Morgunblaðið - 16.12.2005, Síða 46

Morgunblaðið - 16.12.2005, Síða 46
46 FÖSTUDAGUR 16. DESEMBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR ✝ Richard Jónssonfæddist í Reykja- vík 30. ágúst 1920. Hann lést á Land- spítala – háskóla- sjúkrahúsi hinn 8. desember síðastlið- inn. Hann var sonur Jóns Sigurðssonar, skipstjóra, f. 1892 á Fagurhóli á Vatns- leysuströnd, d. 1973, og Guðrúnar Hall- dóru Sigurðardótt- ur, f. 1889 á Lamb- astöum á Seltjarnarnesi, d. 1948. Eftirlif- andi stjúpmóðir Richards er Dýr- finna Tómasdóttir, f. 1912. Systk- ini Richards eru: Anna Hulda, Marta, Sigurður Þórir og Guð- mundur, sem eru látin, en eftirlif- andi systur eru Sigurveig og Helga. Eftirlifandi eiginkona Richards er Erla Þórðardóttir, f. 26. desem- ber 1928 í Reykjavík. Þau giftust 11. febrúar 1950. Þau áttu þrjú börn. Þau eru: 1) Guðrún Halldóra, f. 8. apríl 1948, d. 29. september 2003, giftist Skúla Birni Árnasyni árið 1973, þau skildu. Börn þeirra: Áslaug, f. 14. apríl 1973, og Trausti, f. 10. október 1976. Sam- býlismaður Áslaugar var Bjarni Friðrik Jóhannsson og dóttir þeirra er Emilía Ósk, f. 20. júní 1997. Áslaug og Bjarni slitu sam- vistum. Núverandi sambýlismaður Áslaugar er Magnús Grétar Ingi- bergsson. Sambýlis- kona Trausta er Brynja Steinarsdótt- ir og dóttir þeirra er Salka Sól, f. 26. febr- úar 2004. Eftirlif- andi sambýlismaður Guðrúnar er Jó- hannes C. Klein. 2) Þórdís, f. 3. nóv- ember 1951, sam- býlismaður hennar var Már Viðar Más- son og dóttir þeirra er Snædís Erla, f. 7. janúar 1970. Sam- býlismaður Snædísar er Michel Hübinette og dóttir þeirra Júlía Saga, f. 16. ágúst 1999. Þórdís og Már slitu samvistum. Þórdís flutt- ist til Svíþjóðar. Sambýlismaður hennar var Klas Göran-Strand- berg og sonur þeirra er Jón And- ers, f. 22. janúar 1981. Þórdís og Klas slitu samvistum. Núverandi sambýlismaður Þórdísar er Per- Otto Sylwan. 3) Ingibjörg, f. 18. mars 1953, giftist árið 1976 Kristni Karli Dulaney. Börn þeirra: Rich- ard, f. 14. júní 1976, og Erla, f. 20. mars 1979, sambýlismaður hennar er Snorri Bjarnvin Jónsson. Richard starfaði sem verkstjóri í Málningarverksmiðjunni Hörpu í 48 ár og síðar sem næturvörður hjá Rannsóknarlögreglu ríkisins í níu ár. Hann lét af störfum 1992. Útför Richards verður gerð frá Dómkirkjunni í Reykjavík í dag og hefst athöfnin klukkan 15. Um næstsíðustu aldamót, árið 1902, hóf tíu ára drengur sjóróðra með föður sínum á opnum bát frá Vatnsleysuströnd á Reykjanesi. Þar var afi okkar, Jón Sigurðsson, að stíga sín fyrstu spor á löngum og gæfuríkum ferli til sjós. Faðir hans, Sigurður Þorláksson, langafi, var sjómaður og formaður í 50 ár á Suður- og Austurlandi. Þuríður langamma sá um heimilið og hefur hún eflaust beðið marga heita bæn fyrir syninum unga og eiginmanni sínum þegar þeir reru til fiskjar. Á sama tíma var þrettán ára hnáta, Guðrún Halldóra, Jónveigu móður sinni innan handar við heim- ilisstörf á Seltjarnarnesi meðan húsbóndinn, Sigurður Ingjaldsson, sótti sjó. Er tímar liðu lágu leiðir Jóns og Guðrúnar saman, þau gengu í hjónaband og stofnuðu heimili á Vitastíg 12 í Reykjavík. Þar bjó þá Jónveig langamma með seinni manni sínum, Guðmundi, ásamt Árna syni þeirra. Ungu hjón- in tóku lán í banka og byggðu ofan á húsið sem var á einni hæð. Jón hafði tekið próf úr Sjó- mannaskólanum og vann á ýmsum skipum Eimskipafélagsins, fyrst sem háseti og stýrimaður, seinna skipstjóri. Guðrún Halldóra ól hon- um sjö mannvænleg börn. Richard fæðist sem þriðja barn í hópnum, litli bróðir Önnu Huldu og Mörtu. Brátt urðu bræðurnir þrír, Rikki, Siggi og Gummi. Sigurveig bætist svo í hópinn og tíu árum á eftir Richard, fæðist yngsta systirin, Helga. Það var nóg að gera hjá Guðrúnu á Vitastígnum sem líkt og margar aðrar íslenskar sjómannskonur þurfti einsömul að axla ábyrgð upp- alandans. Hún naut þó fulltingis Jónveigar sem orðin var ekkja í annað sinn og flutt á efri hæð húss- ins. Voru Richard og bræður hans með herbergi hjá henni þegar þeir stálpuðust og hún kenndi þeim margt. Pabbi signdi sig alltaf áður en hann fór í nærskyrtuna og vitn- aði þar í móðurömmu sína sem var trúuð kona. Samband systkinanna var gott og þau hjálpuðu öll til við rekstur heimilisins og að gæta hvert ann- ars. Richard fór margoft með syst- ur sínar þær Sigurveigu og Helgu litlu í barnavagni niður á höfn. Hann dreymdi um að sigla um höf og lönd og eitt sinn vildi svo illa til að meðan hann lét hugann reika datt Sigurveig systir hans í sjóinn. Henni var samstundis bjargað af vöskum manni en Richard varð að segja mömmu sinni og ömmu frá óförunum og hefur að öllum lík- indum verið heldur niðurlútur. Skólagöngu Richards lauk eftir barnapróf og hann hóf 12 ára gam- all að vinna sem sendill hjá Pétri Guðmundssyni í Málaranum í Bankastræti. Fór afskaplega vel á með þeim Pétri. Eitt af störfum sendilsins var að fara með olíuliti til listmálara. Þeirra á meðal var Jó- hannes Kjarval sem bjó í Miðbæn- um. Sagði Richard oft frá þessum viðkynnum, persónu Kjarvals eins og hann kom fyrir augu unglingsins og málverkunum sem hann sá verða til á trönum, veggjum og meira að segja skorsteininum í íbúð Kjarvals. Richard langaði að fara í Sjó- mannaskólann eins og faðir hans, en hann átti sér einnig annan draum, að læra söng. Hann hafði frábæra söngrödd. Aðstæður leyfðu þó ekki lengra nám. Þegar Richard var 15 ára stofnaði Pétur í Mál- aranum ásamt öðrum Málningar- verksmiðjuna Hörpu h.f. og réð sendisveininn til starfa þar þegar á fyrsta degi. Richard ílengdist í Hörpu og starfaði þar lengst af sem verkstjóri. 1983 gerðist hann vakt- maður hjá Rannsóknarlögreglu rík- isins. Alla sína tíð lifði og hrærðist Richard í Reykjavík og hafði mörgu að miðla til barna og barnabarna um þróun lifnaðarhátta í borginni. Var oft fróðlegt og skemmtilegt að hlusta á frásagnir hans. Þegar Richard var innan við þrí- tugt lést móðir hans og var það allri fjölskyldunni sár missir. Mæðginin voru náin og minntist Richard móð- ur sinnar jafnan með ástúð og virð- ingu. Við fráfall Guðrúnar Halldóru var Richard lofaður fallegri stúlku, Erlu Þórðardóttur, sem vann í ljós- myndavöruversluninni Týli í Aust- urstræti. Þau kynntust árið1946 og að hans eigin sögn varð hann ást- fanginn af henni við fyrstu sýn. Richard og Erla gengu í hjónaband 1950 og fluttu í tveggja herbergja íbúð á Vífilsgötu 20 með Guðrúnu dóttur sína á þriðja ári. Við syst- urnar urðum þrjár og fjölskyldan lifði eins og þá tíðkaðist hjá alþýðu manna. Á heimilinu var hvorki bíll né kæliskápur, og lengi var lánaður sími uppi á lofti hjá nágrönnunum. En það var til gott safn bóka. Rich- ard átti útvarp sem hann hlustaði mikið á og Erla lék á píanó. Alltaf var spilað og sungið í veislum hjá Rikka og Erlu og gestkvæmt á heimili þeirra. Richard eignaðist segulbandstæki og um leið nýtt áhugamál sem varaði ævilangt, en það var að taka upp útvarpsþætti. Þegar hann var kominn á miðjan aldur keypti hann sér myndbands- tæki og tók upp efni úr sjónvarp- inu. Eftir hann liggur heilmikið safn af fróðlegu og skemmtilegu efni. Richard hafði einnig mikla ánægju af útiveru, var göngugarpur og hestamaður sem naut þess að fara í útreiðatúr með góðvini sínum, prófessor Þorkeli Jóhannessyni. Hann var félagslyndur maður, oft hrókur alls fagnaðar og hafði unun af að ræða við fólk. Richard var heimakær og trygg- ur heimilisfaðir. Jólahaldið er okkur systrunum eftirminnilegt en þá var pabbi í essinu sínu og ímyndunarafl hans fékk að njóta sín, t.d. þegar hann og enginn nema hann skreytti litla gervijólatréð. Þegar fjölskyld- an var flutt á Skúlagötu 4 í Hörpu- kot, lítið íbúðarhús í eigu verk- smiðjunnar, hjálpaði hann okkur að byggja bú í Hörpuportinu eins og það var kallað og þar gátum við stelpurnar unað við leiki. Richard var hávaxinn og laglegur með mikið, svart hár. Brosið hans var hlýtt. Hann var sterkur per- sónuleiki, ákveðinn maður sem gustaði af, en jafnframt blíður og umhyggjusamur. Hann gerði oft að gamni sínu og kom okkur til að hlæja. Við kveðjum hann föður okkar með hjartans þökk fyrir allt hið góða sem hann gaf okkur. Hvíldu í friði, elsku pabbi. Þórdís Richardsdóttir, Ingibjörg Richardsdóttir. Elsku afi er farinn frá okkur, það var svo sárt að sjá þig fara en við trúum því að þér líði betur núna. Okkur þykir rosalega vænt um þig og eigum eftir að sakna þín mikið. Það verður skrítið að hafa þig ekki hjá okkur í Engjaselinu um jólin eins og alltaf en við vitum að þú verður hjá okkur í anda. Við lofum að passa vel upp á ömmu fyrir þig sem var þér allt. Við eigum svo margar góðar minningar um ynd- islegan afa sem var einnig okkar besti vinur. Afi var mikið fyrir að tala og var hann alltaf að segja okk- ur skemmtilegar sögur frá því að hann var ungur og þegar þau amma kynntust. Við fengum oft að gista hjá þeim þegar við vorum lítil og var það alltaf jafn notalegt. Afi var mikið fyrir að grínast í okkur, enda mikill húmoristi. Hann var mikið fyrir að taka upp á vídeó hina ýmsu þætti og fróðlegt efni og var alltaf að sýna okkur eitthvað nýtt og skemmtilegt. Hann veitti okkur mikla hlýju og vináttu og vildi alltaf fylgjast með öllu því sem við tókum okkur fyrir hendur. Við geymum sögurnar í hjarta okkar og munum segja börnum okkar frá þér þegar þau koma. Við viljum þakka þér, elsku afi, fyrir allt sem þú varst okkur. Megi guð og englarnir geyma þig og láta þér líða vel. Þín barnabörn Erla og Richard. Það var um og rétt fyrir miðja síðustu öld að fimm ungar stúlkur, vinkonur úr austurbæ Reykjavíkur, staðfestu ráð sitt og stofnuðu til heimilis. Í meira en hálfa öld hafa þau vináttubönd, sem þarna urðu til, tengt saman þá tíu einstaklinga sem þarna áttu hlut að máli. Þetta var góður tími með miklum um- svifum og vaxandi frændgarði. Nú hafa þrír úr hinum upphaflega hópi horfið yfir móðuna miklu og við sem eftir lifum horfum á eftir þeim með tregablöndnum söknuði. Við trúum því að sá mikli dómari, sem skammtar mönnunum dagleiðir, muni gefa kost á endurfundum þótt síðar verði. Richard Jónsson, eiginmaður Erlu Þórðardóttur, lést á sjúkra- húsi í Reykjavík 8. desember sl. og er í dag kvaddur hinstu kveðju. Richard var borinn og barnfæddur Reykvíkingur og var um áratugi verkstjóri hjá Málningarverksmiðj- unni Hörpu. Richard var einhver mesti sögu- maður sem ég hef kynnst um dag- ana. Hann hafði yndi af því að segja frá liðnum atburðum og gerði það með eftirminnilegum hætti. Röddin var hljómmikil og falleg og stund- um brá hann fyrir sig þeirri þjóð- legu íþrótt að líkja eftir rödd þeirra sem við söguna komu. Honum var mjög hugleikið að segja frá ferðum sem hann fór ungur með föður sín- um, Jóni Sigurðssyni, sem lengi var skipstjóri hjá Eimskip, síðast á flaggskipinu Gullfossi á árunum 1951 til 1958. Í þessum ferðum kynntist Richard öllum meginhöfn- um landsins en einnig áfangastöð- um erlendis. Frásagnir hans höfðu að geyma margvíslegan fróðleik um aðstæður sem nú eru ekki lengur fyrir hendi. Mjög í ætt við frásagnargáfuna var áhugi Richards á málefnum líð- andi stundar. Hann hóf snemma að taka margs konar efni úr útvarpi upp á hljóðsnældur og með aukinni tækni komu myndbönd í staðinn fyrir snældurnar og sjónvarp í stað- inn fyrir útvarp. Úr öllu þessu varð með tímanum mikið safn sem Rich- ard varðveitti og skrásetti af mikilli kostgæfni. Stundum bar það við, þegar maður var gestkomandi hjá þeim hjónum og löngu liðin atvik bar á góma, að húsbóndinn sótti spólu í safnið og leyfði manni að sjá eða heyra samtímaheimildir um þann atburð sem til umræðu var. Þetta sérstaka áhugamál Richards leiddi til þess að hann var með fróð- ustu mönnum um innlenda sam- tímasögu. Richard Jónsson var fríðleiks- maður, myndarlegur á velli og ein- stakt snyrtimenni í klæðaburði. Lengi framan af eltist hann vel en þó er því ekki að neita að síðustu misserin urðu honum erfið. Við erf- iðara heilsufar bættist sú þunga raun að dóttir þeirra hjóna, Guð- rún, féll frá í blóma lífsins fyrir tveim árum. Þegar heilsan tók að bila naut Richard nærgætinnar umönnunar eiginkonu sinnar sem lagði mikið á sig til þess að hann mætti vera sem lengst á heimili þeirra. Í dag dvelur hugur okkar Ingu og barna okkar hjá Erlu, dætrum hennar og fjölskyldum þeirra. Á sorgarstundu sendum við þeim inni- legustu samúðarkveðjur um leið og við biðjum Guð að leggja þeim líkn með þraut. Blessuð sé minning Richards Jónssonar. Hvíli hann í friði. Sigurður Markússon. Richard Jónsson, sem nú er kvaddur, var verkstjóri í Hörpu hf. hátt í hálfa öld. Hann gat sér orð fyrir samviskusemi, dugnað og ein- staka snyrtimennsku allan sinn fer- il. Hann var gustmikill maður og setti ávallt mikinn og góðan svip á umhverfi sitt. Það duldist engum hver var á ferðinni þegar Richard fór um. Hörpu hf. hélst jafnan mjög vel á fólki og störfuðu margir hjá fyr- irtækinu áratugum saman og mynduðu harðsnúinn kjarna lykil- starfsmanna sem mest mæddi á. Richard var vissulega hluti af þeirri liðsheild og mikils metinn af sam- starfsmönnum, viðskiptavinum og eigendum fyrirtækisins. Í framkvæmdastjóratíð föður míns, Magnúsar Helgasonar, varð ég þess var að honum þótti einkar vænt um heilindi Richards og það hve annt hann lét sér um hag fyr- irtækisins, enda er leitun að öðrum eins Hörpu-manni og Richard var. Fyrir hönd starfsfólks og eigenda Hörpu hf. votta ég Erlu, dætrunum og öðrum nánum ættingjum samúð okkar. Minningin um góðan mann lifir. Helgi Magnússon. Frá fyrstu bernskudögum í Skuggahverfinu minnist ég konu, sem ætíð kom á heimilið, ef eitthvað stóð til: stórþvottur, sláturgerð, hreingerningar, samkvæmi eða eitt- hvað þvílíkt. Kona þessi var Þórdís Guðmundsdóttir, ættuð úr Dýra- firði. Ömmusystur mínar höfðu skotið yfir hana skjólshúsi barns- hafandi og nær allslausri, og í hús- um ömmu og afa og foreldra minna ól hún dóttur á jólum 1928. Svo virtist sem Dísa, eins og hún var ávallt kölluð, væri alla ævina að standa skil á þessum greiða. Stúlk- an, sem hún eignaðist og fékk nafn- ið Erla, bast sömu tryggðarböndum við mína fjölskyldu og mamma hennar. Hef ég nú engan lifandi þekkt lengur en Erlu og ég vona innilega, að okkur endist samfylgd- in sem lengst. Þegar Erla var fulltíða og föngu- leg, bað hennar ungur og spengileg- ur maður, Richard Jónsson að nafni. Vegna langdvalar erlendis kynntist ég honum fyrst að marki kringum 1965. Þau hjón höfðu þá eignast þrjár mannvænlegar dætur og voru alloft með þær á sumrin í sumarbústað foreldra minna á Vatnsenda. Kynni okkar Richards urðu síðar náin í hestamennsku. Hann fór með mér í hesthúsið minnst vikulega í marga vetur, reið út með mér og fór með mér í stutt- ar ferðir á sumrin. Hann kom mér á þeim nótum í kynni við systkinin í Fjalli, en þar hafði Erla verið ung í sveit. Leiddi það svo til vináttu okk- ar hjóna við þau Sigríði, Lýð og Jón í Fjalli, sem nú eru öll gengin. Richard var afar snyrtilegur maður í framgöngu og trölltryggur vinum sínum og vinnuveitendum. Hann vann nær hálfa öld í Málning- arverksmiðjunni Hörpu og bar hag þess fyrirtækis ætíð mjög fyrir brjósti. Tók honum því sárt nær ævilokum að vita það fyrirtæki komið á útlendar hendur. Síðustu tíu starfsárin eða svo, nokkuð fram yfir sjötugt, vann Richard vörslu- störf á vegum Rannsóknarlögreglu ríkisins. Sinnti hann þeim störfum af mikilli trúmennsku svo sem hon- um var lagið og kunni vel að meta þá góðvild, sem honum var sýnd þar í starfi. Richard varð heimilisvinur okkar hér á Oddagötunni. Börnum okkar var hann eins og náskyldur frændi og sýndi þeim mikla hlýju og ástúð. Eiga þau bæði um hann ljúfar minningar. Sagt er, að eplið falli ekki langt frá eikinni. Dísa yngri, dóttir Rich- ards og Erlu, sem nú er búsett í Svíþjóð, var ung að árum ritari hjá mér um skeið við aðstæður, sem nú mega heita nær fornaldarlegar. En betri starfsmaður verður trauðla fundinn. Richard er nú allur, hálfníræður að aldri. Síðustu árin voru honum í sívaxandi mæli erfið. Þótt dauðinn hefði búið Richard mikla sorg, er elsta dóttir þeirra hjóna féll frá fyr- ir fáum árum langt um aldur fram vegna illvígs sjúkdóms, kom dauð- inn til hans sjálfs sem líknari og lausnari frá þrautum. Erlu, bernskuvinkonu minni, eft- irlifandi dætrum, mökum og börn- um, færum við Ester, kona mín, og börn okkar, Bergþóra og Þorkell, innilegustu samúðarkveðjur. Þorkell Jóhannesson. Richard Jónsson eða Rikki, eins- og við kölluðum hann, var glæsi- menni. Hann minnti á kvikmynda- leikara frá einhverri löngu horfinni gullöld, nema hvað Rikki var ekki að leika, heldur var hann glæsi- RICHARD JÓNSSON Vinur okkar Richard Jónsson var mannkostamaður sem verða mun eftirminnilegur öll- um sem honum kynntust. Hann og Erla létu sér annt um að rækja þá æskuvináttu sem hófst í Norðurmýrinni fyrir meira en tveimur þriðju hlutum aldar og því hugsum við nú með djúpu þakklæti til margra ljúfra samverustunda. Á sorg- ar- og kveðjustund vottum við Erlu, dætrum hennar og fjöl- skyldunni allri innilegustu sam- úð. Megi ástvinur þeirra hvíla í friði. Steinunn Árnadóttir og börn. HINSTA KVEÐJA

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.