Morgunblaðið - 04.02.2022, Side 21

MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 4. FEBRÚAR 2022
✝
Kristrún Heið-
arsdóttir fædd-
ist á Reynisvatni í
Mosfellssveit 24.
júní 1923. Hún lést á
Droplaugarstöðum
24. janúar 2022.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Helga Sigurdís
Björnsdóttir frá
Grafarholti í Mos-
fellssveit og Hreið-
ar Gottskálksson frá Vatnshóli í
Landeyjum, seinna bændur á
Engi, Þormóðsdal, og svo á
Hulduhólum í Mosfellssveit.
Kristrún var elst fjögurra
systkina, en hin eru Sigurbjörg,
f. 1925, d. 2017, Gunnfríður, f.
1932, d. 2016, og Sigurður Hreið-
ar, f. 1938.
Kristrún giftist Magnúsi Páls-
1973, Brynhildur, f. 1973, og Ey-
rún, f. 1979. 4) Páll Kristrúnar, f.
1.4. 1960, kvæntur Elfu Dröfn Ing-
ólfsdóttur, f. 1962, þeirra börn eru
Agnes, f. 1986, og Róbert Hreiðar,
f, 1995. Afkomendur eru orðnir 51
talsins.
Kristrún tók kennarapróf en
vann mestan sinn starfsaldur sem
húsmóðir og uppalandi. Hin síðari
ár starfaði hún sem forstöðumaður
í Furugerði 1, þjónustuíbúðum
aldraðra hjá Reykjavíkurborg.
Hún var mikil félagsvera og var
ásamt manni sínum og fleirum
stofnandi Grensássóknar og var í
áraraðir í kirkjukór safnaðarins
og fleiri kórum. Hún var í fjölmörg
ár formaður kvenfélags Grensás-
kirkju. Einnig var hún í fjölda-
mörgum trúnaðarstörfum og
nefndum og má þar nefna öldr-
unarráð Reykjavíkurborgar og
Bandalag kvenna. Hún var öflug í
félagsstarfi fóstbræðrakvenna,
þar sem Magnús var félagi í karla-
kórnum Fóstbræðrum.
Útförin fer fram frá Grensás-
kirkju í dag, 4. febrúar 2022,
klukkan 10.
syni járn-
smíðameistara 1.12.
1945 en hann lést
10.7. 1984. Börn
þeirra eru: 1)
Helga, f. 9. október
1946, d. 16. janúar
2016. Gift Svavari
Gunnþórssyni, f.
1926, og þeirra
börn eru Borgþór, f.
1966, Magnús Rún-
ar, f. 1968, Kristján
Hreiðar, f. 1970, og Jóhann Páll,
f. 1978. 2) Guðfinna, f. 30.11.
1948, gift Guðmundi Jakobssyni,
f. 1941. Börn hennar eru Ingunn,
f. 1967, Rögnvaldur, f. 1972,
Anna Helga, f. 1976, Karún Her-
borg, f. 1985, og stjúpdóttir
Borghildur, f. 1968. 3) Sigríður
Vilborg, hennar dætur eru Krist-
rún, f. 1968, d. 1997, Borgildur, f.
Breytingar á mannlífi á Íslandi
síðustu hundrað árin eru svo mikl-
ar og róttækar að jaðrar við hið
óskiljanlega. Það er líkast til ofsagt
að mín kæra og elskulega Kristrún
hafi skilið það allt – en hún upplifði
það á eigin skinni. Hún átti langt líf
og gott og margan afleggjarann.
Þegar ég kom inn í fjölskylduna
upp úr 1970 varð mér fljótt ljóst að
þessi tengdamóðir mín var ekki hin
dæmigerða húsmóðir, hvað þá að
húsmóðurstörfin væru hennar ær
og kýr eða sérstaklega kær, þau
voru skylda en ekki það sem hug-
urinn stóð til. Hennar heimur var
víður og menningin var þar gildur
hluthafi. Bækur og tónlist og fé-
lagslíf var hennar hilla, og fátt
veitti henni meiri ánægju en að
syngja í kirkjunni sinni í Grensás.
Það var góð upplifun á tímum
minnkandi bóklesturs að bera
þessum nær aldargamla lestrar-
hesti bækur og fá spjall um fólkið
hennar og mannlífið almennt að
launum. Ég talaði um það við hana
að fyrst hún væri orðin 98 væri
ómögulegt annað en að stefna á
100, gott væri að eiga sér markmið.
En þótt hún gleypti í sig hverja
bókina af annarri og væri andlega
hress var líkaminn ekki alveg í
sama takti – og henni fannst fátt til
um þetta aldursmarkmið, hún væri
alveg tilbúin til að fara til síns ást-
kæra Magnúsar sem hún missti
allt of snemma. Um þá endurfundi
efaðist hún ekki.
Líf
Lífið hefur tekið á sig
aðra mynd
og blasir nú við
hinum
eins og bjartur sumarmorgunn.
Í þokunni greini ég
bátinn við árbakkann.
(Björn Sigurbjörnsson)
Það var gott og gefandi að um-
gangast hana og svoleiðis eftirmæl-
um ættu allir að stefna að.
Blessuð sé minning Kristrúnar.
Guðmundur Guðmundsson.
Ég er svo þakklát fyrir að hafa
verið þeirrar gæfu aðnjótandi að
vera samferða Kristrúnu tengda-
móður minni síðastliðin 40 ár. Það
var einn af mínum stærstu lottó-
vinningum í lífinu að fá deila þess-
um árum með syni Kristrúnar og
þar með varð hún stór partur af lífi
mínu. Þrátt fyrir að Kristrún hafi
verið södd lífdaga, orðin 98 ára
gömul, þá var svo mikið líf í henni
og hjarta mitt er fullt af sorg og
söknuði að hennar njóti ekki við
lengur. Þessi kafli í lífinu kemur
aldrei aftur, minningin lifir.
Ég minnist hennar helst fyrir
það að taka mér opnum örmum,
samþykkja mig og treysta mér. Við
gátum talað um svo margt án
hindrana, t.d. um dauðann, því hún
var alveg tilbúin og hræddist hann
sko ekki. Hún hafði trúarsannfær-
ingu sem óþarfi var að predika uppi
á fjallstindum, enda lifði hún sína
kristnu trú með verkum sínum.
Falleg kona að innan og utan. Tón-
elsk, vel lesin, natin og kærleiksrík
við alla sína afkomendur. Hver af
afkomendum man ekki eftir spilinu
Fló?
Undanfarna áratugi gat hún
ferðast um allan heiminn og það án
þess að komast hjálparlaust út úr
húsi. Það gerði hún með því að lesa
ferða- og fræðibækur, skoða gaml-
ar ljósmyndir, horfa á Travel chan-
nel og svo auðvitað rifjaði hún upp
gamlar ferðir um Ísland eða útlönd
með því að skoða landakort. Hún
var líka dugleg að lesa gömlu dag-
bækurnar sínar og gat þannig bæði
rifjað upp og haft gaman af. Hún
var alveg skýr í kollinum og það
var eiginlega hennar hinsta ósk að
tapa ekki toppstykkinu eins og hún
sagði.
Hún hafði mikinn áhuga á að
fylgjast með öllum sínum afkom-
endum og vildi vita hvar þeir væru,
hvað þeir væru að gera og hvort
þeim gengi vel í lífinu. Hún hafði
alla afmælisdaga skrifaða hjá sér,
svona ef ske kynni að hún gleymdi
þeim. Ég er viss um að hennar að-
alstarf síðustu ár hafi verið að biðja
fyrir sínu fólki og megi sú bæn
margfaldast um ókomin ár.
Betri ömmu var ekki hægt að
hugsa sér fyrir börnin mín Agnesi
og Róbert Hreiðar. Þegar þau voru
lítil átti Kristrún það til að hringja
og spyrja hvort foreldrarnir þyrftu
ekki að fara í bíó eða í smá for-
eldraorlof, alltaf boðin og búin að
passa. Enda leit hún ekki á það
sem slíkt, hún var einfaldlega að
njóta að vera með þeim. Þvílík fyr-
irmynd fyrir sína afkomendur og
annað samferðafólk.
Mig langar að þakka starfsfólki
Droplaugarstaða fyrir umönnun
undanfarin þrjú ár. Hún eignaðist
þar marga vini og tók aðstæðum
sínum af æðruleysi.
Ég kveð Kristrúnu, mína ynd-
islegu vinkonu, þakka í huganum
fyrir allt sem hún var mér. Minn-
ingin mun lifa með mér og þá sér-
staklega síðustu jólin sem við átt-
um saman í Björtuhlíðinni. Ást og
söknuður.
Elfa.
Í dag fylgjum við elsku ömmu
Kristrúnu til grafar og vitum að
hún er komin í faðm afa eftir lang-
an aðskilnað.
Amma var einstök og varla
hægt að hugsa sér betri ömmu.
Þegar við systur vorum yngri vor-
um við stundum í pössun hjá afa og
ömmu og það var ýmislegt brallað í
þeim heimsóknum. Skemmtilegast
af öllu var þó að fara í fataskápinn
hennar ömmu og klæða sig í fínu
fötin hennar og máta alla smellu-
eyrnalokkana. Amma kunni
ógrynni af sögum og ævintýrum og
virtist hafa endalausan tíma til að
segja litlum stelpuskottum sögu.
Hún var mjög söngelsk og hafði
gaman af því að kenna okkur systr-
um ýmis lög og þulur. Á langri ævi
upplifir maður margt og var í
seinni tíð ósköp notalegt að eyða
tíma á spjalli með ömmu og heyra
sögur af lífinu í gamla daga. Við
vorum einstaklega lánsamar að
hafa ömmu svona lengi í lífi okkar
því það gaf okkur færi á að skapa
margar dýrmætar minningar sem
gott er að eiga á degi sem þessum.
Góða ferð hinsta spölinn elsku
amma.
Borghildur, Brynhildur
og Eyrún.
Nú er elskuleg amma mín,
Kristrún Hreiðarsdóttir, fallin frá
en hún var stór partur af mínu lífi,
mismikið eftir tímabilum en hún
var alltaf til staðar, tilbúin í spjall,
sagði sögur og sýndi mér og mín-
um mikinn áhuga. Amma var mér
mikil fyrirmynd, hún var hæversk
en hæfileikarík, spilaði á orgel,
söng í kór, var ótrúlega fróð og las
mikið.
Í barnæsku var ég mikið hjá
ömmu og afa, en seinna passaði
amma nokkur af barnabörnum sín-
um og náði þannig að mynda mjög
sterk tengsl við mörg okkar. Hún
hafði mikinn áhuga á velferð okkar
og lagði sitt af mörkum til að hjálpa
til og vera alltaf til staðar. Hún inn-
rætti okkur umburðarlyndi og
kærleika gagnvart náunganum.
Ég á margar góðar minningar
með afa og ömmu í ferðalögum,
sunnudagsbíltúrum eða messum
og við amma rifjuðum ósjaldan upp
ferð með Ferðafélaginu norður á
Strandir þegar ég var tólf ára. Í
upphafi ferðalagsins var ég uppfull
af unglingaveiki og hundfúl að
þurfa að fara með þeim á staði sem
ég hafði oft komið á áður. Auðvitað
var gaman í ferðalaginu og þegar á
leið var ég orðin hrókur alls fagn-
aðar og gat frætt samferðafólkið
um búskaparhætti, selveiðar, dún-
tekju og fleira sem fólki fannst
áhugavert.
Minningarnar um sögustund í
sófanum eru einnig dýrmætar.
Amma lá í sófanum, við frænkurn-
ar kúrðum í hnésbótunum og hún
byrjaði á sögu. Þegar leið á söguna
átti amma það til að dotta eða
missa söguþráðinn, þá sagði ég:
„Nú ert þú farin að rugla eitthvað
amma mín,“ við það hrökk hún aft-
ur í gírinn, kláraði söguna og tók
síðan stuttan hádegisblund.
Seinustu árin gekk amma í
gegnum erfiða lífsreynslu eftir að
hafa dottið nokkrum sinnum og
slasast mjög alvarlega. Þá tókst
henni með seiglu og yfirvegun að
byggja sig aftur upp. Kollurinn var
ætíð skýr en líkamlegt þrek var
laskað. Nú hefur hún fengið hvíld-
ina löngu en minning um góða og
yndislega konu lifir áfram með
hennar fólki.
Ingunn Sveinsdóttir.
Með sorg og gleði í hjarta minn-
ist ég ástkærrar ömmu minnar
sem var mér svo góð. Þolinmæði,
umburðarlyndi og hógværð. Það
eru orð sem lýsa ömmu best.
Hún var svo sem ekki kona
margra orða, en það sem hún sagði,
sagði hún af hlýju og visku. Hún
mælti aldrei illt um nokkurn mann,
yggldi sig aldrei og setti alla aðra í
fyrsta sætið. Heima hjá ömmu var
mitt annað heimili. Sama hvað á
bjátaði þá var hún alltaf tilbúin að
hlusta og vera til staðar og þó að
maður hefði rangt fyrir sér, þá
sagði hún það aldrei, heldur hlust-
aði bara og gaf yfirleitt góð ráð.
Ég man þegar ég var lítil stelpa í
Furugerðinu hjá ömmu, þar sem
hún var forstöðukona og amma
lagði mig inn í kompu til að sofa svo
að ég yrði ekki vakin af hávaðanum
af flugeldunum um áramótin. Ann-
ars var ég vön að sofa í ömmurúmi
og toppurinn á tilverunni var að
narta í radísur sem millimál. Þar
var alltaf svo mikil ró, útvarpið yf-
irleitt í gangi þar sem hljómaði
klassísk tónlist, frásögn af hinum
eða þessum merkismanni eða
–konu og svo fréttir að sjálfsögðu.
Amma var alltaf með annan fót-
inn í Grensáskirkju og þangað fór-
um við oft saman. Stundum spil-
uðum við bingó fyrir páskana (þar
sem amma vann yfirleitt eitthvert
góðgæti) eða kórinn var að æfa á
meðan ég fann alla felustaði sem
hægt var að finna.
Amma hafði gaman af því að
ferðast, hún og systur hennar fóru
árlega í ferð saman, innan- eða ut-
anlands, og af því heyrði ég margar
sögur. Amma átti það hins vegar til
að slasa sig og fót- eða handleggs-
brjóta. Einu sinni vorum við fjöl-
skyldan í fríi í Hollandi. Daginn
sem við komum byrjaði amma á því
að detta og handleggsbrjóta sig á
fleiri stöðum. Hún kveinkaði sér þó
ekki, enda vildi hún ekki vera til
ama. Fríið hjá ömmu varð nú ekki
langt að þessu sinni þar sem hún
flaug snemma heim eftir stutta
dvöl á spítala í Hollandi. Guði sé lof
þá á ég helling af öðrum góðum
ferðaminningum um ömmu. Fyrir
vestan hjá Guðfinnu frænku og í
sumarbústað eða tjaldútilegu með
fjölskyldunni.
Amma var hafsjór af sögum sem
hún annaðhvort kunni utanbókar
eða las fyrir mann fyrir nóttina.
Hún hafði endalausa þolinmæði til
þess að syngja og hætti yfirleitt
ekki fyrr en litla skottan, ég, gafst
upp og sofnaði að lokum. Við sung-
um mikið saman og oft lög eftir
hana sjálfa. Þó er það lag sem ég
alltaf syng innra með mér þegar ég
hugsa um hana, lagið um Gleym-
méreina.
Blátt lítið blóm eitt er,
ber nafnið: Gleymdu ei mér.
Væri ég fleygur fugl
flygi ég til þín.
Svo mína sálu nú
sigraða hefur þú,
engu ég unna má
öðru en þér.
(Þýsk þjóðvísa)
Elsku amma mín. Þú ert blómið
sem munt aldrei gleymast. Ég er
svo þakklát og heppin að hafa haft
lifandi engil fyrir ömmu. Þú hefur
alltaf og munt alltaf eiga stóran
hlut í mínum huga og hjarta og ég
mun alltaf reyna að lifa eftir því
sem þú kenndir okkur öllum.
Agnes Pálsdóttir Aaröe.
Ég verð eiginlega alltaf jafn
hissa að ég skuli vakna á hverjum
morgni, sagði hún systir mín fyrir
ekki svo löngu. Hún hafði þá verið
sjálfri sér ónóg um skeið, líkaminn
vildi ekki að öllu leyti lúta vilja
hennar og hún þurfti hjálp til
flestra hluta. En hugurinn skýr
sem fyrr og þegar litla bróður vant-
aði einhvern fróðleik um liðna tíð
mátti alltaf reiða sig á Kristrúnu.
Hún var fyrsta barn foreldra
okkar, fæddist þeim á Reynisvatni
í Mosfellssveit þar sem þau hófu
búskap sinn og undu sér vel þau
tvö ár sem þau fengu á þessari
leigujörð. Nokkru síðar bauðst
þeim að reisa nýbýlið Engi á Tjar-
nenginu sem þá var í eigu Graf-
arholts, sem foreldrar mömmu
áttu. Þar bjuggu þau að mestu þar
til Reykjavíkurborg tók þriðjung
Mosfellssveitar eignarnámi – þar
fór Tjarnengið.
Þá höfðu Kristrúnu bæst þrjú
yngri systkini og þar var brúð-
kaup hennar haldið 1. des. 1945.
Þá var bróðirinn ekki nema sjö
ára og man eiginlega ekki eftir
Kristrúnu heima nema í fríum.
Hún var í skólum í Reykjavík,
vann þar sem vinna gafst og tók
kennarapróf sem hún nýtti sér
aldrei. En strax á þessum árum
mátti ég vera hjá hjá henni ef ég
þurfti að þreyja af í borginni stund
og stund. Þegar hún var svo gift
Magga sínum átti ég alltaf víst at-
hvarf í Reykjavík, sem þá var svo
langt frá Mosfellssveitinni. Meðan
dætur þeirra voru litlar var mér
trúað fyrir að vera hjá þeim og
koma þeim í ró þegar hjónin lang-
aði að bregða sér af bæ svo sem
eina kvöldstund – sonurinn kom
það seint til sögu að ég held að
hann hafi sloppið. Og hjá þeim var
ég líka í fæði árið sem ég var pip-
arsveinn í Reykjavík.
Tengdaforeldrar Kristrúnar
áttu Bergstaðastræti 4 og höfðu
sitt fólk hjá sér í húsi eftir hent-
ugleikum. Þegar Magga og Krist-
rúnu vantaði húsnæði var bara
byggt ofan á húsið. Þegar þau loks
fluttu í sitt eigið inni í Stóragerði
höfðu þau átt heima á öllum íbúð-
arhæðum hússins.
Lífið var ekki rósadans og aug-
ljóslega stundum tómahljóð í
pyngjunni. Ýmiskonar erfiðleikar á
miðjum aldri urðu til þess að hún
varð að leita fanga utan heimilis til
að létta róðurinn. Þar á meðal var
hún um hríð prófarkalesari hjá mér
í gamla Hilmi hf. Ég held hún hafi
notið þess. Ég gerði það.
Músíkölsk var hún svo af bar.
Lærði ung án verulegrar tilsagnar
að spila á gamla orgelið heima og
eignaðist seinna sjálf orgel sem
amma hennar og nafna hafði átt
megnið af sinni ævi. Það er nú í
geymslu einhvers staðar hjá Ár-
bæjarsafni. Hún lagði ýmsum kór-
um lið og ég veit að það var henni
áfall þegar hún fann sig ekki lengur
geta sungið. Hún las mikið og
mundi það sem hún las. Lestur var
hennar helsta afþreying síðustu
misserin, ásamt því að rýna í gaml-
ar myndir.
Nú get ég ekki lengur leitað til
hennar fremur en hinna systranna.
Allar farnar af foldu. En ég gleðst
yfir því að hún þarf ekki lengur að
þreyja lífið sem ég veit að henni
fannst orðið nógu langt.
Minningarnar á ég.
Siggi Hreiðar – litli bróðir.
Sigurður.
Kristrún
Hreiðarsdóttir
- Fleiri minningargreinar
um Kristrúnu Hreið-
arsdóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Okkar ástkæra eiginkona, móðir og amma,
EDDA SVAVA KRISTJÁNSDÓTTIR,
Grundarfirði,
lést á sjúkrahúsinu í Stykkishólmi 29.
janúar. Útförin fer fram frá Grundarfjarðar-
kirkju laugardaginn 5. febrúar klukkan 13.
Útförinni verður streymt: https://youtu.be/sa05Ic06tck
Hlekk á streymi má nálgast á mbl.is/andlat
Runólfur Guðmundsson
Vignir Már Runólfsson
María Runólfsdóttir
og barnabörn
Elsku mamma okkar, tengdamamma,
amma og langamma,
RÓSA KARLSDÓTTIR,
lést á Hrafnistu Sléttuvegi mánudaginn
10. janúar. Útförin fór fram 27. janúar í
kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Við sendum innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og
hlýhug við andlát og útför elsku mömmu okkar.
Jón Karl Helgason Friðgerður Guðmundsdóttir
Signý Helgadóttir
Helgi Helgason Þórhalla Sigmarsdóttir
barnabörn og langömmubörn
Okkar ástkæra móðir, tengdamóðir, amma
og langamma,
EBBA JÚLÍANA LÁRUSDÓTTIR,
Njarðarvöllum 6, Reykjanesbæ,
áður Sævangi 31,
Hafnarfirði,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja þriðjudaginn 1. febrúar.
Útför hennar fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju þriðjudaginn
8. febrúar klukkan 15.
Ásgerður Þorgeirsdóttir Júlíus Valgeirsson
Þorgeir Ibsen Þorgeirsson Denise Ibsen
barnabörn og barnabarnabörn
Útför elskulegs sonar okkar og bróður,
STEINGRÍMS S. JÓNSSONAR
rafmagnsverkfræðings,
fer fram frá Seltjarnarneskirkju í dag,
föstudaginn 4. febrúar, klukkan 13.
Athöfninni verður streymt á streyma.is
Jón Hilmar Stefánsson Elísabet Bjarnadóttir
Bjarni Hilmar Jónsson
Stefán Hrafn Jónsson