Morgunblaðið - 13.10.2022, Qupperneq 42

42 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 13. OKTÓBER 2022
✝
Vilhelmína
Þorsteins-
dóttir fæddist 13.
febrúar árið 1950
á Akureyri. Hún
varð bráðkvödd í
Reykjavík 29.
september 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Þorsteinn
Auðunsson skip-
stjóri, f. 22. febr-
úar 1920, d. 21.
apríl 2008, og Oddrún Sig-
urgeirsdóttir húsmóðir, f. 23.
apríl 1929, d. 5. mars 2007.
Systkini Vilhelmínu eru
Sigurgeir, f. 30. maí 1951, d.
5. september 2003, Halldór
Pétur, f. 12. október 1956,
Þorsteinn, f. 26. mars 1960,
og Aðalheiður, f. 19. maí
1974.
Vilhelmína giftist 16. nóv-
ember 1974 Ólafi Þorsteins-
syni, verslunarmanni og út-
varpsvirkja, f. 9. apríl 1945, d.
6. júlí 1991. Foreldrar hans
voru Þorsteinn Pjetursson,
26. október 1980. Börn þeirra
eru Ólafur Þór, f. 12. desem-
ber 2004, og Andri Páll, f. 24.
janúar 2007.
Vilhelmína, eða Villa eins og
hún var gjarnan kölluð, fædd-
ist á Akureyri en fluttist ung
að aldri með fjölskyldu sinni til
Reykjavíkur og ólst hún upp í
Mávahlíð 42. Að skólagöngu
lokinni stundaði hún ýmis
verslunar- og skrifstofustörf,
meðal annars hjá Bandalagi
háskólamanna. Þau hjónin
byggðu sér hús í Daltúni 29 í
Kópavogi og fluttu í það árið
1982. Eftir lát Óla keypti Villa
minna hús í Kópavoginum og
bjó þar þangað til hún flutti til
Reykjavíkur fyrir u.þ.b. tveim-
ur árum.
Árið 1988 keyptu þau hjónin
heildsölu og rak Villa hana
áfram eftir lát manns síns, allt
til ársins 1998. Þá hóf hún
störf hjá Þór hf. þar sem hún
vann þar til starfsævinni lauk
árið 2020. Villa var um tíma
virk í félagsstörfum, meðal
annars fyrir hestamanna-
félagið Fák og sorgarsamtökin
Nýja dögun.
Útför Vilhelmínu fer fram
frá Bústaðakirkju í dag, 13.
október 2022, og hefst athöfn-
in kl. 13.
framkvæmdastjóri
fulltrúaráðs verka-
lýðsfélaganna í
Reykjavík, f. 6.
maí 1906, d. 12.
desember 1984, og
Guðmunda Lilja
Ólafsdóttir, f. 28.
maí 1911, d. 5. júlí
2004. Börn Vil-
helmínu og Ólafs
eru: 1) Þorsteinn
Pétur, f. 27. októ-
ber 1971, d. 18. júlí 1979. 2)
Auðun, f. 28. mars 1976. Dæt-
ur hans og Elínar Idu Krist-
jánsdóttur eru Kristín María, f.
6. nóvember 1998, og Bryndís
Marta, f. 1. febrúar 2003. Sam-
býlismaður Auðuns er Róbert
Ólafur Jónsson, f. 21. maí
1981. 3) Sæmundur, f. 15. apríl
1978, kvæntur Hafdísi Björk
Hallgrímsdóttur, f. 29. ágúst
1972, d. 22. nóvember 2019.
Dóttir þeirra er Margrét Alda,
f. 17. júní 2006. 4) Oddrún, f.
14. desember 1983, hennar
maður er Jón Páll Fortune, f.
Presturinn sem sat með okkur
kvöldið sem mamma dó bað okk-
ur að deila einu orði sem við
tengdum við mömmu. Það eina
sem mér datt í hug var heima –
mamma var alltaf athvarf, hugg-
un og heima fyrir mér.
Mamma ólst upp í Hlíðunum
og talaði alltaf hlýlega um upp-
eldisárin sín þar sem þau áttu
stóra stórfjölskyldu og samgang-
ur þar mikill. Hún gat endalaust
verið að tala um þessa frænku
eða frænda sem við börnin henn-
ar náðum því miður ekki alltaf að
bera kennsl á. Þegar skólagöngu
mömmu lauk vann hún við versl-
unarstörf þar til hún átti hann
Steina bróður minn árið 1971.
Hún minntist starfa sinna í
Sunnukjöri með hlýjum orðum –
talaði bæði um fólkið sem hún
vann fyrir og viðskiptavini sem
hún sagði að hefðu látið eins og
þær ættu í henni hvert bein.
Mamma og pabbi giftu sig árið
1974 og talaði mamma reglulega
um það þegar við áttum leið fram
hjá Háteigskirkju að Steini hefði
sagt: „Mamma, þarna er kirkjan
sem við giftum okkur í.“
Mamma og pabbi og bræður
mínir fengu það átakanlega verk-
efni í hendurnar árið 1979 að
Steini Pétur varð fyrir bíl og lést.
Ég áttaði mig ekki á umfangi
þessa verkefnis fyrr en ég átti
börn sjálf – hversu óhugsandi
það er að missa og jarða barnið
sitt sjö ára gamalt. Ég ólst þó
upp við fallega minningu Steina
Péturs. Mamma starfaði síðar
mikið með Nýrri dögun og í
framhaldi af þeirri vinnu talaði
hún oft um að áföll líkt og að
missa barnið sitt færðu annað-
hvort hjón nær hvort öðru eða
splundruðu þeim í sundur.
Mamma og pabbi áttu það gott
samband og góðan félaga hvort í
öðru að mamma sagði að þau
hefðu orðið enn nánari við þetta
áfall.
Ég á svo margar fallegar
minningar um mömmu. Það sem
helst kemur upp í hugann eru
einfaldar minningar um sam-
verustundir fjölskyldunnar. Sem
lítil stelpa vissi ég ekkert
skemmtilegra en að skottast í
kringum mömmu og pabba í
hesthúsinu eða fara upp í kofa.
Það er svo merkilegt að stundum
heldur maður að það þurfi mikið
umstang til að skapa góðar minn-
ingar en það sem mér er kærast
eru þessar dagsdaglegu minn-
ingar af okkur sem fjölskyldu.
Þegar pabbi deyr 1991 verður að
viðurkennast að samverustund-
irnar breyttust. Mér fannst þá
sérstaklega gott að vera náin
mömmu og rölti mér jafnvel oft
eftir skóla upp í heildsölu sem
hún og pabbi höfðu komið á fót.
Þar lærði ég, lagði kapal í tölv-
unni eða fékk að hjálpa til með
því að vigta nammikrítar. Það
var ekki endilega hvað við vorum
að gera saman heldur var mik-
ilvægið meira í því að vera bara
saman.
Við komu barnabarna var
ömmuhlutverkið mömmu kær-
komið. Strákunum mínum þótti
alveg óendanlega vænt um hana
og eftir að við fluttum til Bret-
lands var hún fyrstu árin dugleg
að koma til okkar og strákarnir
fengu stundum að fara einir til
Íslands til að vera með ömmu
sinni. Hún var alltaf stór hluti af
lífi fjölskyldunnar þó svo að við
hefðum búið erlendis í mörg ár.
Ég á mömmu svo margt gott
og fallegt að þakka og met það
mikils að nýlega höfum við átt
margar góðar samverustundir þó
svo það hafi bara verið yfir kaffi-
bolla.
Takk fyrir allt og allt elsku
mamma.
Þín
Oddrún.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson)
Elsku mamma mín. Ég trúi
því ekki enn að þú sért farin. Þú
hefur verið mér stoð og stytta í
gegnum tíðina og stutt mig í
gegnum súrt og sætt. Ég hef átt
fallegar minningar með þér og
stundir. Við fórum hvert einasta
sumar í sumarbústað og þú elsk-
aðir hana Margréti Öldu mína,
barnabarnið þitt. Þú vildir alltaf
vera í kringum vini og þína nán-
ustu, þér fannst gaman að fá fólk
í mat eða bara ef fólk kíkti í
heimsókn. Þér fannst gaman að
fara á tónleika, leikhús eða bara
eitthvað með vinum og fjöl-
skyldu.
En núna ertu komin til pabba,
Steina bróður og til Hafdísar
minnar.
Elsku mamma mín, mér finnst
skrýtið að geta ekki lengur
hringt í þig eða komið við í heim-
sókn eða boðið þér í mat í Hjalta-
bakkann.
Hvíldu í friði, elsku mamma
mín.
Þinn sonur,
Sæmundur.
Elsku mamma. Enginn veit
sína ævi fyrr en öll er og kannski
sem betur fer. Það eru fá orð sem
ná utan um sorgina og líka þakk-
lætið sem koma upp í hugann
þessa dagana. Þetta var eins og
hver annar fimmtudagur og þú
varst á leið á tónleika með Guð-
ríði frænku í Hörpu eins og þið
gerðuð svo oft. Þú varst hress og
þið nutuð ykkar vel á tónleikun-
um. Svo gerðist eitthvað svo
hratt og þú varðst bráðkvödd
strax eftir tónleikana. Þetta var
ekki símtalið sem ég átti von á
þetta kvöld. Seinni hálfleikurinn í
lífinu var nýlega hafinn hjá þér.
Þú varst hætt að vinna fyrir
tveimur árum og flutt í nýja fal-
lega íbúð á Sogavegi 77 þar sem
þú varst búin að kynnast góðum
nágrönnum. Aðeins eru nokkrir
mánuðir síðan þú fórst í liðskipti
á hnénu en þú varst svo vongóð
um að það myndi létta þér alla
hreyfingu. Þú varst búin að vera
svo dugleg í sjúkraþjálfun og
varst staðráðin í að koma hnénu í
lag. En þessi seinni hálfleikur
var mun styttri en okkur hefði
grunað.
Ég á þér svo mikið að þakka
elsku mamma. Þú hefur alltaf
hvatt mig og stutt í öllu sem ég
hef tekið mér fyrir hendur og
þegar mér hefur fundist öll sund
lokuð hef ég alltaf getað leitað til
þín. Líf þitt var ekki alltaf auð-
velt og þú fékkst mörg krefjandi
verkefni í fangið. Stundum er
sagt að það geri fólk sterkara en
það gerði líka samband okkar
sterkara. Þú varst svo óendan-
lega stolt af okkur systkinunum
og barnabörnunum og gerðir allt
fyrir okkur. Missirinn fyrir okk-
ur fjölskylduna er mikill.
Það er skrítin tilfinning að
geta ekki hringt í þig eða komið
við og spjallað. Aldrei erum við
tilbúin þegar ástvinur kveður.
Takk fyrir allt sem þú hefur
gefið mér og að hafa alltaf verið
til staðar fyrir mig. Ég bið þér
Guðs blessunar og óska þér góðr-
ar heimkomu elsku mamma mín.
Allt eins og blómstrið eina
upp vex á sléttri grund
fagurt með frjóvgun hreina
fyrst um dags morgunstund,
á snöggu augabragði
af skorið verður fljótt
lit og blöð niður lagði
líf mannlegt endar skjótt.
Ég lifi’ í Jesú nafni,
í Jesú nafni’ eg dey,
þó heilsa’ og líf mér hafni,
hræðist ég dauðann ei.
Dauði, ég óttast eigi
afl þitt né valdið gilt,
í Kristí krafti’ eg segi:
Kom þú sæll, þá þú vilt.
(Hallgrímur Pétursson)
Auðun Ólafsson.
Elsku amma Villa, ég trúi því
ekki að þú sért farin frá okkur og
það er erfitt að ímynda sér kom-
andi tíma án þín. Ég mun sakna
þess að spjalla við þig, sérstak-
lega þegar þú talaðir um ætt-
ingja og raktir ættfræðina. Það
var svo gaman að segja þér frá
því sem ég var að gera, þú sýndir
náminu okkar systra sérstakan
áhuga og varst svo stolt af því
sem við tókum okkur fyrir hend-
ur. Ég fann ávallt fyrir miklum
stuðningi í öllu sem ég gerði. Mér
þótti svo vænt um þegar þú tal-
aðir um stutta söngferilinn minn
og hlustaðir oft á diskinn sem ég
gaf þér. Ljúfu minningarnar
munu lifa frá jóladagsboðunum,
bústaðarferðunum og notalegu
matarboðunum. Þú eldaðir besta
matinn og gafst bestu og þétt-
ustu knúsin. Ég mun hlýja mér
við ljúfar minningar og tilhugs-
unina um að þú sért í góðum
höndum hjá afa Óla og Steina
frænda sem hafa saknað þín eins
og þú þeirra.
Hvíldu í friði, elsku amma mín.
Þín
Bryndís Marta
(Biddý).
Elsku amma Villa er farin frá
okkur.
Amma Villa var einstök kona
líkt og allir vita sem þekktu hana.
Hún hafði sterkan persónuleika,
stóð alltaf föst á sínu, var heið-
arleg og ákveðin. Á sama tíma
skein umhyggjan, væntumþykj-
an og góðvildin ávallt í gegn og
það var alltaf gott að fara í heim-
sókn til ömmu. Hún gaf stærstu
og hlýjustu knúsin, eldaði bestu
lambalærin, svo ég tali nú ekki
um vöfflurnar sem hún gat skellt
í án þess að hugsa. Hjá ömmu
leið mér alltaf vel sem barn.
Gæðastundirnar sem við áttum
saman bara tvær, áður en bættist
í barnabarnahópinn, þegar ég
fékk að fara í ömmudekur yfir
nótt munu alltaf vera mér minn-
isstæðar. Við röltum oftast sam-
an að leigja spólu, fengum okkur
eitthvert gotterí með og höfðum
það notalegt. Hún gerði allt fyrir
barnabörnin sín og var undan-
tekningarlaust okkar helsta
klappstýra í einu og öllu.
Ég sakna hennar sárt en veit
að nú er hún loksins komin til afa
Óla og Steina síns og líður vel.
Nú er komið að þeim að fá að
hafa hana hjá sér eftir öll þessi ár
og ég ylja mér við minningar um
allar góðu stundirnar sem ég átti
með elsku ömmu.
Kristín María
Auðunsdóttir.
Elsku Villa frænka er fallin
frá, svo snögglega og allt of fljótt.
Heimsókn hennar til fjöl-
skyldu minnar á Akureyri í æsku
var grunnurinn að góðri vináttu
okkar sem entist út ævina. Hún
minntist nýlega á þessa heim-
sókn og hve gaman hefði verið.
Seinna, þegar frænkuhópur-
inn okkar fór að hittast reglu-
lega, var mikið skrafað um allt
milli himins og jarðar og alltaf
glatt á hjalla. Villa átti oftar en
ekki frumkvæði að skemmtileg-
um bíó- og leikhúsferðum okkar.
Ófáar sumarbústaðarferðir
voru farnar austur fyrir fjall og
samverustundanna notið vel í
yndislegu umhverfi og góðum fé-
lagsskap. Það tilheyrði líka að
keyra um nágrannasveitirnar og
koma við á kaffihúsum, veitinga-
stöðum eða ísbúðum á leiðinni.
Við frænkurnar skelltum okk-
ur til Washington D.C. vorið
2010 og dvöldum þar í góðu yf-
irlæti hjá Auði systur. Ferðin var
vel heppnuð, borgin og söfn skoð-
uð, farið í heimsóknir til vina og
ættingja og verslað smávegis.
Ég kveð nú Villu með söknuði
en líka þakklæti fyrir góða vin-
áttu hennar í gegnum árin.
Börnum, systkinum og fjöl-
skyldum þeirra færi ég mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Edda
Friðgeirsdóttir.
Í dag kveðjum við kæra mág-
konu mína. Ég sá Villu fyrst þeg-
ar við Guðríður systir fórum upp
á Fæðingarheimili Reykjavíkur
til að sjá litla Steina frumburð
hennar og Óla bróður. Þau geisl-
uðu af hamingju og stolti. Tæp-
um átta árum seinna, þegar þau
voru búin að stofna heimili og
Auðun og Sæmundur höfðu bæst
við fjölskylduna, barði sorgin að
dyrum. Steini litli sem þá var á
áttunda ári fór út að leika sér
með nágrannabörnum á björtum
sumardegi og hún sá hann aldrei
aftur, hann varð fyrir bíl og dó.
Þetta var fyrsta stóra sorgin sem
Villa varð fyrir, þá 29 ára gömul.
Villa hafði alla tíð mjög gaman af
tónlist og að fara á tónleika. Óli
var hinsvegar mikið í hesta-
mennsku allt frá unglingsárum.
Eftir að Steini litli dó fór Villa að
fylgja honum meira í hesta-
mennskunni og litla fjölskyldan
sameinaðist í þessu áhugamáli.
Nokkrum árum síðar bættist
fjórða barnið, Oddrún, við fjöl-
skylduna. Óli og Villa fengu að-
eins 20 ár saman, því árið 1991
lést Óli eftir langa sjúkrahúslegu
í kjölfar heilablæðingar. Ég
minnist þess einu sinni sem oftar
þegar við Villa sátum hjá honum
meðvitundarlitlum á gjörgæslu-
deild Borgarspítalans að Villa
var að segja honum hvað hann
mætti vera stoltur af börnunum
sínum og að drengirnir myndu
báðir keppa á hestamannamóti
sem þá var haldið. Eftir að Óli dó
fannst mér ég verða mikið nánari
Villu. Ég held að hún hafi verið
mjög meðvituð um að börnin til-
heyrðu föðurfjölskyldu sinni ekk-
ert síður en móðurfjölskyldunni
og vildi leyfa okkur að taka þátt í
lífi þeirra. Villa var alltaf hlý,
næm á líðan annarra og mjög
traust. Henni tókst að ala ein upp
þrjú börn, skapa þeim gott heim-
ili og sjá þeim farborða. Ég er
mjög þakklát fyrir hvað við höfð-
um mikið samband, okkur þótti
öllum svo vænt um Villu. Ein af
fallegu minningum mínum er
brosið sem lýsti upp andlit
mömmu þegar Villa kom að dán-
arbeði hennar. Á milli okkar
Villu var 17 ára aldursmunur en
sambandið var alltaf gott og ég
er mjög þakklát fyrir það. Mér
finnst að ég hafi að vissu leyti
farið í tengdamóðurhlutverkið
eftir að mamma dó. Ég fékk að
fylgjast með lífinu hjá þeim bæði
í blíðu og stríðu. Hópurinn henn-
ar sýnir best hversu vel hún
leysti hlutverk sitt í lífinu. Hún
var stolt af þeim og þakklát fyrir
þau. Ég er þakklát fyrir síðasta
samtalið okkar, kvöldið áður en
hún dó. Þá hringdi hún og var að
athuga með líðan mannsins míns.
Talið beindist svo að því þegar
Óli bróðir fékk í fyrsta skipti gjöf
frá henni. Ég var viðstödd þegar
hann tók hana upp og sá hvað
hann var glaður og hvað honum
þótti vænt um hana. Gjöfin var
peysa sem hann vafði brosandi
um hálsinn og ljómaði. Fyrst við
þurfum að kveðja Villu svona
fljótt get ég ekki hugsað mér
betra en að hún skyldi fá að
kveðja þegar hún var að koma af
tónleikum.
Ég samhryggist öllum sem
þótti vænt um Villu. Við munum
öll hlýjuna sem frá henni stafaði.
Vertu sæl, elsku Villa.
Helga.
Okkur setti hljóðar er við
fregnuðum af skyndilegu fráfalli
Perlunnar okkar, hennar Villu.
Við minnumst hennar með
þökk fyrir að hafa verið sú sem
hún var.
Perlurnar, hópurinn okkar,
sem við komum á legg eftir að
hafa kynnst í sorgarsamtökunum
Nýrri dögun, sem í dag fellur
undir Sorgarmiðstöðina, hefur
haldið saman og orðið að und-
urfallegum vinkvennahópi í ára-
tugi. Hópi sem deilir áföllum í líf-
inu en kemur reglulega saman til
þess að gleðjast, svo sem í
skemmtiferðum til Bandaríkj-
anna og Norðurlandanna þar
sem Villa lét sig svo sannarlega
ekki vanta.
Fyrir Villu voru Perlurnar
mikilvægur hópur, með okkur
leið henni vel og með henni leið
okkur hinum vel.
Við Perlurnar kveðjum hana
Villu okkar og þökkum dýrmæta
samfylgd. Þökkum ljósið og birt-
una sem hún varpaði á lífsbraut
okkar sem vorum svo lánsamar
að fá að kynnast henni og njóta
nærveru hennar í þrjátíu ár.
Hver minning er dýrmæt
perla.
Blessuð sé minning Vilhelm-
ínu Þorsteinsdóttur.
Halla Eiríksdóttir, Elínborg
Jónsdóttir, Dagný Hildur
Leifsdóttir, Elísabet Ingvars-
dóttir, Arndís Sævarsdóttir,
Jóna Dóra Karlsdóttir,
Olga G. Snorradóttir Anna
María Moestrup, Ólöf Helga
Þór, Kristín Aðalsteinsdóttir,
Rósa Jónsdóttir.
Vilhelmína
Þorsteinsdóttir
Kristinn Þór
Styrmisson var
okkur í Viðreisn
góður félagi. Hann
hóf þátttöku í starfi Uppreisnar,
ungliðahreyfingar Viðreisnar, í
aðdraganda þingkosninganna
2016. Þá var hann nýlega orðinn
16 ára gamall. Hreyfingin var
þá ung og hann meðal yngstu
þátttakenda í henni. Með
Kristni í för var iðulega Mathias
Bragi, vinur hans, og þar sem
hvorugur þeirra hafði aldur til
að keyra treystu þeir á aðstoð
fjölskyldu til að skutla sér á
fundi suður til Reykjavíkur og
til baka. Kristinn var því ekki
aðeins meðal yngstu félaga Við-
reisnar, heldur einnig meðal
þeirra sem sóttu starfið um
lengstan veg.
Kristinn hafði drauma um að
starfa í stjórnmálum og hafði
marga þá kosti sem prýða þurfa
Kristinn Þór
Styrmisson
✝
Kristinn Þór
Styrmisson
fæddist 25. ágúst
2000. Hann lést 29.
september 2022.
Útför Kristins Þórs
fór fram í gær, 12.
október 2022.
góða stjórnmála-
menn. Hann var
mikið gæðablóð,
næmur fyrir öðru
fólki, vel lesinn og
trúr sjálfum sér og
sínum skoðunum.
Hann var góður í
samskiptum og
hafði virkilegan
áhuga á öðru fólki,
að skilja það og
skoðanir þess.
Kristinn var þannig drengur að
hann fyllti mann trausti í garð
ungs fólks og hinnar nýju kyn-
slóðar sem brátt mun taka við.
Fyrstu skref hans voru í sveit-
arstjórnarmálum, þar sem hann
átti sæti á framboðslista L-
listans í Hrunamannahreppi í
kosningunum í vor. Hann átti
sæti í sveitarstjórnarráði Við-
reisnar og tók þátt í starfi þess.
Ég fylltist djúpri sorg við
fréttirnar af fráfalli hans og færi
fjölskyldu hans okkar innilegu
samúðarkveðjur. Kristinn var
slíkur drengur að hann náði að
snerta okkur öll sem honum
kynntumst. Minning um góðan
dreng mun lifa.
Þorgerður Katrín
Gunnarsdóttir.