Morgunblaðið - 06.05.2022, Síða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 6. MAÍ 2022
✝
Sævar Guð-
mundsson
fæddist á Akureyri
9. maí 1962. Hann
lést á Landspítal-
anum Hringbraut
26. apríl 2022. Sæv-
ar var sonur hjón-
anna Guðmundar
Haukssonar, f. 24.
okt. 1934, d. 6. okt.
1996, og Theódóru
Káradóttur, f. 31.
mars 1935.
Systkini Sævars eru Kári, f.
11. feb. 1959, Haukur, f. 19. júlí
1960, og Sigrún, f. 8. des. 1965.
Sævar kvæntist Öddu Þor-
björgu Sigurjónsdóttur 6. júlí
1985. Dætur þeirra eru Þórdís
Katla, f. 9. febrúar 1983, og
Brynhildur Gugja, f. 3. júní
1986. Barnabörnin eru orðin sex
og eitt barnabarnabarn.
Sævar flutti þriggja ára til
Keflavíkur með foreldrum sín-
um og bjó í Reykja-
nesbæ fram að
lokabaráttunni.
Hann hóf búskap
snemma (18 ára) og
starfaði mestan
hluta ævinnar við
smíðar og viðhald.
Hann stundaði veið-
ar og útivist og
hafði mikla ánægju
af því að ferðast
bæði innanlands og
erlendis. Hann var einstaklega
virkur maður og byggði stóra
sjúkraþjálfunarstöð með hjálp
góðra vina auk þess að byggja
sér heimili. Hann keypti sum-
arbústað ásamt tengdaforeldr-
um og byggði við hann. Þar
naut hann sín best, helst úti á
vatni á kajaknum sínum að
veiða.
Útför hans mun fara fram í
dag, 6. maí 2022, kl. 12 í Kefla-
víkurkirkju.
Elsku Sævar mágur minn er
fallinn frá, allt of fljótt, allt of ung-
ur. Í huganum finnst mér svo
langt síðan hann greindist með
sjúkdóminn sem sigraði hann að
lokum en samt er það svo stuttur
tími. Covid-ástand í landinu gerði
þessa baráttu enn erfiðari fyrir
Sævar og Boggu, hætta á smiti
var mikil fyrir mann með litlar
sem engar varnir og þ.a.l. ekki um
neinar samverustundir eða heim-
sóknir að ræða.
Þegar við fjölskyldan hugsum
um Sævar eins og hann var áður
en hann veiktist var það fyrsta
sem allir minntust á hláturinn
hans og prakkarasvipurinn. Sæv-
ar hló háum smitandi hlátri sem
smitaði út frá sér. Þannig var
Sævar hrókur alls fagnaðar í góð-
um hópi. Þegar stórfjölskyldan
kom saman að borða var oft og tíð-
um gert grín að því magni kjöts
sem Sævar mætti með fyrir sig og
Boggu. Hún frekar matgrönn en
Sævar vildi eiga nóg og magnið
hefði dugað fyrir meðalstóra fjöl-
skyldu. Held ég muni alltaf hugsa
til Sævars þegar ég kaupi nauta-
lund í framtíðinni, því stærri því
betri.
Bogga og Sævar keyptu sum-
arbústað með mömmu og pabba
fyrir 16 árum og hafa þau verið að
gera hann upp og byggja við hann
undanfarin ár. Sævar var vand-
virkur í smíðum og vann einstak-
lega hratt og vel svo eftir var tek-
ið. Hef ég fengið að njóta hans
starfskrafta við lagfæringar og
smíðar í gegnum árin, alltaf sjálf-
sagt að koma og hjálpa til. Sælu-
reiturinn í sveitinni var uppá-
haldsstaður Sævars og vildi hann
helst alltaf vera þar að dunda eitt-
hvað og elda góðan mat. Ég er
fullviss um að þar mun hann líka
vilja vera nú þegar hann er kom-
inn á annað tilverustig. Við mun-
um alltaf minnast hans þegar við
kíkjum við í sælureitinn og fáum
að njóta þess að vera þar.
Að lokum kveð ég Sævar með
sömu orðum og ég kvaddi hann
stuttu áður en hann lést: Þangað
til næst.
Ása Hrund Sigurjónsdóttir
Glímunni er lokið hjá Sævari
við þennan erfiða sjúkdóm sem
barist var við í meira en ár. Vont
hefur verið að horfa upp á þennan
sterka einstakling verða sífellt
veikari og fá hverja vondu fréttina
eftir aðra og það á covid-tímum
þegar heimsóknir voru ekki leyfð-
ar, enda mátti hann ekki smitast
af neinu, varnarlaus með öllu.
Hann barðist svo sannarlega til
síðasta dags, með Boggu sér við
hlið sem vék ekki frá honum.
Þau voru mjög ung þegar þau
hófu sambúð, keyptu litla 50 fer-
metra íbúð sem þau innréttuðu
sjálf og strax þá var Sævar nokk-
uð góður smiður, vandvirkur og
fljótur. Þau bjuggu hjá okkur síð-
ustu 5 mánuðina áður en þau
fluttu inn og hann var svo þakk-
látur að hann vaskaði upp og þreif,
óbeðinn, eftir hverja máltíð svo
sambúðin gekk mjög vel þrátt fyr-
ir þrengsli. Árin liðu, tvö barna-
börn fæddust og fjölskyldan flutt-
ist að Lyngmóa í Njarðvík.
Það fór ekki alltaf lítið fyrir
Sævari okkar, hann þurfti allt að
prófa og hló manna mest að óför-
um sínum og prakkaraskap og
alltaf hló Bogga með, allavega
strax og hún sá að hann var ekki
slasaður. Uppákomurnar og allt
það sem þau lentu í saman var
með ólíkindum og óborganlegar
frásagnir þeirra af eigin upplifun-
um voru slíkar að þær fengu nafn
og voru kallaðar „Donnusögur“ af
okkur og það ekki að ástæðulausu!
Við minnumst tveggja utan-
landsferða sem stórfjölskyldan fór
saman. Til Spánar, þar sem við
deildum húsi með Sævari og
Boggu. Verulega góð ferð, það
eina sem Sævari líkaði ekki var að
tengdó vildi hafa mat í ísskápnum
en ekki bara bjór! Í þessari ferð
héldum við upp á brúðkaupsaf-
mæli okkar allra með indverskum
mat á ströndinni, uppdekkað á
sandinum við sólarlag. Síðar fór-
um við til Ítalíu og dvöldumst á
sveitasetri og skoðuðum Toskana-
héraðið. Sævar var grillmeistari,
enda hörkukokkur.
Nú eru 16 ár síðan þau báðu
okkur að kaupa með sér sumar-
hús, það var nú ekki á áætlun en
tók þau ca. 20 mín. að sannfæra
okkur. Keyptur var gamall bú-
staður á yndislegum stað við Eyr-
arvatn í Svínadal. Við höfum verið
að stækka hann og breyta undan-
farin ár. Uppáhaldsstaður Sævars
og hefur hann hvergi annars stað-
ar viljað vera þetta síðasta ár.
Þegar við hugsum til baka er ljóst
að Sævar, þessi hörkuduglegi
maður, var farinn að finna til van-
máttar og heilsan að bila fyrir
nokkrum árum. Hann þreyttist
fyrr og vann allt öðruvísi en áður.
Að vera við smíðar allan daginn,
fara svo út á bát að veiða, þeytast
síðan á kajaknum fram og aftur
eftir endilöngu vatninu var liðin
tíð. Heiti potturinn var einn eftir.
Við tókum eftir breytingunum en
tengdum ekki við þennan sjúk-
dóm, frekar en aðrir. Grunaði ekki
að um nýjan óvin væri að ræða.
Við sögðum oft að hann væri
einstakur, spakmæli eftir Terri
Fernandes segir:
„Einstakur“ á við þá sem eru
dáðir og dýrmætir og hvers skarð
verður aldrei fyllt. Einstakur er
orð sem best lýsir þér.
Að lokum, við lofuðum að
snerta ekki kjölinn fyrr en þú gæt-
ir verið með, nú klárum við hann
og þú verður með!
Við þökkum samveruna.
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt.
Sigurjón og Guðfinna
(Siggi og Gugja).
Grallarinn Sævar er fallinn frá
eftir erfið veikindi sem hann tókst
á við af miklu æðruleysi. Lífsins
vegur leiddi okkur saman þegar
Bogga kynntist Sævari sínum. Við
keyptum okkar fyrstu íbúð um
leið og Bogga og Sævar og bjugg-
um við öll í Fífumóanum fyrstu ár-
in. Við hjálpuðumst að við að inn-
rétta íbúðirnar og þá var gott að
eiga Sævar að. Þarna bjuggum við
í sátt og samlyndi sitt á hvorri
hæðinni og Þórdís Katla dóttir
þeirra skottaðist á milli heimila.
Það var yndislegur tími.
Við eigum sameiginlegan vina-
hóp og í mörgum ferðum sem hóp-
urinn fór í átti Sævar ótrúlega
skondin og eftirminnileg orðatil-
tæki sem við getum enn hlegið að
og skemmt okkur yfir. Hann var
yfirleitt hrókur alls fagnaðar og
vildi stuð og fíflalæti, hann var
náttúrubarn og stundum óttalegur
hrakfallabálkur. Hann var uppá-
tækjasamur með eindæmum og
lék stundum trúðinn en á bak við
hjúpinn var ljúfur drengur sem
vildi öllum vel. Yndislegur pabbi
sem elskaði stelpurnar sínar Gugju
og Þórdísi meira en allt og barna-
börnin léku hugfangin við afa Sæv-
ar sem var einstaklega barngóður.
Sævar var fljótur að vinna og
vandvirkur smiður sem lét hendur
standa fram úr ermum þegar
framkvæmdir voru í gangi. Stærð-
fræði lá vel fyrir honum og var
hann mjög talnaglöggur og vissi
oft málin án þess að mæla. Hann
var með gott verksvit og var fljótur
að reikna út efni eða annað sem
þurfti í framkvæmdir.
Við eigum fallegar minningar
um samverustundir með Sævari og
Boggu, fjölskyldunni og saumó og
smíðó. Við eigum eftir að ylja okk-
ur við minningar um Sævar í sveit-
inni okkar og ferðalögin innan
lands og erlendis. Minningarnar
um fallega hversdagsleikann í ná-
vist Sævars, spagettíkvöld á
Hraunsveginum, áramótin, afmæl-
in og veislurnar, nautasteik, bjór
og hnallþórur. Hann var veiðimað-
ur og naut sín sérstaklega við
rjúpnaveiði. Þá voru þær ófáar
ferðirnar sem hann reri um Eyr-
arvatnið með stöngina í von um að
bráðin biti á.
Sævar elskaði Boggu sína meira
en allt. Aðdáun hans, traust og
virðing til hennar var einstök. Það
er því ekki hægt að tala um annað
hvort þeirra, þau voru eitt.
Við þökkum fyrir allt hið góða
og fagra sem við áttum saman.
Arnar og Bryndís.
Það var sár frétt að heyra að
vinur okkar Sævar væri fallinn frá
eftir löng og erfið veikindi, maður
vonaði alltaf að hann mundi hafa
sigur í þeirri baráttu. Við kynnt-
umst honum sem einstaklega hlýj-
um dreng þegar hann fór að vera
með henni frænku minni, og kunn-
um við strax vel við þennan glaða
prakkara, sem alltaf kom til dyr-
anna eins og hann var klæddur,
brosandi og hlýr. Kynni okkar
urðu síðan meiri þegar þau keyptu
sumarbústað við Eyrarvatn ásamt
Guju og Sigga þar sem stutt var á
milli bústaða, stutt í kaffi og spjall,
og kannski eitthvað fleira ef vel lá
á. Sævar var einstaklega laginn
maður til trésmíða, og flestar aðr-
ar iðngreinar vöfðust heldur ekki
fyrir honum, var einn af þessum
sem kallaðir eru „alt-muligt“-
menn og fórst það sérlega vel úr
hendi. Sævar var einstakur vinur
vina sinna og hjálplegur ef hann
var beðinn um aðstoð og nutum við
hjón þeirrar hjálpar, allt var gert
með bros á vör. Áhugamál Sævars
var veiði í breiðum skilningi þess
orðs; hann naut þess að skreppa í
veiði út í íslenska náttúru, hvort
sem var á skytterí eða í stangveiði,
og grunar mig að hann hafi verið
búinn að elda og borða flest þau
dýr sem finnast sem villt dýr á Ís-
landi. Það er erfitt nú að horfa út á
spegilslétt Eyrarvatnið og vita að
maður á ekki eftir að sjá Sævar á
kajaknum eins og hann svo oft
gerði seinni part dags eða á kvöld-
in þegar vatnið skartaði sínu feg-
ursta. Það sniðuga var að oftast
fékk hann góðan fisk fyrir framan
bátaskýlið hjá okkur á meðan við
vorum að fara innar á vatnið án
þess að bera mikið úr býtum.
Ég er ekki í neinum vafa um að
Sævar á eftir að finna sér sitt Eyr-
arvatn handan móðunnar þar sem
hann getur kajakast í rólegheitum,
brosandi í veiði eins og hann gerði í
lifanda lífi.
Far í friði elsku vinur.
Elsku Bogga, Þórdís, Guja og
fjölskyldur, samhryggjumst ykk-
ur innilega, minning um góðan
dreng lifir.
Vilhjálmur og Guðríður
(Kúddi og Gullý).
Sævar
Guðmundsson
✝
Ágústa Ósk
Guðbjartsdóttir
fæddist á Þórs-
hamri í Sandgerði
22. júní 1940. Hún
lést á Landspít-
alanum Fossvogi 19.
apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Magnea
Þórey Kristmanns-
dóttir, f. 11.2. 1915,
d. 6.8. 1955 og Guð-
bjartur Þorgilsson, f. 11.5. 1916,
d. 10.2. 1979.
Systir er Unnur Guðbjarts-
Ósk Hallsdóttur. Einnig á Hallur
eitt barnabarn, Viktor Svan
Ágústsson.
Magnea Þórey Hilmarsdóttir,
gift Finni Bjarka Tryggvasyni.
Saman eiga þau fjögur börn.
Hilmar Tryggva Finnsson, And-
reu Ósk Finnsdóttur, Bjarka Leó
Finnsson og Bjart Elí Finnsson.
Magnea á tvö barnabörn, þau
Birnu Þóreyju Hilmarsdóttur og
Benjamín Frey Ingason.
Ágústa byrjaði ung að vinna
og vann ýmis störf. Meðal annars
í íslenska sendiráðinu í New
York, á hótelinu D’Angleterre í
Kaupmannahöfn, á Álafossi og á
Tjaldanesi. Efri árum sínum
eyddi Ágústa að miklu leyti með
barnabörnum sínum.
Útför hennar fer fram í dag, 6.
maí 2022, frá Lágafellskirkju
klukkan 13.
dóttir f. 10.2. 1946.
Eiginmaður
Ágústu var Hilmar
Þorbjörnsson, f.
23.10. 1934, d. 29.1.
1999. Fyrir átti
hann sex börn.
Börn þeirra
hjóna eru: Hallur
Guðbjartur Hilm-
arsson, f. 12.8. 1969,
kvæntur Ólínu Lax-
dal. Saman eiga þau
hjónin engin börn. Hallur á fyrir
þrjú börn. Ágúst Frey Hallsson,
Kristján Þór Hallsson og Sigrúnu
Tengdamóðir mín Ágústa Ósk
Guðbjartsdóttir féll frá 19. apríl
síðastliðinn.
Ágústa var mögnuð kona,
heimsborgari og með eindæmum
glæsileg, mikil húsmóðir,
mamma og amma. Ég hitti
Ágústu í fyrsta skipti sem ung-
lingur þegar við Hallur vorum
fyrst að stinga saman nefjum og
aftur þegar við vorum orðin eldri
og þroskaðri og leiðir okkar Halls
lágu aftur saman. Ég á minningu
þar sem við sitjum saman á bekk
fyrir utan Leirutangann og hún
spyr mig hvort ég muni ekki sjá
um hann Hall hennar. Ég lofaði
henni því og mun leggja mig fram
um að halda það loforð til ævi-
loka.
Hallur minn var mikill
mömmustrákur og voru þau
mjög náin og góðir vinir. Ágústa
var svo mikil fyrirmynd með
dugnaði og eljusemi sinni sem
einkenndi allt hennar líf. Allar
lopapeysurnar sem hún prjónaði
eru eitt dæmi um dugnað hennar
og nýtti hún aukaaurinn fyrir
peysurnar til þess að gleðja sína
nánustu með ævintýraferðum út í
heim. Ágústa spillti honum Halli
mínum töluvert þegar kom að
mat. Ég er nokkuð viss um að það
hafi ekki margir mætt í Varmárs-
kóla með smurt normalbrauð
með heimabakaðri kæfu og heitt
te í nesti alla daga. Við verðum
henni ævinlega þakklát fyrir það
að hún hélt að honum matargerð
ásamt bakstri og njótum við nú
góðs af. Hallur mun halda áfram
að deila uppskrifum Ágústu kyn-
slóða á milli og halda í minningu
hennar.
Ágústa elskaði sundleikfimi og
stundaði hana öll fullorðinsárin í
sundlauginni við Reykjalund í
góðum félagsskap. Ég varð þeirr-
ar gæfu aðnjótandi að fara með
henni í sundleikfimi og þar sá ég
hvaðan maðurinn minn hefur
skemmtanastjórahæfileikana, en
í sundleikfimi lék Ágústa á als
oddi og hreinlega hélt uppi stuð-
inu. Við munum alltaf vera sér-
staklega þakklát þjálfurunum á
Reykjalundi fyrir þann gæðatíma
sem hún átti þar.
Við kveðjum tengdamömmu
með þakklæti í hjarta, hún
dæmdi engan, hún hafði sterkar
skoðanir, var réttsýn og skilur
eftir stórt skarð í fjölskyldunni.
Hvíl í friði.
Ólína Laxdal.
Í dag kveðjum við elskulega
systur og mágkonu. Það er
margs að minnast í áranna rás.
Ágústa Ósk var hlý og hjartagóð
manneskja sem mátti ekkert
aumt sjá. Ég minnist sérstaklega
atvika í kringum jólahátíðarnar
gegnum árin þegar henni var efst
í huga að færa ýmsum konum,
sem hún hafði unnið með, síld
sem hún útbjó sjálf og annað góð-
gæti. Um tíma vann hún á Tjalda-
nesi í Mosfellsdal. Það var ekki
að spyrja að því, vistmenn tóku
strax ástfóstri við hana. Það var
fastur liður hjá henni að taka þá
heim til sín og gleðja þá með kök-
um og kræsingum. Við unnum
um tíma hjá FÍ sem síðan varð
Flugleiðir og nutum góðs af því
að geta farið utan þegar færi
gafst og þá sérstaklega til Glas-
gow í svokallaðar verslunarferð-
ir. Frá þeim tíma eru margar
góðar minningar.
Við misstum móður okkar þeg-
ar Ágústa var 15 ára og ég 9 ára.
Það voru erfiðir tímar, og ekki
talað mikið um hlutina í þá daga,
hvað þá að veita sálgæslu. En við
stóðum þétt saman alla tíð. Ég
minnist Jerúsalemferðar minnar.
Hilmar Þorbjörnsson, eiginmað-
ur Ágústu, vann sem gæslumað-
ur hjá Sameinuðu þjóðunum um
tíma og bjuggu þau í Jerúsalem
ásamt Halli Guðbjarti syni þeirra
sem fæddist þar. Ágústa var oft
ein með Hall, því Hilmar var oft
sendur í ýmis gæslustörf. Það var
engin spurning, ég ákvað að
heimsækja þau. Einn daginn vor-
um við í göngutúr um götur
gömlu Jerúsalem þegar við vor-
um stoppaðar af lögreglunni og
spurðar hvað við værum að gera.
Við vorum bara að taka myndir,
meðal annars af þreyttum asna
með þunga kassa á hvorri síðu, og
fannst okkur þetta illa farið með
dýrið. Seinna fréttum við að þeir
álitu að við værum að njósna fyrir
einhverja, þetta var ólöglegur
flutningur á sorpi og mátti ekki
fréttast. Eins var með framköll-
un á myndum þarna, það vantaði
helminginn af þeim. Minningarn-
ar eru margar og skemmtilegar
frá hinum ýmsu tímum. Nú yljar
maður sér með þeim. Við þökkum
fyrir samverustundirnar, elsku
Ágústa. Hvíl í friði.
Unnur Guðbjartsdóttir og
Þórður Valdimarsson.
Ágústa Ósk
Guðbjartsdóttir
Ástkær móðir okkar, amma, langamma
og langalangamma,
SÓLVEIG SESSELJA
GUÐMUNDSDÓTTIR,
Dolla,
Bræðraborg, Vopnafirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Sundabúð
á Vopnafirði föstudaginn 29. apríl. Útförin fer fram frá
Vopnafjarðarkirkju þriðjudaginn 10. maí klukkan 14.
Aðstandendur
Ástkær móðir mín,
ÞORBJÖRG MAGGÝ JÓNASDÓTTIR,
hjúkrunarheimilinu Bergi í
Bolungarvík,
sem lést á Heilbrigðisstofnun Vestfjarða
26. apríl, verður jarðsungin frá Hólskirkju
í Bolungarvík laugardaginn 7. maí klukkan 14. Streymt verður frá
athöfninni á facebooksíðu Viðburðastofu Vestfjarða.
Fyrir hönd aðstandenda,
Sigríður Jóna Bragadóttir
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
HANNA BJÖRK HLÖÐVERSDÓTTIR,
lést á Landspítalanum við Hringbraut
mánudaginn 2. maí.
Útför verður auglýst síðar.
Hlöðver Reyr Sigurjónsson
Sunna Reyr Sigurjónsdóttir
Sveinn Reyr Sigurjónsson
og fjölskyldur