Heimili og skóli - 01.12.1956, Blaðsíða 22

130
HEIMILI OG SKÓLI
koma, drengirnir fengu af þeim ástæð-
um að verja frímínútum sínum í kjall-
aranum, þar sem hinn ungi aðstoðar-
kennari átti að líta eftir þeim.
Þarna voru drengirnir nokkurn veg-
inn frjálsir og máttu leika sér, eftir
vild, þó innan siðsamlegra takmarka.
En þeir fóru brátt langt út fyrir þau
og tóku nú að öskra og láta öllum ill-
um látum til að ganga fram af aðstoð-
arkennaranum og koma honum í
vanda. Já, þeir öskruðu, geltu, mjálm-
uðu og hvíuðu, svo að ungi maðurinn
varð algjörlega ráðþrota, og hafði ekki
neina stjórn á þessum villimönnum.
Ég mætti skólastjóranum í stigan-
um. Hann hristi höfuðið með vonleys-
islegu brosi á vörunum og sagði:
„Það er því miður ekkert við þessu
að gera.“ Og þessum villimannlegu
látum linnti ekki fyrr en bjallan kall-
aði nemendur í tíma.
Þessi ungi aðsto.ðarkennari varð
brátt að vfirgefa starf sitt við skólann
og annar kom í staðinn. Einhvern
fyrsta daginn, sem hann kenndi við
skólann, átti hann að kenna í einum
af efstu drengjabekkjunum. Það er al-
veg vonlaust að hægt sé að lýsa þessum
tíma eins og hann fór fram. Ég kenndi
í næstu stofu og roskin kennslukona
kenndi í stofu við hina hliðina. Hún
hafði telpnabekk.
Drengirnir, sem aðstoðarkennar-
inn átti nú að kenna, voru mjög upp-
vöðslusamir í tímanum, og kennarinn
reyndi árangurslaust að koma á kyrrð.
Drengirnir kölluðu og öskruðu. Kenn-
arinn barði í borðið og byrsti sig.
Hann hafði auðvitað sterkan vönd,
er hann lét dynja á drengjunum, en
þeir öskruðu aðeins því meir. Þannig
leið tíminn.
í næstu frímínútum var kennarinn
mjög þreyttur og æstur, og svitinn
rann af honum. Til allrar óhamingju
átti hann einnig að 'hafa næsta tíma í
þessum sama bekk, og sömu stofu. En
þá gafst kennslukonan upp, sem
kenndi í næstu stofu. Hún gekk á
fund skólastjórans og tilkynnti hon-
um, að hér yrði að taka í taumana,
annars neyddist hún til að 'hverfa frá
skólanum, á meðan slíku færi fram. Ég
man ekki frekar hvernig þessi dagur
leið. En ungi kennarinn varð þegar að
hverfa frá skólanum.
Síðar komu aðrir aðstoðarkennarar,
en það gekk til á sama hátt. Einn þess-
ara manna gegndi síðar merkilegu
hlutverki í skólaheiminum. Ég nefni
það hér til að sýna fram á, að slíkt fá-
dæma agaleysi þarf ekki alltaf að vera
sök lélegra kennara.
Þessi sömu ár starfaði ungur kenn-
ari við skólann, góður vinur minn,
Jörgen Madsen. Kennslustundirnar
hjá honum fóru fram á annan hátt.
Og það, sem ég ætla nú að segja frá,
kemur kannski mörgum til að hrista
höfuðið. Og þegar ég sagði frá því
nokkrum árum síðar á kennarafundi,
tók gamall Jóti fram í fyrir mér og
sagði af ósvikinni sannfæringu: „Þetta
er lygi.“
Ég varð svo undrandi, að ég vissi
ekki í fyrstu, hvort ég ætti heldur að
brosa eða reiðast, en valdi þó fyrri
kostinn. En ég hygg þó,. að mér hafi
ekki tekizt að fá hann til að breyta
þarna um skoðun.
En ég ætla nú einmitt að tala um
þessa „lygi“.