Morgunblaðið - 19.03.2022, Síða 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 19. MARS 2022
Jæja, elsku pabbi
minn.
Þetta er án efa
eitt það leiðinleg-
asta verkefni sem
mér hefur verið fal-
ið, að skipuleggja útför elsku
besta pabba sem til er. Frá því ég
man eftir mér var alltaf hægt að
leita til þín með öll þau mál sem
brunnu á manni og maður þurfti
leiðsagnar við. Stundum hlustaði
maður en í þeim tilfellum sem
maður gerði það ekki hefði mað-
ur átt að gera það. Alltaf var það
þessi yfirvegun, hógværð og góð-
mennska sem þú bjóst yfir og var
þitt aðalsmerki sem skein í gegn í
öllum okkar samskiptum.
Bíltúrar suður á eyju, ótal
ferðir í Brimurð, Svörtuloft og
undir Löngu voru ómetanlegar
stundir. Fyrstu fjallgöngurnar
mínar fór ég sitjandi á háhesti á
þér og það helsta sem þú kvart-
aðir yfir var þegar ég hélt fyrir
augun á þér.
Ekki var ég gamall þegar við
fórum saman í lunda í Sæfellinu,
Dalfjallinu og á fleiri staði, sam-
an veiddum við mörg þúsund
lunda á þessum árum og var
ómetanleg sú kennsla sem ég
fékk í lundaveiði og fjalla-
mennsku og bý ég að henni enn í
dag. Þegar ég ákvað að fara til
Rvk. að læra bifvv. studdir þú
mig heils hugar og sagðist ætla
að fá vinnu hjá mér við að sópa
þegar ég opnaði verkstæði sjálf-
ur.
Þegar Guðjón Þ. afaprinsinn
þinn og nafni fæddist 2008 þá
eignaðist hann þann besta vin
sem hægt er að hugsa sér. Frá
fyrsta degi smulluð þið saman og
voruð óaðskiljanlegir. Hann gat
ekki beðið eftir að komast til ykk-
ar mömmu á vorin eftir að skóla
lauk. Hann sagði oft „afi hefur
alltaf tíma fyrir mig og gerir allt
með mér“. Það voru mörg símtöl
og samtölin á milli ykkar. Það var
Guðjón Weihe
✝
Guðjón Weihe
fæddist 4. júní
1945. Hann lést 26.
febrúar 2022.
Útförin fór fram
11. mars 2022.
eins og að hlusta á
tvo fullorðna menn
tala saman þegar
þið tveir rædduð
málin. Mér er það
minnisstætt eitt
sinn þegar við vor-
um þrír saman að
veiða niðri á
bryggju og Ævar
vinur pabba kemur
þar að. Hann segir
við Guðjón Þ. hvað
hann sé heppinn að vera að veiða
með afa sínum á bryggjunni.
Ekki stóð á svarinu hjá litla
prinsinum þínum og segir hann:
„Hann er ekki bara afi minn,
hann er besti vinur minn.“ Þetta
er kannski besta lýsingin á sam-
bandi ykkar. 100% virðing og
væntumþykja á milli ykkar.
Þegar ég hóf nám í lögfræði
við HA 2020 sýndir þú því alltaf
mikinn áhuga og spurðir alltaf
hvernig gengi og stoltið leyndi
sér ekki. Um síðustu jól þegar ég
sagði þér frá einkunnunum mín-
um sagðist þú vera svo stoltur af
mér. En þú þurftir ekki að segja
það … ég fann það.
Ég hitti þig daginn sem þú
varst fluttur til Reykjavíkur.
Þegar vélin var opnuð og þú
sást mig tók ég eftir hvað lifnaði
yfir þér og þú brostir og svo tók-
umst við í hendur áður en þér var
ekið á spítalann. Þar varstu í tvo
daga áður en þú fórst. Ég held að
svona hafir þú viljað hafa það. Þú
varst vanur að gera allt á þínum
forsendum og í rólegheitum.
Við hugsum um mömmu fyrir
þig og ég mun segja Guðjóni Þ.
frá öllu því sem við gerðum sam-
an og halda minningu þinni á
lofti. Við erum ekki aðeins að
missa eiginmann, pabba og afa
heldur þann allra besta vin sem
maður getur eignast. Takk fyrir
allt elsku pabbi minn og takk fyr-
ir allt afi minn
Þinn sonur og afaprins,
Haukur Weihe og
Guðjón Þorri.
Í dag kveðjum við góðan vin,
hann Guðjón Weihe. Við vinirnir
Hörður og Henrý erum hnípnir.
Guðjón Weihe var mikill hæfi-
leikamaður og að okkar mati var
hann stórskáld, listasmiður á lífs-
ins táknmyndir. Okkar leiðir og
Gauja lágu fyrst saman þegar
hann kom til Eyja eftir að hafa
verið á Íþróttaskólanum í Hauka-
dal. Þar lærði hann meðal annars
glímu. Hann ákvað eftir námið í
Haukadal að flytja fagnaðarer-
indið til Eyja og kenna ungum
mönnum þar íslenska glímu.
Við (Hörður og Henrý)
ákváðum, ásamt fjölda annarra
Eyjapeyja, að læra þessa merku
íþróttagrein hjá þeim Gauja og
Kjartani bróður hans. Kennslan
fór fram í leikfimisal barnaskól-
ans. Hörður var lengur við æf-
ingar en Henrý og taldi sig hafa
náð umtalsverðri færni, eða þar
til hann reyndi sig á æfingu við
Hjálm Sigurðsson, þáverandi
glímukóng Íslands. Hörður segir
sjálfur svo frá í gríni, að hann
teldi sig vera stærsta kúst sem
Hjálmur hefði sópað íþróttagólf
með. Honum fannst það heldur
ójafn leikur. Við félagarnir höf-
um lengi átt þann draum, að Guð-
jón Weihe vinur okkar yrði til-
nefndur bæjarlistamaður í
Vestmannaeyjum, fyrir allan
sinn frábæra kveðskap. Við
nefndum þetta við hann fyrir fá-
einum vikum. Okkur fannst svo
nauðsynlegt að vekja athygli á
því hversu frábær hann er í þess-
um efnum. Eftir hann liggur mik-
ið úrval af ljóðum, kvæðum og
textum við þjóðhátíðarlög, eins
og t.d. „þú veist hvað ég meina
mær“, einnig kveðskapur þar
sem hann og Hilmir Högnason
frá Vatnsdal kváðust á, og margt,
margt fleira. Þegar við nefndum
þetta við hann var hann algerlega
mótfallinn því að við værum að
vekja máls á þessu. Hann vildi
ekki vera að gera mikið úr verk-
um sínum, var hógvær og lítillát-
ur. Við félagarnir vorum ekki
sammála honum, en við það sat.
Gaui var mikill hagleiksmaður
og allt lék í höndum hans. Hann
var einstaklega heilsteyptur og
góður maður, og góður vinur var
hann. Það var auðvelt og
skemmtilegt að gleyma sér í
spjalli við hann langtímum sam-
an um lífið og tilveruna. Hann
hafði alltaf sína sýn á málin,
skoðun sem var oft krydduð
meitluðu málfari.
Okkur fannst alltaf gefandi að
sækja þau heim, hann og Erlu,
hans yndislegu konu. Þau höfðu
einstakt lag á því að láta mann
finna sig velkominn.
Nú er vinur okkar fallinn frá,
snöggt og ótímabært, en hann
skilur eftir ótal góðar minningar.
Í kveðskap Guðjóns mun lifa
hvernig hann gæddi mannlíf og
umhverfi Eyjanna lífi og litum.
Kæri vinur, þín verður sárt
saknað. Við munum minnast þín
fyrir hve þú varst góður maður
og góð fyrirmynd. Við þökkum
þér fyrir einstaka vináttu.
Guð blessi Erlu og fjölskyld-
una alla.
Hörður og Marentza,
Henrý og Inga.
Við systkinin settumst niður
og minntumst afa okkar og allra
minninganna sem við áttum með
honum. Tímarnir sem við eydd-
um saman í Eyjum voru auðvitað
frábærir. Fersk í minni eru
skiptin sem við, smápeyjar, feng-
um að fara með afa í körfubílinn.
Það var alltaf jafn gaman, taka
bíltúr niður á Rafveitu og prófa
að fara jafn hátt og ljósastaur í
körfubílnum. Það var spennandi
að vera með afa í spröngunni,
kenna okkur grunninn í sprangi
og ekki var síður flott að sjá hann
spranga. Maður fann sér alltaf
eitthvað skemmtilegt að gera
með afa. Þegar maður kom til
eyja var öruggt að fá að sjá
a.m.k. þrjár Tomma og Jenna-
spólur eða eina Die Hard-mynd.
Í bílskúrnum var alltaf hægt að
smíða eða mála eitthvað með afa.
Hann kenndi okkur að saga,
negla og hvernig átti að með-
höndla ýmis verkfæri.
Eins gaman og það var að vera
í Vestmannaeyjum hjá ömmu og
afa var æðislegt að fá þau í bæ-
inn. Í Efstaleiti vörðum við bræð-
ur miklum tíma. Tölvuskjárinn
hans afa var alltaf blár með hvít-
um stöfum en þar var hann að
skjalfesta ættfræði landans ef
okkur skjátlast ekki. En alltaf
var hann tilbúinn að sinna okkur
strákunum. Hann hallaði sér
gjarnan aftur í sófanum og sagði
„jæja drengur minn“ og það var
oftast byrjunin á einhverri magn-
aðri sögu úr Eyjum. Það var
engu líkt að spila borðtennis við
afa en þá mátti að vísu aldrei
telja, þetta átti sko alls ekki að
vera keppni heldur átti maður að
dunda sér í borðtennis og æfa sig
að slá á milli. Á kvöldin fengum
við oft að fara í göngutúr með afa
og hundinum Max. Afi beið oft
með hundinn og við bræður hlup-
um áleiðis og földum okkur og
svo áttu afi og Max að finna okk-
ur. Það tók oftast mjög skamman
tíma enda þeir báðir með fram-
úrskarandi þefskyn.
Afi hneykslaðist oft á því að
börn og unglingar í dag mættu
ekki hafa vasahníf meðferðis í
daglegum önnum lífsins. Þá
minntist hann gömlu tímanna
þegar hann var peyi í eyjum, þar
sem hann komst ekki í gegnum
daginn án þess að þurfa að nota
hnífinn til að skera á net, hnúta
eða annað tilfallandi.
Afi vildi okkur allt hið besta og
gaf okkur góð ráð í formi góðrar
sögu eða með vísum eins og þess-
ari:
Ég vonir mínar við þig bind,
vertu öðrum fyrirmynd.
Drottinn sér úr hæðum hátt,
hvert þitt verkið stórt og smátt.
(Guðjón Weihe)
Við kveðjum afa okkar með
söknuði og munum við aldrei
gleyma gæsku hans og virðingu
fyrir öllum lífverum. Takk fyrir
allt.
Þín barnabörn,
Birkir, Sindri og
Elísa Björnsbörn.
Kæri vinur. Nú ert þú búinn
að kveðja þetta jarðlíf og þín
verður sárt saknað, en minningin
um allar góðu stundirnar sem við
áttum saman með ykkur Erlu
þinni munu lifa áfram. Þú varst
einstaklega vönduð persóna, ró-
legur að eðlisfari, þægilegur í
umgengni, kærleiksríkur maður.
Ég minnist þess þegar ég bjó á
fastalandinu um tíma og þið einn-
ig og störfuðuð í Efstaleitinu
hvað þið reyndust mér vel. Að
koma til ykkar í heimsókn eða til
að fara á æfingar með kórnum
okkar, ÁTVR, til að syngja Eyja-
lögin, þá var mér iðulega boðið í
mat. Einu sinni sagði Gaui við
mig að það væri kært að fá mig í
mat því þá vandaði Erla sig sér-
staklega, en Erla er meistara-
kokkur og fór létt með að elda
fyrir heilu veislurnar ef svo bar
við. Hjá Gauja var alltaf stutt í
brosið og hvað við gátum hlegið
saman, við þrjú, að alls konar vit-
leysu. En hann gat stundum ver-
ið þver og þá hlakkaði í okkur
Erlu.
Gaui var mjög hagmæltur og
eftir hann liggur mikið safn af
ljóðum og einnig texta við
Þjóðhátíðarlög átti hann. Er
pabbi minn dó þá færði hann mér
undurfögur ljóð sem ég setti i
ramma ásamt mynd af pabba,
þetta færði mér mikinn fögnuð.
Gaui var mikið náttúrubarn og
naut þess að ganga um eyjuna
eldsnemma að morgni, kíkja eftir
fuglum sem hann hafði mikla
þekkingu á og svo voru það
hreiðrin á vorin, það þurfti að líta
eftir þeim.
Við Jónas minn, þú og Erla
höfum þekkst stóran hluta af æv-
inni. Eftir gos voru heimili okkar
hlið við hlið, þið í Framnesi og við
á Múla, og börnin okkar léku sér
saman og við pössuðum hvert
fyrir annað þegar á þurfti að
halda. Svo kom að því að eignast
heimili eftir gosið. Þá byggðum
við eins einbýlishús í Dvergham-
arshverfinu og héldum vinskap-
inn. Við fórum saman á Norð-
lendingaþorrablót, elduðum
saman í trogin og skemmtum
okkur vel. Erla, ástin þín sem þú
kynntist þegar hún kom á vertíð i
Eyjum sem unglingur, varð kon-
an þín og varð það þín gæfa í líf-
inu. Þið voruð alla tíð svo sam-
rýnd hjón og áttuð saman þrjú
fyrirmyndarbörn.
Elsku vinkona mín sem mér
þykir svo vænt um þarf nú að
kveðja elskuna sína, hann Gauja
sinn.
En þannig er lífið, það gefur
og tekur og við, mannfólkið, upp-
lifum það öll að kljást við gleði og
sorgir. Jesús Kristur og það sem
hann stóð fyrir er sannleikur lífs-
ins. Held að Gaui vinur minn hafi
haft hann að leiðtoga lífsins.
Vertu sæll kæri vinur og hafðu
þökk fyrir allt. Elsku Erla mín,
söknuður þinn er mikill og sár.
Innilegar samúðarkveðjur send-
um við Jónas til þín, barnanna
ykkar tengdabarna og fjöl-
skyldna þeirra.
Þórhildur Óskarsdottir og
Jónas Bergsteinsson.
Hér kveð ég
hana fóstru mína
hana Nönnu, þá
konu sem mest áhrif hafði á
mig og mitt líf. Nanna frænka
eða hún fóstra mín, því það var
hún sannarlega, var alltaf til
staðar, það var eiginlega svolít-
ið þannig. Foreldrar mínir fóru
oft til Siglufjarðar með okkur
systkinin og þá voru þær heim-
sóttar systurnar Nanna, Borga
og Magga, síðan kom Nanna
oft til foreldra minna og þá oft
með Heiðu ömmu, systur sinni.
Á ellefta ári flutti ég til
Nönnu og var í skóla á Siglu-
firði, ég get nú ímyndað mér að
það hafi ekki verið auðvelt fyrir
hana að taka barn inn á heim-
ilið þar sem hún hafði aldrei
sjálf eignast börn en aldrei
varð ég vör við það af hennar
hálfu að ég væri henni til vand-
ræða, heldur hið gagnstæða,
hún var alltaf hreinskilin við
mig ef henni fannst eitthvað að,
eins hældi hún mér ef vel var
gert.
Nanna
Franklínsdóttir
✝
Hallfríður
Nanna Frank-
línsdóttir fæddist
12. maí 1916. Hún
lést 11. febrúar
2022.
Útför Nönnu var
gerð 26. febrúar
2022.
Hún kenndi mér
að dæma ekki inni-
hald eftir kápunni
eins og hún orðaði
það
af sínu æðru-
leysi og vera sátt
við það sem maður
hefur en ekki spá í
það sem aðrir
hefðu, það væri
hvort eð er ekki
okkar. Þetta
reyndist mér gott veganesti út í
lífið. Ef eitthvað bjátaði á hjá
mér þá stóðu hennar dyr mér
ávallt opnar, enginn dómur,
bara endalaus trú á því að ég
gæti allt það sem ég vildi. Þetta
var Nanna frænka fyrir mér,
kletturinn minn.
Það eru ekki allir eins
heppnir að fá að njóta samvista
við sína nánustu eins lengi og
ég fékk að njóta samvista við
Nönnu og fyrir það er ég al-
mættinu þakklát en sama er
hvort tíminn er langur eða
stuttur sem við fáum með okk-
ar nánustu þá er söknuðurinn
alltaf jafn sár, kveðjustundin
jafn erfið.
Með söknuði kveð ég þig því
í hinsta sinn en með þakklæti í
hjarta yfir því að hafa fengið að
kynnast þér og njóta visku
þinnar og gæða.
Þín Bugga litla,
Guðbjörg Jónsdóttir.
✝
Marey Stef-
anía Björg-
vinsdóttir fæddist
á Skriðu í Breið-
dal 19. júní 1939.
Hún lést á Landa-
koti eftir stutt
veikindi 8. febrúar
2022.
Marey var dótt-
ir Björgvins
Magnússonar
bónda á Skriðu og
síðar Höskuldsstaðaseli, f. 18.
apríl 1903, d. 31. desember
1984, og Mareyjar Bjargar
Guðlaugar Jónsdóttur, f. 23.
mars 1906, d. 6. febrúar 1940.
Fyrir áttu þau soninn Braga,
ember 1925, d. 5. nóvember
2005, og Aðalbjörgu Sigrúnu
(Lillu), f. 13. júní 1927, d. 17.
janúar 2013.
Þriðja kona Björgvins hét
Ragnheiður Hóseasdóttir, f. 3.
júní 1921, d. 25. desember
2016. Börn þeirra eru Ingi-
björg, f. 28. febrúar 1949,
Björn, f. 24. september 1950,
Baldur, f. 29. desember 1951,
og Unnur, f. 17. júlí 1956.
Marey giftist Þórði Þor-
grímssyni, f. 16. mars 1930, á
sjómannadaginn 12. júní 1960.
Börn þeirra eru: 1) Björgvin
Heiðar, f. 25. nóvember 1966.
Börn hans eru Marey Sif, f.
1995, og Sigþór Reynir, f.
1998. 2) Þórný, f. 10. febrúar
1973, gift Brynjari Ólafssyni,
f. 1974, og börn þeirra eru
Valdís, f. 2004, og Agnes, f.
2006.
Útför Mareyjar fór fram í
Bústaðakirkju, í kyrrþey.
f. 17. júní 1934, d.
1. apríl 2015. Mar-
ey var skírð við
kistu móður sinn-
ar. Hún upp á
Skriðu og Hösk-
uldsstaðaseli og
bjó síðar og vann
ýmis störf á Breið-
dalsvík. Hún flutti
til Reykjavíkur
2004.
Fyrri kona
Björgvins hét Stefanía Sig-
urborg Hannesdóttir, f. 26.
september 1901, d. 5. desem-
ber 1929, sem lést ung frá
manni og börnum. Áttu þau
tvö börn; Hannes, f. 12. nóv-
Marey, hinsta kveðja, svo end-
anleg og ennþá óraunveruleg.
Minningarnar þyrlast að.
Það er óhætt að segja að
heilladísirnar hafi ekki alltaf ver-
ið með Mareyju í liði. Henni var
gefið nafn við kistulagningu móð-
ur sinnar, í Breiðdalnum, þar
sem hún fæddist og ólst upp.
Þarna hafði pabbi hennar þeg-
ar misst fyrstu konu sína og Mar-
ey átti tvö stálpuð hálfsystkin og
einn eldri bróður. Hún elst síðan
upp á heimili pabba síns og Ragn-
heiðar konu hans, þar sem einnig
voru eldri fjölskyldumeðlimir og
eignast fjögur hálfsystkini í við-
bót.
Það að missa mömmu sína
strax í upphafi lífsins hlýtur að
hafa áhrif á flest börn og sumum
fannst Marey stundum hörð í
lund, sem var þó ekki raunin, en
sennilega hefur henni lærst að
ekki þýddi að bera tilfinningar
sínar á torg.
Marey lærði heimilisstörf í
uppeldinu enda Höskuldsstaða-
sel talið mikið myndarheimili og
síðar fór hún á Hússtjórnarskól-
ann á Hallormsstað og bjó svo
sannarlega að því.
Um tvítugt giftist hún móður-
bróður mínum, honum Dodda,
Þórði Þorgrímssyni, en afi hans
og amma og fleira skyldfólk reisti
tvíbýlishús á Breiðdalsvík sem
varð fyrsta íbúðarhúsið þar.
Þegar þau Doddi giftu sig var
þetta fjölskylduhús búið með sína
lífdaga og Doddi byggði nýtt með
Garðari bróður sínum. Þangað
fluttu ungu hjónin, en einnig þeir
sem eftir voru í gamla húsinu.
Það voru Oddný tengdamamma
Mareyjar, Þröstur yngsti bróðir
Dodda, Geirlaug systir hans og
fljótlega bættumst við Helena
systir við, dætur Geirlaugar.
Þetta var því sjö manna heimili
og kom það mestmegnis í hlut
Mareyjar að sjá um okkur systur
þegar mamma var í burtu í vinnu,
oft um langan tíma í senn.
Þetta hefur kannski ekki verið
með öllu auðvelt, hvorki fyrir
hana né okkur systur, því þarna
átti hún engin eigin börn og því
þó nokkurt verkefni að fá tvö ung
börn í hendurnar.
Þau Doddi voru mjög samstiga
í að reka myndarlegt heimili og
mér fannst Marey kunna allt og
gera allt vel. Það var alltaf vel
hugsað um allt á heimilinu, hún
gat saumað og maturinn og kök-
urnar smökkuðust alltaf dásam-
lega og ekki þurfti neitt lítið til á
mannmörgu heimili auk þess sem
gestir voru ávallt velkomnir.
Þau eignuðust tvö börn, Björg-
vin og Þórnýju, þegar hún er um
tveggja ára erum við mæðgur
fluttar af heimilinu.
Marey var að verðleikum stolt
af krökkunum sínum enda hafa
þau erft myndarskap foreldranna
og síðar komu ömmubörnin og
gáfu lífinu lit. Hún var fyrst og
fremst fjölskyldumanneskja og
lét sig varða okkar hag og fylgd-
ist vel með sínu fólki.
Þegar þau fluttu til borgarinn-
ar átti ekki við þau að sitja iðju-
laus, þvílíkt af handverki sem þau
gerðu og í því voru þau samstiga
og bæði fjölskylda og aðrir fengu
að njóta. Þetta er því markverð-
ara sem Marey þjáðist af liðagigt.
Þrátt fyrir slæma heilsu henn-
ar vorum við fjölskyldan ekki
viðbúin, eftir örstutt veikindi var
hún farin.
Marey var máttarstólpi í fjöl-
skyldunni og skilur eftir sig
skarð sem ekki verður fyllt. Við
mæðgur og okkar fólk þökkum
henni af alhug samfylgdina og
óskum henni góðrar ferðar í sum-
arlandið.
Minningin lifir áfram í hjört-
um okkar.
Vilborg Ámundadóttir.
Marey Stefanía
Björgvinsdóttir