Morgunblaðið - 16.12.2005, Page 52

Morgunblaðið - 16.12.2005, Page 52
52 FÖSTUDAGUR 16. DESEMBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR ✝ Stefán ReynirKristinsson fæddist í Reykjavík 20. september 1945. Hann lést á Landspítalanum 10. desember síð- astliðinn. Foreldar hans voru Kristinn Stefánsson áfengis- varnaráðunautur og fríkirkjuprestur í Hafnarfirði, f. 22. nóvember 1900, d. 2. mars 1976, og Dagbjört Jónsdótt- ir húsmæðrakennari, f. 20. sept- ember 1906, d. 1. júlí 1996. Systkini Stefáns Reynis eru; Guðrún, f. 1928 (alsystir), og systkini, samfeðra, Erla Guðrún, f. 1931, Þráinn, f. 1934, Þóra Björk, f. 1936, og Kristinn, f. 1937. Eiginkona Stefáns Reynis er Guðríður Þorsteinsdóttir, skrif- stofustjóri lögfræðiskrifstofu 1973–1976. Hann starfaði hjá Flugleiðum 1977–1980, fyrst sem innri endurskoðandi og síðan fjárreiðustjóri. Stefán Reynir sat í stjórn Marels hf. frá 1983– 1987. Hann var fjármálastjóri Ís- lenska járnblendifélagsins á Grundartanga 1981–1998. Stefán Reynir var einn af stofnendum Spalar ehf., félags um gerð og rekstur jarðganga undir Hval- fjörð. Hann var fulltrúi Járn- blendifélagsins í fyrstu stjórn fé- lagsins og sat í stjórn Spalar þar til hann tók við starfi fram- kvæmdastjóra Spalar 1. mars 1998. Því starfi gegndi hann til æviloka. Hvalfjarðargöngin voru fyrsta einkaframkvæmd í sam- göngumálum á Íslandi og vakti gerð ganganna og fjármögnun þeirra mikla athygli víða um heim. Stefán Reynir tók þátt í öllum samningaviðræðum um fjármögnun framkvæmdarinnar fyrir hönd Spalar og átti mikinn þátt í því að loks tókst að semja formlega um gerð Hvalfjarðar- ganga í febrúar 1996. Útför Stefáns Reynis verður gerð frá Dómkirkjunni í Reykja- vík í dag og hefst athöfnin klukkan 13. heilbrigðis- og tryggingamálaráðu- neytisins. Dóttir þeirra er Ingibjörg Stefánsdóttir, verk- efnastjóri hjá Mími símenntun. Dætur hennar eru Nína Guðríður Sigurðar- dóttir og Þorbjörg Anna Gísladóttir. Sambýlismaður Ingibjargar er Gísli Hrafn Atlason mannfræðingur. Stefán Reynir varð stúdent frá Menntaskólan- um í Reykjavík 1966. Hann stundaði nám í stærðfræði og hagfræði við University of Shef- field í Englandi 1966 til 1967 og lauk kandidatsprófi í viðskipta- fræði frá Háskóla Íslands 1971. Hann var viðskiptafræðingur hjá Rafmagnsveitu Reykjavíkur frá 1971 til 1973 og hjá hagfræði- deild Reykjavíkurborgar frá Nú þegar ég kveð Reyni mág minn er mér hlýjan og glettnin sem fylgdi honum efst í huga. Mér er í fersku minni þegar ég hitti Reyni í fyrsta sinn fyrir 40 árum, háan, grannan, alskeggjaðan ungan mann, með örugga, hógværa og hlýja fram- komu. Hann var hafsjór af fróðleik sem hann miðlaði til nærstaddra á góðum stundum. Reynir vann störf sín af áhuga og leysti vel öll sín verk- efni. Hann átti stóran og góðan vina- hóp þar sem mikill kærleikur ríkti og þess fékk hann að njóta í sínum löngu og ströngu veikindum. Hann var tengdaforeldrum sínum, móður minni og stjúpa, mjög góður og þau mátu hann mikils. Sumarið sem hringvegurinn um Ísland var opnaður fóru Guðríður og Reynir með þau í ferð um landið og nutu þau þeirrar ferðar í ríkum mæli. Þetta var síðasta langa ferðalagið sem Þor- steinn stjúpi minn fór í þótt hann ætti þá enn 10 ár eftir ólifuð, heyrn- ardaufur og sjónskertur. Reynir hélt sér alltaf til hlés, hann hafði enga þörf fyrir að láta á sér bera. Hann var fyrst og fremst fjöl- skyldumaður sem var alltaf gott að leita til, hann naut sín með sínum nánustu. Reynir og Guðríður voru skólasystkini úr menntaskóla og voru þau alla tíð samhent og báru virðingu hvort fyrir öðru. Hann var stoltur af Ingibjörgu dóttur sinni og Gísla manni hennar, störfum þeirra og skoðunum. Eftir að hann varð afi voru barnabörnin hans mesti gleði- gjafi. Baráttan við illkynja sjúkdóm á fimmta ár í löngum og ströngum lyfjameðferðum bar þess glöggt vitni hvílíku baráttuþreki, þrautseigju og stórkostlegu æðruleysi hann bjó yf- ir. Reynir var sannarlega hetja. Ég þakka Guði fyrir að hafa fengið að eiga hann að. Elsku Guðríður, Ingibjörg, Gísli, Nína og Þorbjörg, sá sem átt hefur mikið hefur mikið að missa en ég veit að minningin um yndislegan eigin- mann, föður og afa mun veita ykkur styrk. Guð blessi minningu hans. Helga Karlsdóttir. Mig langar að minnast Reynis í nokkrum orðum. Fyrir mér hefur hann alltaf fyrst og fremst verið pabbi Ingibjargar (Doddu eins og ég hef alltaf kallað hana) frænku minn- ar og allar mínar minningar um hann eru jákvæðar, ég man ekki til þess að hann hafi nokkurn tíma hastað á okkur þó efalaust hafi stundum verið ástæða til eins og gengur, það var einhvern veginn ekki hans stíll. Ef ég man rétt var ég hændari að hon- um en öðrum í fjölskyldunni þegar ég var smástelpa og feimin við marga, ég veit ekki hvort var afalega skeggið hans eða hlýjan og góðlát- lega stríðnin sem var alltaf til staðar sem bræddi mig. Mér þykir leiðinlegt að geta ekki verið viðstödd í dag að kveðja Reyni en hugur minn er hjá ykkur, elsku frænkur, og ég veit að minningin um góðan mann mun lifa áfram. Deyr fé, deyja frændur, deyr sjálfur ið sama; en orðstír deyr aldregi, hveim er sér góðan getur. (Úr Hávamálum.) Steingerður Anna. Reynir lærði fljótt að meta gildi félagsskapar. Þó að systkini hans sæju ekki sólina fyrir honum voru þau alltof stór til að leika við. Áður en hann fór að ganga var hann búinn að læra að skríða upp stigann frá fyrstu á aðra hæð á Hringbraut 39 þar sem var fyrir sægur barna á svipuðum aldri. Varð hann brátt sem einn okkar systkinanna og hefur ver- ið það síðan. Snemma urðu áhuga- málin margvísleg og hefur hann ekki verið meira en sjö ára er við gátum vart beðið eftir Mogganum á morgn- ana til að fylgjast með því sem væri að gerast í réttarhöldunum yfir Mossadegh, forsætisráðherra Írans. Gjarna var spilað á heimilinu og sýndi hann þar ungur góða hæfi- leika. Snemma urðum við áhuga- samir um skák, fylgdumst grannt með ferli Friðriks Ólafssonar og fengum að fara með séra Kristni, föður hans, á skákmót. Reynir varð fljótt liðtækur skákmaður þótt ekki stundaði hann skákina opinberlega. Hann fylgdist vel með, hélt áfram að vera tíður gestur á skákmótum og var haft á orði að hann væri einn helsti sérfræðingur landsins í að vera áhorfandi á skákmótum, alltaf með góðar hugmyndir um næstu leiki og ræddi þær af áhuga við kunningja. Kom þar fram fé- lagslyndi hans þar eð það átti miklu betur við hann að deila hugmyndum með öðrum en að grúfa sig yfir tafl- borð og segja ekki orð. Minnisstætt er atvik frá einvígi aldarinnar, er þeir Spasskí og Fischer tókust á um heimsmeistaratitilinn, Hópur manna ræddi hver ætti að vera næsti leikur Spasskís og var ákveðnum mögu- leika haldið fram af mörgum, en Reynir sýndi fram á með góðum rök- um að þannig yrði skákinni stefnt í voða. Fylgjendur leiksins urðu held- ur hróðugir þegar Spasskí svo lék honum. Það var heldur snemmt þar eð Spasskí tapaði skákinni og röktu skákskýrendur það síðar til um- rædds leiks. Á unglingsárum fórum við síðan að spila bridge og var þar komin íþrótt sem hentaði Reyni, hugarleikfimi í bland við félagsskap. Þó tók hann ekki oft þátt í keppni en spilaði mikið í heimahúsum og ekki var hann síðri áhorfandi á bridge- mótum en skákmótum. Einn vetur vorum við allir þrír í Bretlandi, við bræðurnir í Bangor í Norður-Wales en Reynir í Sheffield þar sem hann hóf nám í hagsögu. Þótt spölur væri á milli höfðum við þó nokkurt samband, ferðuðumst á milli í lestum. Þá heimsótti Reynir okkur með konuefni sitt, Guðríði Þorsteinsdóttur, sem hann bar síðan gæfu til að eiga. Þau eignuðust dótt- urina Ingibjörgu og varð heimilislíf þeirra einstaklega ánægjulegt og þau góð heim að sækja. Má minnast einstaklega skemmtilegra boða er þau héldu um margra ára skeið í kringum áramót. Samheldni fjöl- skyldunnar hefur ekki minnkað eftir að Ingibjörg eignaðist sína eigin fjöl- skyldu og dótturdæturnar mikill gleðigjafi. Það var mjög sérstök til- finning að vera staddur á Landspít- alanum á sextugsafmæli Reynis 20. september síðastliðinn og finna hve umvafinn hann var hlýju fjölskyld- unnar. Reynir hvarf frá Bretlandi og lauk viðskiptafræðiprófi frá Háskóla Ís- lands og hefur síðan átt afskaplega farsælan starfsferil. Hann var hug- sjónamaður í starfi og vildi vinna al- menningi til heilla. Engum duldist áhugi hans á að koma Hvalfjarðar- göngunum í framkvæmd né stolt hans er þau höfðu orðið að veruleika. Reynir var mjög gamansamur og var stundum örlítið stríðinn um leið. Þegar hann var að sýna Hvalfjarð- argöngin átti hann til að stansa í miðjum göngum og benda á dyr. „Þetta er neyðarútgangurinn“ sagði hann og skemmti sér yfir viðbrögð- um áheyrenda. Ekki hvarf hinn brennandi áhugi hans á þjóðmálum með árunum og fengum við oft skarpar greiningar á viðburðum líð- andi stundar. Gat hann þá verið ómyrkur í máli um menn og málefni. Nú þegar við hinir gerumst eldri og höldum að okkur muni gefast meiri tími en fyrr til viðræðna verður hans framlags sárt saknað. Heilsteyptur maður er genginn. Við vottum Guðríði, Ingibjörgu og fjölskyldunni allri innilega samúð. Halldór Ármannsson, Guðbrandur Ármannsson. Fallinn er frá mikill heiðursmaður og kær vinur, Stefán Reynir. Kynni okkar Reynis hófust í 8 ára bekk H í Melaskólanum og fylgd- umst við að allan barnaskólann. Oft skemmtum við okkur við að rifja upp minningar frá þeim tíma og mér hafa alltaf fundist það forréttindi að hafa þekkt Reyni lengst allra í vinahópn- um. Eftir barnaskólann skildu leiðir um sinn en kynnin endurnýjuðust í menntaskóla þegar Reynir og Georg, maðurinn minn, urðu bekkj- arfélagar. Þá bundumst við ævar- andi vináttuböndum og samgangur okkar hefur verið mikill og óslitinn allar götur síðan. Það er því margs að minnast. Reynir og Guðríður giftu sig sama ár og við hjónin. Frumburðir okkar fæddust sama árið og einnig fyrstu barnabörnin okkar. Það verður því ekki annað sagt en að við höfum ver- ið samstiga á lífsgöngunni. Við höf- um í gegnum árin hist reglulega ásamt öðrum góðum vinum og átt margar ánægjulegar stundir saman. Farið í leikhús, sumarbústaði og ut- anlandsferðir og betri ferðafélaga en Reyni og Guðríði var ekki hægt að hugsa sér. Ekki má gleyma tafl- og spilamennskunni sem okkar ekta- makar iðkuðu. Einkum var bridge- spilið þeim hugleikið og það var mikið spilað strax á menntaskólaárunum bæði í keppnum og auðvitað á heima- velli. Þær eru ófáar stundirnar sem félagarnir áttu saman við spilaborðið. Það eru allt ánægjulegar minningar en þó rámar mig í að okkur konunum hafi stundum þótt of mikill tími fara í spilin. En eins og þessar elskur út- skýrðu fyrir okkur þá var nú ekki hægt að neita sínum góðu félögum um að taka slag þegar vantaði fjórða mann. Reynir var vel lesinn maður, stál- minnugur og hafsjór af fróðleik. Það var hreinlega hægt að fletta upp í honum eins og alfræðiorðabók. Þar var ekki komið að tómum kofanum. Áhugasviðið var víðfeðmt. Hann lét sér ekki nægja sögu og bókmenntir. Raungreinar voru honum einnig hug- leiknar. Á seinni árum sökkti hann sér jafnframt niður í ættfræði. Hon- um var ekkert óviðkomandi. Reynir barst ekki mikið á. Hann miklaðist ekki af eigin verðleikum. Hógværð var honum í blóð borin. Í því sambandi dettur mér í hug eft- irfarandi orðatiltæki sem sameigin- legur vinur okkar vitnaði stundum í. „Vitur maður lætur ekki bera á kostum sínum“. Það var yndislegt að sækja þau hjón heim hvort sem um var að ræða fjölmennan nýársfagnað sem þau voru svo dugleg að halda eða fámenn- an vinahóp. Alltaf sama elskulega gestrisnin og einstaklega góð nær- vera. Ég get ekki látið hjá líða að nefna hve barngóður Reynir var. Hann var alltaf tilbúinn að gefa sig að börnunum í vinahópnum, ræða við þau, tefla, spila, enda kölluðu þau hann öll Reyni afa. Komið er að leiðarlokum. Náinn vinur hefur verið kallaður á brott. Hugurinn dvelur hjá Guðríði og fjölskyldunni sem hafa misst svo mik- ið. Megi fallegar minningar styrkja þau í sorginni. Soffia Stefánsdóttir. Bernskuvinur minn, Stefán Reynir Kristinsson, viðskiptafræðingur hef- ur nú kvatt þessa tilveru eftir rúm- lega fjögurra ára mikla og hetjulega baráttu við erfið veikindi. Kynni okkar hófust fyrir hálfri öld er við vorum 10 ára í Melaskóla haustið 1955. Þaðan áttum við sam- leið óslitið gegnum Hagaskóla, lands- próf í Vonarstræti og inn í MR. Þetta voru mótunarárin. Í upphafi skólinn, handboltinn, körfuboltinn, skákin. Síðar meir bókmenntirnar, sagan, pólitíkin, heimsmálin og bridginn. Leitin að viskunni. Fyir utan ástina sem allt í einu datt ofan af himnum án þess við vissum af því og við vinirnir giftum okkur sama árið. Ævi Reynis, eins og við kölluðum hann ávallt, var fjölbreytt og gifturík. Hún einkenndist af umhyggjusömu uppeldi ráðvands föður, fríkirkju- prestsins í Hafnarfirði, séra Kristins Stefánssonar og elskulegrar móður, Dagbjartar Jónsdóttur, húsmæðra- kennara sem alltaf tók okkur vinun- um opnum örmum. En hún einkennd- ist jafnframt af uppreisnargjörnum unglingsárum þar sem Reynir barð- ist um á hæl og hnakka móti góðum siðum og kristilegu líferni, og léttúð- ugum menntaskólaárum þar sem al- vöruleysi okkar skólafélaganna átti sér lítil sem engin takmörk. Hedon- isminn í hávegum. Bridginn, Bítlarn- ir, Borgin, böllin. Þá var vor í lofti, Kennedy nýorðinn forseti Bandaríkj- anna og vinátta okkar sexmenning- anna úr 3. bekk H í MR veturinn 1961–62 , Reynis, Georgs, Hans, Jóns Óttars, Þráins (sem lést fyrir 2 árum) og undirritaðs varð annað akkerið í lífi okkar og síðan um langan aldur og er enn. Eftir stúdentspróf kom árs nám á Englandi og síðan viðskipta- fræðinám við Háskóla Íslands sem Reynir tók á mettíma og fór létt með enda maðurinn hörku námsmaður þegar hann vildi það við hafa. Í viðskiptafræðináminu fann Reynir sig og ég fann á honum að honum fannst hann vera kominn á svið sem gæfi honum færi á að nýta sér meðfædda hæfileika. Hann naut þess. Sú varð og raunin enda var ekki langt að bíða að honum yrði treyst til vandasamra verkefna og vaxandi trúnaðarstarfa sem hann leysti með miklum ágætum. Reynir var óvenju- legur. Hann hafði til að bera mjög góðar gáfur og var í æsku góður íþróttamaður, sérstaklega í fimleik- um þar sem hann sýndi mikla leikni. Hann var fróðleiksþyrstur með af- brigðum, las hratt og var ástríðules- andi allt sitt líf. Í raun las hann meira en nokkur maður sem ég hef kynnst á lífsleiðinni. Hann var mikill áhuga- maður um stærðfræði og ættfræði og hafði gjarnan gaman af því að láta okkur vinina vita hvað við kynnum lítið í þeim fræðum sem og ýmsum öðrum. Líkt og margir ungir menn í þá gömlu daga var hann róttækur í skoðunum, las kommúnistaávarpið og gekk í „Fylkinguna“ sem kölluð var, sem þá þótti bæði flott og töff. En þetta rjátlaðist fljótt af honum eins og svo mörgum öðrum og hann varð síðar umburðarlyndur í stjórn- málaskoðunum og færðist að miðj- unni. Í einkalífi var Reynir hamingju- samur maður enda giftist hann æsku- ástinni, Guðríði Þorsteinsdóttur árið 1967 og eignuðust þau eina dóttur Ingibjörgu og tvær dótturdætur, Nínu og Þorbjörgu, sem urðu líf og yndi afa síns. Starfsferill Reynis var mjög fjöl- breyttur. Einkennandi fyrir öll hans störf, hvort sem var hjá Reykjavík- urborg, Flugleiðum, Íslenska járn- blendifélaginu, Speli eða öðrum fyr- irtækjum, var að þau vann hann af mikilli trúmennsku og kostgæfni svo óaðfinnanlegt var. Hann var afburða starfsmaður en sóttist aldrei eftir vegtyllum. Reynir var ótrúlega afkastamikill og var margra manna maki þegar mikið lá við. Sem fjármálastjóri var hann eldfljótur í flóknustu útreikn- ingum og hann hafði einstaka hæfi- leika til að brjóta flókin vandamál til mergjar. Hann var „intellectual“ af guðs náð. Í öllu sínu starfi var hann réttsýnn, heiðarlegur, ráðhollur og fagmaður fram í fingurgóma. Tilfinn- ingum sínum flíkaði hann ógjarnan og hann þoldi ekki yfirdrepsskap. Kórónan á glæstum starfsferli Reyn- is voru samningarnir um fjármögnun Hvalfjarðarganganna sem hann ásamt stjórnarmönnum Spalar átti veg og vanda af. Mér segir svo hugur að hefði þekk- ingar, þrautseigju og skarpskyggni Reynis ekki notið við í þeirri samn- ingsgerð væri alls óvíst að sú fram- kvæmd hefði orðið að veruleika. Samningarnir um fjármögnun verks- ins mörkuðu tímamót í verkefnafjár- mögnun á alþjóðlega vísu. Þar var Reynir við stjórnvölinn. Um þátt hans í Hvalfjarðargöngunum vita fæstir en full ástæða er til að gera honum verðug skil þegar saga gang- anna verður endanlega rituð. Löng, viðburðarík og einstök sam- fylgd er á enda. Það tómarúm sem nú hefur myndast verður aldrei fyllt. Þó logndrífan fenni að síðustu í öll okkar spor munu hans spor í lífi okkar vina hans ekki mást meðan við erum ofar moldu. En lífsverkið stendur keikt. Þorsteinn Ólafsson. Stefán Reynir, eða Reynir afi eins og hann hefur jafnan verið kallaður heima hjá mér, var sérstaklega aðlað- andi maður, einstakur vinur, fagmað- ur á sínu sviði fram í fingurgóma og með skínandi kímnigáfu. Líklegt má telja að ég hafi haft spurnir af Reyni löngu áður en ég kynntist honum, þar sem einn af hans nánustu vinum, Hans Agnarsson, og ég vorum skipsfélagar á hvalbát um skeið fyrir meira en 40 árum. Kynni okkar áttu sér þó ekki stað í alvörunni fyrr en við hittumst á „Há- degisbarnum á Borginni“ haustið 1973, en þangað sóttu á þeim tíma ungir „hugsandi“ menn, sem nutu þess að hlusta á samræður breyzkra gáfumanna, sem nú virðast horfnir af sjónarsviðinu. Allt um það, en svo vel fór á með okkur Reyni þennan eft- irmiðdag, að ég spurði hann, hvort hann gæti hugsað sér að verða sam- STEFÁN REYNIR KRISTINSSON

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.