Morgunblaðið - 11.04.2022, Page 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 11. APRÍL 2022
✝
Stefnir Einar
Magnússon
fæddist í Saurbæ í
Skeggjastaðahreppi
N-Múl. (nú Langa-
nesbyggð) 30. sept-
ember 1943. Hann
lést á Sjúkrahúsinu
á Akureyri 2. apríl
2022.
Foreldrar hans
voru Járnbrá Ein-
arsdóttir, f. á Fjalla-
lækjarseli í Þistilfirði 13. apríl
1918, d. 9. júní 2001, og Magnús
Jónas Jóhannesson, f. á Grænhóli
á Barðaströnd 20. október 1913,
d. 8. ágúst 2004.
Hann fluttist með foreldrum
sínum og systkinum til Bakka-
fjarðar þegar hann var þriggja
ára og átti þar lengst af lögheim-
ili. Systkini hans í aldursröð:
Gunnar Jóhannes, f. í Saurbæ 29.
apríl 1942, Sólrún, f. í Saurbæ 11.
apríl 1945, d. í Hafnarfirði 10.
september 2000, Björg, f. í
Saurbæ 3. apríl 1947, Freydís
Sjöfn, f. í Hraungerði 12. ágúst
1951, og Rósa Björk, f. í Hraun-
gerði 27. júlí 1957.
Árið 1989 kvæntist Stefnir
og Keflavík. Hann var lengi í
siglingum á fraktskipum hjá
Eimskip, Hafskip og fleiri út-
gerðum, lengst á Lagarfossi. Á
sama tíma og hann var í sigl-
ingum stundaði hann trillu-
útgerð frá Bakkafirði. Hann lét
smíða fyrir sig bát í Bátalóni í
Hafnarfirði, Freydísi NS 42, og
byggði skemmu fyrir útgerðina.
Síðustu árin sem hann bjó á
Bakkafirði rak hann útgerðina
með mági sínum, Elíasi Helga-
syni, undir nafninu Hraungerði
ehf. Árið 2007 flutti hann til
Vopnafjarðar og ári síðar til Ak-
ureyrar, þar sem hann var byrj-
aður að fjárfesta í fasteignum. Á
Akureyri bjó Stefnir með syni
sínum Aðalsteini, sem varð smám
saman félagi hans í fasteigna-
rekstrinum og árið 2018 keyptu
þeir feðgar Leifsstaði II í Eyja-
fjarðarsveit og byrjuðu þar
rekstur ferðaþjónustu. Frá árinu
2013 og fram á síðasta ár vann
Stefnir í hlutastarfi hjá kart-
öflubúinu á Áshóli. Stefnir var
mikill spilamaður, fannst fátt
skemmtilegra en að spila brids
og lagði kapal hvenær sem tæki-
færi gafst.
Útför Stefnis fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag, 11. apríl
2022, og hefst klukkan 13.
Streymt verður frá athöfninni á
facebooksíðunni: Jarðarfarir í
Akureyrarkirkju – beinar út-
sendingar.
Kim Khorchai, f. í
Taílandi 4. janúar
1962. Þau eignuðust
tvö börn: Jóhönnu,
f. 20. september
1990, og Aðalstein,
f. 15. desember
1992. Jóhanna býr í
Hafnarfirði, sam-
býlismaður hennar
er Kjartan Ingi
Kjartansson, f. 4.
maí 1985, og dóttir
þeirra er Stella Maren, f. 30.
mars 2014. Aðalsteinn býr á
Leifsstöðum II í Eyjafjarðarsveit,
kærasta hans er Tinna Arn-
grímsdóttir, f. 25. janúar 1994.
Stefnir og Kim skildu árið 2000.
Stefnir kvæntist síðar Luang
Chinwong, f. í Taílandi 2. janúar
1962. Þau skildu eftir stutt hjóna-
band.
Magnús faðir Stefnis stundaði
trilluútgerð frá Bakkafirði og
níu ára gamall byrjaði Stefnir að
stunda róðra með honum, þar
með hófst lífsstarfið, en hann var
lengst af sjómaður. Fyrst á trillu-
bátum og litlum dekkbát frá
Bakkafirði. Síðan var hann á ver-
tíðarbátum frá Vestmannaeyjum
Stefnir var móðurbróðir
minn, þegar ég fæddist var
hann 54 ára og ég man að mér
fannst hann aldrei eldast. Ég á
margar minningar af honum
enda ólst ég upp með hann í
næsta húsi. Stefnir var mjög
sterkur maður, frá því að ég
man eftir mér var hann ein-
stæður faðir og gerði allt fyrir
börnin sín. En hann var líka
mjög stríðinn og það eru ófáar
sögurnar sem munu lifa með
fjölskyldunni af uppátækjunum
hans. Ein af mínum uppáhalds-
sögum er þegar hann var að
kenna mömmu að keyra, það
endaði nú ekki betur en svo að
hann var næstum búinn að láta
barnið klessa á girðingu.
Stefnir var alltaf góður við
mig og það voru ófá skiptin sem
ég fékk að eyða hjá þeim feðg-
um í Grundargerðinu. Það var
alltaf pláss fyrir ættingja sem
vantaði gistingu. Hann gerði
líka bestu kjötsúpu í heimi og
einu sinni þegar ég stundaði
nám við Menntaskólann á Ak-
ureyri og kíkti í heimsókn til
hans þá var hann akkúrat að
búa til kjötsúpu og það sem ég
var glöð þegar hann bauð mér
að borða með sér.
Við Stefnir vorum bæði æv-
intýragjörn, hann sigldi um höf-
in blá til þess að sjá heiminn og
þegar ég sagði honum að ég
ætlaði að fara sem skiptinemi þá
var hann sko ánægður með mig
og sagði að maður ætti að nýta
öll tækifæri til þess að skoða
heiminn. Seinna fór ég í heims-
reisu og við Stefnir gátum talað
endalaust um ást okkar á Taí-
landi.
Hann átti endalaust af sögum
frá því að hann vann í milli-
landasiglingunum og lítil eyru
þreyttust aldrei á því að hlusta
á hann segja frá ævintýrunum
sem hann lenti í.
Stefnir var líka einstaklega
orðheppinn en eitt skipti sem ég
dvaldi í Grundargerðinu yfir
páska þá var ég eitthvað að
mála mig til þess að kíkja út á
lífið, þá sagði hann við mig:
„Salla mín, þú þarft ekkert að
vera að mála þig, þú ert svo fín
kélling.“
Við áttum líka oft mjög
merkileg samtöl um heima og
geima. Ég man nú ekki um hvað
við vorum að tala um þegar
hann horfði á mig með sínu ein-
staka glotti og sagði: „Þú ert nú
ekki glervitlaus eins og allir
frændur þínir.“
Mér þótti samt einna vænst
um það þegar Stefnir hringdi í
mig veturinn sem hann dvaldi á
Spáni, þó hann hafi aðeins verið
búinn að fá sér í tána þegar
hann hringdi þá gátum við
spjallað endalaust. Í einu af
þessum símtölum tjáði hann
mér að hann væri nú farinn að
hafa áhyggjur af því að ég ætti
ekki mann, ég sagði þá við hann
að hann yrði bara að finna ein-
hvern fyrir mig, hann stóð nú
samt ekki við það loforð bless-
aður.
Hann Stefnir frændi minn var
einstakur maður, sem lifði mjög
merkilegu lífi. Það er sannar-
lega mikill missir að honum.
Elsku Jóhanna, Steini og fjöl-
skyldur, ég votta ykkur innilega
samúð mína, ykkar missir er
mun stærri en minn. Hann var
með stórt hjarta úr gulli, þar
sem var pláss fyrir alla sem
vildu. Við munum öll sakna hans
og passa að halda minningu
hans á lífi.
Erla Salome Ólafsdóttir.
Elsku Stefnir, nú ertu farinn
eftir erfið veikindi. Við viljum
þakka þér fyrir okkar miklu vin-
áttu alla tíð. Margs er að minn-
ast, það er gott að geta yljað sér
við góðar minningar.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Hvíldu í friði. Þín verður sárt
saknað, en þú lifir áfram í hjarta
okkar. Elsku Jóhanna, Aðal-
steinn og fjölskyldur, innilegar
samúðarkveðjur til ykkar allra.
Gunnar, Ingibjörg (Inga)
og Hákon.
Stefnir E.
Magnússon
✝
María Aðal-
heiður Sig-
mundsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 3.
október 1958. Hún
lést á sjúkrahúsi á
Spáni 22. desember
2021 í kjölfar alvar-
legs umferðarslyss.
Foreldrar Maríu
voru Vilborg
Sveinsdóttir og
Sigmundur Sig-
urbjörnsson bóndi á Brandagili í
Hrútafirði. Þegar María var
fimm ára flutti fjölskyldan í
Lönguhlíð 19 í Reykjavík þar
sem þau bjuggu alla tíð síðan.
Hálfsystir Maríu er Sigfríður V.
Ásbjörnsdóttir.
Eiginmaður Maríu var Gian-
sem hún fyrstu árin stundaði
framhaldsnám, fyrst í landa-
fræði og síðan í margmiðl-
unarfræðum. Seinna tímabilið í
Kaupmannahöfn var hún virk í
félagsmálum Íslendingafélags-
ins í Jónshúsi, var m.a. ritstjóri
Íslandspóstsins í nokkur ár. Á
Kaupmannahafnarárunum
stundaði hún ýmis störf, t.d. hjá
póstinum og við aðhlynningu.
Eftir komuna til Íslands um
2008 vann María sem stuðnings-
fulltrúi í Háteigsskóla.
Frá 2018 bjó María á Spáni.
María var listræn og samdi bæði
ljóð og teiknaði. Hún var mikil
baráttukona í orði og verki. Hún
lagði mikið af mörkum í mál-
efnum öryrkja en aðeins örfáum
dögum fyrir útför hennar
vannst sigur í baráttumáli henn-
ar er dómur féll í Hæstarétti ör-
yrkjum í vil.
Útför Maríu fer fram frá
kirkju Óháða safnaðarins við
Háteigsveg í dag, 11. apríl 2022,
klukkan 15.
piero Venditto, f.
1954 í Eþíópíu, d. 3.
september 2016 í
Reykjavík.
María tók stúd-
entspróf frá
Kvennaskólanum.
Hún útskrifaðist
sem landfræðingur
frá Háskóla Íslands
og stofnaði fyrir-
tækið Landkosti
ehf. á Selfossi
ásamt bekkjarsystkinum sínum
úr landafræðinni. Hún starfaði
þar um tíma við landmælingar
og kortagerð, tók m.a. þátt í
kortagerð vegna útgáfu upp-
haflegs Íslensks söguatlass.
María bjó í Danmörku á
tveimur tímabilum ævinnar, þar
Ég man það ljóslifandi þegar
mamma sagði mér að það væri
komin stelpa í íbúðina á móti. Ég
var fimm ára og mér fannst ég
þurfa að tjalda því eftirsóknar-
verðasta sem ég átti svo vinátta
tækist með okkur. Ég tók stóru
dúkkuna mína og köttinn og
hringdi bjöllunni með fullt fangið.
Maja kom til dyra og það tókst
vinátta með okkur við fyrstu sýn.
Við urðum nánast óaðskiljanleg-
ar. Ég rétt skrapp heim að borða
og gerði misheppnaðar tilraunir
til að framlengja leiktímann með
því að þykjast vera sofandi þegar
mamma kom að sækja mig á
kvöldin. Við stelpurnar vorum
fjórar í stigaganginum í Löngu-
hlíð 19, við Maja á 2. hæð og Gitta
og Nína á 3. hæð. Það var aldrei
dauður tími og við vorum enda-
laust að leika okkur saman. Okk-
ur skorti aldrei hugmyndaflug
fyrir leiki og ævintýri. Hlut-
verkaleikirnir í herbergi Gittu og
Nínu voru engu líkir. Við vorum
kóngar og drottningar, tatarar og
sjóræningjar á seglskipi og þönd-
um lökin af rúmunum sem segl og
vörpuðum akkeri út um
gluggann. Við vorum í teygjó,
feluleikjum, skollaleik og njósna-
leikjum þar sem við földum okkur
bak við hurð, undir borði eða inni
í kústaskáp og biðum grafkyrrar
eftir að einhver kæmi inn. Við
renndum okkur niður handriðið
og klifruðum milli hæða í glugg-
anum í stigaganginum. Við gist-
um oft fjórar saman á gólfinu hjá
Gittu og Nínu og fengum einfald-
lega ekki nóg af að vera saman.
Útileikirnir voru fjölbreyttir,
m.a. löggu- og bófaleikir kringum
blokkina og við hjóluðum mikið
um hverfið. Leiksvæðið teygði
sig niður á Klambratún og upp í
Öskjuhlíð þar sem okkur þótti
spennandi að fara með vasaljós
niður í gömlu hermannagöngin.
Eitt sinn hjóluðum við upp í sum-
arbústað fyrir ofan Geitháls og
tjölduðum þar ásamt Siggu, Allý,
Huldu og Gústu. Tjaldið var ekki
alveg 8 manna og tjaldstöngin
brotnaði. Við bundum hana sam-
an og notuðum svo vindsængurn-
ar sem báta á Hólmsánni. Þessi
átta stelpna hópur fór alltaf sam-
an í Vindáshlíð. Við syntum í
Laxá, vorum í göngutúrum og
fjallgöngum og á kvöldvökunum
settum við upp leikrit eða aðra
skemmtidagskrá. Í minningunni
var æska okkar stelpnanna í
Lönguhlíðinni eins og einstak-
lega skemmtilegt og fallegt æv-
intýri.
Þótt við færum hvor í sína átt-
ina á unglingsárunum og sam-
skiptin væru ekki mikil í fram-
haldinu var samt alltaf þráður á
milli okkar sem nærðist á jóla-
kortum og afmæliskveðjum auk
þess sem leiðir lágu tímabundið
saman í gegnum starf ABC
barnahjálpar. Fyrir nokkrum ár-
um fór ég svo ítrekað að fá óút-
skýrð skilaboð í símann minn:
Call Maja. Ég hlýddi þessum
skrýtnu skilaboðum og hringdi í
hana þegar þau komu. Þegar þau
hættu að koma var sambandið
komið aftur á. Undir restina bar
trúmálin æ oftar á góma. Ég
útbjó sendingu til hennar með
nokkrum bókum sem við ætluð-
um að ræða þegar hún væri búin
að lesa þær en áður en sendingin
komst á leiðarenda lenti Maja í
hræðilegu slysi sem dró hana til
dauða. Ég er endalaust þakklát
fyrir Maju og allar stundirnar
sem við áttum saman og vonast til
að fá að eyða eilífðinni með henni.
Elsku Siffa og fjölskylda, inni-
legar samúðarkveðjur.
Guðrún Margrét Pálsdóttir.
Þann 22. desember sl. lést á
Spáni í kjölfar umferðarslyss
María Aðalheiður Sigmundsdótt-
ir sem við kveðjum nú í dag. Dán-
artilkynningunni fylgdi frábær
mynd af Mæju, sem sýndi svo
ágætlega hve mikill töffari hún
var, en auðvitað ekki hve frábær
manneskja hún var.
Það sem mér þykir hvað sár-
grætilegast við skyndilegt brott-
hvarf Mæju úr þessari tilveru
okkar er að eftir okkar síðasta
símaspjall um miðjan september
þá heyrðist mér að hún væri loks
að byrja að geta litið bjartari aug-
um á daginn og veginn eftir að
hafa orðið fyrir stærsta áfalli
flókinnar og oft á tíðum erfiðrar
lífsgöngu sinnar, þegar eiginmað-
ur hennar, heiðursmaðurinn og
ljúflingurinn, stoð hennar og
stytta, hann Gianpiero Venditto,
lést eftir stutt veikindi 2016, rúm-
lega sextugur að aldri.
Líkt og svo margir aðrir land-
ar okkar, þá valdi hún fljótlega
eftir missinn að flytja eða flýja í
annað umhverfi, þar sem henni
væri unnt að draga fram lífið á
mannsæmandi hátt og varð
Spánn fyrir valinu, þar sem hún
bjó síðustu árin.
Þau María og Gianpiero
kynntust í Kaupmannahöfn upp
úr árunum í kringum 1980 í lit-
ríku alþjóðlegu umhverfi náms-
áranna. Þar bjuggu þau síðan og
störfuðu næsta aldarfjórðunginn
og reyndust vinum og vanda-
mönnum yfirleitt helsta kenni-
leitið í Köben hvenær sem leiðin
lá þar hjá, því einstök gestrisni og
hlýjar móttökur þeirra við ítrek-
uð tækifæri voru ætíð ljúfar og
skemmtilegar.
María og Gianpiero fluttu loks
til Íslands á velsældarárunum
fyrir hrunið eða ránið og keyptu
sér litla notalega íbúð í Stigahlíð,
sem þeim aunaðist að halda í
gegnum fjármálaóveðrið og voru
loks að nálgast þann stað að geta
látið drauma sína um áhyggju-
laust líf á syðri slóðum rætast,
þegar allt breyttist.
Mæja, og þau hjónin bæði,
reyndust mér og mínum við
nokkur tækifæri svo ómetanlegir
vinir að ég komst auðvitað aldrei
nálægt því að endurgreiða þeim á
annan máta en nú við leiðarlok að
heiðra minningu þeirra og óska
þeim velfarnaðar saman inn í ei-
lífðina.
Jónatan Karlsson.
„Hvaðan ert þú svo María?“
spurði landfræðikennari í HÍ
1981, þegar hann rakti garnirnar
úr átta nýnemum um ætt og upp-
runa. „Jaa, ég er nú frá Löngu-
hlíð í Hlíðum,“ svaraði hún sposk
á svip, fíngerð, með þykkt dökk-
brúnt hár og brún viskuleg augu,
sú sem átti eftir að verða vinkona
mín meðan báðar lifðu. Við vorum
báðar svolítið seinteknar en ólík-
ar, fæddar inn í ólíkar aðstæður,
hún í óöryggi sem fylgdi óumflýj-
anlegum andlegum veikindum
móður. En hún hafði erft mikla
eðlislæga greind, hagmælgi og
víðsýni þessarar sömu móður,
baráttuþrek föðurins og seiglu
þeirra beggja.
Samvinna okkar Mæju hófst á
Háskólaárunum í hópi með Ein-
ari Boga og Salvöru, Mæja lang-
klárust. Við fundum okkur verk-
efni síðar meir, stofnuðum
fyrirtæki í einhverri þrákelkni en
löngun okkar Mæju til að fara
eigin leiðir var rík. Mæja hafði
skipulagshæfileika og frjóa hugs-
un, auk þess kryddaði hún and-
rúmsloftið með miklu skopskyni
og hljóðlátri hlýju.
En hugur Mæju leitaði til
Kaupmannahafnar til náms, en
ég hér heima með soninn minn
litla, Helga Hauk, og verkefni
okkar Mæju urðu lifibrauð mitt.
Nú minna handskrifuð bréf í
kommóðuskúffu á þennan tíma.
Við mæðgin heimsóttum Mæju til
Köben 1989. Þá var hún var farin
að búa með Gianpiero, hjarta-
hlýja eþíópíska Ítalanum sem
hún hafði kynnst á kollegíinu.
Þau voru frábærir, barngóðir
gestgjafar, með sama skopskyn
og lífssýn, pólitísk, málefnaleg og
áhugasöm um mannlífið og nátt-
úruna, víðlesin og fróð. Þau voru
sálufélagar, veittu hvort öðru
gagnkvæmt öryggi, sem hafði
verið hvikult í lífi þeirra beggja.
Enn liðu ár, ég kynntist
Bjarna og við eignuðumst Guð-
rúnu Heiðu. Bjarna og Gianpiero
varð vel til vina og börnin okkur
nutu óskiptrar athygli og um-
hyggju þeirra hjóna. Samveru-
stundir, ýmist í Köben eða á
Klaustri, voru sögustundir. Um
mannlíf í ólíkum kimum heims-
ins, grín um þá sem fóru mikinn
og margt fleira.
Þau hjón fluttu til Íslands
2006. Fyrstu árin í Stigahlíð voru
góður tími, þau stunduðu sína
vinnu og lifðu kyrrlátu lífi. Mæja
kom hvert vor til okkar frístunda-
bændanna á Sandlæk á sauðburði
í nokkur ár. Þar birtist vökul
sveitakona sem hjúkraði veik-
burða lömbum og syrgði með
kindum sem misstu lömb. Þar sá
hún sig, sem hafði sjálf misst
ófullburða barn á yngri árum.
En það tók að halla undan fæti,
Bakkus varð æ frekari förunaut-
ur minnar kæru vinkonu, með
þeim andlegu kvillum sem fylgja.
Gianpiero var fastastæðan og það
var Mæju mikið áfall þegar hann
greindist með lungnakrabba sem
dró hann til dauða á þremur mán-
uðum haustið 2016.
Árið 2018 flutti Mæja til Spán-
ar. Þar fékk hún góða íbúð ná-
lægt klettóttri strönd. Þar entist
lífeyririnn betur og veðráttan
betri grannvaxinni veikburða
konu.
Við Bjarni heimsóttum Mæju
vorið 2019, áttum yndislega viku í
sólinni á svölunum og út um sveit-
ir, öll þrjú, hlógum og nutum
samverunnar. Þegar Bjarni minn
lést tæpu ári síðar varð Mæja
mér ómetanlegur stuðningur úr
fjarlægðinni, hún skildi betur en
flestir aðrir hvernig var að missa
sinn allra besta vin. Hún var mér
sem systir, þess vegna var ég
þakklát fyrir að hafa getað farið
til hennar þegar hún barðist fyrir
lífi sínu eftir bílslysið hræðilega í
nóvember sl., slysið sem leiddi
hana til dauða. Ég sakna hennar
sárt en er þakklát fyrir þann
þroska sem ég öðlaðist af kynn-
unum við litríka trygglynda konu.
Hvíli hún í eilífum friði.
Elín Erlingsdóttir.
María Aðalheiður
Sigmundsdóttir
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ELSA KRISTINSDÓTTIR
frá Haukadal í Dýrafirði,
lengst af búsett í Hafnarfirði,
lést á Sólvangi, Hafnarfirði, sunnudaginn
3. apríl. Útförin fer fram frá Fríkirkjunni
í Hafnarfirði miðvikudaginn 20. apríl klukkan 14.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir en þeim sem
vilja minnast hennar er bent á líknarfélög.
Sverrir Mar Albertsson Gréta Garðarsdóttir
Magnús Páll Albertsson Halla Björg Baldursdóttir
Sigríður Ágústsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn