Morgunblaðið - 22.07.2022, Side 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 22. JÚLÍ 2022
Raðauglýsingar
Félagsstarf eldri borgara
Árskógar 4 Smíðastofa með leiðbeinanda kl. 9-16. Hádegismatur
kl. 11.30-12.30. Kaffisala kl. 14:45-15.30. Allir velkomnir.
Sími: 411-2600.
Félagsmiðstöðin Hæðargarði 31 Kaffisopi og spjall kl. 8:30-11:00.
Opin Listasmiðja kl. 9:00-12:00. Hádegismatur kl. 11:30-12:30. Opin
Listasmiðja kl. 13:00-15:45. Síðdegiskaffi kl. 14:30-15:30
Garðabær 9.00 Pool-hópur í Jónshúsi 10.00 Gönguhópur frá
Jónshúsi 13.45-15.15 Kaffiveitingar
Gerðuberg Opin vinnustofa í Búkollulaut frá kl. 8:30, heitt á
könnunni. Gönguhópur (leikfimi og ganga) frá kl. 10:00. Prjónakaffi
kl. 10:00-12:00. Verið öll velkomin.
Hvassaleiti 56-58 Morgunkaffi og spjall frá 8:30-10:30. Handavinna
- opin vinnustofa frá kl. 10:00. Bridge kl. 13:00. Hádegismatur kl. 11:30
– 12:30, panta þarf fyrir hádegi deginum áður.
Korpúlfar Borgum Pílukast í Borgum kl. 09:30. Gönguhópar frá
Borgum og inni í Egilshöll.Tveir styrkleikaflokkar svo að allir finna
göngu við sitt hæfi kl. 10:00. Hannyrðahópur kl. 12:30. . Opið frá
kl. 08:00 til 15:00 og heitt á könnunni frá kl.08:30. Hittumst í sumar-
skapi og góða helgi.
Samfélagshúsið Vitatorgi Heitt á könnunni - Föstudagshópur í
handverksstofu 10:30-11:30 - Opin handverksstofa 13:00 - 16:00 &
síðan er vöfflukaffið á sínum stað. Allar nánari upplýsingar í síma 411-
9450. Öll hjartanlega velkomin til okkar :)
Seltjarnarnes Kaffi í króknum frá kl.9:00. Kubbur kl.10:00 hittumst í
króknum. Stuttur göngutúr kl. 13:30. Vonum að sjá sem flesta.
Smáauglýsingar
Sumarhús
Sumarhús – Gestahús –
Breytingar
.Framleiðum stórglæsileg sumarhús
í ýmsum stærðum.
.Tökum að okkur stækkun og
breytingar á eldri húsum.
.Smíðum gestahús – margar
útfærslur.
.Sjáum um almennt viðhald á
sumarhúsum og sólpöllum.
.Setjum niður heita potta og
smíðum palla og skjólveggi.
Áratugareynsla –
endilega kynnið ykkur málið.
Trésmiðja Heimis, Þorlákshöfn,
sími 892-3742 og 483-3693,
www.tresmidjan.is
Málarar
MÁLARAR
Tökum að okkur alla
almenna málningarvinnu.
Unnið af fagmönnum með
áratuga reynslu,
sanngjarnir í verði.
Upplýsingar í síma
782 4540 og
loggildurmalari@gmail.com
alltaf - alstaðar
mbl.is
Elsku Erla
tengdamóðir mín
hefur kvatt farsælt
og hamingjuríkt
jarðlíf á tíræðis-
aldri.
Kynni mín af Erlu hófust þeg-
ar mér var boðið í Smiðshús í
fyrsta skipti eftir að við Valdís
byrjuðum að vera saman. Tilefnið
var ekki lítið en 6. september
1992 áttu Erla og Maffi 40 ára
brúðkaupsafmæli. Það var ekki
laust við að ég kviði aðeins fyrir,
því þarna var ég líka að fara að
hitta alla Smiðshúsamafíuna, eins
og fjölskyldan kallar sig, í fyrsta
skipti. Áhyggjur mínar voru að
sjálfsögðu óþarfar og fannst mér
ég strax velkominn í fjölskyld-
una. Líkingin við mafíu átti vel
við en samt með öfugum for-
merkjum, samheldnari fjölskyldu
hafði ég aldrei kynnst og fann ég
fljótlega hversu kærleiksríka
virðingu systkinin báru fyrir for-
eldrum sínum. Erla var enda
mikil fjölskyldumanneskja og
það var í ófá skipti, sérstaklega í
seinni tíð, sem hún talaði um að
börnin og afkomendur þeirra
væru hennar mesta gæfa í lífinu.
Það lýsir einnig vel hversu fjöl-
skyldutengslin voru henni og
þeim mikilvæg að móðir hennar,
amma Solla, bjó hjá þeim í Smiðs-
húsi þar til hún lést. Ósjaldan
Erla
Sigurjónsdóttir
✝
Erla Sigurjóns-
dóttir fæddist
10. maí 1929. Hún
lést 1. júlí 2022. Út-
för Erlu fór fram
20. júlí 2022.
hefur fjölskyldan
talað um hversu
gott var að hafa
hana á heimilinu.
Það má segja að
Erla hafi verið ein-
birni lengst af en
þegar hún var tví-
tug dundi sú ógæfa
yfir að fjögurra ára
bróðir hennar lést af
slysförum. Þennan
harm bar Erla að
mestu í hljóði en umhverfið sem
hún var alin upp í hefur örugg-
lega hjálpað henni að komast yfir
og sætta sig við orðinn hlut. Hún
átti góða foreldra en Sigurjón
faðir hennar var guðspekilega
sinnaður og mikill náttúruunn-
andi. Þetta allt hefur án efa mót-
að hana og gert hana að þeirri
einstöku manneskju sem hún var.
Erla var afar yfirveguð og tók
öllu með jafnaðargeði, sérstak-
lega ef einhvers konar erfiðleikar
steðjuðu að í fjölskyldunni. Hún
fylgdist vel með lífi allra sinna og
samgladdist innilega þegar vel
gekk og var mikið í mun að allir
hefðu það sem best. Æðruleysi
einkenndi Erlu fyrst og fremst
og hvort sem rætt var um erfiða
eða ánægjulega hluti lauk hún oft
samræðunum með orðunum, að
þetta væri nú æsandi líf. Hún var
gáfuð og djúphyggin, mjög hóg-
vær og aldrei sagði hún styggð-
aryrði um nokkra manneskju.
Hún tranaði sér ekki fram en
þegar hún tók til máls sagði hún
oft eitthvað ígrundað, sem lýsti
víðsýni hennar og heimspekileg-
um hugsunarhætti. Erla var
einnig mjög jákvæð og hörð af
sér og kvartaði aldrei, sama á
hverju gekk. Það var aðdáunar-
vert hvernig hún og Maffi fóru
um og sóttu ýmsa viðburði allt
fram undir það síðasta, þrátt fyr-
ir hreyfihömlun hennar á efri ár-
um. Erla lifði fyrir hvern dag í
faðmi fjölskyldunnar og hafði
ekki áhyggjur af endalokunum
enda trúði hún á æðri máttarvöld
og að örlögin væru ekki í hennar
hendi.
Elsku Maffa, börnum og öðr-
um afkomendum votta ég mína
dýpstu samúð.
Hvíl í friði, góða Erla.
Lárus Jónasson.
Elsku amma mín.
Ég er svo þakklát fyrir hversu
hlýlegan og stóran faðm ég hafði
alltaf að sækja til þín. Ég á svo
sterkar minningar frá barnæsku
um að fá að gista hjá þér og afa,
japlandi á eplum og bönunum á
meðan þú last allar bækur Guð-
rúnar Helgadóttur fyrir mig,
spjaldanna á milli. Aldrei skildi
ég almennilega af hverju þú fliss-
aðir svo mikið yfir Jóni Oddi og
Jóni Bjarna, en mér þótti svo
vænt um að lesa með þér bækur.
Eftir að við mamma fluttum í
litla Smiðshús árið 1992, þá kom
ég alltaf til þín og heilsaði upp á
þig eftir skóla og fékk gjarnan
sviðasultu, lifrarpylsu eða blóð-
mör. Næst spiluðum við saman
kapal í þögn og svo hélt ég yfir í
litla hús að sinna heimanáminu.
Þetta var ómissandi partur af
dagsskipulagi okkar beggja.
Þessa undurfögru þögn sem
við nutum okkur alltaf svo vel að
sitja í gat ég aldrei almennilega
útskýrt eða skilið sjálf, þar til fyr-
ir stuttu þegar mér var sagt að
þögn væri tungumál Guðs.
Ég á fallega minningu að hafa
farið með þér og Þóru frænku til
Egilsstaða. Ætli ég hafi ekki ver-
ið um sex ára og hafði tekið upp
stóra rófu og blómkál úr sumar-
görðunum. Þið Þóra blöðruðuð
saman alla leiðina til Egilsstaða
en höfðuð mikið orð á því hvað þið
væruð spenntar að smakka
grænmetið. Við vorum í heila
viku í sumarbústað og mér tókst
að týnast þar tvisvar, ykkur til
mikillar gleði. Á engum tíma-
punkti var ég þó skömmuð fyrir
það, heldur hlóguð þið og tókuð
utan um mig. Enda hefurðu alltaf
haft þessa stóísku ró og ekkert
verið að æsa þig að óþörfu. Eftir
svona hasar fékk maður oft að
heyra að „þetta er svo æsandi
líf!“ og ég heyri þessa setningu
óma æ oftar í kollinum á mér eftir
því sem ég fullorðnast.
Þið afi hafið alltaf verið minn
stærsti jarðbundni klettur í
minni tilveru, í fallega Smiðshúsi.
Þrátt fyrir að hafa ferðast heim-
inn fram og til baka og lífið verið
allskonar, þá segi ég enn „heim í
Smiðshús“.
Við Arnar erum ykkur ævin-
lega þakklát fyrir að hafa leyft
okkur að gifta okkur í fallega
garðinum ykkar í Smiðshúsi.
Ég er svo þakklát að hafa
fengið að eiga þig sem ömmu
mína og með stolti ber ég nafn
þitt. Ég vona að ég geti orðið
hálfur leiðtogi á við þig.
Hvíl í friði, elsku amma mín,
þín minning lifir í mínu hjarta.
Erla Gunnhildardóttir.
Amma Erla lést 1. júlí síðast-
liðinn, 93 ára. Hún fór mjög hratt
og það var sárt að ná ekki að
kveðja hana. En hún hafði átt
langa og góða ævi og hennar tími
var greinilega kominn.
Amma var ein af mínum helstu
fyrirmyndum og hvatti mig
áfram í öllu sem ég gerði. Hún og
afi Manfreð skutluðu mér til
dæmis oft í sellótíma til Reykja-
vikur eða í danstíma. Mættu á
flesta tónleika og danssýningar
og fyrir það er ég ótrúlega þakk-
lát.
Amma hafði svo fallega sýn á
lífið og var alltaf jákvæð og glöð.
Hennar einkunnarorð voru „er
þetta ekki æsandi líf“ og „lífið er
fagurt“. Ég ætla svo sannarlega
að lifa eftir þessum orðum.
Amma elskaði fjörugar sam-
verustundir með Smiðshúsafjöl-
skyldu sinni sem er orðin ansi
fjölmenn og stækkar enn. Það
verður skrítið að sjá hana ekki
sitja í stólnum sínum við matar-
borðið að fá sér kaffi eða í eldhús-
inu að gera góðan mat.
Amma, ég sakna þín strax en
ég veit að þú ert í góðum höndum
hjá Erni bróður þínum og Þóru
frænku. Við pössum upp á afa
Manfreð.
Sólveig Vilhjálmsdóttir.
Elsku dýrmæta og fallega
amma mín.
Söknuðurinn er mikill og sár.
Minningarnar eru margar og
ógleymanlegar.
Þú varst engum lík, gjörsam-
lega einstök. Þú umvafðir okkur
ást og umhyggju. Þú hafðir
áhuga á öllu sem okkur snerti,
lést þig allt varða og hlustaðir. Þú
geislaðir af þakklæti og fegurð.
Þú varst nægjusöm og bjóst yfir
guðdómlegri ró. Þú naust líðandi
stundar og lifðir lífinu til fulls. Þú
fagnaðir öllum litum lífsins og
kenndir okkur að gera slíkt hið
sama. Þú sýndir okkur að lífið er
ekki alltaf auðvelt en það er æs-
andi og fagurt. Þetta einkenndi
þig því þú fannst tilgang lífsins.
Þú varst okkar dýrmæti fjár-
sjóður. Þú hjálpaðir okkur að sjá
ljósið í lífinu og þann dýrðarljóma
sem lífið býr yfir.
Takk fyrir allt sem þú gafst
mér, elsku amma. Takk fyrir að
vera mér einstök vinkona. Ég
elska þig að eilífu og mun alltaf
sakna þín.
Þín
Halldóra Sólveig.
Á afmælisdegi móður sinnar
kvaddi hún þetta líf, elsku ynd-
islega Erla frænka mín. Margs er
að minnast á langri ævi, en hug-
urinn reikar þó fljótlega til
bernskuáranna og allra góðu
minninganna frá Grettisgötunni,
úr Stórholtinu og Kópavoginum.
Mamma og Solla móðursystir
voru alla tíð mjög samrýndar
enda rúmt ár á milli þeirra og
samgangur mikill milli heimil-
anna. Þórunn og Þóra, systur
mínar, og Erla frænka voru að
eigin áliti heilli kynslóð eldri en
við, rollingarnir, þ.e. Hrannar
bróðir, ég og Örn, litli bróðir
Erlu, en örlögin ollu því að hann
lenti í bílslysi og dó tæplega fjög-
urra ára gamall. Sorgin var níst-
andi og sakna ég hans enn, þegar
mér verður litið á ljósmyndina
þar sem ég stend milli drengj-
anna, held í hendur þeirra og við
brosum við Erlu frænku sem tók
myndina, eina af mörgum. Ári
seinna kom svo lítill ljósgeisli inn
í líf fjölskyldunnar í Kópavogin-
um, þegar Þóra systir bjó um
tíma hjá þeim með Eddu dóttur
sína, þá nýfædda. Það var svo
sannarlega öllum kærkomið.
Erla var okkur Hrannari ein-
staklega góð og man ég eitt sinn
sem oftar, að hún tók okkur
systkinin með sér að sjá m.a.
Snædrottninguna og aftur að sjá
Stóra Kláus og Litla Kláus, sem
voru með fyrstu barnaleikritum
sem hið nýstofnaða Þjóðleikhús
setti á fjalirnar. Þetta er okkur
alveg ógleymanlegt, við vorum
ekki vön að fara á svona flotta
viðburði.
Nú svo leið tíminn, Erla
kynntist Manfreð, lífsförunaut
sínum, og þau drifu sig fljótlega
út til Gautaborgar, Maffi til náms
í arkitektúr og þar fæddist frum-
burðurinn, Sólveig, dásamlega
falleg með skjannahvítt hár. Þeg-
ar heim var komið aftur og Maffi
orðinn útlærður arkitekt fæddist
þeim hjónum drengur, skírður
Vilhjálmur í höfuð á afa sínum.
Á þessum tíma heyrði ég haft
eftir systur minni, Þórunni, ný-
fluttri til Bandaríkjanna, nýút-
skrifaðri sem viðskiptafræðingi
og gift Bandaríkjamanni, að hún
hefði sagt: „Ef Erla getur þetta
þá hlýt ég að geta það líka“ og
átti auðvitað við að geta eignast
börn og alið þau sómasamlega
upp. Eins og við öll vitum hefur
þeim frænkum auðnast mikið
barnalán, en án þess að setja í
gang einhvern meting, þá er það
staðreynd að Erla frænka hafði
vinninginn.
Nú er elsku Erla okkar horfin
á vit ástvina sinna, sem án efa
taka henni opnum örmum, en eft-
ir standa minningar um heil-
steypta, karakterríka konu, sem
skilaði hlutverki sínu í lífinu með
glæsibrag.
Kæri Maffi, Sólveig, Vilhjálm-
ur, Gunnhildur, Sigurjón, Valdís
og fjölskyldur, við Grétar og fjöl-
skylda vottum ykkur dýpstu
samúð okkar.
Ingibjörg G. Haraldsdóttir.
Hún Erla Sigurjónsdóttir er
látin. Hver af annarri góðra vin-
kvenna minna eru að falla frá.
Fyrir rúmlega 70 árum kynnt-
umst við Erla í fyrsta bekk í
Versló. Mér fannst hún vera bæði
væn og skemmtileg. Hún hafði
svo fallega útgeislun og í kring-
um hana skapaðist alltaf gott
andrúmloft.
Svo skildi leiðir. Eftir annan
bekk í Versló hætti ég þar námi,
því ég var búin að fá svo gott
skrifstofustarf í lakk- og máln-
ingarverksmiðjunni Hörpu, en
Erla hélt náminu áfram. Árin liðu
án þess að við værum í sambandi.
Báðar vorum við orðnar giftar
konur og mæður, svo gerist það
að eiginmenn okkar (þeir Man-
freð Vilhjálmsson arkitekt og
Dieter Roth, hönnuður og mynd-
listarmaður) hittast hjá Guð-
mundi Kr. arkitekt og verða
strax góðir félagar; Manfreð býð-
ur Dieter að taka að sér ýmis
verkefni hjá sér. Við Dieter bjóð-
um Manfreð og Erlu í kvöldverð
hjá okkur á Ásvallagötu 7 og þau
bjóða okkur Dieter í kvöldverð til
sín í sinn fallega bústað, Smiðs-
hús á Álftanesi. Alltaf var Erla
hin sama, ljúfa, glaðlega og
skemmtilega Erla, sem ég kynnt-
ist á unglingsárunum í Versló.
Ég votta Manfreð og fjöl-
skyldu innilega samúð mína.
Sigríður Björnsdóttir.
Kveðja frá Kvenfélagi Álfta-
ness.
Í dag kveðjum við okkar kæru
Erlu Sigurjónsdóttur sem lést 1.
júlí sl. Erla flutti á Álftanesið
1962 og gekk í kvenfélagið fljót-
lega eftir það. Hún sagði sjálf að
það hefði verið mikið gæfuspor
fyrir hana en það var ekki síður
gæfuspor fyrir félagið að fá þessa
öflugu konu í sínar raðir.
Erla var formaður frá 1978-
1983 auk þess sem hún átti sæti í
fjölda nefnda á vegum félagsins.
Í formannstíð Erlu voru fyrstu
skref tekin í dagvistunarmálum í
sveitarfélaginu þegar félagið
setti á fót gæsluvöll við Bjarna-
staði. Hann var starfræktur í tvö
sumur, að stærstum hluta í sjálf-
boðavinnu. Auk þess var í hennar
formannstíð lagður grunnur að
Kirkjukaffi félagsins til styrktar
Líknarsjóði Bessastaðahrepps,
síðar Álftaness, og 17. júní
kaffinu sem urðu fastir viðburðir
í starfi félagsins.
Við þökkum Erlu fyrir öll
hennar störf fyrir félagið, hún
var kvenfélagskona af lífi og sál.
Við vottum fjölskyldu hennar og
aðstandendum samúð okkar.
Guðrún Brynjólfsdóttir,
formaður Kvenfélags
Álftaness.
Er ég hugsa til liðinna ára rifj-
ast margt upp. Mér er þakklæti
efst í huga þegar ég hugsa til
elsku Erlu. Augun hennar sögðu
allt, svo falleg og mikil gæska í
þeim því Erla var sólargeisli.
Ég var þeirrar gæfu aðnjót-
andi að fá að kynnast einstakri
góðmennsku hennar, æðruleysi
og þolinmæði. Rakel Ólafsdóttir
elsta barnabarn Erlu og Man-
freðs er æskuvinkona mín.
Ég svo heppin að þegar Rakel
var úti á Álftarnesi hjá ömmu
sinni og afa fékk ég oft að fljóta
með og gisti því oft í Smiðshús-
um.
Það var mikið ævintýri að vera
hjá Erlu og Manfreð en hún var
svo dugleg að finna útiverk fyrir
okkur Skoppu og Skrítlu því auð-
vitað var það heilbrigðast og best
fyrir okkur að vera úti en hún lét
það hljóma svo spennandi að tína
sprek eða arfa í trjábeðunum eða
rifsber með langömmu Sollu.
Ég hafði mikla matarást á
Erlu og eitt skipti er mér sér-
staklega minnistætt. Við vinkon-
urnar komum moldugar inn og
Erla segir „Almáttugur stelpur
hvað þið hafið verið duglegar, þið
eigið sko skilið veislu“. Og ég
man enn þann dag í dag þessa
frábæru veislu en Erla eldaði
heimsins bestu purusteik og í for-
rétt var kræklingur.
Erla lét mér alltaf líða svo vel,
mér leið eins og prinsessu hjá
henni enda dekraði hún við okkur
með sinni einstöku elsku.
Að fara með Erlu í verslun var
meira að segja ævintýri, sérstak-
lega Ikea þar sem var svo margt
að skoða og Erla skemmtilegasta
amma í heimi sem spurði okkur
álits, hvort okkur þætti ekki
þetta eða hitt fallegt.
Maður sá heiminn í nýju ljósi
með Erlu, þannig var hún bara,
hún átti svo auðvelt með að gera
hversdagshluti fallega og að ein-
hverju spennandi og áhugaverðu.
Ég gekk upp á Esjuna og fór í
Bláa Lónið í fyrsta sinn með
Erlu, Manfreð og fjsk þá 11 ára
gömul þetta var stórævintýri fyr-
ir mig litlu sveitastelpuna frá
Stykkishólmi og þessar minning-
ar sem ég á úr Smiðshúsum
munu alltaf verma hjartað mitt
og fylla það af þakklæti.
Elsku Manfreð, börn, barna-
börn og barnabarnabörn Ég
votta ykkur mína dýpstu samúð.
Guðbjörg Þ. Jakobsdóttir
Hansen.
Í nokkrum fátæklegum orðum
vil ég minnast merkrar heiður-
skonu, Erlu Sigurjónsdóttur,
sem lést þann 1. júlí síðastliðinn.
Á Álftanesi verður hennar lengi
minnst fyrir mikilvæg forystu-
störf á sviði félags- og sveitar-
stjórnarmála en þar sat hún með-
al annars í hreppsnefnd um
árabil og var kjörinn oddviti
Bessastaðahrepps árið 1982. Á
sjöunda áratug liðinnar aldar var
Erla um skeið kennari yngstu
barna í Bjarnastaðaskóla. Þar
lagði hún traustan grunn að
færni okkar nemandanna í lestri,
reikningi og skrift. Ekki aðeins á
ég Erlu að þakka staðgóða leið-
sögn í þessum undirstöðugrein-
um mannlegrar þekkingar. Hún
varð líka fyrst til að opna augu
mín fyrir töfrum byggingarlistar
er hún eitt sinn bauð okkur nem-
endum heim í Smiðshús, heimili
þeirra Manfreðs Vilhjálmssonar
arkitekts. Sú heimsókn varð mér
opinberun sem líður seint úr
minni. Hrifning mín af töfrum
þessa framúrstefnulega húss átti
sinn þátt í því að ég ákvað
snemma að leggja fyrir mig þessa
heilandi grein, arkitektúr. Af öll-
um þeim lærimeisturum sem ég
kynntist á langri skólagöngu hér
á landi og erlendis er Erla Sigur-
jónsdóttir líklega sá kennari sem
ég á mest að þakka. Framlag
hennar er áminning um gildi þess
að opna augu barna fyrir listum
og menningu strax á unga aldri
en þess má geta að Erla var einn
af hvatamönnum að stofnun Tón-
listarskóla Álftaness. Á kveðju-
stund minnist ég góðra samveru-
stunda með þeim Erlu og
Manfreð í Smiðshúsi. Efst í huga
er þakklæti fyrir þá vinsemd og
hlýhug sem þau heiðurshjón hafa
alla tíð sýnt mér. Vini mínum
Manfreð, börnum þeirra Erlu og
afkomendum þeirra votta ég
mína innilegustu samúð.
Pétur H. Ármannsson.