Morgunblaðið - 12.08.2022, Page 21

Löngum lágu leiðir okkar Gilla og
fjölskyldna saman. Það er flókin
flétta. Við gátum ekki annað en
hitt fjölskyldur hvor annars, í fá-
sem fjölmenni. Gleði sem og sorg.
Við heimsóttum Gilla, Gunnu og
þeirra fólk oft í bústaðinn.
Renndum fyrir fisk, spiluðum
saman fyrir dansi og söng við ým-
is tækifæri.
Gilli var hæfur og smekkvís
hljómborðsleikari. Við vorum
ásamt nokkrum kærum vinum
meðlimir í hljómsveitinni Hvass-
aladies, sem hvergi gat sér gott
orð, en okkur þykir afar vænt um.
Gilli fann þetta snilldarnafn á
sveitina. Laumaði því að á sinn
hægláta hátt.
Man ekki til að Gilli hafi átt í
útistöðum við nokkra manneskju.
Það var ekki hans stíll. Sögur eru
til af því, að þegar hann var að
æfa með Kamarorghestum í Kö-
ben í „denn“ hafi verið tekist á um
útfærslur. Hitnaði meðlimum
stundum í hamsi. Þá tók Gilli
gjarnan upp prjónana til að
prjóna flíkur á Ömmsa og systk-
inabörnin.
Mánuði áður en Jónsi vinur
okkar dó bauð hann okkur Gilla í
sunnudagskaffi. Þá vissi Jónsi að
hverju stefndi. Hann leit á okkur
og sagði: „Þið drepist líka, þið vit-
ið bara ekki hvenær ennþá.“ Nú
er þessi staðhæfing aðeins sönn
að hálfu.
Far vel vinur minn. Guð hjálpi
okkur hinum. Ef hún hefur tíma
aflögu. Bið að heilsa.
Þinn vinur,
Gunnar O.
Rósarsson.
Það eru þau sem maður horfir
á eftir og finnur hversu óaftur-
kræfar stundirnar eru, hve kynn-
in voru dýrmæt.
Ég hafði hitt Gísla í Hvassa-
leitinu sumarið ’78 en kynntist
honum þó ekki að ráði fyrr en
hann boðaði komu sína til Berl-
ínar ári seinna og yrði ekki einn á
ferð. Svana hafði haft spurnir af
ferðafélaganum, við Gunna unn-
um saman á innheimtudeild út-
varpsins, hún forkur til vinnu sem
rímaði kannski ekki alveg við
mínípilsið og túperinguna, ég
slæpingi á launum við dagdrauma
í skjóli innheimtustjórans föður
míns. Hvernig í lífinu eiga þau
saman spurði ég mig en svo voru
þau mætt og deginum ljósara að
allt var eins og það átti að vera,
við bjuggum um þau undir flygl-
inum í kolakyntum vistarverum
sem voru í senn svefnstaður og
vinnuherbergi og hlógum stund-
um að því síðar meir, ekkert
nema hvíslingar og hljóðir kossar
í boði og vinátta okkar fjögurra.
Við komum iðulega við í Kaup-
mannahöfn á leiðinni heim og þau
til Berlínar, sumarið 1983 vorum
við Stefanía vikulangt í þeirra
umsjá á meðan Svana æfði fyrir
einleikarapróf, við Gilli skrupp-
um kannski í bæinn með Stefaníu
og Ögmund, sem gætti um-
hyggjusamur fjórum árum yngri
frænku sinnar eins og sjáaldurs
auga síns á meðan við settumst
niður á Kaffi Sommersko yfir
bjórglasi í mjúkri birtu samver-
unnar, orð voru óþörf.
Gilli sýndi mér Kristjaníu, ég
var fullur efasemda eins róttæk-
ur og ég þóttist vera, fyrir honum
var þetta fín pæling, Stefanía
tengdamóðir mín hafði af því
áhyggjur, svo náin sem þau voru,
að Gísli hennar slyppi ekki
óskaddaður frá Köben, samfélagi
sem sýndist vera í uppreisn gegn
góðra manna siðum, kannski
sáum við hin heldur ekki fyrir að
hann yrði vísindamaður í farar-
broddi í sinni grein, þetta ljúf-
menni í dulargervi þungarokkara
sem þó gat dáleitt gæsir úr út-
hverfum Kaupmannahafnar með
sér á gjörning. Mér fannst þau
Gunna á stundum of umburðar-
lynd gagnvart „hinum spilltu“,
seinna áttaði ég mig á muninum á
skilningi og skoðunum, sá hverju
fordómaleysi þeirra fékk áorkað.
Svo lá leiðin heim, fjölskyldu-
stundirnar í Hvassó enn ljóslif-
andi, gamlárskvöldin, stundum
skorað á okkur Gilla að taka fjór-
hentan blús sem okkur leiddist
ekki, „Standing on the pavement
with a suitcase in my hand“,
bjuggum við þennan texta til? Ég
finn hann hvergi en þessi setning
er ekki út úr blánum finnst mér
núna. Tótal dásemd sagði Gunna.
Reykpása á útitröppunum, við
áttum heiminn óskiptan, flugeld-
ar á stangli, hvergi annars staðar
vit í að vera, tótal dásemd!
Fyrir ekki svo löngu hittum við
Bergljót þau á Kalda, komið þið í
mat á eftir sagði Gunna, ég skelli
kjúlla í ofninn, eftir matinn sendu
þær okkur Gilla eftir bjór á krá
sem seldi hann úr húsi undir
kostnaðarverði, eitthvað
stemmdi ekki, óljós háski í loftinu
og kannski þess vegna vorum við
aftur á vafasamri krá í Berlín eða
Köben eða á einhverjum þeirra
framandi staða sem við ætluðum
til síðar. Kannski hittumst við aft-
ur þar, hver veit.
Þeim öllum sem voru fjöl-
skylda míns góða vinar votta ég
dýpstu samúð.
Ólafur Axelsson.
Nú eru þau bæði farin, Gunna
og Gilli, og mér finnst eins og
þeim kafla í lífi mínu sem hófst í
Kaupmannahöfn fyrir rúmum 40
árum sé lokið. Við Gunna
ákváðum árið 1979 að flytja sam-
an til Kaupmannahafnar og
Gunna fór með Ögmund um vorið
og ég kom svo um sumarið en þá
hafði Gunna kynnst tveimur
strákum sem voru til í að leigja
með okkur og annar þeirra var
Gísli Víkingsson, feiminn og svip-
fallegur ljúflingur. Um veturinn
bjuggum við svo saman á Öster-
rigsgade 43 á Amager, fjórar
stelpur, tveir strákar og svo auð-
vitað Ögmundur sem þá var
tveggja ára. Gilli var hippi, bæði í
framkomu og ásýnd, skeggjaður
og með mikið og liðað dökkt hár,
ljúfur og tillitssamur, félagslynd-
ur og hrókur alls fagnaðar ef
hljóðfæri var við höndina en líka
hæglátur og yfirvegaður og hélt
sínu striki. Hann var um margt
óvenjulegur ungur maður sem
gekk í öll húsverk og þegar við
sátum heima á síðkvöldum greip
hann í prjónana og framleiddi lit-
skrúðugar lopapeysur á fjöl-
skyldu og vini.
Gunna og Gilli voru ekki par
þegar við fluttum saman en fljót-
lega varð ljóst að hún einsetti sér
að gera úr sambandi þeirra annað
og meira en vináttu. Hinn 19.
október 1979, sem var reyndar af-
mælisdagur Gunnu, stóð Íslend-
ingafélagið fyrir samkvæmi fyrir
nýja námsmenn og við Gunna
ákváðum að hún skyldi fara en ég
myndi passa Ögmund. Gilli stóðst
ekki áhlaupið og þetta kvöld
markaði upphafið að farsælu
sambandi þeirra og 19. október
2019 héldum við saman upp á 40
ára afmæli fyrsta kossins í
Varsjá, aðeins tveimur mánuðum
áður en Gunna lést.
Gunna og Gilli voru mjög ólík
en mynduðu saman svo sterka
heild að það var erfitt að hugsa
sér annað án hins. Þau voru ein-
faldlega Gunna og Gilli. Gunna
gat farið með himinskautum en
Gilli fór sér hægar og fékk hana
stundum til að staldra við þó að
hann fylgdi henni alltaf að mál-
um. Gunna átti það líka til að ýta
við Gilla ef henni fannst hann
setja ljós sitt um of undir mæli-
ker. Gagnkvæm aðdáun þeirra
var augljós og oft mátti sjá
Gunnu horfa á hann Gilla sinn og
stoltið og elskan skein úr andlit-
inu. Hjá Gilla fann Gunna það
sem hún þráði og þurfti;
skemmtilegan og greindan félaga
sem réð henni heilt þegar það átti
við en missti samt aldrei sjónar á
spaugilegum hliðum tilverunnar;
hæglátan fjölskylduföður eða
samkvæmisljón eftir atvikum; en
umfram allt traustan lífsförunaut
sem elskaði fyrst hana og Ög-
mund, og síðar Ingibjörgu Helgu,
skilyrðislaust.
Andlátsfregnin var mikið reið-
arslag en kannski var þetta skrif-
að í stjörnurnar. Gunna og Gilli
voru óaðskiljanleg og þó að Gilli
tæki brotthvarfi Gunnu af miklu
æðruleysi þá saknaði hann henn-
ar mikið. Nú eru þau aftur eitt,
sameinuð í sumarlandinu, en
skilja eftir sig ríkulegan sjóð
minninga sem við sem eftir lifum
getum sótt í og lært af hvernig á
að lifa og njóta. Hugur minn er
hjá ástvinum hans sem hafa misst
svo mikið, systkinum, Ögmundi,
Birnu, Jörundi, Úlfi og Móeiði en
ekki síst Ingibjörgu Helgu sem
var í daglegu sambandi við pabba
sinn eftir fráfall Gunnu. Við Hjölli
sendum þeim okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Ingibjörg
Sólrún Gísladóttir.
Það voru brúnaþungir hljóm-
sveitarfélagar Gísla Víkings sem
gengu inn í Klúbbhúsið til æfinga
nokkrum dögum eftir fregnir af
andláti hans. Stórt skarð var
höggvið í hópinn, við höfðum
misst góðan vin. Það varð okkur
enn ljósara þegar við hófum að
spila, guðdómlegir tónar hljóm-
borðsins voru ekki með, píanó-
skrautið var ekki til staðar, lögin
virkuðu hjákátleg og illa útfærð.
Það vantaði meistara Gilla.
Við höfum notið þess að fá að
vera vinir Gilla um langt skeið og
stússa saman í ýmsu sem tengist
tónlist og huggulegheitum. Hann
var alger ljúflingur, með einstaka
nærveru og góðan húmor. Alltaf
til í að taka þátt í skemmtilegum
verkefnum og leggja sitt af mörk-
um. Tóneyra hans og snilld er
kom að tónlistarflutningi var ein-
stök, hann gat leikið nánast allt af
fingrum fram og stundirnar þeg-
ar sá gállinn var á honum voru
„tótal dásemd“, svo vitnað sé til
þekkts orðatiltækis Gunnu heit-
innar, sem við söknum svo sárt
líka.
Gilla var annt um vini sína og
vildi vita um okkar líðan þegar á
bjátaði, þótt hann gerði lítið úr
eigin áskorunum. Það var áfall
fyrir hann að missa Guðrúnu, þá
yndislegu og góðu konu, og sam-
lyndi þeirra var einstakt. Veik-
indi síðustu ára glímdi hann við af
æðruleysi og alltaf var stutt í
brosið. Þessir eiginleikar hjálp-
uðu honum eflaust að ná heilsu á
ný, orkan og léttleikinn var kom-
inn á sama stað og fyrr og við vor-
um komin á fullt að skipuleggja
meira á tónlistarsviðinu.
Fregnir um andlát Gilla komu
því eins og þruma úr heiðskíru
lofti, þetta er ósanngjarnt og við
erum öll miður okkar. Mestur er
þó missirinn hjá Ingibjörgu og
Ögmundi, fjölskyldu Gilla og
systkinum hans. Hugur okkar er
hjá þeim, enda var Gilli frábær
faðir og mikill fjölskyldumaður.
Við félagarnir í hljómsveitinni
söknum Gísla vinar okkar og
minnumst hans alla tíð. En við er-
um líka þakklát fyrir samveru-
stundirnar með honum, þakklát
og stolt yfir því að hafa notið vin-
áttu hans um langt skeið, hafa
fengið að vera hluti af lífi hans,
borðað saman, hlegið saman, not-
ið góðra vína saman – og umfram
allt spilað tónlist saman. Nú hef-
ur Gilli félagi okkar bankað upp á
við himnahliðið – þar tekur
Gunna á móti honum og saman
stíga þau eilífðardansinn, svo fal-
leg, svo eftirminnileg.
Við sendum þér, okkar gamli
vinur, Kveðju Hannesar Péturs-
sonar:
Í morgun saztu hér
undir meiði sólarinnar
og hlustaðir á fuglana
hátt uppí geislunum
minn gamli vinur
en veizt nú, í kvöld
hvernig vegirnir enda
hvernig orðin nema staðar
og stjörnurnar slokkna.
Ársæll, Einar,
Frímann, Her-
mann, Hrafnkell,
Hrefna og Ingvar.
MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 12. ÁGÚST 2022
Þá er komið að
því að kveðja Hörð
frænda. Hann var
elsta barnabarn afa
og ömmu á Syðri-
Hömrum og ólst þar upp við mik-
ið ástríki móður sinnar og náinna
ættingja. Mamma mín, sem var
móðursystir Hadda, var aðeins 11
ára þegar Haddi fæddist og sagði
hún oft frá því að það hefði nánast
verið eins og að eignast lítinn
bróður. Enda átti hann sinn
örugga og hlýja stað í hennar
hjarta sem og systra hennar og
móðurbróður alla tíð.
Ég var svo lánsöm að hitta
Hörð fyrir fáeinum vikum þegar
við heimsóttum hann á Horn-
brekku. Haddi var rólegur og yf-
irvegaður að vanda, en stutt í bros
og kímni þrátt fyrir veikindi. Í
spjallinu barst talið að heimahög-
unum á Syðri-Hömrum og greini-
legt að sá staður var honum afar
kær. Sem ungur maður kynntist
Hörður Þóru sinni, flutti til Ólafs-
fjarðar og eignuðust þau hjón
synina Ottó og Guðna. Hörður
átti langa vinnuævi við sjó-
mennsku og ýmsu því tengdu og
var ávallt við góða heilsu þar til
fyrir skömmu.
Þóra lést árið 2019 og var það
mikill missir fyrir hann og fjöl-
skylduna. En dauðinn spyr ekki
hvenær henti að knýja á dyr fólks.
Tæpum þremur sólarhringum
fyrir andlát Harðar, barst sú
harmþrungna fregn að Guðni son-
ur hans hefði látist. Það var því
skammt stórra högga á milli hjá
nánustu fjölskyldu og ástvinum.
Hörður Vignir
Sigurðsson
✝
Hörður Vignir
Sigurðsson
fæddist 22. sept-
ember 1934. Hann
lést 29. júlí 2022.
Útför hans hefur
farið fram.
Ég votta Ottó og
fjölskyldu og Paul
mína dýpstu samúð
á þessum erfiðu tím-
um. Megi minning
um góðan mann lifa
og veita styrk.
Arndís
Þorsteinsdóttir.
Ég var að salta
fisk. Taldi mig hel-
víti góðan. Ekkert helvíti hér,
fannst mér hann segja. Lagði
hvert útflatt þorskflakið á eftir
öðru hlið við hlið – þar til tekið er í
aðra öxlina á mér – undurblítt –
og yfir mér stendur hraunskorið
fjall. Hörður Sig.
Hann sagði: „Ekki gera svona.
Gerðu svona.“ Svo undurblítt
sagði hann þetta að ég tárast við
endurminninguna. Ég var vanur
því að verkstjóri hreytti ónotum í
mig en nú bar nýrra við.
Snerting á öxlina, svo hlý og
stimamjúk að mér leið eins og
sönnum byrjanda sem vill skilja –
ekki flýja. Þess vegna er gaman
að fá sanna tilsögn. Hann tók flak-
ið sem ég hafði nýlega sett – en
kolrangt – sneri því við og sagði:
„Prófaðu þetta næst.“
Ég horfði upp. Og sá framan í
hraunskorið andlit fjalls sem ég
hafði aldrei séð áður. Minnti mig á
„eilíbbðina“. Alltaf þegar ég
hugsa um eilífðina hugsa ég um
andlitið á Herði Sig., vini mínum
úr sjóhúsi Sigvalda Þorleifs.
Manninn sem bjó alltaf í Aðalgötu
34 með Þóru sinni og drengjunum
tveimur, Ottó og Guðna, sem við
kveðjum líka hér í dag. Þar er „ei-
líbbðin“. Og nú er hún komin til að
vitja okkar.
Hann var svo mikill einfari að
það var erfitt að nálgast hann í
vinnu – og kaffi. Ég var reyndar
ekki farinn að drekka kaffi á þeim
árum, enda er einn svokallaður
kaffitími mér ógleymanlegur.
Sigvaldi Þorleifs, atvinnurekandi,
kom yfirleitt í kaffitíma til að
borga út laun. Allt í (ums)lagi.
Eitt sinn kom hann að mér og sá
að ég drakk ekki kaffi (þetta var
sumarið eftir fermingu). Sigvaldi
rétti mér umslagið en sá te-ið með
mjólk og sagði hlæjandi: „Nú skil
ég, Helgi, af hverju af þú ert alltaf
svona fölur“ (innipúkinn sem ég
var).
Stóð þá ekki upp Hörður Sig-
urðsson, verkamaður með andlit
fjallsins, tók utan um öxlina á mér
og sagði við Sigvalda: „Svona tal-
ar þú ekki við vin minn Helga!“
Sigvalda brá svolítið við þessi
orð, orð sem ég gleymi ég aldrei.
Þarna var maður sem var til í að
standa upp frá kaffinu sínu – já,
kaffinu – og verja minn heiður, te-
mannsins, sem var svo sem ekki
mikill, nema hann vildi bara verja
ungan dreng, þótt tilefnið hafi
ekki verið alvarlegt.
Þennan mann kveðjum við í
dag. Fjallið er fallið. Svo liðu árin
og ég sá Hörð ekki lengi. En alltaf
þegar ég sá hann, oftar en ekki á
göngu úti á götu, hæglátur sem
hann var, jafnvel í búðinni, reynd-
ar afar sjaldan, við tjörnina eða í
Aðalgötunni, ef ég var heppinn,
þá hríslaðist um mig góð og göm-
ul tilfinning: Þetta er maður sem
mér þykir vænt um. Og ef ég hitti
hann þá var gaman. Aldrei faðm-
lag, en bros. Brosið hans var bros
fjallsins sem minnti mig alltaf á
„eilíbbðina“. Það byrjaði rólega
þetta bros, en svo kom það, fallegt
og hlýtt, allt að því feimið, og
hætti ekki. Frekar en eilíbbðin.
Síðast sá ég hann á Horn-
brekku og sat hann þá frammi – í
kaffi – hjá Þóru sinni, sem horfði á
mig spurnaraugum: „Ert þú
Ólafsfirðingur?“ Hörður tók utan
um lífsförunaut sinn og sagði hlý-
lega: „Hann Helgi er Ólafsfirð-
ingur eins og drengirnir okkar.“
Ég kveð Hörð Sigurðsson,
hryggur að hann sé dáinn, en
glaður að hafa fengið að kynnast
þessum dula manni.
Helgi Jónsson.
Fyrir hefðum við
átt von á dauða okk-
ar en að við ættum
eftir að skrifa minn-
ingargrein um
tengdadóttur okkar. Hildur fékk
mikinn höfuðverk fyrir þremur
mánuðum, hún fór í framhaldinu í
myndatökur. Niðurstaðan var
skelfileg; ekki eitt heldur tvö æxli
við heilann. Hún fór strax í tvær
skurðaðgerðir, en náði sér aldrei
eftir þær. Dauðinn virðist manni
víðs fjarri, en svo áður en maður
veit af sprettur hann upp í garð-
inum hjá manni.
Elsku Hildur kom inn í fjöl-
skylduna 1996 eins og storm-
sveipur, hress og kát.
Við vorum mjög ánægð, Hauk-
ur var enn á hótel mömmu, orð-
inn 28 ára, og kominn tími til að
hann færi að festa ráð sitt. Árið
1998 keyptu þau einbýlishús á
Kjalarnesi, þá var Sundabrautin
komin á dagskrá.
Hildur var harðdugleg og tal-
aði tæpitungulaust og gerði eng-
an mannamun. Hún var alltaf
fyrst að standa upp og taka sam-
an diska, hnífapör og glös eftir
borðhald hjá okkur. Í fyrsta jóla-
boðinu lét hún mig heyra það, ég
mætti alveg rétta hjálparhönd
við fráganginn, ég væri engin
mubla á heimilinu!
Hildi var margt til lista lagt,
Hildur
Halldórsdóttir
✝
Hildur Hall-
dórsdóttir
fæddist á 21. des-
ember 1968. Hún
lést 23. júlí 2022.
Útför hennar fór
fram í kyrrþey.
hún sótti fjölda
námskeiða og eigum
við marga fallega
hluti eftir hana úr
tré og gleri, síðustu
árin var hún komin
með heklunálina á
loft. Hún gaf mér
t.d. nokkrar fallegar
og litskrúðugar
borðtuskur, þessi
elska hafði alltaf
áhyggjur af að kall-
inn stæði sig ekki í eldhúsverk-
unum.
Hún hafði alveg rétt fyrir sér;
eldhúsið var ekki minn heima-
völlur. Þegar við vorum að klára
pallinn og tréverkið í kringum
sumarbústaðinn mætti hún á
staðinn og heimtaði pensil og
málningu. Hún málaði allan dag-
inn og langt fram á kvöld eins og
enginn væri morgundagurinn.
Vinnusemi var henni í blóð borin.
Haukur og Hildur skiptu um
húsnæði fyrir tveimur árum og
voru búin að leggja ómælda
vinnu í að taka allt í gegn og gera
húsnæðið að sínu. Við vorum boð-
in til þeirra í kaffi aðeins þremur
vikum áður en hún greindist, í til-
efni þess að allt var klappað og
klárt. Hildur búin að leggja sínar
listrænu hendur á allt innandyra.
Það var ekki í kot vísað að mæta í
boð til hennar, brauðréttir og
tertur af öllum gerðum.
Lífið er ekki alltaf jól, nú var
öllu streðinu lokið og nú ætluðu
Haukur og Hildur að fara að gefa
sér meiri tíma til að njóta lífsins
þegar hvellurinn kemur.
Hildur var frábær eiginkona,
mamma og amma. Missir Hauks,
barna, tengdasonar og barna-
barna er því mikill.
Hvíl í friði kæra tengdadóttir
og blessuð sé minning þín.
Anton Bjarnason
og Fanney
Hauksdóttir.
Elsku Hildur okkar. Við erum
ekki enn búin að meðtaka það að
þú sért farin frá okkur enda stutt
síðan við vorum hjá þér að fagna
því að þið Haukur væruð búin að
gifta ykkur. Við reynum að
hugga okkur við allar yndislegu
minningarnar sem við eigum um
þig og munu þær alltaf lifa með
okkur. Elsku Hildur, þú varst
einstök manneskja, þú varst allt-
af tilbúin að rétta hjálparhönd og
í ófá skiptin komstu að hjálpa
okkur fyrir jólin þar sem kraftur
þinn og orka fékk að njóta sín í
botn. Þú kynntist Hauki á svip-
uðum tíma og ég kynntist Kjarra
og þú hefur gefið mér svo mikið á
þessum tíma með því að styðja
mig og vera fyrsta manneskjan
til að hrósa öllu sem ég hef verið
að bralla og búa til. Við áttum svo
margt sameiginlegt og þeir voru
ófáir klukkutímarnir sem við átt-
um saman í símanum þar sem við
gátum hlegið og slúðrað um allt
milli himins og jarðar. Ég hugsa
með þungu hjarta að ég fái ekki
að heyra rödd þína aftur, heyra
hlátur þinn og finna kraft þinn.
Takk fyrir að vera minn vinur,
elsku vinkona, og takk fyrir
traustið, hlýjuna og styrkinn sem
þú gafst mér. Elsku Hildur, takk
fyrir að vera þú, minning þín mun
alltaf lifa með okkur.
Elsku Haukur, Helen, Björg-
vin og fjölskylda, okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Hanna og Kjartan
(Kjarri),
Bjarni Fannar og
Anton Fannar.