Morgunblaðið - 06.05.2022, Side 19

velti ég fyrir mér hvað einkenndi
Leif Hauksson. Niðurstaðan er
sú að þar hafi farið einstaklega
vænn maður, góður fagmaður og
góður félagi. En það var afstaða
hans til lífsins og verkanna sem
er mér sérlega minnisstæð.
Hann leit aldrei á viðfangsefnin
sem óyfirstíganleg, heldur mætti
hverju sem fyrir kom af bjart-
sýni og skörpum, óþrjótandi
áhuga. Það var sama hvort það
var í prívatlífinu eða starfi hjá
útvarpinu. Þegar höll sumar-
lands þeirra Guðrúnar brann til
kaldra kola var gengið fumlaust í
að byggja nýja norður í Bjarn-
arfirði.
Þegar við „gömlu mennirnir“
vorum beðnir ásamt Lindu Blön-
dal að taka viðtöl við alla fram-
bjóðendur til Stjórnlagaþings
um eina helgi var ekkert hik á
Leifi, það var gengið í verkið.
Leifur Hauksson var vaskur
maður á öllum sviðum. Við gaml-
ir vinnufélagar hans söknum
hans sárt. Sendi innilegar sam-
úðarkveðjur til Guðrúnar og fjöl-
skyldunnar.
Ævar Kjartansson.
„Hann Leifur minn.“ Þannig
hefur Guðrún hans Leifs gjarn-
an af hlýju sinni nefnt hann þeg-
ar Leif hefur borið á góma í
gegnum tíðina. Að sama skapi
sagði Leifur yfirleitt alltaf „hún
Guðrún mín“, enda elskaði hann
hana svo fallega og bar enda-
lausa virðingu fyrir þessari
glæsilegu og greindu eiginkonu
sinni. Það leyndist engum.
Börnin þeirra öll fengu þessi
sömu hlýlegu viðskeyti þegar um
þau var rætt, og faðirinn að
venju að springa úr stolti. Þetta
segir allt um það andrúmsloft
sem ríkti í fjölskyldunni; gagn-
kvæm ást og virðing. Söknuður-
inn er djúpsár.
Það var þessi andi hamingju-
sams fjölskylduföður sem um-
lukti Leif þegar samstarf okkar
hófst í morgunútvarpi Rásar 2
snemma á tíunda áratugnum.
Samskipti utan vinnutíma voru
jafn viðamikil og á dagtímum,
enda þurfti að fylla morgunþátt
með fréttatengdu efni og það
helsta lá á þessum netsnauðu
tímum oft ekki fyrir fyrr en
langt var liðið á kvöld, jafnvel
um miðnætti. Við kollegarnir,
bæði ungbarnaforeldrar, lágum
þá oft á tíðum meira á símalín-
unni en í hjónasæng með mökum
okkar, æskuvinunum Guðrúnu
og Gesti. Ekki að undra að ég
var farin að standa sjálfa mig að
því að nefna Leif „hann Leif
minn“ æ oftar.
Ungbarnaforeldrarnir voru
augljóslega oft á tíðum bæði
svefnlaus og þreytt þegar mætt
var til vinnu kl. 6.00 löngu fyrir
sólarupprás flesta mánuði árs-
ins. En Leifur, með sínum lífs-
krafti og leiftrandi lund, náði að
venju að svinga okkur báðum í
sveiflu gleði og hláturs og hníf-
skörpum fókus á verkefni dags-
ins.
Það voru líka þessir eiginleik-
ar sem viðmælendur mættu þeg-
ar þeir, sumir hverjir þreyttir og
aðrir stressaðir, komu í viðtöl í
beinni útsendingu. Snaggaraleg-
ur, kvikfættur drengurinn hljóp
eftir kaffi handa gestunum og á
svipstundu tókst honum, með
sinni eðlislægu forvitni, eðlilegu
framkomu og glaðlyndi, að
skapa það andrúmsloft sem leið-
ir af sér afslappaðar aðstæður
fyrir samræður spyrjanda og
viðmælanda. Það voru meðal
annars þessir eiginleikar sem
gerðu Leif að besta útvarps-
manni landsins.
Þótt Leifur væri yfirleitt
„góði gæinn“, sveigjanlegur og
þægilegur, þá var hann líka mik-
ill prinsippmaður og lét sig ekki
svo auðveldlega, og bara alls
ekki, þegar hann var búinn að
mynda sér skoðun eða taka
ákvörðun um eitthvert ákveðið
atriði sem skipti hann miklu
máli. Þegar sá gállinn var á hon-
um var ekki annað að gera en að
leggja niður vopn sín, brosa og
játa sig sigraðan. Og ekki þótti
manni minna vænt um þetta
sjarmatröll fyrir það.
Þegar Gestur varð sjötugur sl.
haust hafði það lengi verið mein-
ingin hjá okkur Gesti að biðja
Leif að vera veislustjóri. Á þeim
tíma var Leifur hins vegar orð-
inn sárveikur. Hann náði þó að
koma við í veisluna í stutta stund,
skálaði við okkur í G+T og söng
með sinni björtu fallegu rödd í
fjöldasöngnum þannig að tónarn-
ir hans lýstu upp húsnæðið.
Leifur er einn allra skemmti-
legasti maður sem ég hef kynnst!
Og löngu vinnusímtölin okkar
verða að skrifast á minn reikning
af því mér fannst einfaldlega allt-
af svo skemmtilegt að tala við
hann og tímdi ekki að hætta. Þau
enduðu oftar en ekki á því að
Leifur sagði þegar honum þótti
nóg komið: „Jæja … er þetta
ekki orðið ágætt, Kristín mín.“
Jú Leifur minn, þetta er orðið
ágætt, ég hætti hér. En mikið
hræðilega sakna ég þín!
Kristín Ólafsdóttir.
Leifur var engum líkur. Hann
gat flest og gerði það allt vel.
Hvort sem hann var í hlutverki
forvitna snilldarútvarpsmanns-
ins að þefa uppi sannleikann,
Bakkabóndans að byggja girð-
ingu eða brú yfir læk, stuðbolt-
ans og leikarans þar sem svip-
irnir, taktarnir, einbeitingin og
augnatillitið bræddi marga, eða
barnavinarins í eltingarleik í
kringum heysáturnar á Bakka.
Öll löðuðumst við að honum, kon-
ur, karlar, börn og litlir hvolpar
líkt og hún Fífa mín sem dýrkaði
hann frá fyrsta degi og gerði að
fóstra sínum.
Dásamlegar minningar fljúga
gegnum hugann, veislur á Skjól-
braut, í Lækjarhjalla, uppi í Kjós
og sérlega á Bakka, þar sem tek-
ist var á um heimsmálin jafnt
sem allra handa innansveitar-
króníkur, dýrindiskvöldverða
notið og alltaf mikið hlegið. Leif-
ur kunni þá list að segja frá, tak-
ast á í samræðu, skerpa rök sín
eins og þurfti, og hann kunni líka
það sem allt of fáum er gefið, að
hlusta á aðra.
Ég á eftir að sakna hans.
Stundanna við fjögur saman,
stundanna með krökkunum,
stundanna í gleði, stundanna í
þögn á göngu og allra hinna
yndislegu stundanna þar sem við
nutum þekkingar Leifs, galsans
og athyglinnar í augnablikinu.
Ef til er himnaríki er ég sann-
færð um að risastór hópur ætt-
ingja og fallinna vina tekur á
móti Leifi, vefur hann örmum og
eftir smá stund eru þau öll farin
að skellihlæja. Með hópnum
kemur skokkandi lítill íslenskur
hundur, sem brosir út að eyrum
þegar hún sér vin sinn og stekk-
ur upp í fangið á honum.
Hjartans Guðrún mín, Lára,
Hugi, Svenni, Sindri og öll fjöl-
skyldan, ég sendi umfaðmandi
samúðarkveðjur með hlýja sunn-
anvindinum.
Ása Richardsdóttir.
Ótal minningar leita á huga
okkar allra sem áttum samleið
með Leifi árum og áratugum
saman í kórnum hans Marteins
og Dómkirkjunnar, Dómkórnum
í Reykjavík. Leifur var einstakur
félagi, léttur í lund, vakandi og
áhugasamur, hláturinn aldrei
langt undan. Röddin björt og
tær, á óteljandi æfingum á Dóm-
kirkjuloftinu, við messur, á
stórhátíðum, á tónleikum stórum
og smáum, í upptökum, hljóð-
varpi og sjónvarpi, innan lands
og utan. Síungur og kvikur,
hvort sem var í spjalli í dagsins
önn eða í gleðinni, skemmtiatrið-
unum, galskapnum og öllum
þeim ótrúlegu ævintýrum sem á
daga okkar hafa drifið. Við nut-
um þess líka í návígi sem hlust-
endur fengu að heyra á öldum
ljósvakans um allt milli himins og
jarðar og skipti engu hvar borið
var niður, Leifur var alls staðar
vel heima. Fyrst og fremst þótti
okkur öllum afskaplega vænt um
þennan góða dreng. Hugur okk-
ar er hjá Guðrúnu og fjölskyld-
unni allri. Blessuð sé minning
Leifs Haukssonar.
F.h. félaga úr Dómkórnum,
Torfi Hjartarson.
Þegar ég settist við hlið Leifs
Haukssonar í stól umsjónar-
manns Samfélagsins á Rás 1 fyr-
ir sjö árum þekkti ég ágætlega til
hans en var engu að síður dálítið
stressuð. Hann var auðvitað goð-
sögn. Og það er þetta með goð-
sagnir, þegar þær eru af sama
kyni og aldri og Leifur reynist
stundum erfitt að vinna jafnfætis
þeim. Það varð fljótt ljóst að
áhyggjur mínar voru óþarfar.
Þótt þarna hafi vissulega mikill
meistari verið á fleygiferð gaf
hann lítið fyrir fótskarir til að
sitja við. Hann var bara afslapp-
aður, opinn og fordómalaus, í
senn of gamalreyndur og ungur í
anda til að vera með stæla. Með
slíku fólki er gaman að vinna og
gott að læra af. Við tókumst ann-
að veifið á en vorum þó sammála
um flest. Leifur var líka svo sjúk-
lega svöl týpa í góðum fíling að
það var ekki annað hægt en
verða vinur hans. Drekka með
honum bjór, ganga á fjöll og
grínast og nöldra yfir öllu mögu-
legu.
Leifur var með leiftrandi hug-
myndaflug, skarpskyggn og dró
stöðugt fram athyglisverðan
fróðleik og nýja vinkla. Hann
setti mál á dagskrá, hafði rætt
loftslagsmálin í áraraðir, byrjaði
á því löngu áður en Sameinuðu
þjóðirnar og stjórnvöld föttuðu
að þau væru stærsta aðsteðjandi
vandamál okkar tíma. Þegar ör-
plast varð að atriði í fréttaþeyti-
vindunni eitt árið var Leifur í
raun helsti sérfræðingur lands-
ins í fyrirbærinu, búinn að kynna
sér málið frá öllum hliðum og
rekja garnirnar margoft úr þeim
örfáu sem einnig voru viðræðu-
hæfir um það.
Leifur byrjaði að starfa í út-
varpi um svipað leyti og ég kom í
heiminn. Og ég verð að viður-
kenna að ég hafði alltaf gert ráð
fyrir því að hann yrði allra karla
elstur, myndi líklega lifa mig og
enn tala í útvarpið kominn langt
yfir tírætt, héldi þannig lífi í línu-
legri dagskrá talmáls. Ég er
svekkt, reið og sár yfir því að
þessi forvitnasti maður landsins
skuli hafa kvatt okkur svona
snemma. Hann var of hæfileika-
ríkur, kvikur og fyndinn til að við
það verði unað.
Ég mun ávallt hugsa til hans
með miklu þakklæti og hlýju,
virðingu og vinsemd. Fjölskyldu
Leifs votta ég mína dýpstu sam-
úð.
Þórhildur Ólafsdóttir.
Í júlí í fyrra röltum við hjónin
upp í hlíðina okkar hér á Bakka.
Þegar komið var upp í Kurllág
mættum við Leifi skokkandi nið-
ur, eftir að hafa að venju skotist
upp í fjall svona rétt í kaffitím-
anum. Hann tjáði okkur að það
liti út fyrir hreint ágæta berja-
sprettu og svo arkaði hann niður
í Sumarhús til að halda áfram að
fullgera bústaðinn fagra. Berin
hans Leifs urðu því miður öðrum
til ánægju þetta haustið.
Það eru rúm fjögur ár síðan
við misstum gamla Bakkabæinn
þar sem við áttum saman litríka
og skapandi tilveru, hjónin tvenn
og börnin fjögur, húsið sem þau
Guðrún höfðu haldið við og hugs-
að um af þeirri natni og hlýju
sem einkennir öll þeirra verk.
Minningarnar úr sambýli okkar í
gamla húsinu eru óteljandi og
allar góðar. Verkefnin voru æði
mörg og alltaf var Leifur klár og
drífandi hvort sem um var að
ræða að betrumbæta húsnæði
fyrir fólk og búfénað, vinna
ræktunarland eða taka upp bílvél
í óupphituðu húsnæði um hávet-
ur með bláa fingur af kulda, fing-
ur sem á kvöldstundum gripu gít-
arinn öllum til ánægju, bæði
börnum og fullorðnum. Í Bakka-
brasinu var Leifur nefnilega
sannkallaður altmuligman sem
framkvæmdi allt með bros á vör.
Og á endalausum hugmynda-
fundum við eldhúsborðið var
hann í senn lausnamiðaður og
með skynsemisfingurinn á lofti.
Jafnframt sem hann nýtti sér
reynslu og ráð sveitunganna með
opnum huga og þessari fordóma-
lausu forvitni sem síðar ein-
kenndi svo ríkulega störf hans
sem útvarpsmaður. Og svo var
það leiklistin og tónlistin þar sem
við nutum ljúfrar leiðsagnar hans
við alls konar uppákomur sem
auðguðu líf okkar og allra granna
okkar.
En umfram allt var Leifur
góður og náinn vinur í hálfa öld,
vinur sem alltaf var hægt að leita
til. Við eigum eftir að sakna hans
alla tíð. Bakki í Bjarnarfirði verð-
ur ekki samur án hans.
Takk fyrir samfylgdina elsku
Leifur.
Arnlín (Attí) og
Magnús (Maggi).
Ég kynntist Leifi á unglings-
árunum þegar ég og Hugi urðum
félagar. Ég fór fljótlega að verða
mjög reglulegur gestur á Skjól-
braut 15 og líka á Bakka í Bjarn-
arfirði. Það var alltaf gott og
gaman að vera í kringum Leif,
enda man ég varla eftir honum
öðruvísi en í góðu skapi, hálf-
dansandi eða sönglandi. Alltaf til
í að spjalla og áhugasamur um
allt. Hann kom líka stundum með
heilræði fyrir okkur félagana.
Eitt þeirra var að ef maður er á
bíl er allt í leiðinni, en þá reglu
var Hugi líklega duglegastur að
minna okkur í vinahópnum á
enda fékk hann sér ekki bílpróf
fyrr en 22 ára. Annað heilræði
sneri að því að besta leiðin til að
takast á við einhvers konar
svekkelsi eða bömmer væri að
taka til. Ég hafði mínar efasemd-
ir um þetta fyrst enda tiltekt ekki
það skemmtilegasta sem maður
gerir á unglingsárunum, en með
tímanum áttaði ég mig á sann-
leiksgildi þessa heilræðis og nýti
mér það enn í dag. Hreinsar bæði
hugann og herbergið. Það er
synd að Leifur skyldi þurfa að
yfirgefa svæðið svona snemma
því lífsglaðari mann er erfitt að
finna. En ég er á sama tíma af-
skaplega glaður að hafa fengið að
kynnast honum. Ég sendi Huga,
Guðrúnu, Láru og fjölskyldunni
allri samúðarkveðjur.
Þorfinnur Hannesson.
Það var ómetanlegt fyrir
taugaóstyrkan ungan dagskrár-
gerðarmann að kynnast Leifi.
Ekki að hann væri endilega að
kenna manni mikið vísvitandi, en
fagmennska hans, nærvera og
passleg léttúð smitaði út frá sér.
Eftir stutt kynni komst jafnvel
ég óstamandi í gegnum viðtal.
Leifur sýndi manni að útvarp
þarf ekki að vera dauðans alvara.
Það má líka vera spuni og leikur,
skemmtilegt og óútreiknanlegt.
Hann skellti upp úr þegar ég
sýndi honum ítarleg handritin
sem morgunútvarp Rásar 1
studdist við. Leifur fór í stúdíó í
mesta lagi með örfá orð á prenti,
skýrslu með tvær, þrjár setning-
ar undirstrikaðar, eða hrafl á
miða. Hann var alltaf með miða á
lofti, nema þegar hann var að
leita að miðanum.
Það var enn ómetanlegra að
eiga Leif að vini. Leifur var allra
skemmtilegastur, umburðarlynd-
ur og ráðagóður. Hann gaf sér
alltaf tíma til að ræða málin og
rétta hjálparhönd, þótt hann væri
alltaf að fara að gera milljón hluti
og á leiðinni í Byko.
Hann vissi flest um flest og ráð
hans einkenndust af visku og for-
dómaleysi. Ég reyndi að endur-
gjalda óteljandi greiða með því að
hjálpa honum með vefumsjónar-
kerfi Ríkisútvarpsins, sem var
það eina sem var honum ráðgáta.
Aldur Leifs upplifði maður
aldrei. Hann var forvitnari, kvik-
ari og yngri í anda en ég og aðrir
á stassjóninni. Við siluðumst um
ganga Útvarpshússins, Leifur
fór á stökki. Þannig var það líka
þegar við fórum þrír kollegar að
ganga saman á fjöll á föstudags-
morgnum.
Leifur leiddi, enda varla sú
gönguleið sem hann þekkti ekki
og hafði þegar farið. Æsingurinn
í fararstjóra kom okkur stundum
í ógöngur.
Eitt sinn lentum við í sjálf-
heldu á leið niður af fjalli: snjó-
þakið þverhnípi, nær lóðrétt nið-
ur. En Leifi var þetta lítið mál.
Við andköf okkar hinna settist
hann og renndi sér niður bratt-
ann á ógnarhraða. Stökk svo á
fætur og hrópaði til okkar, kát-
ur. Það tók okkur yngri ferða-
félagana þó nokkra stund að
vinna upp kjark til að leika þetta
stönt eftir.
Með þessu og svo mörgu öðru
sýndi Leifur líka að lífið getur
verið skemmtilegt og óútreikn-
anlegt, spuni og leikur.
Elsku félagi, Efstaleitið er lit-
laust án þín. Litir náttúrunnar
og lífsins sem þú sýndir mér lifa.
Vera Illugadóttir.
Það er vor í lofti og hlátra-
sköllin í krakkastóðinu glymja
um hverfið. „Fallin spýtan“
heyrist hrópað, spennan í há-
marki og það er stokkið af stað.
„Klukk!“ Æi, nei, þessir stóru
strákar ná manni alltaf strax.
Þannig voru mín fyrstu kynni af
honum Leifi, sem í þá daga var
skáti, sem kunni að spila á gítar,
sem kunni öll nýjustu lögin, sem
kunni líka alla texta, sem söng
betur en allir aðrir og sem var þá
þegar orðinn þekktur leikari í
heimabænum Kópavogi. Og það
var margt brallað; njósnað um
apann hennar Siggu apakelling-
ar, stolið gulrótum, rifsberjum
og rabarbara úr nágrannagörð-
unum, barist upp á líf og dauða
við Austurbæinga og brotist inn í
yfirgefin draugahús. Þá var lífið
leikur.
Og áfram streymdi það. Við
Einar bjuggum ásamt vinahjón-
um á Kópavogsbraut og einn
góðan veðurdag birtist Leifur á
tröppunum, ljómandi eins og sól
í heiði með nýju kærustuna sína,
hana Guðrúnu, upp á arminn.
Það var gleðidagur og til að
toppa það færðu þau okkur lítinn
kettling að gjöf.
Við tóku mörg sæluár í sveit-
inni okkar í Bjarnarfirðinum.
Guðrún og Leifur settust að með
börn og buru á Bakka ásamt
þeim Attí og Magga og börnun-
um fjölgaði. Langt á undan sinni
samtíð stunduðu þau lífrænan
búskap og fylgdust af ákafa með
nýjustu straumum og stefnum í
vistvænum lifnaðarháttum. Öll
höfðum við starfað sem kennarar
við Klúkuskóla og hjálpast að við
að koma mannvænlegum börn-
um til mennta með dyggum
stuðningi kærleiksríkra heima-
manna.
Og áfram hélt brallið. Við
stofnuðum Hvítabandið; hvít-
klæddan, sex manna gítar/söng-
hóp, og tróðum nokkuð roggin
upp fyrir Vigdísi forseta þegar
hún kom í opinbera heimsókn á
Strandir. Við skrifuðum líka heilt
leikrit sem gerðist á elliheimili
og hét því viðeigandi nafni Bið-
lundur, sungum sjálf og lékum
flestöll hlutverkin.
Seinna urðum við Leifur og
Guðrún lífstíðarsöngfélagar í
Dómkórnum undir stjórn Mar-
teins H. Friðrikssonar, heilt
samfélag dásamlegra, söng-
elskra samferðamanna sem öll
syrgja nú vininn sinn.
Útvarpsmaðurinn Leifur
Hauksson er síðan heill heimur
út af fyrir sig og læt ég öðrum
eftir að minnast þess dýrmæta
starfs sem hann sinnti um ára-
tuga skeið af mikilli alúð og
framúrskarandi fagmennsku til
heilla landi og þjóð.
Leifur elskaði náttúruna og
naut þess að arka einn um
ósnortin víðernin. Við kveðjum
því ferðalanginn með ljóðinu Hjá
uppsprettum eftir Ólaf Jóhann
Sigurðsson:
Tærar eins og barnsaugu,
bláar eins og himindjúp
starið þið á ferðalang
án furðu og spurnar.
Hvílist hann á mosa,
en mildir hljómar
veita honum aftur
vorljósa ró –
lágvær kliður,
án kæti, án hryggðar,
handan föðurlegra kletta,
þar sem flæðir úr sprungu.
Tærar eins og barnsaugu,
bláar eins og himindjúp
svæfið þið ferðalang
meðan fjallvegir bíða.
Elsku Leifur, farðu í friði, við
kveðjum þig með sorg í hjarta,
þakklát fyrir dýrmæta vináttu og
dásamlegu gleðistundirnar. Ást-
vinum og samferðafólki sendum
við hugheilar samúðarkveðjur.
Vigdís Esradóttir,
Einar Unnsteinsson.
MINNINGAR 19
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 6. MAÍ 2022
Ástkær ættmóðir okkar,
JÓNA LILJA MARTEINSDÓTTIR,
áður húsmóðir
í Holtsmúla í Landsveit,
lést á hjúkrunarheimilinu Ási
miðvikudaginn 27. apríl.
Útförin fer fram í kyrrþey að hennar ósk.
Fyrir hönd aðstandenda,
Halldóra Ásgeirsdóttir Roar Aagestad
Hjördís Björk Ásgeirsdóttir
Erna Hrönn Ásgeirsdóttir Víglundur Kristjánsson
Valdemar Ásgeirsson Hallfríður Ósk Óladóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
BENEDIKT ÞÓR VALSSON
þjóðhagfræðingur,
Njálsgötu 110, Reykjavík,
lést á heimili sínu fimmtudaginn 28. apríl.
Útför hans fer fram frá Grafarvogskirkju fimmtudaginn 12. maí
klukkan 13.
Þuríður Ingunn Nikulásdóttir
Eyþór Benediktsson Guðrún Finnborg Guðmundsd.
Brynjar N. Benediktsson
Ingi Valur Benediktsson Guðrún Edda Hólmgrímsdóttir
Eydís Benediktsdóttir Þorvaldur Örn Valdimarsson
og barnabörn