Morgunblaðið - 17.07.1970, Blaðsíða 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 17. JÚLÍ 1«70
Hrúturinn, 21. marz — 19. apríl.
l»ið verðið öll að vera sem eitt, og halda vel saman.
Nautið, 20. apríi — 20. maí.
Ef þú gettir sett óskir þínar vel fram, færðu betri samvinnu.
Tvíburarnir, 21. maí — 20. júní.
Starf þitt gengur vel, þótt það sé tafsamt.
Krabbinn, 21. júní — 22. júlí.
Þér gengur vel, þótt skilyrðin séu misjöfn. Treystu á sjálfan þig.
Ljónið, 23. júlí — 22. ágúst.
Það er fyrir öllu að hafa allt sem einfaldast, þá verður enginn há-
vaði út af neinu.
Meyjan, 23. ágúst — 22. september.
Reyndu að gera gott úr öllum illindum, þegar þú mátt.
Vogin, 23. september — 22. október.
Það tekur því ekki að taka ákvarðanir í svipinn.
Sporðdrekinn, 23. októb-er — 21. nóvember.
Þú verður að fara dálítið varlega með staðreyndirnar.
Bogmaðurinn, 22. nóvember — 21. desember
Ekki er allt sem sýnist. Og það keppa ekki allir að sama marki.
Steingeitin, 22. desember — 19. janúar.
Það reynir á, hvort þú getur verið hreinn og beinn og án þess
að hafa horn í síðu annarra, eða tilverunnar yfirleitt. Þú getur bjargað
smástríði.
Vatnsberinn, 20. janúar — 18. febrúar.
j i léian kjöl, reyndu því ekki
að frekjast yfir hausamótunum á öðru saklausu fólki.
Fiskarnir, 19. febrúar — 20 marz.
Þér skapast ný útleið fyrir hugkvæmni þína. Reyndu margar leið-
ir, því að allt er ekki jafngott.
17
Oberst dró hnén upp að
brjósti og greip örmunum uim
þau, rétt eins og til að verja
sig. — Hver fjandinn heldurðu,
að þú sért, spurði hann. En nú.
Hém@Á
spray
net
krystal-
tæit
hárlakk
GÆÐI - GOTT VERÐ
Kristján Jóhannesson
heildverzlun
Laugarnesveg 114.S. 32399
var komin hræðsla í röddina, og
honum mistókst að bæla hana
niður með hroka.
— Ég er lögreglumaður. Ég er
að leita að manninum, sem drap
manninn, sem þú stalst frá. Þú
ræður, hvort þú trúir því, en
svona er það nú sarnt. Auk þess
er ég sá einasti hérna, sem held
ur, að þú sért saklaus aif morð-
inu. Svo að þú ættir heldur að
styðja mig, af því að ég kann
að verða eina vonin þin.
— Þú ert engin lögga, sagði
Oberst, eftir nokkra þögn.
Tibbs seildist í vasa sinn og
tók upp lítið# hvítt spjald í plast
umslagi. — Ég vinn í Pasadena
og er rannsóknarlögreglumað-
ur. Kallaðu það spæjara, ef þú
viit. Ég hef verið léður lögregl-
unni hérna, til þess að kómast
að því, hver myrti Mantoli —
dauða manninn, sem þú fannst.
Sama hvernig ég fer að því. Ann
að hvort veðjarðu á mig, eða þú
verður kærður fyrir morð.
Oberst þagðd enn.
Tibbs beið eina langa mínútu.
— Hver er Deloras Purdy?
spurði hann aftur.
Oberst ákvað sig. — Hún er
stelpa, sem á heima skammt frá
mér. Ein af stórum krakkahóp.
— Hvað er hún gömul?
— Sextán ára, næstum
sautján.
— Hvemig lenti þér saman
við hana?
Oberst svaraði engu.
— Ég get nú séð það í bók-
unjum, minnti Tibbs hann á, —
en ég vildi heldur heyra það
hjá þér. '
Oberst gafst upp. — Þó að
þessi Delores sé ung, er hún
aiveg vitlaus í karlmenjn. Þú skiil
ur. Með hreinustu brókarsótt.
— Já, þannig eru þær marg-
ar, sagði Tibbs.
— Já, en þessi Delores er svo
montin af því, hvernig hún er /
gerð af náttúrunnar hendi. Allt
af að sýna siig. Ég fór á stefnu
mót við hana við tjömina hans
Clarke. Við ætluðum okkur ekki
neitt lijótt, ég kæri mig ekki um
að vera í neinni óknyttaklíku.
Tibbs kinkaði kolli.
Að minneta kosti spurðd hún
mig, hvort hún væri ekki vel
vaxin og þegar ég sagði já, fór
hún að sýna mér það.
— Fann hún upp á því sjálf?
— Einmitt, eins og þú segir.
Ég fór ekkert illa með hana, það
eina sem ég gerði var, að ég hélt
ekkert aftur af nenni.
— Það mundu nú ekki margir
lá þér það, en þetta getur vamt
verið hættulegt.
— Kann að vera. Hvað sem
um það er, þá var hún orðin
hálfafklædd og þá kemur lögga
út úr kjarrinu. Og ég var tek
inn fastur.
— En stelpan?
— Hún var send heim til sín.
— Og hvað gerðist srvo?
— Þeir slepptu mér eftir
nokkra stund, og sögðu mér að
flangsa aldrei við stelpur fram
ar.
— Hefurðu hitt hana síðan?
— Já, auðvitað, hún á heima
þarna örskammt frá mér. Ég er
alltaf að sjá hana. Og hana lang
ar aftur í stefnumót.
— Og skeði svo ekkert meira
en þetta.
— Ekkert annað, svei mér þá!
Tibbs stóð upp, greip í járn
rimlana og fetti sig aftur til þess
að rétta úr handleggjavöðvun-
um. Svo gekk hann að bekkn-
um og settist niður aftur.
— Raikarðu þig daglega?
spurði hann.
Oberst varð hissa á þessari
spurningu og strauk á sér hök-
una.
— Venjulega geri ég það. Þó
ekki í morgun, af því að ég
hafði verið á fótum alla nótt-
ina.
— Hvernig stóð á því?
— Ég fór til Canvilde að hitta
stráik, sem ég þekki þar. Við . . .
fórum að hitta stelpur.
— Þá hefurðu komið býsna
seint heim
— Einhvern tiima um tvöleytið,
kannsiki seinna. Og þá var það,
sem ég fann manninn á vagin-
um.
— Hvað gerðirðu, nánar til
tekið? Þú skalt ekki segja mér
það, sem þú heldur, að ég vilji
heyra, heldur nákvæmlega það
sem gerðist.
— Nú, jæja, náunginn lá á
grúfu á veginum. Ég stanzaði til
að sjá, hvort ég gæti hjálpað
honum. En hann var dauður.
— Hvernig vissirðu það?
— Nú, ég bara vissi það.
— Haltu áfram.
— Nú, jæja, ég sá veskið hans
liggja skamimt frá honum, svo
sem í fimm feta fjarlægð á veg-
inum.
Virgii Tibbs hallaði sér fraim.
— Þetta er afar mikilvægt atriði,
sagði hann með áherzlu. — Mér
er alveg sama, hvort þú tókst
vesikið af honum eða ekki. En
ertu aliveg viss um, að þú hafir
fundið það á veginuim, spölkorn
frá honum?
— Já, það sver ég, svaraði
Oberst.
— Þá hefurðu gert það, ját-
aði Tibbs. — Og hvað gerðist
svo?
— Ég tók það upp og flýtti
mér að líta í það. Ég sá mikla
peninga. Mér datt í hug, að ekki
hefði hann neitt gagn af þeim
héðan af, og ef ég léti það liggja,
mundi sá næsti, sem kaemi
þarna taka það.
— Það er sennilega rétt, sagði
Tibbs. — En hvernig varstu svo
tekinn með það á þér?
— Nú, ég fór að hafa áhyggj-
ur út af því, af því að náunginn
hafði verið drepinn. Ef einhver
fyndi mig með veskið, gat ég
komizt í hræðileg vandræði. Svo
að ég fór að hitta hann hr.
Jennings. Hann er aðalmað-
urinn þarna í bankanum og ég
þekki hann af því að ég vinn
hjá honum um helgar. Ég sagði
honum af þessu. Hann sagði að
þetrta yrði að tilkynna, og svo
kallaði hann á lögguna. Og mér
var stungið hér inn. Og nú veit
ég ekki hvað fyrir mér kann að
liggja.
Tibbs stóð á fætur. — Láttu
mig um það, sagði hann. — Ef
þessi saga þín stenzt, er þér
óhæbt, Svo kallaði hann hátt og
beið etftir að Arnold hleypti hon
um út.
Skömmu seinna fór Tibbs í
veðurstofuna og fékk að vita um
regnmagn síðasta mánaðar.
Bill Gillespie leit upp frá
skrifborðinu sín.u og sá nýja að-
stoðarmanninn sinn frá Pasa-
dena standa í dyrunum. Hann
vildi alils ekki sjá Virgil Tibbs
— eða yfirleitt nokkurn mann,
ef út í það var farið. Hann
vildi fara heim, þvo sér og
fá eitthvað í svanginn og fara
síðan í rúmið. Það var langt lið-
ið á vinnudaginn og hann hafði
1 1 /atnsþolnar spénarplötur „ELITE" viðurkenndar af skipaskoðun ríkisins til nota í skip og báta. PLÖTURNAR fást hjá T.Á.J. íimburverzlun Áma Jónssonar & Co. hf. Laugavegi 148 — Sími 11333.

1 1 larðtex 1/8" Olíusoðið ,,MASONITE“. PLÖTURNAR fást hjá T.Á.J. imburverzlun Árna Jónssonar & Co. hf. Laugavegi 148 — Sími 11333.
Nýja platan með
TRÚBROT
slær í gegn
FÁLKINN HF. hljómplötudeild