Morgunblaðið - 15.06.2022, Side 15

MINNINGAR 15
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 15. JÚNÍ 2022
✝
Sigrid Anna
Jósefsdóttir
Felzmann fæddist í
Znaim í fyrrver-
andi Tékkóslóv-
akíu 8. október
1942. Hún lést á
heimili sínu í
Hafnarfirði 1. júní
2022.
Foreldrar henn-
ar voru Jósef Felz-
mann fiðluleikari,
f. 20. febrúar 1910, d. 18. des-
ember 1976, og Ingibjörg Júl-
íusdóttir húsmóðir, f. 9. júlí
1917, d. 2. júlí 1984.
Bróðir Sigridar var Gunnar
R. Jósefsson Felzmann sem lést
2014. Eftirlifandi eiginkona
hans er Hrafnhildur Sigurð-
1979, Daði, f. 1981, og Andri,
f. 1985. 2) Aldís, f. 1961, maki
Jón Þór Þorgrímsson. Börn
þeirra eru Hugrún, f. 1989,
Gígja, f. 1991, og Signý, f.
1996. 3) Yngvi Jósef, f. 1976,
maki Þórdís Ósk Rúnars-
dóttir. Barn þeirra er Krist-
ófer Rúnar, f. 2002.
Fyrstu æviár sín bjó Sigrid
ásamt foreldrum sínum og
bróður í Vínarborg í Austur-
ríki. Fimm ára gömul flutti
hún með fjölskyldunni til Ís-
lands og bjó fjölskyldan lengst
af í Vesturbæ Reykjavíkur.
Sigrid og Yngvi bjuggu sér
heimili í Hafnarfirði þangað
sem þau fluttu árið 1965. Sig-
rid vann við ýmis störf en síð-
asta áratuginn fram að eftir-
launaaldri starfaði hún sem
safnvörður hjá Hafnarborg,
menningar- og listamiðstöð
Hafnarfjarðar.
Útför Sigridar fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag, 15.
júní 2022, kl. 13.
ardóttir.
Sigrid giftist
Yngva Erni Guð-
mundssyni hús-
verði og lista-
manni 11. júní
1960. Foreldrar
hans voru
Guðmundur Ein-
arsson frá Miðdal,
f. 5. ágúst 1895, d.
23. maí 1963, og
Lydia Pálsdóttir
leirkerasmiður og húsmóðir, f.
7. janúar 1911, d. 6. janúar
2000.
Börn Sigridar og Yngva eru:
1) Ingibjörg Lydia, f. 1960,
maki Eyjólfur Jóhannsson sem
lést 2009. Þau skildu 2002.
Börn þeirra eru Eyjólfur, f.
Í dag fylgjum við elsku
tengdamóður minni síðustu
skrefin í þessari jarðnesku tilvist
okkar. Ég kynntist Siggu, eins og
hún var ávallt kölluð, fyrir 24 ár-
um þegar ég kynntist Yngva Jós-
ef. Hún var fagurkeri fram í fing-
urgóma og sá alltaf það fallega í
öllu.
Sigga var mjög félagslynd,
skemmtileg og alltaf smart. Hún
hafði mikinn áhuga á að hafa fal-
legt í kringum sig, enda ber
heimilið og garðurinn þeirra
Yngva þess glöggt merki. Það var
gaman að fara með henni í bíl-
túra, en þá talaði hún ávallt um
hvað fjöllin, gróðurinn og trén
væru falleg.
Ég hugsa oft um ferðina sem
við fórum saman síðasta haust til
Spánar, en þar skemmtum við
okkur konunglega. Við eigum
margar góðar myndir úr þeirri
ferð sem við munum geta yljað
okkur við.
Sigga sá ekki sólina fyrir
barnabörnunum sínum, og átti
Kristófer Rúnar ávallt stað í
hjarta hennar.
Ég er svo þakklát fyrir að við
fjölskyldan gátum átt góða daga
saman hér fyrir norðan í enda
maí, þegar Kristófer Rúnar út-
skrifaðist, en Sigga var ákveðin í
að koma þótt hún vissi að þetta
ferðalag yrði henni erfitt. Þegar
hún fór heim á sunnudeginum
datt okkur ekki í hug að hún
myndi kveðja þetta líf nokkrum
dögum síðar.
Sigga og Yngvi voru ákaflega
samrýnd hjón, og voru dugleg að
ferðast, bæði erlendis og hér
heima. Þær eru ófáar gönguferð-
irnar þeirra um náttúru Íslands,
þar sem þau kunnu vel að meta
allt hið fagra sem Ísland hefur
upp á að bjóða.
Elsku tengdamamma, takk
fyrir allt og fyrir að vera mér svo
góð.
Þín
Þórdís Ósk.
Fyrir rétt nær hálfri öld átti
ung og glæsileg kona erindi við
föður minn sem þá stóð í bygg-
ingarframkvæmdum á Höfðan-
um. Erindið var að minna annars
skilvísan föður minn á reikning
frá Steypustöðinni, sem hafði
misfarist að greiða í dagsins önn.
Mörgum árum síðar kynntist
ég Aldísi, dóttur þessarar glæsi-
legu konu, Sigridar Felzmann,
sem alltaf var kölluð Sigga. Á
þeim tímapunkti voru verðandi
tengdaforeldrar mínir, Sigga og
Yngvi Örn Guðmundsson, nýflutt
í gamalt sögufrægt hús á Jófríð-
arstaðarvegi 7, kallað Blómstur-
vellir. Sigga og Yngvi bjuggu sér
mjög smekklegt heimili á
Blómsturvöllum, þar sem Sigga,
með sína meðfæddu stílistahæfi-
leika, naut sín við að að raða og
tóna hluti saman innandyra sem
utan með Yngva sér við hlið.
Ávallt var blómlegt á Blómstur-
völlum og fátt gladdi Siggu meira
en að hafa rósir í kringum sig sem
Yngvi var óspar á að færa henni
alla tíð. Garðurinn á Blómstur-
völlum var blómlegur frá vori til
hausts, enda nutu þau þess að
vera í garðinum á góðum dögum
sumarlangt. Sigga var einstak-
lega fróð um plöntur og blóm. Að
ganga með henni úti í náttúrunni
var unun en þar þekkti hún með
nafni nánast hvert stingandi strá.
Sigga var fjölskyldukær og tók
virkan þátt í lífi og viðburðum
barna og barnabarna þar sem
hún lifði sig inn í andartakið og
naut sín til fulls. Sigga var hlát-
urmild og oft þurfti ekki mikið til
að kitla hláturtaugarnar hjá
henni sem smitaði af sér til nær-
staddra. Þau hjónin voru dugleg
að fara á listviðburði en Sigga
hafði unnið í Hafnarborg um ára-
tugaskeið og hafði gott innsæi í
list og menningu.
Þau hjónin voru í göngu- og
vinahópnum Ganglerum sem fór í
4-5 daga gönguferðir á hverju ári
í ríflega þrjá áratugi. Í hópnum
myndaðist dýrmæt og djúpstæð
vinátta. Sigga hóf að fylgja
Yngva í sund í Suðurbæjarlaug
nánast á hverjum morgni eftir að
hún hætti að vinna. Góður og gef-
andi félagsskapur myndaðist
með sundfélögunum sem kölluðu
sig Pottorma. Ætíð var hist í kaffi
eftir sund og jafnvel haldið í
skemmtiferðir fjarri laugarbakk-
anum. Sigga stundaði ballett á
yngri árum og byrjaði aftur fyrir
fáeinum misserum og stundaði
um tveggja ára skeið, sér til mik-
illar ánægju.
Sigga hafði unun af lestri,
krossgátum, ballett og að horfa á
góðar bíómyndir. Að heyra hana
lýsa bíómyndum var stórmerki-
legt þar sem hún virtist hafa fleiri
skilningarvit en við flest hin. Hún
drakk í sig leikinn og ekki síður
leikmyndina, liti og búninga. Þar
gat hún verið mjög gagnrýnin ef
henni mislíkaði eitthvað en jafn-
framt farið fögrum orðum um það
sem henni líkaði. Hún var opin-
ská í daglegu tali og náði eyrum
viðstaddra og hafði mótandi áhrif
á sitt nærumhverfi.
Sigga fæddist í miðri seinni
heimsstyrjöld í Tékkóslóvakíu og
fimm ára gömul kom hún með
foreldrum sínum til Íslands. Hún
átti barnavagn sem hún fékk ekki
að taka með sér til Íslands. Það
sat í henni alla tíð og rúmlega
fimmtíu árum síðar fór hún að
safna barnavögnum, aðallega
litlum míníatúrum. Eflaust er tal-
an í dag nær hundrað, enda voru
allir í fjölskyldunni á útkikki á
ferðalögum með smágjöf í huga
til Siggu er heim var komið.
Sigga greindist með krabba-
mein fyrir átta mánuðum. Vitað
var að baráttan yrði erfið en hún
sýndi mikið æðruleysi og dugnað
og lét fátt stoppa sig. Hún naut
þess að samgleðjast með börnum
og barnabörnum til síðasta dags.
Það getum við verið þakklát fyrir.
Kæri Yngvi, minning um
merka, ástríka og gefandi konu
lifir með okkur öllum.
Meira á www.mbl.is/andlat
Jón Þór.
Elsku amma Sigga hefur kvatt
okkur og þennan heim eftir aðdá-
unarverða baráttu við krabba-
mein síðustu mánuði. Það er
óraunverulegt að hugsa til þess
að amma, sem var svo stór hluti
af lífi okkar systra, sé ekki lengur
hér. Lífsorka hennar, gleði og
hrifnæmi hefði getað fleytt henni
áfram áratugum saman. Amma
Sigga hafði djúpstæð áhrif á okk-
ur systurnar og ástríða hennar
var gífurlega mótandi. Fyrir til-
stilli ballettáhuga hennar byrjuð-
um við allar í dansnámi, sem við
svo stunduðum í fjölda ára. Hún
var fagurkeri af guðs náð og hreif
okkur með sér í ást sinni og yndi
á náttúru og listum. Amma studdi
okkur í einu og öllu, kom á allar
sýningar og tók til að mynda
ríkulegan þátt í listaverkum
Gígju, þar sem hún spilaði oft
stórt hlutverk sem flytjandi og
þátttakandi.
Fegurð sambands ömmu
Siggu og afa Yngva, sem endur-
speglaðist svo vel á heimili þeirra
á Blómsturvöllum í Hafnarfirði,
var og er sameiningarmáttur fjöl-
skyldunnar. Saman sköpuðu þau
órjúfanlega heild í yfir sex ára-
tugi og ást þeirra, vinátta og
traust hefur veitt okkur systrum
innblástur og kennt okkur svo
margt.
Það er dýrmætt að hafa átt
ömmu sem var svo flott kvenfyr-
irmynd. Sterkur karakter, sjálfs-
örugg, hreinskilin og ófeimin við
að tjá skoðanir sínar. Hreinlyndið
gerði hana svo sanna sjálfri sér
og hún var aldrei feimin við að
vera hún sjálf. Amma Sigga upp-
hóf ástríðu sína fyrir barnavögn-
um, rósum og öllu því sem bleikt
var og hreif fjölskylduna með.
Hún safnaði vögnum í öllum
stærðum og gerðum, sem varð til
þess að þegar fjölskyldumeðlimir
voru á ferðalögum erlendis
þræddu þeir antikmarkaði og
guðuðu á búðarglugga í leit að
vagni fyrir hana. Silver Cross-
barnavagnarnir voru hennar dá-
læti og yndi og átti hún einn slík-
an sjálf. En það dugði ekki til og
með sannfæringarmætti ástríðu
sinnar fékk hún mömmu og
pabba til að kaupa Silver Cross-
dúkkuvagna fyrir okkur systur
ein jólin. Það var mikil fyrirhöfn
og endurtaka þurfti leikinn
nokkrum árum síðar svo Signý
fengi nú örugglega sinn vagn.
Amma Sigga hafði ótrúlegt lag
á því að sjá fegurðina í kringum
sig. Hvert sem hún fór snerti hún
við fólki með þokka sínum, lífs-
gleði og hispursleysi. Allir í fjöl-
skyldunni dáðu hana og dýrkuðu,
hún var drottningin og hún elsk-
aði það. Ást ömmu og áhrifamátt-
ur mun lifa með okkur að eilífu.
Hún mun alltaf búa í hjarta okkar
og fjölskyldu, þar með talið fyrsta
langömmubarninu sem von er á í
byrjun júlí, og fær að kynnast
henni í gegnum magnaðar sögur
og frásagnir.
Hvað sem hver segir
er fegurðin ekki skraut
heldur kjarni lífsins
(Sigurður Pálsson)
Megi amma Sigga svífa um á
bleiku skýi.
Hugrún, Gígja og
Signý.
Við systkinin viljum minnast
hennar Sigrid Önnu Felzmann,
eða Siggu frænku okkar sem við
ólumst upp með í gamla timbur-
húsinu á Holtsgötu 13 í Vesturbæ
Reykjavíkur, byggt 1897, og síð-
ar í steypta fjölbýlishúsinu sem
byggt var á grunni gamla hússins
um miðja tuttugustu öldina.
Þetta var sannkallað fjölskyldu-
hús þar sem fjölskyldur þriggja
systkina, þeirra Ingibjargar,
Huldu og Gunnars, bjuggu þar
saman um áratugaskeið. Þarna
ólumst við upp við leik og störf á
þessum fallega stað í Vesturbæn-
um.
Það var alltaf mikill samgang-
ur milli systkinanna og barnanna
þeirra í gegnum árin. Það var
alltaf gaman að hitta Siggu, sem
var yfirleitt hress, kát og glöð í
bragði og það var alltaf stutt í
brosið og hláturinn hjá henni.
Sigga tókst á við veikindi sín af
miklu æðruleysi alveg fram á síð-
asta dag og sagði að hún væri bú-
in að lifa í 80 ár og sjá og upplifa
margt á ævinni og það væri bara
ágætis áfangi að hafa náð þeim
aldri.
Við sendum Ingva, eiginmanni
Siggu, og börnunum þeim Ingi-
björgu Lýdíu, Aldísi og Yngva
Jósef og barnabörnunum okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Fyrir hönd systkinanna á
Holtsgötu 13,
Guðmundur
Gunnarsson.
Árið 1989 tók lítill hópur fólks
sér ferð á hendur á Hornstrandir,
og var það upphaf árlegra sum-
arferða okkar um landið og oft á
fáfarnar slóðir. Þessi
fyrsta ferð okkar er ein sú eft-
irminnilegasta og varð til þess að
þarna bundust ómetanleg vina-
bönd. Keyrt var til Ísafjarðar og
þaðan siglt til Hornvíkur og
hrepptum við hið versta sjóveður
á leiðinni, flestir urðu sjóveikir.
Þegar í land var komið rjátlaðist
fljótt af okkur sjóriðan. Farang-
urinn var borinn í land og tjaldað
við frumstæðar aðstæður. Þetta
var upphafið að ferðum okkar
Ganglera. Þarna hófust kynnin
við þau hjónin Siggu og Yngva,
sem hafa verið okkar góðu ferða-
félagar síðan. Hópurinn hefur oft
farið á fáfarnar slóðir um óbyggð-
ir Íslands, klifið fjöll og vaðið
kaldar jökulár. Í lok hverrar inn-
anlandsferðar hefur verið kosin
nefnd sem ákveður næstu sum-
arferð, hvert verður farið, hvað
verður skoðað og hvernig staðið
verður að matarmálum. Fljótt
komst á sú hefð að vera með sam-
eiginlegar kvöldmáltíðir, sem við
göngufélagarnir skiptumst á að
sjá um og átti sér þá stað notaleg-
ur undirbúningur og góð sam-
vinna, áður en sest var að ríku-
legum málsverði. Auk þess hafa
verið farnar fjórar gönguferðir
erlendis og tvær skoðunarferðir
til Frakklands.
Sigga og Yngvi hafa frá byrjun
verið ein af okkar traustu og
kæru ferðafélögum. Þau áttu sinn
þátt í því að skipuleggja margar
eftirminnilegar ferðir eins og á
Fimmvörðuháls, Snæfjalla-
strönd, í Svarfaðardal og um
Skagafjörð. Sigga var mikill
gleðigjafi. Það skapaðist alltaf
svo gott andrúmsloft í kringum
hana, var ráðagóð og miklaði ekki
fyrir sér hlutina. Hún sá alltaf
björtu hliðarnar á hlutunum,
gerði gott úr öllu, og var ávallt
hreinskiptin. Þau hjónin voru af-
ar samstiga og höfðu næmt auga
fyrir hinu smáa og fagra. Sigga
þekkti svo til öll blóm og jurtir
sem urðu á vegi okkar og fræddi
okkur til dæmis um ákveðnar
tegundir sem væru sjaldgæfar og
hvar á landinu þær væri aðallega
að finna. Hún hlakkaði alltaf til
ferðanna og miklaði ekki fyrir sér
þó að oft gæti verið um torfærur
að fara. Það er margs að minnast
og hún rifjaði oft upp ýmislegt úr
ferðunum, sem okkur hinum var
gjarnan gleymt. Rúmri viku fyrir
andlát Siggu hittumst við Gang-
lerakonur og áttum saman in-
dæla og gefandi stund. Þar var
hún hress að vanda, þó að hún
vissi að stutt væri í endalokin.
Þau hjónin áttu yndislegt
heimili í frægu húsi á Blómstur-
völlum við Jófríðarstaðaveg. Hús
sem Yngvi hafði endurbyggt og
þar sem listmunir þeirra hjóna
blöstu við jafnt inni sem úti. Við
undirrituð höfðum auk þess alltaf
töluverð samskipti. Fórum sam-
an í stórkostlega ferð til Ekva-
dors. Þau dvöldu stundum hjá
okkur í Ólafsfirði, þar sem veidd-
ur var fiskur á bryggjunni sem
Yngvi átti til að matreiða á sér-
stakan hátt.
Það fylgir því mikill söknuður
að kveðja Siggu, en í huga okkar
búa allar góðu minningarnar úr
ferðunum og frá öðrum samveru-
stundum. Við og Ganglerahópur-
inn sendum Yngva og fjölskyld-
unni okkar innilegustu
samúðarkveðjur og þökkum fyrir
öll árin sem við nutum samvista
þeirra.
Sveinbjörn Sigurðsson,
Véný Lúðvíksdóttir.
Sigrid Anna Jós-
efsdóttir Felzmann
Elsku Nína
frænka mín vark-
vödd 31. maí 2022.
Mér til mikillar
sorgar gat ég ekki
fylgt henni síðasta spölinn því ég
var stödd erlendis. Nína var
uppáhaldsfrænka mín. Ég er bú-
in að þekkja hana alla mína ævi
en ég fæddist í húsi afa hennar á
Njálsgötu 6 en foreldrar hennar,
Gústav bróðir mömmu og Ása
kona hans, bjuggu þar fyrstu bú-
skaparárin sín á meðan þau
byggðu framtíðarhúsnæði sitt í
Blönduhlíð 28. Ásu mömmu
hennar fannst hún alltaf eiga eitt-
Jónína Guðrún
Gústavsdóttir
✝
Jónína Guðrún
Gústavsdóttir
fæddist 21. nóv-
ember 1940. Hún
lést 18. maí 2022.
Útför Nínu fór
fram 31. maí 2022.
hvað í mér af því ég
fæddist hjá þeim.
Ég átti líka góða að
þar. Ég leit mjög
mikið upp til Nínu
og man þegar hún
sem unglingur var
að mála sig þá stóð
ég við snyrtiborðið
hjá henni og mændi
á hana. Aldrei man
ég eftir að hún
stuggaði við mér og
mér fannst allt dótið hennar svo
fallegt. Á vissum aldri gliðnaði á
milli okkar, ég var barn en hún
var að verða fullorðin. Við fund-
um svo taktinn seinna. Þegar
Nína átti elsta barnið sitt, Ásu
Kollu, var hún að búa sig undir
stúdentspróf og í staðinn fyrir að
hafa blóm á náttborðinu á spít-
alanum var þar bókabunki. Það
var ekki slegið slöku við í þeim
efnum og tók hún sitt stúdents-
próf með glans. Þegar ég átti mitt
fyrsta barn var ég hjá Ásu
mömmu hennar þangað til dreng-
urinn var tilbúinn. Á fæðingar-
deildinni lá ég á stórri stofu og
þegar Nína kom að heimsækja
mig var rúmið andspænis mér
autt. Nína var þá komin á steyp-
irinn með Sibbu og segir þá: „Á
ég ekki bara að leggjast þarna?“
og fannst okkur það bráðsmellið.
Tveimur dögum seinna, eld-
snemma um morguninn, vakna
ég við að það er verið að kalla á
mig. Þær léku þetta svo stofu-
systur okkar og var mikið hlegið.
Nína kallaði: „Ingibjörg, Ingi-
björg, ég er komin.“ Ég í svefn-
rofunum umla eitthvað og hún
endurtekur sig og ég umla eitt-
hvað aftur en rýk svo upp og
kalla: „Nína, Nína, ertu komin?“
og urðu miklir fagnaðarfundir
hjá okkur frænkum.
Ég bjó úti á landi í tugi ára en
átti alltaf athvarf hjá henni og
Alla manni hennar þegar ég kom
í bæinn. Mömmur okkar sáu um
að halda þræðinum við því maður
kom ekki í bæinn án þess að
heimsækja Ásu og Gústa á meðan
hans naut við. Þegar ég flutti svo
aftur í bæinn urðum við Nína
miklar vinkonur sem hélst allt til
enda. Rétt fyrir síðasta ættarmót
Hrafnabjargarættarinnar sem
var haldið á Blönduósi fyrir
þremur árum fórum við Nína
norður til að kanna aðstæður og
tryggja okkur húsnæði. Þetta var
mjög góð ferð hjá okkur frænk-
um og nýttum við tímann til að
heimsækja fólkið okkar sem var
mjög gaman en hittum því miður
ekki Gerði því hún var á Akur-
eyri. Nú er þetta frændfólk okkar
farið yfir móðuna miklu. Á rúmu
ári eru þau farin fjögur systkina-
börnin.
Elsku Nína mín, þakka þér
fyrir að vera þú, góð manneskja
með stórt hjarta. Það var ynd-
islegt að koma til þín í afmælis-
veislur og sjá hvað þú varst elsk-
uð og dáð af börnum,
barnabörnum og barnabarna-
börnum. Og veisluborðið, maður
lifandi, það svignaði undan krás-
unum. Elsku Sibba, þú sem
stóðst eins og klettur með
mömmu þinni, Ása Kolla mín,
Gústi og ykkar afkomendur,
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Ingibjörg Óskarsdóttir.
Elsku hjartans eiginmaður minn og besti
vinur, faðir okkar, stjúpfaðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
ÞORLEIFUR KRISTJÁN
GUÐMUNDSSON
línumaður,
Vesturbergi 118,
lést í faðmi fjölskyldunnar á Droplaugarstöðum þriðjudaginn 14.
júní. Útförin verður auglýst síðar.
Díana Svala Hermannsdóttir
Svala K. Eldberg Þorleifsd. Heiðar Eldberg Eiríksson
Hlynur Þór Þorleifsson Elísa Guðrún Brynjólfsdóttir
Heiða H. Þorleifsdóttir Magnús Júlíusson
Guðmundur J. Þorleifsson Ólöf Hrafnsdóttir
Hermann Dan Másson Sigrún Sveinsdóttir
Einar Jón Másson Hildur Arna Harðardóttir
og fjölskyldur