Morgunblaðið - 18.08.1961, Blaðsíða 17

Föstudagur 18. ágúst 1961
MORCÍ/IVU4ÐfÐ
17
amkv.stj.
Andrés Haflason
— Sjötugur 17. ágúst —
Kommúnistar leggj■
ast gegn útboði
Frá fundi bæjarstjórnar i gær
ÍÞESSI fáu orð min eiga fremur
að vera persónuleg kveðja til
(hins sjötuga vinar míns Andrés-
ar Hafliðasonar en lýsing á
mvanninum, lífsiferli hans og
istarfi. En væri út í þá sálma
tfarið er þar skemmst frá að
eegja, að Andrés ^r borinn og
Ibarnfæddur Siglfirðingur, sem
alið hefir hér í firðinum allan
aldur sinn og helgað hefir þessu
Ibyggðarlagi frá upphatfi starfs-
ikrafta sína aKa og þjónustu.
Gegnt hefir hann á hinum ýmsu
rtímum og oft samtímis nálega
611um trúnaðarstörfum, sem
(borgurum í kaupstöðum verður
tfalið að gegna og veit ég ekki
ttil, að hann hafi í hinum marg-
'víslegu störfum brugðizt nokk-
urs manns trausti og trúnaði,
enda er hann manna samvizku-
eamastur, en þó sjálfstæður 1
Bkoðunum, víðsýnn og frjáls-
llyndur. Má segja að í honum
isameinist gsetni og hyggindi hins
(lífsreynda aldamótamanns og
Ibjartsýni og stórhugur barna
iþessarar aldar. Langt er frá því,
að hann sé allira jábróði-- enda
ttnaður hreinskilinn og stundum
lómyrkur í máli, en drengur hinn
bezti, hollráður og tillögugóður,
sem margir hafa leitað til um
tfyrirgreiðslu með góðum ár-
langri. Hann er og hverjum
ttnanni vinsælli hér í þessu bæjar
tfélagi. Ennþá er Andrés hið
ttnesta gliæsimenni, enda sjást
lítt á honum ellimörk. Hann er
imaður fágaður í framkomu,
prúður og kurteis, ávallt glaður
lOg reifur í viðmóti.
Sjálfur vil ég á þessu merkis-
afmæli Andrésar Hafliðasonar
nota tækitfærið til að þakka hon-
un fyrir vináttu hans og góð-
vilja í garð minn og minna, allit
ffrá því að ég fluttist hingað
flestum ókunnugur. Hetfj ég oft
Bótt til hans ráð og styrk og
Öafnan farið af fundi hans léttari
á spori. Ætla ég, að svo gætu
tfieiri mælt. Er hann meðal
jþeirra manna, sem ég kýs mér
(helzt að vinum. Óska ég svo
ÍAndrési Hafliðasyni þessu sjöt-
ttigt, en unga afmælisbami og
tfjölskyldu hans allra heilla nú
ler hann beinir för sinni fram á
láttunda tuginn, léttur í spori og
bjartsýnn að vanda.
Einar Ingimundarson.
+
„Orka með dyggð
reisi bæi og byggð".
MÉR koma fyrst í hug þessi
orð Einars Benediktssonar, þeg-
ar ég árna atorkumanninum
‘Andrési Hafliðasyni heilla á
tímamótum í lífi hans, en hann
er sjötugur í dag. Enginn ó-
kunnugur mundi þó ætla í
tfljótu bragði, að árin séu svo
mörg að baki hans, svo ungur
er hann í útliti og anda, svo
ötull í starfi, að fremur mætti
ætla að fimmtugur færi. — En
S öðrum skilningi mætti ætla
hann eldri, * en það er ef litið
er yfir störf hans og afköst um
dagana, svo stórt er starfssvið
lians orðið og þar hefur jafnan
eameinazt þetta tvennt: orka og
dyggð.
Andrég er fæddur á Siglu-
firði 17. ágúst 1891. Foreldrar
hans voru merkishjónin Hafliði
hreppstjóri Guðmundsson og
Sigríður Pálsdóttir. Var heimili
þeirra rómað fyrir gestrisni og
höfðingsskap og var í röð allra
tfremstu heimila á Siglufirði um
áratuga skeið.
Hinn 4. des. 1915 kvæntist
'Andrés Ingibjörgu Jónsdóttur
tfrá Akureyri. Var með þeim
ráðahag stofnað til traustrar
sambúðar, sem entist meðan
bæði lifðu, en hina ágætu konu
eína missti Andrés sl. vor,
í huga mínum hefur ætíð
hvílt sérstakur blær yfir heim-
Hi þessara góðu hjóna, eitthvað
sem flutzt hefur frá einni kyn-
slóð til annarrar, einhver gömul
reisn, einhver höfðingsblær,
sem vermdur er af hjartahlýju
húsbændanna. Mér finnst jafn-
an eins og þar sé miðpunktur
alls þess sem siglfirzkt er, og
einmitt þess góða, sem þessi bær
hefur að bjóða. Eg á erfitt með
að hugsa mér Siglufjörð án
þessa heimilis og undir það
hygg ég að fleiri vildu taka. Eg
veit, að Andrés og heimili hans
hefur mikið misst við fráfall
Ingibjargar, en ég vona að
Siglufjörður eigi eftir að njóta
starfs hans enn um langt skeið.
Þrjú börn þeirra hjóna kom-
ust til fullorðinsára: Hafliði,
framkvstj., Reykjavík, Sigríður
Jóhanna, búsett í Hafnarfirði,
og Hinrik, starfsmaður OlíU-
verzlunar Islands á Siglufirði.
Eg gat þess áðan að starfs-
svið Andrésar hafi verið vítt
um ævina. Vil ég lauslega geta
þess helzta, sem hann hefur
tekið þátt í af opinberum störf-
um fyrir Siglufjörð, bæinn
sinn.
Hann sat í bæjarstjórn Siglu-
fjarðar um árabil. í skattanefnd
og niðurjöfnunarnefnd átti hann
sæti í mörg ár. Formaður
barnaverndarnefndar var hann
á tímabili. Þá hefur hann átt
sæti í Hólsbúsnefnd. Átti hann
drjúgan þátt í því að Hólsbúið,
sem Siglufjarðarkaupstaður á
og rekur, var stofnað. í stjórn
Sparisjóðs Siglufjarðar hefur
hann átt sæti. Einnig má geta
þess að Andrés hefur um ára-
tuga skeið verið ötull stuðnings-
maður bindindishreyfingarinnar
og er heiðursfélagi í stúkunni
Framsókn nr. 187. Hann hefur
verið í stjórn Gesta- og sjó-
mannaheimilis Siglufjarðar frá
stofnun þess til þessa dags. Að
slysavarnamálum hefur hann
unnið af áhuga; hefur hann t.d.
frá upphafi verið gjaldkeri
Björgunarskútusjóðs Norður-
lands. Formaður skólanefndar
Barnaskóla Siglufjarðar hefur
hann verið frá 1955.
Andrés hefur haft verzlun að
aðalstarfi og frá 1928 hefur
hann verið forsijóri Olíuverzl-
unar Islands hf. á Siglufirði.
Hann hefur einnig verið um-
boðsmaður Viðtækjaverzlunar
ríkisins frá stofnun hennar.
Öll þessi margháttuðu störf
sýna glöggt að þeim manni,
sem falin eru þau er treyst af
samborgurum sínum. Og Andrés
Hafliðason er þessa trausts full-
komlega verður, og fáir munu
traustari í öllum viðskiptum en
hann. Fyrir þessi störf ber
vissulega að þakka, fyrst og
fremst af samborgurum hans á
Siglufirði, bæjarfélaginu, en heill
og heiður bæjarins metur. André.
sennilega mest alls og sannur
Siglfirðingur vill hann fyrst og
fremst vera.
Þau störf hans eru þó ennþá
ótalin, sem ég ætla einkum að
þakka í þessari afmæliskveðju.
Það eru margháttar störf hans í
þágu kirkjunnar, Siglufjarðar-
kirkju. í sóknarnefnd átti hann
sæti í 19 ár og ávalt formaður
nefndarinnar og meðhjálpari var
hann í kirkjunni.
í kirkjunefnd átti hann sæti
frá stofnun hennar, í <10 ár. Þau
fáu ár sem ég hefi verið prestur
hér á Siglufirði hefir samstarf
okkar Andrésar verið með mikl-
um ágætum. Ötulli og betri starfs
maður fyrir kirkju sína verður
naumast fundinn. Hinn hlýi hug-
ur sem hann ber til kirkju og
kristni knýr athafnamanninn til
stöðugra starfa.Auk óeigingjarns
starfs fyrir kirkjuna hefir hann
gefið henni veglegar gjafir.
Vegna heilsuveilu lét hann af
störfum í sóknarnefnd og sem
meðhjálpari í árslok 1957, en sá
sér fært vegna betri heilsu og
vegna ákveðinna áskorun að
taka aftur sæti í sóknarnefnd á
s.l. vori, og er hann því á ný
orðinn formaður sóknarnefndar
og vona ég af heilum huga að ég
njóti samstarfs við hann sem
lengst og kirkjan njóti starfs-
krafta hans enn um árabil og
veit ég að svo verður meðan
hann megnar nokkuð. Öll störf
hans, og þá ekki sízt störf hains í
þágu kirkjunnar einkennast af
orku með dyggð.
Hinir mörgu vinir Andrésar
Hafliðasonar ‘munu senda hon-
um hlýjar kveðjur og árnaðar-
óskir í dag — þeir munu hylla
atorkumanninn, sem á dyggð trú
mennskunnar í hjarta sínu, svo
að honum má allsstaðar treysta.
Þeyr munu hylla hinn höfðing-
lega og hjartahlýja mann og biðja
honum blessunar Guðs á ókomn-
um árum.
Kæri vinur. Þar sem ég get
ekki tekið í hönd þína í dag eiga
þessar línur að flytja þér kveðj-
ur mínar, þakkir og árnaðarósk-
Lifðu lengi heill. \
Ragnar Fjalar Lárusson.
I DAG fer fram jarðarför frú
Ingibjargar fsaksdóttur Vestur-
vallagötu 6 hér í bæ áður kallað
Lindarbrekka.
Frú Ingibjörg var fædd 2. 3.
1884 í Miðkoti Vestur-Landeyj-
um dóttir hjónanna Guðlínu Guð
mundsdóttur hins þjóðhaga smiðs
frá Strönd í sömu sveit Og ísaks
Sigurðssonar frá Miðkoti. Ólst
hún upp hjá foreldrum sínum
ásamt systur sinni nokkuð eldri,
en hún er gift Jóni Tómassyni frá
Arnarhóli og hefur búið allan
sinn búskap í V-Landeyjum.
Þau Miðkotshjón voru að sumu
leyti ólík Guðlín mjög hlédræg og
ekki mjög áberandi út á við, en
þess traustari húsfreyja að dugn
aði og myndarskap, ísak léttur í
lund hrókur alls fagnaðar,, svo
af bar, og var oft fenginn til að
standa fyrir brúðkaupsveizlum ef
stórar voru, sem kallað var þá
framistöðumaður, í kringum
hann var alltaf líf og fjör. Þau
Miðkotshjónin voru 'ekki rík af
heimsins auði, en sjálfbjarga vel,
sem kallað var og ávallt einhver
virðugleiki með þeim hjónum.
Fyrir utan sínar eigiin dætur ólu
þau upp nokkur börn og gengu
þeim í foreldra stað. Á þessum
syðstu bæjum í V-Landeyjum er
mjög fagurt og víðsýnt, fjalla-
hringurinn dásamlegur og Vest-
mannaeyjar í suður átt, stutt til
sjávar svo oft heyrðust hinar
þungu stunur hafsins er hið vold
uga brimrót svall við sand, en
þar er líka friðsamt í góðviðri
og gróandanum. Bárur hafsins
kitla sandinn og heilla mann,
sem brosandi barn.
f þessu umhverfi ólst frú Ingi
björg upp, hún lærði í æsku að
tigna og tilbiðja hinn mikla mátt
er öllu þessu stjórnar, hún lærði
í æsku að ganga út á morgni
hverjum og signa sig á móti
austri, móti upprennandi sól, sem
gefur hverju hinu minnsta
blómi, sem hinni stærstu björk
líf og kraft.
Eg sem þessar línur rita sá frú
Ingibjörgu fyrst á heimili for-
eldra minna. Kom hún þá í heim
sókn til föðursystur sinnar sem
var þjónustustúlka hjá foreldr-
um mínum. Mun hún þá hafa ver
ið um 14 ára gömiul og dvaldi
BÆJARFULLTRÚAR Al-
þýðubandalagsins 1 ö g ð u s t
gegn því á fundi bæjarstjórn
ar í gær, að tekið yrði til-
boði Verklegra framkvæmda
um raflögn í Hálogalands-
hverfi.
Sagði einn þeirra, Guðmund-
ur Vigfússon, að hann teldi
ekki skynsamlegt að taka til-
boði fyrirtækisins, þar sem
Reykjavíkurbær mundi ekki
hafa af því nokkurn hagnað, og
þess vegna mundi hagkvæmara
að fela Rafmagnsveitu Reykja-
víkur að annast verkið. Upp-
lýsti Geir Hallgrímsson borgar-
stjóri þá, að tilboð Verklegra
framkvæmda væri 5.500 kr.
lægra en kostnaðaráætlun Raf-
magnsveitunnar. Skýrði borgar-
stjóri ennfremur frá því vegna
gagnrýni Guðmundar á útboði
verksins, að Rafmagnsveita
Reykjavíkur hefði sérstaklega
valið þetta verk til útboðs, og
það boðið út samkvæmt reglum
Innkaupastofnunar Reykjavíkur-
bæjar, sem annast öll útboð
bæj arins.
Við þessar umræður um út-
boð bæjarins vöktu nokkra at-
hygli þær at hugasemdir Guð-
mundar Vigfússonar, að núver-
hjá okkur nokkrar nætur. Allir
diáðust að þessari ungu stúlku
hávaxin, ljóshærð með miklar
fléttur, prúð í dagfari, en bar
einhver þau einkenni, sem síðar
birtust í lífi hennar.
Rétt um eðá eftir síðustu alda
mót fluttist faðir hennar að
Garðskaga og gerðist vitavörður
þar um nokkurra ára skeið og
mun Ingibjörg þá hafa dvalið í
Reykjavík eða nákvæmara sagt
frá árinu 1903 hefur hún dvalið
hér í bæ.
Frú Ingibjöng giftist 20. 5. 1904
Jóni Magnússyni yfirfiskim.ats-
manni hinum ágætasta manni,
hann andaðist 24. 5. 1948. Reyndi
það mjög á andlegu krafta Ingi
bjargar því sambúð þeirra hjóna
var mjög til fyrirmyndar.
Þau hjónin Ingibjörg og Jón
eignuðust tvær dætur, sem báðar
eru giftar hér í bæ. Margrét Inigi
ríður gift Tómasi Hallgrímssyni
og Guðlin Ingiríður gift Theodór
Skúlasyni lækni, báðar eru þess
ar konur hinar glæsilegustu í
sjón og reynd og má segja að
sannist þar að eplið fellur ekki
langt frá eikinni.
Eftir að ég settist að hér
í Reykjavík sem var haustið 1908
• endurný j aðist kunningsskapur
okkar frá æskuárum á þá vin-
áttu hefur aldrei fallið skuggi.
Þau hjónin í Lindarbrekku
voru mjög samihent, hann mat
hæfileika hinnar ungu konu sinn
ar, hann fann að hennar gleði
var að gleðja aðra, hann fann
einnig að hann átti konu sem
bjó yfir miklum hæfileikum,
hann hafði gleði af að geta veitt
henni þá fullnægingu, hamingju
sinnar að líta til þeirra smáu og
létta byrði lítilmagans. Árin liðu
heimilið stækkaði þótt þeirra
börn væru aðeins tvær dætur
urðu börnin mörg, sem þau tóku
um skemmri eða lengri tíma, tvö
alveg til fósturs 1918 því bæði
foreldra þeirra dóu úr spönsku
veikinni, eru þessi fósturbörn nú
bæði látin. Margir unglingar
dvöldu á þeirra heimilí, sem þau
tóku og fáa áttu að, til að undir
búa þau undir lífsbaráttuna. Gest
risni og hjálpsemi þessara ágætis
hjóna var takmarkalaus, er mér
kunnugt um að margir Langeying
andi borgarstjóri væri ákafari
talsmaður einkaframtaks og
samkeppni en fyrirrennarar
hans í stöðunni þótt enginn
hefði borið brigður á stuðning
þeirra við þá stefnu. Mætti þvi
ætla, að þetta útboð gæfi
nokkra vísbendingu um þá þró-
un, sem hann hefði í huga, að
hér yrði á næstu árum.
í svarræðu kvað borgarstjóri
það alveg rétt, að hann hefði
áhuga á að bjóða sem flest
verk út, sem ástæða væri til að
ætla, að bærinn fengi verkin
hagkvæmar og ódýrar unnin
með því móti. Reynsla Reykja-
víkurbæjar, sagði hann, að
veitti öryggi um, að þannig
fengjust verkin unnin fyrir hag-
kvæmust kjör. Og mikilsvert
væri að skapa traust meðal
sjálfstæðra verktaka á þessari
leið.
Líður betur
DRENGURINN, sem varð fyrir
bíl í Fnjóskadal í vikunni, og
sagt er frá í blaðinu í gær, ligig-
ur enn í Fj rðungssjúkrahúsinu
á Akureyri. Honum líður heldur
betur.
- Minning
ar áttu þar athvarf þegar þeir
komu hraktir og þreyttir ýmist
með fjárrekstra eða þá aðra flutn
inga eins og tíðkaðist allt fram
að 1920. Það var ekki spurt uim
hvort maður kom í sparifötun-
um eða vatnsklæðum eftir langt
ferðalag. Húsið var jafnt opnað,
hér var engin mannamunur gerð
ur. Oft var sofið í hverju her-
bergi og minnist ég 1918 þegar
spánska veikin gekk yfir allt hér
að hvergi var autt pláss í Lindar
brekku, allsstaðar einhver sem
þurfti að hjúkra.
Það mætti margt um þessi
ágætu hjón segja sem verður hér
ekki upp talið og því staðar num
ið. Frú Ingibjörg var að mörgu
leyti stórbrotin kona, sem átti
erfitt með að þola, svokallaðan
smásálarskap, en hún átti því
láni að fagna að gea látið hið
innra ljós sitt skína í athöfnum
sínum, hún hlustaði í æsku sinni
á brimgný hafsins, sem stælti
hug hennar, hún horfði á hið víð
feðma útsýni, sem speglaðist í
geislaflóði sólarinnar, hún heyrði
ölduna smáu hjala við ströndina,
hún sá hið blíðasta blómstur
brosa við sól og sumar, en allt
þetta birtist í lífi hennar, hún gat
stundum verið bituryrt ef um á
hugamál hennar var að ræða, en
hún gat líka titrað eins og fugls
hjarta, af tilfinningu, þar sem
það átti við. Síðustu árin í æfi
vinkonu minnar, Ingibjargar, hef
ur samstarf okkar verið allmikið,
við Óháðasöfnuðinn veit ég ekki
hvort hann hefði orðið til hefði
hún hvergi verið nálæg af lífi
og sál vann hún að uppbyggingu
hans ásamt mörgum öðrum ágæt
um og vil ég fyrir hönd safnaðar'
ins þakka henni nú að leiðar-
lokum hjartanlega hennar mikla
starf og mun hennar ætíð verða
hainnzt þá saga hans verður
skráð. Þakka henni persónulega
alla vináttu.
Nú verður hún andvana kvödd
frá kirkju okkar og af þeim
presti er hún hafði miklar mætur
á. Sá bezti minnisvarði sem henni
væri reistur væri það að kirkja
okkar blómgaðis í brennandi á-
huga, samheldni og drengskap.
Andrés Andrésson
Ingibjörg ísaksdóttir -