Helgarpósturinn - 13.05.1983, Qupperneq 5

irinn Föstudagur 13. maí 1983
5
sýnishornum úr sumu af því sem blaðamenn
Helgarpóstsins keyptu i nokkrum sjoppum
fyrir helgina.
Ekki pornókóngur
á íslandi
Klámútgefendur á íslandi eru ekki margir.
Flestir þeirra gefa þó út fleiri en eitt blað.
Þannig eru „rauðu bækurnar“ svokölluðu
gefnar út af Éinari H. Guðmundssyni í Jök-
ulsútgáfunni í Kópavogi og hann gefur einnig
út tímaritið Bósa. Tímaritið Adam og Bangsi,
sem bæði eru með harla berorðar lýsingar á
ýmsum kynlífsathöfnum, eru gefin út af
Steingrími Leifssyni, sem einnig gefur út Eros,
Sannar sögur og fleiri slík rómansablöð er
ekki geta flokkast undir kynlífslýsingar. Lo-
lita og Vasa-sex eru gefin út af Ólafi Pálssyni,
sem í eina tíð gaf út Tígulgosann.
Ólafur vildi ekki ræða þessa útgáfu við
blaðamann Helgarpóstsins og í Steingrím
Leifsson náðist ekki þrátt fyrir ítrekaðar til-
raunir. En Einar Guðmundsson sagðist ekki
telja sín útgáfuverk neitt lélegri en hvað ann-
að, sem væri á afþreyingarmarkaði á íslandi.
— Er þetta gróðavænlegur bissniss í dag?
„IJtgáfukostnaður er svo mikill og sölu-
skattur sömuleiðis, að allt stendur í járnum.
Það getur tekið allt upp undir ár að selja blöð
og tímarit á íslandi — á landsbyggðinni er
helst ekki gert upp við útgefendur fyrr en
12—14 mánuðum eftir að ritin koma á mark-
að“.
Einar sagðist ekki telja sig vera að gefa út
klámrit. „Eg lit alls ekki á það sem klám nema
sé verið að bera á borð fyrir fólk sóðalegar lýs-
ingar af ónáttúrulegum athöfnum. Léttar
samfaralýsingar eru ekki klám. Menn mega
ekki gleyma hvernig þeir hafa orðið til. Ég tel
því að þessi rit mín séu betri en grófar morð-
og stríðssögur enda vil ég ekki koma nálægt
því. Og svo er það einfaldlega staðreynd, að
sumir hafa þörf fyrir smávegis hvatningu“.
— Eins og hverjir?
„Ja, það er helst eldra fólk, sem kaupir rit
af þessu tagi. Það eru ekki unglingarnir, sem
kaupa þetta. En ég vil taka ákveðið fram, að
mín útgáfa fer ekki yfir mörkin — ég hef lagt
mig fram um það“.
— Þú lítur þá ekki á sjálfan þig sem pornó-
kóng á íslandi?
Einar hló við. „Nei, síður en svo“.
Til að græða
En hvers vegna eru menn að standa í útgáfu
af þessu tagi meðal bókmenntaþjóðarinnar?
„Einfaldlega til að græða peninga og þjóna
ákveðnum markaði", segir fyrrverandi útgef-
andi kynlífsrita. „Ég veit ekki vel hvernig
þetta er núna en á sínum tíma gaf þessi útgáfa
af sér myljandi pening. Ég stofnaði sjálfur
heila prentsmiðju fyrir gróðann af þessu.
Staðreyndin er nefnilega sú, að það er ekki
hægt að tapa á þessari útgáfu. Skítt með gæð-
in — það seljast aldrei færri en 12—1400 ein-
tök af þessum ritum. En ég vil ekki endilega
kalla þetta klám eða sora. Ég sé ekkert óeðli-
legt við svokallað „oral sex“ — 90% allra para
hafa einhverntíma farið í sleikingar".
— Menn eru þá ekki með neinn móral yfir
því að senda svona útgáfu frá sér?
„Nei, það verð ég ekki var við. Ég fann það
út sjálfur á sínum tíma að það var hægt að
græða á þessu og til þess var leikurinn gerður.
En það segir kannski sína sögu að þeir passa
sig sumir á að láta hvergi koma fram hver
stendur á bak við útgáfuna".
Augljós þörf
Og hvað með það? Er ekki í lagi að leyfa
fólkiáð kaupa klámrit og lesa þau ef það hef-
ur á því áhuga? „Alveg tvímælalaust", segir
menntamaður einn, sem lengi hefur dvalist á
Norðurlöndum og segist hafa „pungapróf í
sálfræði". „Kynhvötin er frumþörf og hún
þarf að fá útrás. Flestir fá þá útrás í hjóna-
bandi eða eðlilegum ástarsamböndum en stór
hópur fólks fær það ekki. Klámframleiðslan
þjónar þessari þörf og getur i mörgum tilfell-
um afstýrt kynferðisglæpum. Þetta er að
minnsta kosti viðtekin skoðun á hinum Norð-
urlöndunum".
Hann benti á, að í Malmö hafi verið gerð
tilraun til að uppræta vændi í eitt skipti fyrir
öll. Þá hafi talsmenn vændiskvenna risið upp
og bent á í allri vinsemd, að í rauninni væru
þær að vinna að raunverulegri og áhrifamik-
illi félagsráðgjöf. „Starf þeirra og þjónusta
væri nauðsyn stórum hópi karlmanna, sem
annars gætu leiðst út í kynferðislegt ofbeldi,
jafnvel gagnvart börnum".
— En er í lagi að láta börn og unglinga lesa
rit og skoða myndir af þessu tagi?
„Það eru vitaskuld til margar tegundir af
klámi. Sumt er saklaust og skiptir engu máli.
Ég man eftir að hafa lesið Ævi mín og ástir
eftir Frank Harris þegar ég var á barnsaldri og
tel mig ekki hafa haft slæmt af. Rauði rúbín-
inn þótti mikið klám á sínum tíma — en ekki
lengur.Eða Henry Miller. Svo eru náttúrlega til
lýsingar og myndir af dýrasexi, kynferðisleg-
um pyntingum og kynferðislegu ofbeldi af
ýmsu tagi. Þetta er auðvitað óhollt börnum og
raunar hverjum sem er. En við megum ekki
vera of fljót að dæma allar kynlífslýsingar
sem óeðli og viðbjóð. Kynhvötin er frumþörf
og kynlíf er mjög eðlilegt".
Óljós mörk
Það vekur athygli, þegar blaðað er í gegn-
um þau rit og blöð sem Helgarpósturinn
keypti í Reykjavík, að nær eingöngu er miðað
við þarfir og hugsanagang karlmanna. Karl-
mennirnir í sögunum eru yfirleitt feiknalegir
elskhugar sem hætta ekki við hálfnað verk og
helst ekki fyrr en ástkonan er gjörsamlega ör-
magna — og alsæl.
Hildur Jónsdóttir, sem lengi hefur verið
virk í kvennahreyfingunni á íslandi, benti
m.a. á þetta í samtali við blaðamann Helgar-
póstsins. „Þetta er mjög vandmeðfarið mál“,
sagði Hildur, „og ég vil taka fram að mörkin
á milli kláms og erótíkur eru óljós. í minum
huga er klám það, sem litillækkar og niður-
lægir kynlífið. Erótík er aftur á móti það, sem
dregur fram það jákvæða og fallega við kyn-
líf.
Markaðurinn fyrir bókmenntir af þessu
tagi virðist fyrst og fremst vera meðal karl-
manna. Framleiðslan lagar sig að eftirspurn-
inni. Þörfin fyrir þessi rit er því augljóslega
fyrir hendi og maður spyr sig hvers vegna sú
þörf sé fyrir hendi. Hvers vegna fá menn eitt-
hvað út úr því að lesa um kynferðislega niður-
lægingu? Það kann að vera að margir séu ein-
mana og geti ekki myndað eðlileg tilfinninga-
sambönd við fólk eða átt eðlilegt ástarsam-
band.
Annað hvort fær þörfin útrás með Iestri
þessara rita eða þá öfugt — að lesturinn skapi
þörf. Um þetta veit ég ekki en ég læt mér detta
í hug, að framboð þessara bókmennta hljóti
að ýta undir afstöðu ungra manna og drengja
til kvenna yfirleitt; afstöðu sem mótast af því
að í bókmenntum af þessu tagi eru konur
mjög niðurlægðar og lítilsvirtar".
— Hvað er þá til ráða? Á að banna þessar
bækur?
„Það væri tilgangslaust og ekki hægt. Þá
færðist þessi markaður einfaldlega „neðan-
jarðar“. En það væri kannski hægt að efla
mótvægi við þennan markað með meiri
fræðslu, minni feimni — með því að auka á
jákvæða kynlifsumræðu. Vandinn er sá, að
þörfin er fyrir hendi. Ég er alls ekki talsmaður
þess að hér eigi að beita boðum og bönnum.
Það er greinilega hagnaðarvon á þessu sviði
— virtustu bókabúðir í bænum stilla klámrit-
um sínum upp á áberandi stöðum, þar sem
fólk kemur inn í verslanir. Manni bregður oft
við að sjá þessa rekka.
Og svo er tvöfeldnin og hræsnin áberandi
hvar sem maður lítur. Þessi blöð og tímarit, ís-
lensk og erlend, fást alls staðar en svo er verið
að banna kvikmyndir..!*
Sárnar lítillækkunin
— Hvað er klám og hvað ekki...
„Já, einmitt. Og hver á að meta það? Hver
er fær um að dæma hvað er listræn erótik og
hvað er klám? Ég held að það sé mjög erfitt og
hreint ekki hægt að leysa málið með því að
skipa í það nefnd. Þetta hlýtur alltaf að vera
háð afstöðu fólks til kynlífs og því, hversu op-
in umræðan er.
En það sem mér sárnar er þegar kynlíf er lít-
illækkað og gert ljótt. Það er — að minnsta
kosti í útlöndum — til ýmislegt sem skelfir
menn, barnaklám og svo framvegis. Það virð-
ist vera hægt að græða á öllu og gróðavonin
ýtir siðgæðismörkunum á undan sér. Þetta er
dæmigerð auðvaldsframleiðsla að því leyti.
Mörkin eru alls staðar að færast framar og við
því er kannski ekkert að segja, en það skiptir
auðvitað mestu máli með hvaða formerkjum
birtingin er: hvort hún er gerð til að lítillækka
konur eða ekki. Það er kannski þannig, þegar
öllu er á botninn hvolft, að með lestri þessara
rita fá karlmenn kannski uppreisn fyrir að
vera ekki nógu miklir karlmenn, þeir geta séð
sjálfa sig í gerandahlutverkinu. Og hefnt í-
myndaðra harma sinna gagnvart konum“.
Ritstuldur
í ofanálag
Eftir því sem HP hefur komist næst er
prentað upplag íslenskra klámrita 3500
—4000 eintök. Miðað við algenga nýtingu
prentaðra blaða ættu að seljast 2000—3000
eintök af hverju blaði. Um þetta deila menn
og útgefendurnir eru ekkert æstir í að gefa
upp raunverulegar sölutölur. Mest virðist sal-
an vera yfir sumartímann, þegar fólk er á
ferðalögum, og fyrstu fjóra — fimm mánuði
ársins í verstöðvum. En allir eru sammála um
að með almennri notkun myndbanda hafi sal-
an dregist talsvert saman í afþreyingarlesefni
yfirleitt.
Þessa stundina virðist vera talsverðgróska í
innlendri kynlífsblaðaútgáfu og fáanlegir titl-
ar eru nokkuð fleiri en oft áður. Er þá alveg
ógetið um útlenda útgáfu, sem raunar er
grundvöllur hinnar íslensku, því úr norræn-
um og enskum ritum er efninu stolið (þar er
komið annað augljóst lögbrot) án þess að rétt-
hafarnir fái nokkru sinni krónu fyrir. Fram-
boð á erlendum klám- og kynlífsritum hér-
lendis er verulegt. Og þar er ekki aðeins um
texta að ræða — þið ættuð bara að sjá sumar
myndirnar!
eftir: Ómar Valdimarsson
Smiatt'8''a sVamn-
:iVU °8 V; , ^onum
« “ð ‘Æ br júsún
»»■
s*'\t'
S*; kon»- C"
skaöist t,ún
T “ *«“”
;ÍLcnS^laÍ
cinhvettt
„°U.ur. VonU
^súÍtt og smKU orj
clor sn okkur bc'
»**?«* <* *
Z b,,j.»*
b, « k«'““ *?,n tiote" ”
8 te»
»*» ,o«.»* •»
M , L„s» - '”d,\
“t*'*.,krí<
1?Si
n og honum-
■■■“.rr.:., ■ * ■—
na'n’
5 oW-
,„r alltal
hcl *''ð
,-art hcnnr
rt'úUnning-
ú\ tvisvar
Vonur
. rr hi svona »c
„te » J u
s.
P - Vvæt Vonur cl* . >lan
»•
lu\\nx8’nSu-. ( ilSkuo‘»lttn'
23 ita
ralðt aUlrci
rtaB þ”5 að
. cr
,5 riða Coriu
c\a við Uvora
sn;ír<*.<i'd.f!u«w.
inl drrtVanúv °S uiftum druWn
,n< oc jatðat. »• Varlmcnn og
við að tala “ ..,u „.,3 altur-
mtan"^'^" r^£ði í£\
, ,ð \ mcðan W'a upp
1 „„.*»' <“'s.
v,a M"'"
'!j''ts”te*“' .'d"‘
btagð'ð
að s)ú8a
noVVta stuno
una i V örirt
vlciVtt t
i Bob. ,
„m Vynt*n * .
vVð mír og íS '
l.vVun 'ar
a\t. Að slctVja i »’
,”S* .'d."i;
’vVtúsl cirthvað s
lu alar h*8' °S
viö Uomurn
Htð cina
áður hugsað
blasti V'Van
cr lallcg'1 ■
dásatnlcga s
_ bviUVur
ly svona
lcg. Viún
tg hugs-
iffm. tfl las elnhvem tlma
lokk ð elnhverrl eyju. Þar W"
Um frumstaeðan þ|öð’
karlmennirnir gengu
™ að
I , ar'Ktl
|*f' Þcria
nn
f ‘cgna er t
*Prau»t() „
••rM|ln"er
vPr»u»u
a**narri
****** tóku
V4ii,|t
mcn
c/dri «•„
*cnKM ,
f 'cn, fr ,
1 rúmi„u
ðfrti „„
»oU|
*• C» hrlo u.
""" 0/0.
1 »««v.1 ••*
ilCr»',«nn * **
“n‘'r«ndi„g,"’nn"*
’■"«/
•Wtm/u-
Allir vöruOu hann viO. ÞaO aO
gcrast klámmyndafoli var enginn
barnalcikur. En hann vildi prófa...
lcgar, cn fyrir mér voru þærala^MBB
Dianc stórvaxin brúnctta, scm sýgur lim bcti
cn nokkur stjama síðan Linda Lovdacc v.
og hét. Og Jcannc cr grannvaxin, siðhzi
Ijóska, og cr árciðanlcga fallcgasta stúlkan
pomóinu.
Morocro var orðinn cirðarlaus í stólnui
- Þctta cru mjög fallcgar dömur, »ag>
íg varlcga.
I auglv,ingunni var óskað cftir aukalcik-
ara 1 djarfri mynd. f.g bcið órólcgur á bið-
- — Nsrslí!
Ég stökk uppaf stólnum og hraðaði mér
inn á skriÍNtolu Lou Mororco. Hann skcllti
löppunum upp á horðið og gaf mír mrrki
Mig laugnr lil aö brjóla allar brýr að
baki niér, byrjaði ég, - - og lcnda i lcik á
ströndinni, mcð konu scm kynni að xsa mig
upp . . . Kyssa hana, brjóslin, varimar, finna
bragðið af tungunni . . . rcka liminn inn f
hana . . Oooh. Það var s,o mikil rigning,
blcyla . . Guð, þvilik ástríða!
Ég lagöi handritið frá mér á boröið og Ix-ið
cftir vióbrögðum. loks strauk Morrx ro á >ér
vfirvaraskcggið og sagði:
— Hcvröu, cf þú gctur lcsið þctta rusl.. .
aftur. Lcstu það aflur. Mér likar þcni cró-
tbka tilfinning hjá þér.
Ég hafði ivtaðu til að vvra rólcgur. Ekki
margir klámfilmarar notast við alvörulcikara.
- - Ókci, sagði hann hratt, |xi crt ráð-
inn. Tvo daga, 23. og 24., sjötiu og fimm á
dag.
Ég a-tlaóí að fara, cn þar srm ég var klám-
myndaáhugamaður, spurði ég hvcr mvndi
Irika aöalhltitvrrkið f þcssari.
Oh, Dianc Wcstrrly og Jranm- 1a--
mans. Þcssar vanalrgu.
- Oh, cru- rinhvcrjar samfarascnur cn
Hann starði á mig cins og ég væri citthvi
skritinn. - - Hvcrs vcgna?
Nú, kannski gzti ég prófað.
Nú horfði hann á mig rins og ég vac
snargrggjaður. Ég nota ckki byrjendu
l»að skapar fiara vandrxði.
Mcr grtur sko aivrg staðið mcð Diai
cða Jrannr. Mig langar til að prófa.
t*ú vcrður að gcta sprautað.
á taugamar undir Ijd
Ékki á minar.
Það vrrður hlcgið að þér tf þér
Ég gct það. *
Pillaðu þig úr fötunum. Við tékkum
Ég átti að lcika Fn-ddic, ungan ruddalcg;
ala. Þctta var akkúral týpan scm ég ga
•ikió: Ruddarzfill. Ég átti að lcika f cin
22
23
Sýnishorn úr algengustu íslensku klámritunum: Rauðu bókunum,
Bósa, Bangsa, Adam, Vasa-Sex, Lolitu og fleiri slíkum. En það
sem var klám í gær er barnaleikur í dag — eða hvað?