Víðsjá - dec 1946, Qupperneq 82

ty]í$óteÁ ur
pappL
r.
Lloyd Stouffer (Popular Science Monthly, stytt).
í júlí 1943 var nokkrum
mönnum í vélaherdeild í Camp
Hood í Texas fengið landabréf,
sem hafði verið búið til úr nýrri
tegund af pappír, og þeim var
skipað að rannsaka, hversu
mikið þetta landabréf þyldi,
hvers konar meðferð.
Viku síðar skýrðu þeir frá
því, að landabréfið hefði verið
gegnbleytt í vatni 20 sinnum og
undið og kreist, brotið saman
margsinnis og barið með byssu-
skeftum, löðrað í feiti, bleytt í
benzíni, troðið í leðju, soðið í
sápuvatni og burstað með stíf-
um bursta, neglt á gólfið í her-
mannaskálanum, þar sem heil
herdeild traðkaði á því, og loks
var skriðdreka ekið yfir það.
Þeir sögðu, að allt þetta hefði
ekki haft nein sjáanleg áhrif á
landabréfið.
Þarna kynntust Bandaríkja-
menn fyrst vætustyrkum papp-
ír. Hann er útlits eins og hver
önnur pappírstegund, en trefj-
arnar eru vandlega samanlímd-
ar með ögn af plastisku efni.
Þessi aðferð er nú notuð við
tilbúning margra hundraða af
venjulegum pappírshlutum til
þess að gera þá sterka og end-
ingargóða, og það jafnt þótt þeir
blotni. Þetta þýðir, að pappírs-
handklæði trosna ekki lengur í
sundur í votum höndum og eng-
in hætta er á, að botninn rifni
úr pappírspokum, þótt blautt
grænmeti sé í þeim. Bráðum
verður til nóg af pappír í skápa-
hillur og veggfóður, sem hægt
er að þvo, diskaþurrkur, hand-
klæði, lök, bleyjur og regnkáp-
ur.
Bandaríkjaherinn notaði 400
milljón landabréf úr vætustyrk-
um pappír á stríðsárunum, —
þar af 125 milljónir aðeins í inn-
rásinni í Normandí. Þessi landa-
bréf voru ómetanleg í rakamett-
uðum frumskógunum á Suður-
Kyrrahafseyjunum, þar sem
venjulegur pappír myglaði á fá-
einum klukkustundum.
Áður en stríðinu lauk hafði
vætustyrkur pappír verið not-
aður í næstum hvern þann hlut,
sem líkindi voru til að blotnaði
eða kæmist í raka. Stundum
voru pappírskassar látnir fljóta
í land með birgðir, oft voru þeir
geymdir í stöflum undir beru
lofti mánuðum saman án þess
VIÐSJA