þetta eftirlætisáhugamál þitt –
annað fólk og líf þess – var í aðal-
hlutverki. En, eins stórkostleg fjöl-
miðlamanneskja og þú varst, þá
var það hvernig þú tókst á við móð-
urhlutverkið og lífið sem ég er
stoltust af. Hvað þú elskaðir mig og
vini mína skilyrðislaust; okkar
sorgir voru þínar og okkar sigrum
samfagnaðir þú af öllu hjarta.
Þú glímdir við erfiðan sjálfs-
ónæmissjúkdóm frá unga aldri,
sjúkdóm sem stundum tók þig al-
veg úr leik. Sjúkdóm sem einungis
var hægt að halda niðri með
stórum steraskömmtum sem héldu
þér vakandi dögum saman. En
aldrei heyrði ég þig kvarta eða vor-
kenna þér. Þú bara barðist áfram
eins og ljón. Eftir að veikindin
ágerðust mikið uppúr 2014 með
endurteknum innlögnum á sjúkra-
hús og þáðir heimaþjónustu og
–hjúkrun frá borginni, léstu aldrei
deigan síga. Ég sagði oft við þig að
ég skildi ekki þolinmæðina, hug-
rekkið og æðruleysið sem þú sýnd-
ir. Þú varst oft í einangrun vikum
saman og máttir ekki fá heimsókn-
ir. En þú vingaðist við hjúkrunar-
fólkið, naust þess að lesa bækur og
fréttir og detta inn í plottið í sjón-
varpsþáttum. Þú ræktaðir sam-
bandið við þinn stóra og trygga
vinahóp með símtölum, FB-mes-
senger, tölvupóstum og sms-um.
Við vorum orðin svo vön því að þú
sigraðir dauðann að andlát þitt
kom öllum í opna skjöldu. Sú hol-
skefla fallegra orða, korta, símtala
og skilaboða sem ég fékk frá fólki
sem hreinlega trúði ekki að þú
hefðir yfirgefið sviðið, sýndi mér að
öllum öðrum fannst þú jafn stór og
mikill sigurvegari og mér. Allir
vissu að þú hefðir verið mikið veik
lengi en enginn átti samt von á
þessu. Sem segir mikið um hug-
rekki þitt og seiglu. En það er helst
fallega hjartalagið þitt sem ég mun
geyma með mér og reyna að lifa
eftir það sem eftir er. Þú innrættir
mér mannkærleika, ást á dýrum,
heiðarleika, sannsögli og virðingu
fyrir öðrum skoðunum og lífsferl-
um. Það leið varla sá dagur á tæp-
lega 47 ára ævi minni sem við hitt-
umst ekki eða töluðum saman. Ég
sakna þín svo hræðilega; símtal-
anna, sms-anna, knúsanna og góðu
lyktarinnar þinnar. Ég trúi ekki
enn að þú sért farin, þarf að spyrja
þig svo margs og bera margt undir
þig. Þú varst stærsta sál, stærsti
karakter og stærsta hjarta sem ég
hef hitt. Og ég er svo þakklát fyrir
að hafa fengið að elska þig og vera
elskuð af þér og fá að kalla þig
mömmu. Guð gefi þér góða nótt, ég
elska þig út af lífinu. Miluji te (ég
elska þig á tékknesku).
Lízella.
Meira á www.mbl.is/andlat
Elísabet Elín.
„Elsku Bryndís mín. Gleðilegar
nýársóskir til ykkar Jóns. Ég ætl-
aði að hringja, en varð skyndilega
raddlaus. Elska ykkur, knús og
kossar.“
Þetta var síðasta kveðja Önnu
Kristine til mín. Tveimur dögum
síðar var hún gengin út af sviðinu –
horfin mér að eilífu.
Aldrei framar mundi hún senda
mér uppörvandi kveðju – hugga
mig í andstreymi, gefa mér von um
betra líf – bjartsýn og örlát, vinur í
raun.
Ég var strax farin að sakna
hennar.
Við Anna höfðum þekkst lengi.
Unnum saman um tíma fyrir
mörgum árum, þegar ég bjó á
Vesturgötunni og hún á Ránargöt-
unni – bara spölkorn á milli. Við
vorum að gefa út blað – kvennablað
– og vorum stöðugt að leita að sölu-
vænum, spennandi hugmyndum.
Anna Kristine var óþrjótandi
uppspretta, dó aldrei ráðalaus og
var í sambandi nótt sem nýtan dag.
Og þá þurfti maður að hlaupa í
hvelli á milli húsa, jafnvel í nátt-
kjólnum einum fata, til þess að
fanga hugmyndirnar, áður en þær
fjöruðu út á ný. Á þessum árum í
Vesturbænum bundumst við Anna
Kristine vinaböndum, sem aldrei
hafa rofnað.
Og hún hefur svo sannarlega
reynst mér vinur í raun.
Fyrir því sem næst þremur ár-
um var gerð einhver svívirðilegasta
atlaga sem um getur að mannorði
okkar Jóns Baldvins, með þeim af-
leiðingum að okkur var nánast út-
skúfað úr íslensku samfélagi – og
fór Háskóli Íslands þar fremstur í
flokki. Þá fékkst ekki dulist, hverjir
voru vinir í reynd. Anna Kristine
var ein af þeim fáu sem aldrei ef-
uðust um sakleysi okkar. Hún sá á
svipstundu í gegnum lygavefinn
sem við vorum flækt í.
Þær mæðgur, Anna Kristine og
móðir hennar, Elín, voru í sam-
bandi við okkur daglega, báðar þá
rúmliggjandi og fárveikar. Ég veit
ekki núna, hvort ég þakkaði þeim
nokkurn tíma nógsamlega fyrir
þann kjark sem þær sýndu á ögur-
stundu – og þann vinarhug, ástúð
og nærgætni, sem satt að segja
hélt í okkur lífinu, þar sem við stóð-
um í eldinum og sáum fá úrræði til
bjargar.
Ég geri það núna, og bið Önnu
mína fyrir kveðju til mömmu, sem
bíður hennar handan landamær-
anna.
Bryndís Schram.
Það er svo sannarlega erfitt að
finna upphafsorðin; réttu orðin til
að hefja máls á kveðjuorðum mín-
um til þeirrar konu sem öðrum bet-
ur kunni þá list. Það var alltaf hún
sem hóf samtalið, ritaði hárrétta
innganginn að viðtali eða kynnti
viðmælanda til leiks á öldum ljós-
vakans – einmitt með réttu orðun-
um. Og alltaf þannig að þeir sem á
hlýddu eða glugguðu í bók eða blað
fundu gleðina og samhygðina,
leiftrið sem fylgdi, því þessi kona
hafði raunverulegan áhuga á við-
mælanda eða viðfangsefni hverju
sinni. Við fundum að þessi kona
sagði satt, forðaðist aldrei það sem
gæti verið umdeilt eða eldfimt og
það sem mestu varðaði; hún léði öll-
um rödd. Hiklaust, hvaðan úr sam-
félaginu sem fólk kom og hvað í
ósköpunum sem fólk stóð fyrir.
Skildi öllum betur að allir eiga rödd
og saga allra er einstök; einstök
með gleði og sorg, án dóma og án
upphafningar eða niðurlægingar.
Sönn sagnakona sem geystist
áfram með gunnfána réttlætis við
hún.
Þannig kynntumst við því að
hún var ein fárra sem léðu okkur
samkynhneigðum rödd þegar við
vorum réttlaus, vart sýnileg og nið-
urlægð í íslensku samfélagi. Rétt-
indabarátta Samtakanna ’78 átti
bæði tryggan vettvang og sam-
herja því að hún gerði aldrei neitt
með hálfum huga. Hið sama gerð-
ist þegar hún opnaði umræðuna
um illa meðferð ungmenna á vist-
heimilum ríkisins. Hvílíkur sam-
herji sem hún var alltaf og enda-
laust í baráttunni fyrir réttlátari og
betri heimi. Og þar að auki með
bros á vör og blik í auga, alltaf stutt
í hláturinn.
Hún kunni líka að setja punkt-
inn á réttum stað, hætta án
minnstu væmni og kveðja hrein og
bein. Það geri ég hér með því ann-
að er ekki við hæfi. Um leið og ég
kveð Önnu Kristine með hjartans
þökkum fyrir einstakt og árang-
ursríkt samstarf og vináttu færi ég
elsku Lízellu og öllum ættingjum
og vinum hlýjar samúðarkveðjur.
Margrét Pála Ólafsdóttir.
Elsku Anna, stóra systir mín.
Þú varst rúmum tveimur árum
eldri og varst alltaf að passa mig og
til staðar fyrir mig. Síðustu ár sner-
ust hlutverkin við og ég fékk að
vera stóra systir þín þegar heilsu
þinni fór að hraka svo mikið. Þá var
komið að mér að vera til staðar,
hjálpa og redda. Við Stebbi minn
gerðum það með glöðu geði, allir
bíltúrarnir í læknisheimsóknir
urðu að ævintýraferðum með ykk-
ur Stebba. Þið voruð svo svipuð,
höfðuð þennan óslökkvandi áhuga
á fólki, skoðunum þess og sögum.
Ég var því orðin vön manneskja
þegar við Stebbi fórum að ferðast
og hann kynntist öllum leigubíl-
stjórum, hótelstarfsfólki, þjónum
og fleirum sem við hittum á ferða-
lögum okkar. Enda hafði ég ferðast
víða með þér og alls staðar eign-
aðist þú vini til lífstíðar! Núna síð-
ast í sumar hittum við Peter, Breta
sem tók þátt í Reykjavíkurmara-
þoni árið 1985 en hélt vináttu og
tryggð við þig alla tíð síðan. Þegar
við Stebbi fórum með ykkur Peter
Gullna hringinn tók Stebbi einnig
ástfóstri við hann og þeir félagarnir
skelltu sér til Vestmannaeyja
næsta dag! Við gátum hlegið enda-
laust að því hvað þið Stebbi voruð
lík enda urðuð þið bestu vinir á
fyrstu mínútu. Það er svo skrítið og
óraunverulegt að ímynda sér lífið
án þín, hvað ætli séu mörg sms á
milli okkar: „Ertu vakandi? Má ég
hringja?“ og símtöl á öllum tímum
sólarhrings. Þú elskaðir strákana
mína, tengdadætur og barnabörn
eins og þín eigin, og þau þig. Takk
fyrir tryggðina, vináttuna, stuðn-
inginn, húmorinn og umfram allt
ástina sem þú gafst okkur. Síðustu
mánuði hefurðu verið mér ómetan-
legur klettur eftir að ég missti
Stebba minn skyndilega og ég vona
að þú hafir vitað hvað ég met það
mikils og hvað það var gott að geta
leitað til þín og gott að vita að þú
gast leitað til mín líka. Þú varst
ekki bara systir mín heldur ein
besta vinkona líka. Guð gefi þér
góða nótt.
Þín litla systir,
Ingunn (Inga).
Elsku Anna Kristine frænka
mín er látin.
Ég hef þekkt Önnu alla hennar
tíð, hún var ekki bara frænka, en
Elín mamma hennar og Árni pabbi
minn voru systkini, heldur líka náin
vinkona. Í æsku eyddum við mörg-
um stundum saman, ásamt systr-
um okkar, á heimili hennar og afa
okkar og ömmu, Kristjáns og Ing-
unnar, á Smáragötu 3 og einnig í
Dal við Straumfjarðará. Endalaus
ævintýri og ýmislegt brallað.
Margar dýrmætar minningar. Við
Anna höfðum báðar gaman af því
að setja saman vísur, en hún var
mér þar langtum fremri. Hún
samdi dásamleg ljóð og sálma sem
hljóma víða.
Anna frænka mín var einstök
kona, falleg, hæfileikarík, dásam-
lega skemmtileg, hjartahlý, vinur
vina sinna og mikill dýravinur.
Henni var úthlutað stórum verk-
efnum í lífinu. Hún bjó yfir miklu
baráttuþreki, þrautseigju, áræði,
góðu hjartalagi, ósérhlífni, ríkri
réttlætiskennd, stjórnsemi, góðum
gáfum og húmor. Ef Anna hefði
ekki glímt við heilsuleysi sem setti
henni ýmsar skorður hefði hún haft
heimili sitt opið fyrir öllum sem
þurftu á stuðningi að halda og
hleypt nokkrum kisum inn í leið-
inni. Þannig var Anna. Hún litaði
lífið sterkum litum, var skaprík, gat
verið snögg upp og beinskeytt. Og
ef henni fannst fólk ekki traustsins
vert í orðum eða gjörðum fékk fólk
að heyra það.
Tvisvar stóð Anna fyrir stórum
styrktartónleikum hérlendis fyrir
landa sína í Tékklandi þegar flóð
léku þjóðina grátt. Hún vann í
gegnum tíðina á ýmsum miðlum,
lengst af á RÚV og á Bylgjunni.
Var blaðamaður, ritstýrði tímarit-
um, gaf út samtalsbækur og stjórn-
aði vinsælum viðtalsþáttum. Hún
hlaut ásamt öðrum blaðamanna-
verðlaun fyrir rannsóknarblaða-
mennsku 2007 sem varð til þess að
Alþingi skipaði rannsóknarnefnd
um sanngirnisbætur fyrir þá sem
dvöldu á vistheimilum í æsku.
Anna eignaðist gullmolann sinn
hana Lízellu 1975. Þær voru klettar
hvor í lífi annarrar. Skemmtileg-
asta þríeyki sem ég hef kynnst
voru þær Anna, Ella amma og Lí-
zella, með sinn leiftrandi húmor,
dillandi hlátur og frábæru frásagn-
argáfu. Ógleymanlegar stundir,
ógleymanlegt tríó!
Mikið á ég eftir að sakna símtal-
anna og stundanna með elsku
Önnu minni. En sárastur er sökn-
uður elsku Lízellu sem hefur nú
misst á skömmum tíma tvo kletta í
lífi sínu, mömmu sína og Ellu
ömmu.
Elsku Lízella mín, Inga, Beta og
fjölskyldur. Við Óli, Kristín og Arn-
ar sendum ykkur okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur, ljós og styrk
á erfiðum tímum. Hvíl í friði, elsku
Anna mín.
Guðrún Árnadóttir.
Erfitt er til þess að hugsa að
Anna Kristine sé farin, heimurinn
er svo miklu fátækari án hennar.
Örlögin höguðu því þannig að
mæður okkar, Elsa og Elín heitin,
ólust upp sem systur, og voru afar
nánar alla ævi. Anna var aðeins
eldri en ég, svo við kynntumst ekki
almennilega fyrr en ég var orðin
fullorðin, en alltaf var hún traust og
yndisleg frænka.
Merkileg tilviljun réð því að við
Anna vorum staddar samtímis í
Mónakó árið 1985, en hvorug hafði
komið þangað, hvorki fyrr né síðar.
Þetta var fyrir daga nets og far-
síma, en mæður okkar voru ekki
lengi að stefna okkur saman þarna
í furstadæminu. Þó að mamma hafi
alið manninn erlendis í áratugi og
höf og lönd hafi skilið þær að töluðu
þær systur reglulega saman og
fylgdust vel með fjölskyldum hvor
annarrar.
Dagarnir í Mónakó gleymdust
aldrei, þar sem Hollywoodstjörnur,
snekkjur og spilavíti komu við
sögu. En Anna var í essinu sínu,
heillaði alla með fegurð sinni og
leiftrandi gáfum. Anna kunni betur
en flestir aðrir að varpa ævintýra-
ljóma á lífið, allt varð skemmtilegra
og meira spennandi í hennar ná-
vist.
Anna elskaði sitt fólk skilyrðis-
laust, og það kom svo vel í ljós þeg-
ar hún eignaðist Lízellu. Fallegra
mæðgnasamband er varla hægt að
finna – svo einlægan kærleik.
Þegar ég kom til Íslands á sumr-
in í gamla daga fórum við mamma
oft í heimsókn á Ránargötuna, þar
sem Anna bjó ásamt Ellu og Lí-
zellu. Kvöldin liðu undurfljótt í frá-
bærum félagsskap, mæðgurnar
hver annarri skemmtilegri.
Þegar fjölskyldan kom saman
við eitthvert tilefni var alltaf hægt
að leita til Önnu, hún hélt bestu
ræðurnar, skrifaði skemmtilegustu
kortin og sendi fallegustu blómin.
Mamma var afar náin Önnu og sit-
ur nú með söknuð í hjarta. Ella
sagði oft: Guð leggur ekki meira á
þig en þú þolir. Margt var lagt á
Önnu en aldrei heyrði ég hana
kvarta, húmorinn og umhyggjan
alltaf á sínum stað. Elsku Lízella,
við sendum þér okkur innilegustu
samúðarkveðjur.
Katrín Einarsdóttir.
Við minnumst Önnu frænku
með hlýhug enda á hún stóran þátt
í æskuminningum okkar systra.
Smáragatan var sviðið og sam-
gangur okkar systra á Smáragötu
2 og 3 mikill. Anna frænka var elst
systranna á Smáragötu 3, Inga og
Beta voru yngri og við einnig.
Anna var alltaf hress, hláturmild
og hugmyndarík, enda sjálfkjörinn
leiðtogi okkar systra. Henni datt
eitthvað í hug og við fylgdum. Það
gat verið að hringja inn óskalag í
útvarpið á Keflavíkurvelli og
spyrja um óskalag – „can you take
a request?“ – og oftast var beðið
um lagið Which way you goin’
Billy? Við hlustuðum líka oft saman
á lagið Söknuð með Roof Tops eða
Ríó Tríó-vínilplötuna, sem við vor-
um farnar að þekkja út og inn.
Stundum settum við upp leikrit
undir leikstjórn Önnu, til dæmis við
lögin úr The Sound of Music í stof-
unni á Smáragötu 3, hoppandi á
húsgögnum í damatískum söng- og
dansatriðum. Við munum eftir
henni við píanóið að spila Für El-
ise, sem hún gerði betur en allir
aðrir.
Þegar djammið tók við á ung-
lingsárunum biðum við yngri stelp-
urnar mörg síðkvöldin eftir Önnu
og vinkonum hennar koma út af
Glaumbæ til að fá að fara með þeim
niður á Umferðarmiðstöð að kaupa
rækjusamlokur. Á leiðinni þangað
fengum við sögurnar af ballinu. Við
munum eftir líflegum tímum í
djassballett og steppdansi hjá
Dansskóla Hermanns Ragnars og
sýningum á Broadway.
Allar minningar okkar tengjast
Önnu hlæjandi á sinn dillandi og
smitandi hátt, oft langt fram á nótt,
enda var hún mikill húmoristi og sá
alltaf kómísku hliðarnar á lífinu og í
samskiptum fólks. Hún gat alltaf
sagt sögur, margar sögur og vel
kryddaðar og fyndnar og var farin
að skrifa þær niður löngu áður en
formlegur blaðamannsferill hennar
hófst. Enda var hún góður penni,
jafnfær á alvarlegar fréttir, ævi-
sögur og minningargreinar. Með-
fæddur áhugi hennar á mannlífinu,
fólki og samskiptum þess kom til
góða í útvarpsþáttum hennar Milli
mjalta og messu, sem hún var farin
að æfa sig fyrir óafvitandi á okkur
frænkunum kornungum.
Anna var föst á sínu, listræn og
viðkvæm, allt á sama tíma. Hún tók
afstöðu með þeim sem minna
máttu sín, og með köttum, og var
góður bandamaður þeirra sem hún
barðist fyrir. Hún vildi líka vera í
hringiðu lífsins og tók til dæmis
systur sínar og okkur frænkurnar
með sér í Sjónvarpshúsið á Lauga-
vegi um miðja nótt eftir fyrsta sjón-
varpsviðtal Vigdísar Finnboga-
dóttur í embætti forseta Íslands til
að færa henni blómvönd, hún var
svo stolt af henni.
Stærsta hlutverk hennar í lífinu
var þó móðurhlutverkið sem henni
hlotnaðist þegar Lízella fæddist og
var hún henni allt. Voru mæðgurn-
ar nánar og er missir Lízellu mikill
og hugur okkar hjá henni. Við höf-
um reglulega haldið sambandi við
Önnu í gegnum árin og hitt hana af
og til, en ekki eins oft og við vildum.
Nú þegar við fylgjum henni síðasta
spölinn þökkum við fyrir samfylgd-
ina í gegnum lífið og allar þær góðu
minningar sem við geymum um
Önnu frænku. Hvíl í friði kæra
Anna.
Ágústa, Anna Magnea og
Guðný Hreinsdætur og
fjölskyldur.
Anna Kristine Magnúsdóttir
Mikulcáková
- Fleiri minningargreinar
um Önnu Kristine Magn-
úsdóttur Mikulcáková bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.