Freyja - 01.12.1909, Blaðsíða 27

EREYJA
123
Ég dáist a'ö þeim dýrðar-mátt,
sem dró þœr gleriS á,
sem allar bólur blæs í loft
er blika eg fegurst sá.
Og þó ég sakni svipleiks margs
er sé ég alt um kring.
HiS eina er breytist aldrei samt,
er eilíf tilbreyting. — Góa.
/

Sankti Kláus og Villi.
MóSir hans bað hann bíSa sínineSanhún lyki erindisínu.
en Villa var nýtt um sjálfsmenskuna og fór aS líta eftir jóla-
glingrinu upp á sínar eigin spítur. Loks komst hann út og (
jóla-ösina og barst meö henni langar leiðir. Skammdegissólin
gekk undir og hann tók aS þreytast og kólna. Fór hann þá
aö hugsa um mömmu og leita aS búSinni en fann hana
ekki þó hann gengi fram og aftur. Loks gekk hann í flasiö á
Sankti Kláus sjálfum, og varS þá fegnari en frá megi segja.
Gamli maöurinn var alveg eins og Villi hafSi séö flestar myndir
af honum ekta góSmannlegur, síSskeggjaöur í rauSri kápu meS
loShúfu, en þess utan bar hann breiSar fjalir, í bak ogfyrirog
varstórt letur á báSum. Villi hljóp umsvifalaust til hans eins
og hann hefSi mætt gömlum vini, og stakk litlu höndunum í
lófa hans, og þótti kynlegt hvaS þær voru kaldar og rauSar.
En gleymdi því brátt í vissunni um aö Kláus þekti sig og kæmi
sér til mömrnu- ,,Komdu sæll, hvernig líöur þér, góSi Kláus?"
sagSi hann, þvígamli maSurinn þrýsti vingjarnlega hendur hans.
,,Hvernig líöur þér og hvaöan ber þig a5?‘‘ sagöi Kláus
góSmannlega.