Morgunblaðið - 14.11.1964, Blaðsíða 24

24
MORCU NBLAÐIÐ
Laugardagur 14. nöy. 1964

JENNIFER AMES:
Hættuleg forvitni
'v..
J

hneigði sig hvað eftir annað og
bað þau um að láta eins og
heima hjá sér í hans fátæklega
húsi. Hann sendi þjóninn eftir
tei og svo settust þau öll þrjú.
— Það var fallega gert af yður
að vilja heimsækja mig sagði
hann. — Mjög gaman að kynnast
yður, ungfrú Stewart.
Svo kom teið. Þjónninn hellti
i bollana. Þau töluðu um daginn
og veginn fyrst í stað. Wong
spurði hvernig þeim ltiist á Hong
Kong, og hlustaði með athygli á
það sem þau sögðu. Hann var
nokkluð aldurhniginn, en talaði
hratt og glaðlega, og kunni auð
heyrilega góð skil á því sem gerð
ist, bæði í Austurlöndum og
Evrópu. En hann minntist ekk-
ert á foreldra Gail, eða það, sem
þau höfðu talast við um í kokk-
teilboðinu.
— Herra Wong, sagði Gail upp
úr þurru. — Þér sögðust hafa
þekkt foreldra mína, og það var
það, sem mig langaði til að tala
betur við yður um.
— Já, einmitt það, sagði hann
og deplaði augunum kankvíslega.
— Ég vonaði að það væri ég, sem'
hefði haft svo mikil áhrif á yður
að þér vilduð sjá mig aftur. En
hitt er alveg rétt að ég þekkti
foreldra yður, þó langt sé nú orð
ið síðan. En ég þekkAi þau að
vísu ekki mjög náið.
Hún horfði á hann eins og
hún tryði ekki sínu eigin eyrum.
— En . . . herra Wong, mér
skildist á því sem þér sögðuð
mér, að þér hefðuð verið mjög
kunnugir þeim.
Hann yppti öxlum. — Þá haf
ið þér misskilið mig, ungfrú Ste-
wart. Faðir yðar var vinur minn,
þa?P er alveg rétt. Eða kannske
ætti maður fremur að segja
„kunnugur mér“. Ég er hrædd
ur um að það verði ekki nema
lítið, sem ég get sagt yður.
21
Hún horfði enn á hann, eins
og hún vildi ekki trúa honum.
Hann haifði auðsjáanJegia snúizt á
áttinni síðan seinast.
— Eigið þér við að þér hafið
ekki þekkt hann nema lauslega?
stamaði hún. — Ég skildi yður
svo, sem þið hefðuð verið mjög
kunnugir.
Hann hristi höfuðið og sagði
aftur: — Mér þykir leitt að
þér skuluð hafa misskilið mig.
Leitt að þér skuluð hafa farið
fýluferð hingað.
Henni voru þettá mikil von-
brigði og hún gat ekki leynt því.
— Ég bið yður að afsaka að ég
hef gert yður ónæði með þessu.
Ég hafði vonað, að þér hefðuð
þekkt hann svo vel að þér gætuð
sagt mér hvaða vini foreldrar
mínir áttu hérna.
— Það er ég, sem á að biðja
afsökunar, ungfrú Stewart.
Hann íorðaðist að líta á hana
og hújn fann að hann var að
ljúga að hénni.
Nú varð þögn. Gail varð litið
á arinhilluna, og þar var röð af
ljósmyndum í rammá úr jade og
fílabeini Allt í einu rak hún upp
lágt óp. Hún sá þarna mynd af
móður sinni. Hún átti nákvæm-
lega sömu myndina heima í
ibúð frænkíu sinnar í Hammer-
smith.
— En þarna er mynd af henni
móður minni, stamaði hún. — Þér
.hljótið að hafa þekkt þau vel,
úr því að þér eigið þessa mynd.
Hann yppti öxlum. — Er þetta
mynd af móður yðar? Það var
einkennilegt. Konan _mín sáluga
átti þessa mynd. Ég hef oft
dáðst að þessu fallega andliti,
en aldrei vitað hver konan var.
En Gail var enn sannfærðari
en áður um, að Wong hefði
þekkt foreldra hennar mjög vel,
en einhverra ástæða vegna ekki
vilja kannast við það.
Þau héldu áfram að tala um
hitt og þetta, en andrúmsloftið
var orðið annað en áður. Gail
sýndi á sér fararsnið.
Wong sagði að sér þætti leitt,
að þau skyldu ekki geta staldr-
að við lengur, en reyndi þó ekki
að halda í þau.
Þegar þau komu út úr dyrun
um stanzaði stór bíll fyrir neð
an húsið, bílstjórinn lauk hon-
um upp og Tom Manning kom
út.
Hann þeklkti ekki Gail aftur
fyrr en haann var kominn fast
að henni.
— En þarna er þá ungfrú Ste-
wart — Gail Stuwart! sagði
hann. Sem snöggvast virtist
hann bæði hissa og ergilegur,
en hann jafnaði sig fljótt og fór
að hlæja. — Þetta kom svei mér
flatt upp á mig! Hafið þér verið
að heimsækja Wong vin minn?
Honum hefur vafalaust þótt
vænt um það. Vel á minnst, ung
frú Stewart, þér megið ekki.
gleyma að koma í samkvæmið
mit á sunnudaginn — það er í
tilefni af því að Brett er kom-
inn til Hong Kong.
— Ég hlakka til, muldraði
hún ög kynnti síðan Bobby. En
Tom Manning minntist ekkert á,
að Bobby kæmi í veizluna.
— Þetta var einkennilegur mað
ur, sagði Bobby er þau voru að
aka inn í borgina aftur. — Ég
hef mesta vantraust á mönn-
um, sem látast vera hjartanleg
ir en hlæja eins og tröll. Ég hef
komizt að raun um, að þesskon-
ar fólk hlær hátt og dátt vegna
þess að það þarf að leyna ein-
hvérju.
— Heldurðu að Manning þurfi
að leyna einhverju?
— Ég held að hann hafi verið
að reyna að leyna því, að hann
var allt annað en .glaður yfir
að sjá okkur.
Það var kuldalegt milli Grants
og Gail alla vikuna. Þau sögðu
alltaf „læknir“ og „systir". Töl
uðu aldrei saman nema þau kæm
ist ekki hjá því. En seint síðdeg
is á föstudag varð Gail hissa, því
að hann sagði:
— Þér eigið frí á morgun, svo
að kannske hefðuð þér gaman
af að koma í bílferð með mér og
sjá eitthvað af þessu einkenni
lega landi? Ég á sérstaklega við
„the Territory“.
„The Territory* var sá hluti
Hong Kongnýlendunnar, sem lá
á meginlandinu kringum Kow-
loon.
— Þaklía yður fyrir, — ég
hefði mjög gaman af því, svaraði
Gail. — Það er fallega boðið.
Gail varð glöð — í fyrsta
skipti í marga daga.
Mildred horfði forvitin á hana
þegar hún sá að hún var að fara
í léttan línkjól.
— Hvað ætlarðu að gera í
dag? spurði Mildred.
— Ég ætla í bíltúr út fyrir
Kowloon.
— Þú ert svei mér heppin!
Aldrei býður neinn mér út með
sér til að sýna mér nágrennið.
Hver ætlar með þér?
— Raeburn læknir, sagði Gail
og sneri sér að snyrtiborðinu.
— Hefur Grant boðið þér?
sagði Mildred agndofa. — Þetta
er í annað skiptið, sem hann
býður þér út með sér — síðan
þú komst til Hong Kong, meina
ég! Ég hélt að úti væri um dá-
leikana milli ykkar?
— Þú gerðir að minnsta kosti
þitt bezta til þess, sagði Gail ró
lega.
— Ég gerði mitt bezta til þess
að hilma yfir með þér, Gail. Ég
varð að gefa skýringu á hvers
vegna þú komst ekki í tæka tíð.
— Er ekki réttast að við deil
um elflki um þetta, sagði Gail.
Mildred yppti öxlum. — Eins
og þú villt. Annars datt mér í
hug, hvort ekki væri hægt að
haga því svo til, að við færum
eitthvað saman, öll fjögur, ein-
hvern daginn. Bobby hefði ef-
laust gaman af því.
Svo hélt hún áfram, með á-
kefð: — Ef ég væri í Bobbys
sporum, mundi ég þreytast á að
hanga alltaf aftan í þér. Hann
hefur hvort sem er ekkert upp
úr því, sé ég.
— Við erum vinir, sagði Gail.
— Ég held það sé nú ekki
beinlínis vináttan, sem fyrir hon-
um vakir, sagði Mildred. — En
það kemur svo sem ekki mér
við.
Gail tók greiðuna og strauk
henni gegnum hárið. Hún tók
eftir að höndin skalf. Þessi sam
töl við Mildred voru alltaf erfið
og gerðu hana veiklaða og angur
væra. En hún hugsaði með sér
að í dag skyldi hún ekki láta
beygja sig — í dag ætlaði hún að
skemmta sér með Grant. Kuld-
inn, sem hafði verið milli þeirra
undanfarna daga, mundi eflaust
hverfa í dag. Þau mundu verða
vinir aftur.
Stundum gat Gail ekíki skilið
sjálfa sig, hún gat ekki skil-
greint tilfinningar sínar. Hún
var ekki í vafa um, að hún var
ástfangin af Brett. Þegar hanii
þrýsti henni að sér og kyssti
hana varð hún eins og önnur
manneskja — lifandi, heit og ást
rík. En þó að hún elskaði hann
gat hann ekki látið henni sárna,
á sama hátt og Grant gat. Kaii
og óánægja Grants fór gegnum
merg og bein . á henni. Henni
fannst hún kremjast þegar hana
var þannig.
Grant sótti hana stundvíslega
á tilsettum tíma. Hann var í létt
um sumarfötum, og kom allt öðru
vísi fyrir sjónir en sá Raebura
læknir sem hún vann með dags
daglega. Hann var einkar aðlað
andi og gáfuleg, grá augun voru
brosandi og vingjarnleg. Hana
byrjaði með því að segja:
— Ég hef líklega hagað mér
eins og skepna við yður undaa
farna viku, Gail. Ég hef verið i
versta skapi, og það er hvorki
yður eða nokkrum öðrum að
kenna. Fyrst og fremst hef ég
verið óánægður við sjálfan mig.
Viljið þér vera miskunnsöm og
fyrirgefa mér?
— Vitanlega, Grant, sagði
hún og fann til sviðans undan
tárunum bak við augnalokin.
— í dag skulum við ekki láta
neitt spilla fyrir okkur. Það kvað
vera dásamlega fallegt þarna
kringum Kowloon.
— Hvað hefur Bobby fyrir
stafni í dag? spurði hún er þau
óku út eftir Praya.
Nú var líkast_ og hann fengi
samvizkubit. — Ég veit það ekki.
Ég hefði líkast til átt að haga
þannig til, að við hefðum farið
saman öll fjögur. En sannast að
segja langaði mig meira til að
vera með yður einni Gail. Mig
I
Blaðburðafólk
óskast til blaðburðar í eftirtalin hverfi
Hjallavegur
Freyjugata

Sími 22-4-80
1
KALLI KÚREKI —*•— -.-k— —-k— —>f— Teiknari: J. MORA
1. Keli og Frikki hlaupa til þess ég hefði ekki beygt mig hefði ha .rri
3. Við skulum finna þennan rauð
að bjarga sér frá hinum hræðilega skorið af mér hausinn.
haus. Hann kom öllu þessu af stað.
hnífi Bufflo Bates.
2. Heinn sneiddi ofan af hattinum
tnínum, eins og hann væri ostur. Eí
Þegar hann kastaði hnífnum lenti
hann ekki einn' þumlung frá háLsin-
um á mér.
Já, lézt vera vinur okkar og sendi
okkur svo til þessa manns.
Hann hefði getað látið hann drepa
okkur.
AKUREYRI
Afgreiðsla Morgunblaðs-
ins er að Hafnarstræti 92,
sími 1905.
Auk þess að annast þjón-
ustu blaðsins við kaupend-
ur þess í bænum, er Akur-
eyrar-afgreiðslan mikilvæg-
ur hlekkur í dreifingarkerfi
Morgunblaðsins fyrir Norð- í
urland allt. Þaðan er blaðið V
sent með fyrstu beinu ferð- 1
um til nokkurfá helztu kaup U
staða og kauptúna á Norður- n
landi, svo og til fjölda ein- 1
staklinga um allan Eyjaf jörð 1
og víðar. y