Helgarpósturinn - 02.05.1980, Blaðsíða 19

—helgarpásfurínrL. Föstudagur 2. maí 1980
19
1 okkar listasögu er grallara-
spóinn Hallgrimur Pétursson
liklega fremsta dæmiö. Maöur,
sem orti dýröaróö til heiöni
vikingaaldar um sama leyti og
Passiusálmana. Sá villuráfandi
sauður Drottins, Matthias
Jochumsson, er annar frá þegar
honum tekst upp. Jafnvel mætti
nefna Jón Helgason og Jó-
hannes úr Kötlum i þessu sam-
bandi.
Jóhannes Brahms (1833—97)
er einn þessara efagjörnu
manna, sem taka sér trúarlegt
viðfangsefni fyrir hendur og
dauöa eljara sins Schumanns,
og lauk henni ekki að fullu fyrr
en 12 árum siöar, þegar móöir
hans dó. Hið nýstárlega viö
textann er, aö hann er úr Bibliu-
þýöingu Lúters i staö hinna
hefðbundnu latnesku orða.
Þetta vakti bæöi hneykslun og
illkvittni i fyrstu, en auðvitað
sigraöi Brahms að lokum.
Þó ég vilji helst heyra Um
dauðans óvissa tima án söngs,
hefur það stundum flögrað aö
mér, hvort til mundi koma sá
islenskur meistari, áður en
heimur ferst, sem gert gæti
fm
WÆÞMÉm' Eyrna lyst
eftir Arna bjornsson

meðhöndla af snilld. Þegar hinn
barnslega trúaði Dvorsjak
heimsótti Brahms i Vin, barst
talið m.a. að trúarefnum.
Brahms tók litið af og kvaðst
hafa lesið mikið i Schopen-
hauer. A leiðinni heim andvarp-
aði Dvorsjak: ,,Að hugsa sér!
Þvilikur maður! Þvilik sál! —
og hann trúir ekki á neitt! Hann
trúir allsekki á neitt!!”
Það ætti ekki að vera ónýtt að
vita, að Brahms byrjaði á Sálu-
messunni 23ja ára gamall, eftir
hins vegar er ekki heiglum hent
að hafa upp á stúlkunni sjálfri i
undirheimum Los Angeles og San
Fransisclo. Kalvinistinn leggur
þess vegna sjálfur land undir fót i
leik að dóttur sinni og myndin er
siðan mestan part lýsing á viður-
eign „pilagrimssins” eins og
einkaspæjarinn kallar hann, við
heimamenn i klám- og mellu-
hverfum stórborganna, sem hinn
strangtrúaði hefur viljað loka
augunum fyrir hingað til.
Styrkleiki myndarinnar felst
verðuga méssu við þann dýr-
indis texta, Messuna um
blómið. Hana mætti þá eitt
verka syngja yfir mér aumum.
ril meðferð
Til eru margir atvinnukórar i
heiminum, þar sem fólk get-
ur sungið nokkurnveginn beint
eftir nótum likt og hljóðfæra-
leikarar spila. En alltof fáir
vita, hvernig islenskir áhuga-
mannakórar eru samansettir.
Flestir halda, að i þeim séu ein-
ína fá hamingjusamlegan endi,
eins og til að gera hið forboðna
efni að seljanlegri vöru. Það
stingur aftur á móti dálitið i stúf
við fremur raunsæisleg efnistök
Schrader lengst af. Og spurning-
unni um það hvað kemur ungri
stúlku til að hlaupast að heiman
frá góðu en strangtrúuðu heimili
og fara að selja sig i klámmynd —
henni er aldrei svarað svo neinu
nemi i þessari mynd.
Engu að siður er efniviðurinn i
Hardcore svo óvenjulegur og við-

Kvikmyndir
eftir Björn Vigni Sigurpálsson

einkum i þessum hluta hennar og
Schracer leikur sér skemmtilega
af sambandi þvi sem tekst milli
kalvinistans og gleðikonunnar
Niki, sem hann ræður sér sem
leiðsögumann. Hins vegar stingur
Schrader á engum kýlum i
Hardcore og undir lokin tekur
hann þann kostinn að láta mynd-
leitni Schrader það góð að ekki
verður hjá þvi komist að gefa
honum góða einkunn fyrir þetta
framlag, svo að ekki sé talað um
þá smekkvísi hans að standast
allar freistingar um að velta sér
upp úr þessu efni. Ýmsum minni
spámönnum hefði orðið það of-
viða. BVS
fertugsaldurinn. Fólk á þeim
aldri er yfirleitt orði ráðsett og
hætt að sækja rokktónleika og
kaupa rokkplötur.
Beach Boys þrauka þó áfram
og syngja enn um ástina, veðrið,
Kaliforniu og þar fram eftir
götunum. Arið 1976 snéri Brian
Wilson aftur til liðs við hljóm-
sveitina, eftir að hafa nær alveg
hætt að starfa með þeim eftir
útkomu plötunnar Sunflower 1970
og hefur hann nú aö þvi er virðist
náð sé allvel eftir sin andlegu
veikindi.
Fyrri hliðin á nýjustu plötunni,
Keep The Summer Alive, er
liklega það besta, sem hljóm-
sveitin hefur sent frá sér siðan
Surf’s Up var gefin út árið 1971.
Söngurinn er pottþéttur að vanda
og hljóöfæraleikurinn, einfaldur
og smekklegur. Bestu lögin eru
titillagiö, en þar spilar Joe Walsh
(Eagles) skemmtilegt „slide”
sóló og Livin’ With a Heartache.
Bæði þessi lög eru eftir Carl
Wilson og Randy Bachman. Brian
Wilson og Mike Love eiga þarna
einnig ágæt lög, svo sem Oh
Darlin’, Some of Your Love og
Goin’ On, sem er fyrsta lagiö á
seinni hliðinni. En það sem eftir
lifir af þeirri hliö er vægast sagt
ekki gott. Lagið Sunshine minnir
mann óþægilega á hljómsveitina
Sailor og SantaAnna Winds er
leiðinleg náttúrulýsing i stil viö
California Saga á Hoiland. Þeir
slá þó öll met i síðasta laginu,
Endless Harmony, sem er eftir
BruceJohnston.Lagið er einstak-
lega væmið og þegar þeir fara að
syngja God Bless America, þá fæ
ég...
En hvað um það, þeir eru
greinilega að komast I fyrra form
og búast má við aö næsta plata
verði enn betri en þessi.
'*QÍ Slmsvari sími 32075.
GARÐINUM
* * * *
Helgapósturinn
Ný mjög hrottafengin og at-
hyglisverð bresk mynd um
ungiinga á „betrúnarstofn-
un”.
Aöalhlutverk: Ray Winston,
Mick Ford og Julian Firth.
tsl. texti.
Leikstjóri: Aian Clarke.
Sýnd kl. 5,7,9 og 11.
Stranglega bönnuð innan 16
ára.
Hamborgarinn Brahms um það
leyti sem hann lauk við Sálu-
messuna.
tómir miklir söngvarar eða
sönvaraefni. Það er reginvit-
leysa, enda þarf svoallsekki að
vera. Fjóra eiginleika þarf
einkum til að vera góður söngv-
ari: 1) hljóð, 2) næmi á laglinu,
3) næmi á hljóðfall (rytma) og
4) (helst) sál.
I venjulegum áhugamanna-
kór hefur fólk eðlilega sitt litið
af hverju. Og hið erfiða, en ekki
alltaf vanþakkláta, hlutverk
stjórnandans er að samræma
þessa eiginleika og fá hvern til
að hjálpa öðrum: Einn er klár á
innkomum og hraða, annar á
röddinni, þriðji hefur hljóðin,
einhver hefur kannski sálina.
Og þetta skreppur aldrei i lið
fyrren á siðustu æfingum frem-
ur en leiksýning.
Það hlýtur að kosta feikilega
elju og erfiði að ná góðum
árangri með þvilikum efniviði.
Þvi hlýtur það lika að vera ang-
ursamlegt að mega ekki sjálfur
bera árangur erfiðis sins fram
til sigurs eða ósigurs, heldur
Sir Charles Grovers.
horfa uppá einhvern annan
koma einsog vigahnött utan úr
heimi fáum dögum fyrir flutn-
ing og fleyta rjómann ofanaf.
Mér er sem ég sæi leikstjóra æfa
verk i 7 vikur, og siðan kæmi
einhver finn maður viku fyrir
frumsýningu til að snurfusa. Og
ekki þætti mér nógu gaman að
vinna mánuðum saman að
fræðilegri ritsmið fyrir eitthvert
nafn, sem kæmi svo rétt til að
lita yfir verkið og búa það til
prentunar sér til vegsauka.
En svona er farið með menn
einsog Martein H. Friðriksson.
Hann böðlast með okkur
náttúrubörn mánuð eftir mánuð
og tekst smám saman að leiða
okkur á sameiginlega réttlinu.
Siðan kemur einhver Sir utan
frá Bretlandi (að visu ágætis
kall) þrem dögum fyrir flutning
og tekur við klappinu.
Menn spyrja hvað valdi þess-
ari framkomu. Er það van-
metakennd? Er ekki nógu fint
að láta okkar eigin menn
stjórna? Eða er það „sjálfs-
virðing” hljómsveitarinnar að
leika ekki undir sprota annarra
en viðurkenndra stjórnenda
ellegar þá metnaðarfullra út-
lendra nýgræöinga? Ekki hef ég
orðið var við, að okkar stundum
genverðugu hljómsveitarmenn
hefðu neitt á móti þvi að láta
Martein H.F. stjórna sér I verki
sem þessu. Er hugsunin sú, að
fleiri aðgöngumiðar seljist, ef
frægt nafn og söluvara er i boði,
heldur en okkar Páll eða
Marteinn? Svei Islendingum, ef
svo er.
Vitur maður og góðgjarn
Þessi orð eru ekki rituð af
neinni andúð i garð Sir Charles
Groves nema siður væri. Þetta
var indælis maður og hefði verið
mjög gaman að fá að hafa hann
lengur með sér, úr þvi hann kom
á annað borð. Hann var auðfinn-
anlega bæði vitur og lifs-
reyndur. A annarri hljóm-
sveitaræfingunni var auðséö, að
margt hefði mátt vera öðruvisi
eftir hans höfði. En hann var
svo skynsamur að skilja, að það
var enginn timi til að jagast i
þviumliku. Allt gæti þá farið i
rugl. Þessvegna lét hann okkur
af elskulegheitum halda hina
nokkurnveginn mörkuðu braut.
Sem þátttakandi veit ég vita-
skuld ekki, hvernig tii tókst. En
ég heyrði margt marktækt fólk
tala vel um konsertinn og vel
það. Og ég heyrði eftir einum
besta kórstjóra landsins, að
sjaldan hefði hún skynjað eins
náið og innilegt samband milli
stjórnanda og kórs. Þá varð
mér á að hugsa, að
Filharmóniufólk hlyti a.m.k. að
vera snillingar i að villa á sér
heimildir.
Vorum að taka upp nýja sendingu af Howard orgelum.
Efraborð:
Neðra borð:
Pedall:
Trommuheili:
Fluteló'— Flute8'— Flute 4'— Trombone 16' —
Trumpet 8' — Oboe 8' — Clarinet 8' — Violin 8' —
Piccolo 4' — Reverb — Stustain (workable with
all registers). Piano present — Harpsicord
Present — Vibrato — Delay.
French Horn 8' — Tuba Horn 8' — Melodia 8' —
Diapason 8' — Cello 8'
Bourdon 16' — Flute 8' — String Bass — Sustain.
með pianoog gítar og sjálfvirkum bassa. 12 takt-
ar.
Ekta hnota.
Tegund 245 er með tremulant og eins f ingurs undirleik.
Hljóðfæraverslun
P4LMkRS Bf
GRENSÁSVÉGI 12 SÍMI 32845