Heimili og skóli - 01.04.1971, Blaðsíða 25

kunna ekki sænsku þegar þau koma, en í
sambandi við vinnuna er oft skipulögð
málakennsla fyrir þau. Hversu árangursrík
slík námskeið eru, er fyrst og fremst komið
undir getu og vilja einstaklingsins til að
læra málið, eftir langan og oft strangan
vinnudag í nýju umhverfi, en það er einnig
undir þeim kennurum komið, sem taka að
sér kennsluna. Stundum kemur kennslan
innflytjendunum að gagni, en stundum
mæta þeir aðeins í málatímana vegna þess
að vinnuveitandinn vill að þeir geri það og
meira að segja borgar þeim fyrir.
Þegar svo er ástatt, verður árangur
kennslunnar næstum enginn. Ef flutt er til
bæjar, þar sem engin námskeið eru haldin,
eru finnsku fjölskyldurnar enn verr settar,
þá hafa þær aðeins útvarp og sjónvarp að
styðjast við. Samtöl við vinnufélaga getur
sjaldan komið í stað málakennslu. Við get-
um ekki búizt við, að meiri hluti þeirra
Finna, sem flytjast sem verksmiðjuverka-
menn til sænskra eða annarra norrænna fyr-
irtækja, hafi við komuna nokkra verulega
undirstöðu til málanáms. Mjög oft, er
finnska eina málið, sem þeir kunna og þá
vantar alveg æfingu í að læra erlend mál.
Þetta er á engan hátt sagt finnskum verka-
mönnum til hnjóðs, sama er að segja um
verkamenn í öllum öðrum löndum, sem ég
hef kynnzt og hlýtur eftir eðli málsins að
vera þannig. Allir menn hafa ekki sömu
getu eða löngun til að læra erlend mál.
Þegar við höfum komizt að raun um, að
margir finnskir feður og mæður kunna eng-
in erlend tungumál, getum við ekki búizt
HEIMILI OG SKOLI
45