Morgunblaðið - 11.02.1961, Blaðsíða 17

Morgunblaðið - 11.02.1961, Blaðsíða 17
Laugardagur 11. febrúar 1961 MORGUNBLAÐIÐ 17 — Minníngarorð 1 Framh. af bls. 11. var búinn að senda bréfið og sendi annað, svo að það mátji með sanni segja, að Árni vseri ekki alveg réttindalaus. Ekki var Árni lengur 1 Reykjavík en þessi tvö ár. Skaginn hinum megin við sund- ið laðaði hann til sín. Er ég ekki grunlaus um, að þá þegar hafi hann verið búinn að festa ráð sitt. Það var mikill ham- ingjudagur í lífi Árna, er hann gekk að eiga eftirlifandi konu sína, Margréti Finnsdóttur, 14. nóvember 1902. Var hjónaband þeirra mjög hamingjuríkt, svo að aldrei bar neinn skugga á. Eignuðust þau fjóra syni, sem allir eru á lífi og búsettir á Akranesi, en þeir eru: Finnur, trésmíðameistari, kvæntur Ey- gló Gamalíelsdóttur; Jón alþing- ismaður, kvæntur Ragnheiði Þórðardóttur; Lárus, málara- meistari, kvæntur Helenu Hall- dórsdóttur, og Aðalsteinn, kaup- maður, kvæntur Ingibjörgu Bjamadóttur. Ennfremur ólu þau upp. Gíslínu, systurdóttur Margrétar, sem enn er þar heima, en hefur dvalið land- dvölum í sjúkrahúsum og hefur átt við mikla vanheilsu að stríða. Fyrst. eftir að Árni kom til Akraness, vann hann við hús- byggingar og byggði hér mörg hús. Tímakaupið var ekki hátt í þá daga, aðeins 25 aurar um tímann; myndi ýmsum þykja það lítið nú. Við, sem tilheyrum yngri kynslóðinni, gerum okkur ekki grein fyrir, við hvaða kjör og aðstöðu sú kynslóð átti við að búa, sem nú er óðum að hverfa. Þá var ekkert rafmagn, enginn sími, engir bílar, sam- göngur litlar, bæði á sjó og landi. Það óskar að visu enginn eftir að þeir tímar komi aftur, en það gerir ekkert til þó við stöldrum við og íhugum, hver reginmunur er á kiörum þeim, sem við búum við, eða afar okkar og ömmur. Á árunum 1918—1920 var Árni við vitabyggingar og byggði m. a. vitana í Svalvogum við Dýrafjörð, Gjögurvita, Arn- arnesvita við ísafjörð og vitann í Elliðaey við Breiðafjörð. Vit- inn á Gjögri var þeirra stærst- ur, eða 20 metrar. Árið, 1926 kaupir Árni sam- byggða trésmiðavél, þá fyrstu, sem hingað er geypt. Vélina var hægt að nota sem afréttara, þykktarhefil, sög, bandsög og borvél; mátti því segja að hann væri brautryðjandi á þessu sviði. Eftir að hann fékk vél- ina, vann hann eingöngu á verk stæði, þar til hann hætti að vinna fyrir tveimur og hálfu ári. Var Árni orðlagður fyrir hversu afkastamikill hann var við vinnu og hefðu margir, sem ungir eru, verið fullsæmdir af því, er hann afkastaði á níræðis aldri. Iðnaðarmannafélag Akraness gerði Árna að heiðursfélaga sín- um, þegar hann varð áttræður. Var hann einn af stofnendum þess félags og meðlimur þess til dauðadags. Kunningsskapur okkar Árna hófst þegar ég var aðeins fjög- urra ára. Buðust þau hjón til eð taka mig í nokkurn tíma, vegna lasleika móður minnar, cn við áttum heima í Nýhöfn, næsta húsi við Lindarbrekku, húsinu, sem þau áttu heima í þá. Alla tíð síðan var eins og þau teldu mig einn af fjölskyld- unni og var ég upp frá því tíð- ur gestur á heimili þeirra. Þau voru líka bæði mjög gestrisin og vildu miklu fremur vera veitendur en þyggjendur. Þegar Árni lá sína síðustu legu í sjúkrahúsinu, hafði hann jafnan við orð, er ég heimsótti hann: „Það er verst, að geta ekki einu sinni gefið kaffisopa". Þannig var honum gestrisnin í blóð bor- ín. — Ámi varð aldrei fjáður maður 4 veraldarvísu, en hann var þeim mun ríkari af öðru, sem hvorki mölur né ryð fær grand- að. Honum var gefið sérlega gott skap og það er eitt af því bezta, sem hverjum manni hlotnast. Þeir voru margir litlu drengirnir, sem áttu Árna að vini, aldrei lét hann þá synj- andi frá sér fara, er þeir komu inn á verkstæði og spurðu hvort hann gæti gefið sér spýtu. Hann var mikill hamingjumað- ur í einkalífi. Það er stundum sagt, að gott heimili sé paradís hér á jörð. Sannarlega átti Árni slíka paradís. Og síðast, en ekki sízt, var Árni trúmaður og þeg- ar klukkur Akranesskirkju hljóma í dag, kveður kirkjan einn sinn trúfastasta liðsmann. Ég vil votta Margréti og að- standendum hennar mína ynni- legustu samúð og þakka vin- áttu liðinna ára. Blessuð sé minning hans. Geirlaugur Árnason. -<t> Magnús AgusHsson sexfugur í dag MAGNÚS Ágústsson, héraðs- læknir, er sextugur í dag. Hann hefur nú um ellefu ára skeið verið læknir Ölfusinga, Hver- gerðinga og Selvogsmanna, en læknisstörf hefur hann stundað alls þrjátíu og tvö ár. Stúdent varð hann 1921, og lauk prófi í læknisfræði árið 1927. Vann hann um hríð við sjúkrahús í Noregi, Danmörku og Þýzka- landi, en gerðist síðan héraðs- læknir í Borgarfirði og gegndi því starfi í nítján ár. Þá flutt- ist hann til Reykjavíkur, en skömmu síðar var hann skipað- ur héraðslæknir austan fjalls og settist að í Hveragerði. Fyrir nokkrum árum keypti hann svo Þóruhvamm í Ölfusi, en það er fagur gróðurreitur, austan við ána, skammt frá Garðyrkju- skóla ríkisins. Þar reisti hann sér fallegt íbúðarhús og býr þar nú, ásamt frú sinni, Magn- eu Jóhannsdöttur. Hæfir vel að segja um heimili þeirra það, sem orkt var um bæ eins hinna borgfirzku bændahöfðingja snemma á öldinni: „Þar er bæði úti og inni ylur, næði, birta og skjól“. Eru hjónin bæði sam- valin í rausn og höfðingsskap, og margir eru þeir, innan lands og utan, sem notið hafa gest- risni þeirra og hlýlegs viðmóts. Magnús Ágústsson er glæsi- menni hið mesta, fríður sýnum og karlmannlegur. í starfi sínu er hann kunnur að skyldu- rækni, ljúfmennsku og umbuið- arlyndi, enda á hann frábærum vinsældum að fagna meðal almennings. Og í kunningjahópi er hann manna skemmtilegast- ur. Hann er söngmaður ágætur og músíkalskur vel; er því oft „tekið lagið“ á heimili þeirra hjóna. Eiga vinir og kunningjar margra yndisstunda að minnast þaðan, er liðu við söng og hljóð færaleik. Starf héraðslæknis er erfitt og ábyrgðarmikið. Almenningur gerir sér naumast grein fyrir hversu erfitt það er. Aftur á móti er sjaldan stillt í hóf kröfum þeim, sem menn gera til læknis síns. Það kemur sér því vel að læknir hafi til að bera skapstyrk og stillingu, en þetta hvorttveggja er Magnúsi Ágústssyni gefið í ríkum mæli, auk annarra góðra kosta. Hann á óskoraðá virðingu allra, sem þekkja hann. En í dag munu vinir hans minnast hans fyrst og fremst sem félagans góða og hins glæsilega samkvæmismanns, er flestum betur kann að gleðjast með glöðum. Kristmann Guðmundsson. VeÚtzt að kaþólsku kirkj- unni í Ungverjalandi * Atla klerkar handfeknir Búdapest, Ungverjalandi, 8. febrúar (Reuter). STAÐFEST var af hálfu hins opinbera í dag, að 9 menn og ein kona hefðu verið tekin hönd- um, sökuð um samsæri. Engar nánari skýringar hafa verið gefnar á atburðinum. f tilkynningu frá innanríkis- ráðuneytinu er fólk þefta sagt hafa forystu í samtökum nokkr- um, en ekki kveðið nánar á um hvers eðlis þau samtök séu. Þykja ummæli ráðuneytisins benda til þess, að fleiri handtök- ur séu í nánd. Hinir handteknu eru: fimm prestar, þrír fyrrverandj munk- ar, liðsforingi, sem þjónaði í her Ungverjalands í heimsstyrjöld- inni síðari undir stjórn Hoirthys, aðmiráls, og ein kona, sögð fyrr- verandi greifaynja. Sagt er, að tveir prestanna hafi jafnframt gert sig seka um siðferðisbrot. Handtökur þessar eru taldar eitt harðasta högg, sem kaþólsku kirkjunni í Ungverjalandi hefur verið veitt í mörg ár. Dagblöð í Ungverjalandi skýrðu stuttlega frá handtök- unum í dag, en tilgreindu ekki ástæður. Hinsvegar skýrði út- varpið frá þeim í kvöld og sagði, að fólkið hefði verið handtekið á mánudag og samkvæmt upp- lýsingum innanríkisráðuneytis- ins myndu a. m. k. nokkrir prest- anna hljóta fangelsisdóm. Fyrir tveim vikum hermdu ó- staðfestar fregnir, að fimmtíu kaþólskir prestar hefðu verið handteknir, en því var afdráttar- laust neitað af opinberri hálfu. Átta hinna handteknu eru frá Búdapest, einn frá Pecs og einn frá Szekesfehervar. Fiársöfnun SAMKVÆMT fréttatilkynning frá Alþýðusambandi Islands mu það gangast fyrir fjársöfnun t styrktar verkalýðsfélögunur „vegna launadeilna þeirra sei nú standa yfir og framunda eru”. I fjársöfnunarnefnd er\ Snorri Jónsson, Sveinn Gamal elsson, Tryggvi Emilsson, Jón Guðjónsdóttir og Þorsteinn Pé — Hugsjón Framh. af bls. 13 honum. Af ,,hugsjónum“ er nóg í heiminum og þær eru allar und- ir lögmálinu. Menn þykjast fylgja þeim og fylgja þeim þó ekki. Trúi menn hins vegar að Kristur sé Drottinn, sannur Guð og sannur maður, þá fer að verða tilgangur í að fylgja honum, þótt vér náum ekki fullkomnun hans, því þrátt fyrir mannlegan veik- leika er hann máttugur og fær um að leiða til sigurs. Þeim fer fækkandi sem halda því fram að Pílatus hafi kross- fest einhvern „Konung Gyðinga” sem ekki vf.r til eða að keisar- inn í Róm hafi ofsótt söfnuði, sem ekki voru til. Þeir sem ganga með þá fordóma, eru ekki að leita sannleikans. — Þá er það fjarstæð húgmynd að ætla að telja mönnum trú um að norska kirkjan hafi aðeins prédikað „Frelsarann sem fyrirmynd". Hún hefir boðað hann bæði sem Frelsara mannanna og sem fyrir- mynd til eftirbreytni af því að hún tekur trúanlegan vitnisburð hans. Og þar sem það er gert, ríkir enginn ótti — hvað sem öllum ýkjum og brellum rithöf- undanna líður. Otti við styrjald- ir og aðrar hörmungar kann að knýja að dyrum — en hann ríkir ekki þar sem fagnaðarboðskapn- um er trúað — ekki heldur neinn ótti við endalok þessa heims. Mönnum er talin trú um að þjónar Drottins fylgi ekki dæmi hans í norsku kirkjunni. Það gerir enginn maður fullkomlega, en bæði norska kirkjan og hin norska sæmdarþjóð ganga rösk- lega fram í góðum verkum. Tök- um t. d. fýrirsagnir um miðjan janúarmánuði: 17. jan.: ,,I gær gaf Osló 1000 Kongó-börnum mat í. einn mánuð“. Og frá annarri borg: ,,A 3 tímum söfnuðu 100 nemendur við Danvík kristelige Ungdomsskole 10.000 krónum". Halvard Lange utanríkisráðherra sagði í útvarpi þann 16. jan.: „Verum allir með að forða fjölda Kongómanna frá dauða . . . Nú er aðeins eitt að gera: Það er að hjálpa". Bak við þetta sjáum vér vinnandi þjóð og vinnandi kirkju — sem verið er að níða meðal vor — og er hún áður búin að lyfta grettistökum í líknarstarfsemi ár eftir ár. — Hvernig væri að vér Islendingar gæfum Kongómönnum eitthvað svolítið meira en nokkrir ung- lingar í Noregi — ekki af tekjum vorum og erfiði — en segjum svo sem tíund af „óendurkræfu fram- lagi“ — gjöf, sem vér höfum þeg- ið frá annarri þjóð? Hér á ég ekki við þá, sem stöðugt eru að gefa, heldur hina, sem stöðugt eru að þiggja. Væri þetta ekki betra en að upplyfta sorpinu, sem aldrei verður nema sorp — eða hræra í skolpinu, sem aldrei verður annað en skolp — unz það blandast hafinu. Leiklistin og maðurinn Eg mun ekki biðja kirkjuna -----------------------< Björgvin Kveðja F.: 25. 10. 1939. — D.:: 30. 7. 1960 Hjarta mitt hafinu líkist þá hvasst er og vont í sjó! þá dylst mörg dýrindis perla í dýpisins einmuna ró. H. H. Enn þá einu sinni hefir dauð- ans kalda hönd verið að verki Hrifið burt á sviplegan hátt og fyrirvaralaust, æskumann í blóma lífsins. Við, sem eftir erum, stöndum hljóðir og spyrj um hvernig dauðinn geti verið svona miskunnarlaus. Er mikil eftirsjón í ungum manni, sem burtu er kvaddur á vordegi lífs ins, en mestur er þó harmur móðurinnar og söknuður að sjá undan neinni gagnrýni né biðja henni neinnar miskunnar af mönnum. Hins vegar andmæli ég því að hún sé rægð ómaklega og hvort sem rógberin er listamað- «r eðs ekki, þá er þetta illt verk. Vilji einhver kreinsa til í kirkj- unni með réttum og löglegum að- ferðum, óska ég að honum megi vel farnast. En eitt ráð vildi ég gefa leikhúsmönnum vorum: Lát- ið ekki um of hrekkjast undan þeirri skolp-bylgju, sem nú geng- ur ýfir bókmenntirnar. Þurrkið rykið af gimsteinum Ibsens og annarra snillinga, að menn megi aftur njóta þeirra, ekki kirkjunn- ar vegna, heldur listarinnar. Dragið heldur úr illyrðum, æs- ingi og formælingum í þeim leik- ritum, sem flutt eru inn á heim- ilin. Takð góða menn fram yfir svikara og illmenni í vali leikrita. Látið leikhúsið starfa ofan skolp- ræsann-a og hjálpið þjóð vorri til að eygja þær hugsjónir (lögmál), sem hún þarf til að lifa. Til þess nægir ekki einhliða túlkun hins illa, hið góða verður einnig að fá að njóta sín í listinni. Hlífið oss við að þurfa að njóta listar í samfélagi „illra anda“ — hvort heldur þeir eru þessa heims' eða annars. Hverfið heldur aftur að hugsjónum Grikkjanna á hlut- verki listarinnar: Katharisis tees psychees — hreinsun sálarinnar — þótt erfitt kúnni að reynast á öld sem vorri, þar sem samkeppn- in er mikil og auglýsingar, brell- ur og hvers kyns sölumennska ræður einatt hvað ofan á verður í listinni. Hvort sem erfiðlega gengur eða vel, þá veltur á miklu að leiklistin fái haldið virðingi sinni. Jóhann Hannesson Lágu í vari SIÐASTA sólarhring var vonzku veður undan Reykjanesi og eng- in aðstaða til síldarleitar. Mbl. átti tal við Jakob Jakobsson um borð í Ægi seint í gærkvöldi og hafði hann legið í vari við Garð- skaga síðan í fyrrinótt. Fanney var við Vestmannaeyjar. Þá var tekið að lygna og voru Ægis- menn farnir að hugsa til hreyf- ings. jr Arnason á bak drengnum sínum, sem var henni svo mikið og systkinanna 6, sem eftir lifa og sakna síns góða bróður. En minningih um góðan dreng lifir þótt hann sé horfinn sjónum. Megi hún vera móður, systkinum og litlu •stúlkunni, sem aðeins var 6 mánaða gömul er pabbi hennar leið, huggun og styrkur í þeirra miklu raunum. Björgvin minn, okkur kom hvorugum til hugar þegar við kvöddumst fyrir réttu ári, að við sæumst ekki framar. Og með þessum línum þakka ég þér fyr ir kynni og samveru og bið al- góðan Guð, sem yfir okkur vak ir að blessa ástvini þína og minn inguna um góðan dreng, sem heimurinn varð fátækari að við burtför þína. Vertu sæll vinur! Hvíldu í friði. G. M. K.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.