Morgunblaðið - 10.07.1966, Blaðsíða 4

Morgunblaðið - 10.07.1966, Blaðsíða 4
MORGUNBLAÐiÐ Sunnudagur 10. júlí 1966 B I LALÉIGAN FERD Daggjald kr. 400. Kr. 3,50 per km. SfAff 34406 SENDUM MAGMUSAR SKIPHOLTI21 SÍMAR 21190 eftirtokun simi 40381 l^8ÍMI 3-11-60 WfíWU/f? Volkswagen 1965 og '66. BiLALEICAN ALUR P arc RAUÐARÁRSTÍG 31 SÍMl 220 22 LITLA bílaleigan Ingólf sstrætí 11. Volkswagen 1200 og 1200. Sími 14970 BIFPCIDAIEIGAH ^C^cJc^M 33924 BILALEIGAN VAKUR Sundlaugaveg 12. Sími 35135. Daggjald 350 og kr. 4 pr. km. *TAL Fjaðiir, fjaðrablöð, hljóðkútar púströr o.íl. varahlutir í margar gerðir bifreiða. Bílavörubúðin FJODRIN Laugavegi 168. — Simi 24180. BO SC H Háspennukefli Jkk 12 volU Brœðurnir Ormsson Lágmúia 9. — Sinú 38820. -^- Fríhöfnin í Kefla- vík: Orð í tíma töluð Þessa yfirskrift hefur „Auraspar" sett yfir bréf sitt, sem hljóðar svo: „Full ástæða er til þess að þakka gagnrýniskrif S. P. Á. um fríhöfnina á Keflavíkurflug veli, sem birtust í þessum dálkum á fimmtudag. Það voru vissulega orð í tíma töluð. Saga Fríhafnarinnar, eða raunar forsaga, er ámóta rauna leg og þjónusta sú, sem þetta opinbera fyrirtæki veitir, og um árin hefur hið opinbera sýnt sig að vera hreint við- skiptaviðundur, svo að ekki verði meira sagt. Þegar Kefla- víkurflugvöllur var ein helzta miðstöð flugumferðar á Norð- ur-Atlantshafi, og illmögulegt var að stunda flug milli Evrópu og Ameríku, án þess að hafa víðkomu þar, höfðu nokkr ir framsýnir menn uppi hug- myndir um að reyna að ná i eitthvað af þeim gjaldeyri, sem sem fór í vösum farþega um völlinn. En nei takk! Hin is- lenzka búramennska í við- skiptum var þá allsráðandi, sem endrana^r. Og þegar loks, eftir margra ára stapp hinu opinbera hugkvæmdist að setja fríhöfnina á laggirnar, höfðu framfarir úti 1 heimi gert Keflavíkurflugvöll að smámun- um, hjá því sem áður var. Þot- ur þurfa ekki lengur að hafa hér viðkomu, og ef ekki væri fyrir a/5 þakka framtakssemi Loftleiða h.f., væri fríhöfnin í dag lítið annað en innantómt nafnið. Sem sagt, ekki var hirt um hænuna, sem gulleggjun- um verpti, fyrr en hún var marséruð af hreiðrinu. En nú virðist, sem hið opin- bera hafði séð gullið tækifæri til þess að „hala inn slakann". Hin íslenzka króna er lítils- virt af sjálfu ríkinu, sem þó reynir að telja þegnum sínum trú um, að hún sé einíhvers virði. Fyrir íslenzka peninga er ekki hægt að fá keypt svo mikið sem ölglas í fríhöfninni, hvað þá meira! Þessum sér- stæðu viðskiptaháttum geta menn raunar kynnzt í einu landi öðru, Austur-Þýzkalandi Ulbrichts. Þar fæst ekki keypt vegabrésáritun nema á móti komi vestur-þýzk mörk. Sína eigin mynt hundsar kommún- istastjórnin, — ugglaust vegna þess að hún gerir sér allra aðila bezt grein fyrir því, hvers virði hún er. Og í sama kné- runn höggvum við. Hverjum einasta farþega, sem um Kefla- víkurvöll fer, verður ísland vafalaust minnisstæðast fyrir eitt: Það er landið, sem ekki vill sjá né heyra sína eigin mynt. Þetta jafngildir raunar fullkominni yfirlýsingu frá Seðlabankanum um að krónan sé ekki virði pappírsins, sem hún er prentuð á. Það ~ er vissulega kominn tími til, að bætt verði úr þeirri þjóðarsmán, sem erlendir menn verða daglega vitni að á Kefla- vikurflugvelli. -^- Ferðamálaráð hefur beðið um leiðrétt- ingu Vegna bréfs S. P. Á. um fríhöfnina . á Keflavikurflug- velli, sem birtist hér á fimmtu- dag, hefur Lúðvig Hjálmtýsson komtð að máli við Velvak- anda og skýrt honum frá því, að Ferðamálaráð hafi gert ályktun um Jfetta atriði og sent viðkomandi ráðuneyti bréf, þar sem óskað er eftir leiðréttingu, enda sýnist sá háttur að taka ekki við inn- lendum peningum ekki vera annað en vanmat á íslenzkum gjaldeyri. Ef ferðamenn rífa hreinlega ekki íslenzka pen- ingaseðla við brottföriiw, þá fara þeir með þá til síns heima- lands, þar sem þeir eru sýndir vintim' og kunningjum sem hlægileg skringilegheit frá yzta úthjara veraldar, eða þeim er skipt yfir í valútu heima- landsins, ef íslenzka krónan er þar skráð og viðurkennd, eins og reyndar víðas-t síðan við- reisnin hófst, en það kostar hinn heimkomna ferðamann allavega óþarfa fyrirhöfn. T*T Viðey og Engey „Blængur'* hefur sent Velvakanda bréf, og er það birt hér stytt, umskrifað og endursagt: Nokkrar umræður hafa orð- ið undanfarið um tvær eyjar í nágrenni Reykjavíkur, Viðey og Engey, bæði í blöðum og út- varpi. Hafa nokkrir ágætir menn lá^ið Ijós sitt skína af þessu tilefni og haft uppi ýms- ar bollaleggingar í sambandi við eyjar þessar. Menn eru að vonum sárir yfir niðurlægingu þessara fornu merkisstaða og hafa sjálfsagt áhuga á að varð- veita sem bezt þessar perlur Sundanna í nágrenni höfuð- staðarins. Ég hlustaði nýlega á útvarpsviðræðuþátt um þetta. Menn þeir, er útvarpsmaður- inn leiddi að hljóðnemanum, voru allvel málhressir. Mér skildist, að útvarpsstarfsmað- urínn hefði gengið á land í Viðey og rannsakað staðinn nokkuð. Heldur fannst honum Viðeyjarstofa ömurleg útlite, - og ekki er ég hissa á því. Þar er verkefni fyrir höndum, ef bjarga á þessu reisulega og fallega húsi frá eyðileggingu, svo að ég nefni það ekki, að húsið verði lagfært og endur- byggt og gert sem líkast því, sem það var i upphafi. En víkjum þá að kirkjunni eða kapellunni í Viðey. Eig- andi eyjarinnar mun hafa gefið eða afhent Þjóðminjasafni ís- lands guðsthús þetta til um- sjónar og vörzlu. Kirkjana sem stofuna lét Skúli Magnússon byggja, og undir gólfi kirkj- unnar er hann grafinn, „faðir Reykjavíkur". Kirkjuna hefur svo þjóðminjavörður (ekki biskup) látið lagfæra og'endur- byggja, og hefur hann þar far- ið eftir gamalli lýsingu á henni. í fyrrasumar var endur- bótum utanhúss lokið og kirkjugarður girtur smekk- legri girðingu. í sumar mun vera ætlunin að ljúka viðgerð þessari. Þarna hefir verið unnið mik- ið og gott starf, og er þjóð- minjaverði sómi að. Mér finnst einhversn veginn, að starfsmaður Ríkisútvarpsins hafi ekki skoðað staðinn nægi- lega, fyrst hann kom ekki auga á þetta. Eða kannske hann hafi komið á land þar með því hugarfari að sjá ekki annað en eymd og niðurlægingu? Það er nefnilega svo, að þeir, sem hæst hafa hrópað um Viðey, hafa gert það í leiðinlegum vonzku- tóni, sem gerir ekkert nema spílla fyrir, og þeir vilja alls ekki sjá það, sem vel er um staðinn. Að minnsta kosti fór útvarpsmaðurinn niðrandi orð- um um vinsamlega áskorun þjóðminjavarðar til gesta um að spilla ekki þessum gömlu húsum, og ekki munu ummæli útvarpsmannsins hvetja menn til betri umgengnismenningar á þessum stað, og hefur þó ýmsum þótt umgengni gesta á staðnum vart geta hafa verið verri. Þó að eyin sé í einka- eign, ryðst hvaða lýður sem er þarna í land í algeru leyfis- leysi og sjálfsagt í óþökk eig- anda, sem varla getur staðið í því að hafa þar vörzlu allan ársins hring. Niðurníðslan þarna er ekki sízt að kenna ruddalegri umgengni óþekktra dóna, sem varpa af sér menn- ingarskrúðanum og gerast villimenn, þegar þeir koma í land á hinni mannlausu ey. Þess ber þó að geta, að aldrei hefir verið brotin rúða í kirkj- unni, eða henni spillt af manna völdum, enda ávallt hvílt viss helgi yfir henni. Gághrýnt hef- ur verið, að hross skuJi hafa komizit í kirkjuna, en sú trú er eldgömul' hér um slóðir, að ekki megi loka kirkjuhurðinni, því að ella farist skip á Við- eyjarsundi, og má gjarnaa virða þá venju. Kirkjan er I raun og veru nokkurs konar helgidómur okkar Reykvík- inga, þvi að þar er Skúli fógeti grafinn, eins og áður er sagt, og þar sátu merkir ábótar af fornum ættum Reykví'kinga. Víkjum þá aðeins að Engey. Nokkrir ungir menn tóku sig til og máluðu húsin þar. Þessi hús voru og eru mjög illa far- in, og útlit þeirra var mikið lýti á hinni fallegu innsiglingu til borgarinnar, sem sumir vilja telja hina næstfegurstu í heimi (á eftir innsiglingunni til Rio de Janeiro). Nú er deilt um það, hvort þetta fram- tak hafi verið réttlætanlegt. Húsin blöstu við kolryðguð og gluggalaus, og ekki var annað fyrirsjáanlegt en að þau stæðu þannig mörg ár enn. Ekkert bólaði á eigendum og forsvars- mönnum eyjarinnar, eða að þeir gerðu endurbætur á staðn- um. Ungu mennirnir tóku sig til, vopnuðust penslum og málningu, og máluðu húsia utan. Ekki dettur neinum í hug, að þetta hafi verið nein varan- leg viðgerð, en áreiðanlega hef- ur þetta verið vel meint hjá mönnum þessum, og óneitan- lega er innsiglingin fallegri núna en þegar Engeyjarhúsin blöstu við kolryðguð og ömur- leg. En hvað á að gera? Á að endurbyggja eða rífa eða láta þetta ganga eins og áður, fúna, ryðgja og grotna niður? Það væri vissulega fróðlegt að heyra tilsvör manna um þessi mál, og gaman væri að heyra eitthvað frá eigendum þessara tveggja eyja um það, hvað þeir ætlast fyrir. Kapellan í Viðey. Snyrtistofon Hctúni 4a Sími 18955 Fótsnyrting Andiitsböð Handsnyrtfng Húðhreinsun Eigum snyrtivörur í úrvali. Guðrún 1». Vilhjálmsdóttir, snyrtisérfræðingur. <m m ©PIB 9039\

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.