Morgunblaðið - 15.11.2022, Qupperneq 18

18 UMRÆÐAN
Minningar
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 15. NÓVEMBER 2022
✝
Jón Kristinn
var fæddur á
Húsavík, Suður-
Þingeyjarsýslu
þann 22. janúar
1938. Hann lést 7.
nóvember 2022.
Foreldrar hans:
Sigurpáll Valdi-
mar Kristinsson,
fæddur 1901, og
Katrín Jónsdóttir,
fædd 1918. Jón
Kristinn var elstur þriggja
systkina, yngri voru Gunnar,
fæddur 1942, og Dóróthea,
1947.
Jón Kristinn kvæntist árið
1961 Margréti Örnólfsdóttur, f.
1942. Foreldrar hennar voru
Stefanía Guðmundsdóttir, f.
1915, og Örnólfur Örnólfsson, f.
1917. Börn Margrétar og Jóns
eru: 1) Valdimar, f. 1963, maki
Ásdís Ásgeirsdóttir, f. 1962.
Dætur þeirra eru: a) Margrét, f.
1996, maki Bogi Örn Jónsson, f.
1995. Barn þeirra er Valdimar,
f. 2021, b) Ása, f. 1998, c) Auð-
ur, f. 2002; 2) Örnólfur, f. 1967,
maki Sigrún Hildur Kristjáns-
dóttir, f. 1969. Börn þeirra eru:
a) Aldís Lilja, f. 1995, maki
stöðumaður. Í gegnum tíðina sá
Jón um ýmis sérverkefni fyrir
Landsímann, eins og undirbún-
ing jarðstöðvarinnar sem reist
var upp við Hafravatn og fékk
nafnið Skyggnir. Hann sá einn-
ig ítrekað um sýningarbás
Landsímans á heimssýningu í
fjarskiptum í Genf í Sviss, hann
var í nefnd sem undirbjó hátíð-
arhöld á 1100 ára afmæli Ís-
landsbyggðar árið 1974 og var
fulltrúi Landsímans við und-
irbúning fundar Reagans og
Gorbachev í Höfða árið 1986.
Jafnframt var hann í nefnd sem
undirbjó ýmsa atburði vegna
100 ára afmælis Landsímans
árið 2006.
Jón Kristinn var um tíma í
stjórn Félags ungra jafn-
aðarmanna, í stjórn Hand-
boltadeildar Víkings og for-
maður hennar í nokkur ár.
Hann vann að margs konar
verkefnum í sjálfboðavinnu við
gamla Víkingsheimilið í Hæð-
argarði og var formaður bygg-
inganefndar að nýja húsinu í
Vík, húss Knattspyrnufélagsins
Víkings. Fyrir þessi störf hlaut
Jón bæði silfur- og gullmerki
HSÍ. Þá var Jón gerður að heið-
ursfélaga Víkings. Golfíþróttin
var honum hugleikin. Jón og
Maddý áttu sér sælureit, Útibæ
við Rangá Eystri. Útför Jóns
verður gerð frá Bústaðakirkju í
dag, 15. nóvember 2022, klukk-
an 13.
Hjalti Gylfason, f.
1987. Barn þeirra
er Gylfi Örn, f.
2021, b) Jón Krist-
inn, f. 1999, kær-
asta Helga Sif Guð-
mundsdóttir, f.
2000; 3) Katrín, f.
1971, maki Jóhann
Friðgeir Haralds-
son, f. 1965. Börn
þeirra eru: a) Arn-
ar, f. 1995, kærasta
Helena Gunnarsdóttir, f. 1999,
b) Hildur, f. 1999, kærasti Hró-
bjartur Pálsson, f. 1999, c)
Helgi, f. 2004.
Jón átti heima á Húsavík alla
sína barnæsku. Hann útskrif-
aðist frá gagnfræðaskólanum
þar en fluttist 18 ára til Reykja-
víkur og hóf nám í rafeinda-
virkjun hjá Landsíma Íslands,
sem hann lauk með ágæt-
iseinkunn. Hann vann svo hjá
því fyrirtæki þar til hann flutti
til Svíþjóðar og hóf nám og út-
skrifaðist sem tæknifræðingur
árið 1963.
Jón Kristinn hóf aftur störf
hjá Landsíma Íslands árið 1963
og vann þar til sjötugs, fyrst
sem deildarstjóri en seinna for-
„Er mikið að gera hjá ykk-
ur?“ heyrðist í pabba þegar
hann var kominn á sjúkrabör-
urnar og var að yfirgefa heimili
sitt og á leið á líknardeild. Ég og
sjúkraflutningafólkið hlógum
dátt. Ég var nokkuð viss um að
hann kæmi aldrei aftur heim,
sem reyndist síðan rétt, því sex
dögum síðar var hann allur.
Pabbi átti gott líf, hamingju-
samlega giftur í 61 ár og alltaf
ástfanginn. Pabbi vann hjá sama
fyrirtækinu alla tíð og mætti til
vinnu ávallt kátur og glaður.
Hann var hrókur alls fagnaðar í
matar- og kaffitímum, óforbetr-
anlegur húmoristi sem gat séð
spaugilegar hliðar á hversdags-
leikanum. Hláturinn hans og
leikrænir tilburðir voru smitandi
á þann hátt að aðrir hlógu með.
Pabbi var ánægður með allt
sitt, hluti og fólk, og studdi það
fram í rauðan dauðann.
Pabbi var staðfastur Víkingur
eftir að við fluttum í Fossvoginn,
og sinnti byggingarnefndar-
störfum þegar mikil uppbygging
hófst hjá félaginu. Var formaður
handknattleiksdeildar á gullald-
arárum Víkings þegar margir
titlar komu í hús.
Það er með mikilli eftirsjá að
ég fylgi pabba til grafar í dag.
Fallinn er frá mikill höfðingi
sem verður sárt saknað. Hann
átti aldrei möguleika á að sigr-
ast á sínum veikindum.
Vertu sæll pabbi minn og
hvíldu í friði. Lífið heldur áfram.
Þegar ég mun hugsa til baka þá
ætla ég bara að rifja upp góðar
og fyndnar minningar. Þar er af
nægu að taka.
Takk fyrir samfylgdina.
Takk fyrir allt.
Takk fyrir mig.
Valdimar (Valdi).
Elsku pabbi er búinn að fá
hvíldina sem hann þurfti svo á
að halda eftir eins árs stríð við
krabba og svo alzheimer. Nú
minnist ég þess alls sem hann
kenndi mér og allra þeirra ynd-
islegu stunda sem við áttum
saman. Pabbi var alltaf í mínu
liði og honum leiddist ekki að
segja hvað hann væri stoltur af
mér og hvað ég væri heppin að
eiga góða vini og fjölskyldu.
Við pabbi áttum ýmislegt
sameiginlegt. Okkur fannst gott
að hafa eitthvað fyrir stafni og
þegar ég var barn fórum við oft
tvö saman á skíði og sungum þá
hástöfum með óskalögum sjúk-
linga á leiðinni í bílnum. Alltaf
var gott að leita til pabba þegar
mér leið ekki nógu vel og alltaf
náði hann að peppa mig upp og
standa með mér, skipti þá engu
hvort það var eftir misheppnað
próf, þegar ég þurfti á vorkunn
að halda eða þegar ég var tekin
af löggunni vegna umferðarlaga-
brots, „andsk … löggan að
skipta sér af“ sagði þá pabbi.
Pabbi var vanur að hringja
reglulega í okkur systkinin eftir
að við fluttum að heiman, bara
til að athuga með okkur og taka
stöðuna á barnabörnunum. Mér
þótti mjög vænt um þau símtöl.
En nú verða ekki fleiri símtöl
eða samtöl þar sem við pabbi
tökum stöðuna. Minningin um
besta pabbann mun þó lifa
áfram.
Katrín Jónsdóttir.
Fyrsta minningin um Jón er
ljúf og skýr. Haustið 1991 bauð
sonur hans mér á stefnumót.
Förinni var heitið í Garðinn að
horfa á kappleik hjá fótboltaliði
þeirra feðga Víkingi og freista
þess að vinna titil. Feðgarnir
sóttu mig, á leiðinni voru sagðar
gamansögur og nokkrum sinn-
um skellti Jón hátt upp úr og
tók iðulega bakföll af hlátri.
Leikurinn var spennandi og svo
fór að Jón vék úr áhorfenda-
stúkunni þegar líða tók á leik-
inn, sagðist ekki hafa taugar í
þvílíka spennu. Það er ekki að
orðlengja að liðið hans kom sá
og vann Íslandsmeistaratitilinn.
Stoltur sá hann 30 árum síðar,
ásamt börnum og nokkrum
barnabörnum, liðið sitt vinna
bikarmeistaratitilinn árið 2021.
Jón var ósérhlífinn í sjálf-
boðavinnu fyrir félagið og var
m.a. formaður byggingarnefnd-
ar endurbóta hins gamla hús-
næðis í Hæðargarðinum sem og
nýja húsnæðisins í Víkinni. Það
var glaður formaður sem vígði
Víkina haustið 1991. Var hann
síðar gerður að heiðursfélaga
Víkings.
Það má með sanni segja að
Jón hafi ekki verið maður mik-
illa breytinga. Vildi hafa hlutina
í föstum skorðum og á sínum
stað, hvorki sérlega ævintýra-
gjarn né maður óvæntra uppá-
koma. Hann hafði yfir sér rólegt
og öruggt yfirbragð, naut þess
að spila á harmónikuna og spil-
aði mikið fyrir barnabörnin þeg-
ar þau voru lítil. Hann sagði mér
nýlega að undanfarið nyti hans
þess sérstaklega að spila, sagð-
ist öðlast við það mikla hugarró.
Golfið var hans ástríða seinni
árin og fór hann í margar golf-
ferðir með vinum og Maddý
sinni og naut þess. Hann var
farsæll á golfvellinum, fórst
spilamennskan vel úr hendi
enda má segja að golfvöllurinn
sé eins og lífið sjálft; brautirnar
eru langar með nokkrum hindr-
unum á leiðinni áður en að pútt-
inu kemur. Jón hefur skautað
farsællega yfir hindranirnar og
eins og hann sagði sjálfur þá
hafði honum nánast aldrei orðið
misdægurt. Síðasta ár var hon-
um erfitt því hann átti því ekki
að venjast að kljást við heilsu-
leysi. Tók hann þó veikindum
sínum af æðruleysi. Minningar
úr ferð okkar til Tenerife síð-
sumars ylja. Þar naut Jón sín
vel þrátt fyrir að af honum væri
dregið vegna veikindanna.
Jón var traustur lífsförunaut-
ur Maddýjar sinnar og sinnti
hún honum af natni í veikindum
hans. Þau hjón voru samhent og
það var ánægjulegt að fagna
með þeim 60 ára demantsbrúð-
kaupsafmæli í sælureitnum
Útibæ í fyrra. Þar leið honum
einstaklega vel, ekki síst þegar
saman fór golfspilamennska á
Strandavelli, harmónikuspil,
skógrækt og eilífðarslagsmál við
spóann. Þeir áttu í ástar-haturs-
sambandi; spóinn skeit sleitu-
laust á sólpallinn og vildi ólmur
hamla vexti trjánna við sumar-
húsið með því að brjóta af þeim
toppana. Jóni var umhugað um
vöxt trjánna og notaði ýmis
brögð til að flæma fuglinn í
burtu, m.a. með notkun „gervi-
topps“ á trén. Það mátti ekki
alltaf á milli sjá hvor þeirra vann
einvígið þann daginn, spóinn eða
Jón.
Það er gott að eiga góðar
minningar um vandaðan mann
sem átti farsælt líf. Það er líka
gott til þess að vita að eftir æv-
intýri lífsins förum við öll í sum-
arlandið.
Að leiðarlokum þakka ég fyrir
ánægjulega samfylgd síðustu
áratugi. Blessuð sé minning
Jóns.
Þín tengdadóttir,
Sigrún Hildur.
Síðustu daga hafa margar
minningar komið upp í hugann
og hjá okkur systkinunum hefur
þakklætið verið ofarlega í huga.
Meiri fjölskyldumann var varla
hægt að finna en afa Jón og
minntist hann ósjaldan á hversu
stoltur hann væri af fjölskyld-
unni. Við minnumst orðanna
„Aldís mín, elsta barnabarnið
hans afa“ og „nafni minn“ þar
sem þau hljómuðu ávallt þegar
við hittumst og fundum við fyrir
miklu stolti í okkar garð. Gleðin
var ávallt við völd og mikið hleg-
ið í samverustundum með afa.
Hann veitti okkur ómælda at-
hygli og lék við okkur. Spilað
var ólsen-ólsen og langavitleysa,
hann kenndi okkur sjóorrustu,
við horfðum á barnaefni eða
hann lék á harmónikuna fyrir
okkur og sönglaði með. Einnig
var afi lunkinn sögumaður og
sagði skemmtilega frá fyrri tím-
um og Búkollusögu með ein-
stakri leikni. Nonni minnist þess
þegar hann mætti í skólann ein
jólin og kunni allar íslensku
jólasveinavísurnar eftir Jóhann-
es úr Kötlum á undan öllum
bekknum, eftir að afi Jón hafði
þulið þær upp utanbókar aftur
og aftur. Eru þær fastar í minni
enn þann dag í dag.
Í lok ágúst síðastliðins fóru
amma og afi með okkur fjöl-
skyldunni til Tenerife. Áttum
við þar yndislegan tíma með afa
þar sem hann naut þess að
borða góðan mat, liggja í sólbaði
og eyða tíma með langafast-
ráknum sínum. Við erum mjög
þakklát fyrir þessa síðustu ferð
okkar með honum sem verður
okkur mikilvæg minning um
ókomna tíð. Þrátt fyrir erfið
veikindi síðustu ár hvarf aldrei
hlýleg nærvera hans og áhugi
fyrir því sem við vorum að gera
hverju sinni.
Elsku afi, takk fyrir allar frá-
bæru minningarnar, takk fyrir
að hafa verið einn af okkar
helstu stuðningsmönnum og
takk fyrir að hafa verið frábær
sem afi okkar.
Þín
Aldís Lilja Örnólfsdóttir og
Jón Kristinn Örnólfsson.
Hann var ástkær eiginmaður,
umhyggjusamur faðir og lang-
besti afi sem átta litlir krakkar
gátu óskað sér. Það var alltaf
stutt í hlátur, söng og sögustund
þegar afi var nálægt, og því
sóttum við mikið í hann. Sem lít-
illi stelpu þótti mér ekkert
skemmtilegra en að heyra afa
segja mér sögur frá því að hann
var ungur strákur. Sögurnar
fjölluðu um galsa og gauragang,
flugelda, ferðalög og fjölskyldu
sem ég kannaðist ekki við. Þess-
ar sögur voru mér sem ævintýri,
því ég gat ómögulega séð afa
minn sem galvaskan og klaufsk-
an strák á Húsavík, sumarið
sautján hundruð og súrkál.
Hann var bara afi minn, og afi
minn var nefnilega hetja, gat
allt og vissi allt. Það breyttist
aldrei og ég sé það ekki breyt-
ast. Afi minn var og verður allt-
af hetja í mínum augum, og þótt
hann sé ekki lengur hér, þá er
hann ennþá hjá mér. Ég sé afa
minn í minningum og andlitum
fjölskyldumeðlima minna. Ég
heyri í afa mínum í gömlum ætt-
jarðarlögum og háværum
hlátrasköllum. Afi lifir í já-
kvæðni Katrínar, í þrautseigju
Örnólfs, í húmor Valdimars, í
söngnum, í gleðinni og ástinni,
og fyrir það erum við honum
ævinlega þakklát.
Ég horfi ekki á afa minn í
baksýnisspeglinum, heldur tek
ég hann, og allt sem hann
kenndi mér, með mér út í lífið.
Afi minn er ennþá hjá mér, og
hann er ennþá hetjan mín.
Ása Valdimarsdóttir.
Ég verð alltaf þakklát fyrir
það hvað ég var heppin með afa.
Þegar ég hugsa um afa Jón
hugsa ég helst um háværa hlát-
urinn hans sem drundi um allt,
og smitaði svoleiðis frá sér að
allir í kringum hann hlógu með.
Ég hugsa um sögurnar sem afi
sagði, en hann hefði getað sagt
mér sömu söguna oft í röð og
hún var alltaf jafn áhugaverð.
Þegar ég kom í heimsókn til
ömmu og afa lék afi við mig al-
veg þar til það var kominn tími
til að fara heim. Við spiluðum,
Jón Kristinn
Valdimarsson
Í öðru tölu-
blaði félags ís-
lenskra bif-
reiðaeigenda
2019 kemur
fram í skýrslu
starfshóps um
Sundabraut að
tveir kostir
komi til greina
til að stytta
vegalengdina
og viðbragðs-
tímann fyrir slökkvilið höf-
uðborgarsvæðisins, lögreglu
og sjúkrabíla ef harður
árekstur tveggja ökutækja
veldur miklum eldsvoða í
Hvalfjarðargöngum sem
þola ekki álagið af stórauk-
inni umferð úr báðum átt-
um. Áður hafa komið fram
hugmyndir um jarðgöng yf-
ir í Gufunes og lágbrú sem
gæti þverað svæðið við
Kleppsvík. Þar hefur aldrei
verið rannsakað hvort jarð-
fræðilegar aðstæður séu
þær sömu og þar sem Hval-
fjarðargöngin voru grafin
1996.
Alltaf forðast andstæð-
ingar Reykjavíkurflugvallar
allar spurningar um jarð-
fræðilegar aðstæður á þessu
svæði með hrokafullu umtali
um lífæð allra landsmanna í
Vatnsmýri og sjúkraflugið.
Engin svör fást þegar spurt
er hvort Sundabraut verði
tilbúin fyrir almenna um-
ferð árið 2032 eða ’34, fari
svo að upp komi mörg flók-
in vandamál sem reynast
erfið viðureignar og áhættu-
söm.
Með tilkomu Sundabraut-
ar, sem styttir vegalengdina
fyrir borgarbúa upp á Kjal-
arnes, vakna spurningar um
hvort enn meiri umferð
þungaflutninga til og frá
Reykjavík valdi of mikilli
slysahættu fyrir vegfar-
endur í Hvalfjarðargöngum,
fari meðalumferð ökutækja
vel yfir 17 þúsund bíla á
dag. Fyrr springa þau, með
ófyrirséðum afleiðingum
fyrir vegfarendur, á meðan
engar hugmyndir liggja fyr-
ir um ný hliðargöng undir
Hvalfjörð.
Í skýrslu starfshópsins
kemur fram mikil andstaða
gegn botngöngum og flot-
göngum sem miklar efa-
semdir eru um og verða
aldrei kveðnar niður næstu
áratugina. Þessi starfs-
hópur, sem skoðaði gögn
um gerð Sundabrautar, lét
gera kostnaðaráætlanir og
umferðarspár þegar út-
færsla á þverun Klepps-
víkur var til umræðu. Fram
kom í skýrslunni að bygging
Sundabrautar hefði verið
talin ákjósanlegt samvinnu-
verkefni sem einkaaðilar
tækju að sér að fjármagna
með innheimtu veggjalda á
hvert ökutæki. Lagt er til
að samið verði um þessa
framkvæmd við félag sem
sjái um uppbyggingu, rekst-
ur og viðhald samgöngu-
mannvirkja með innheimtu
vegtolla af vegfarendum
sem treysta á styttingu
vegalengda til og frá sinni
heimabyggð.
Viðurkennt er að þessi
innheimta veggjalda til að
fjármagna Hvalfjarð-
argöngin gekk enn betur,
þvert á allar
hrakspár sem
andstæðingar
Reykjavík-
urflugvallar
tefla alltaf
fram, í þeim
tilgangi að
setja sam-
göngumál höf-
uðborgarsvæð-
isins, með
duttlungafullu
umtali, í póli-
tískt uppnám.
Fyrir löngu hefði ráðherra
samgöngumála, Sigurður
Ingi Jóhannsson, átt að
gera hreint fyrir sínum dyr-
um og svara því afdrátt-
arlaust hvort núverandi
stjórnarflokkar hefðu getað
staðið saman og fylgt þessu
máli eftir í samgöngunefnd
Alþingis áður en Dagur B.
kaus frekar að ráðast af
minnsta tilefni á sjúkra-
flugið og flugmenn Mýflugs
á Akureyri.
Fullyrt var í öðru tölu-
blaði félags íslenskra bif-
reiðaeigenda, sem kom út
árið 2021, að framkvæmdir
við Sundabraut myndu hefj-
ast 2026. Í þessu sama tölu-
blaði kom það skýrt fram
að þetta samgöngu-
mannvirki yrði tekið í notk-
un fimm árum síðar. Full-
yrðingar FÍB-blaðsins um
að Sundabraut verði tilbúin
fyrir almenna umferð 2031
gætu vakið falskar vonir
borgarbúa og heimamanna
norðan Hvalfjarðar á meðan
enginn veit hvaða vandamál
geti síðar meir skotið upp
kollinum verktökunum til
mikillar hrellingar.
Ég spyr: Geta þessi
vandamál valdið því að
áætlaður heildarkostnaður
við gerð Sundabrautar fari
strax úr böndunum komi
upp of mörg óvissuatriði
sem erfitt yrði að fást við?
Þá vakna spurningar um
hvort vinna við þetta sam-
göngumannvirki taki meira
en sjö eða átta ár ef allar
forsendur um áætlaðan
heildarkostnað bresta.
Fram kom í FÍB-blaðinu
2021 að Sundabraut yrði
lögð alla leið að Kjalarnesi í
einni samfelldri fram-
kvæmd, frá Sæbraut um
Holtaveg, samhliða nýrri
brú yfir Elliðavog og síðan
um Gufunes, fram hjá Graf-
arvogshverfinu um aust-
anvert Geldinganes. Tvær
brýr sem tengja Kjalarnes
við Gunnunes, Geldinganes
og höfuðborgina eru taldar
30 milljörðum króna ódýr-
ari en tvenn neðansjáv-
argöng undir Kollafjörð og
Leirvog.
Klárast
Sundabraut
2032 eða ’34?
Guðmundur
Karl Jónsson
Guðmundur Karl
Jónsson
» Geta þessi
vandamál valdið
því að áætlaður
heildarkostnaður
við gerð Sunda-
brautar fari strax
úr böndunum komi
upp of mörg óvissu-
atriði sem erfitt
yrði að fást við?
Höfundur er
farandverkamaður.