Morgunblaðið - 02.07.1972, Side 22

22
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 2. JÚLl 1972
V
í minningu:
Sigríðar Þorgríms-
dóttur frá Laugarnesi
Fædd 28. febrúar 1911.
Dáin 25. júní 1972.
VIÐ övænt fráfali Sigriðar frá
Laugámesi, þeirrar ágætu konu,
sækja minningar frá bernsku-
og uppvaxtardögum þaðan innan
að sterkt á hugann.
Ekki var ónýtt fyrir ungan
dreng að kynnast rausnarheimili
þeirra hjóna Ingibjargar og Þor-
gríms í Laugamesi, foreldra Sig-
rlðar. Gestrisnin og ljúfmennsk-
an mótuðu heimilisbraginn. Þar
voru allir velkomnir. Börnin
þeirra voru mörg, öll vaxin úr
grasi utan Gestur, þegar hér var
komið, en meira og minna tengd
heimilinu. Þau tóku i arf beztu
eiginleika foreldra sinna.
Sigriður var hóglát stúlka um
tvítugt og starfaði, þegar ég
man fyrst, í verzlun á horni
Laugamesvegar og Sundlauga-
vegar, sem þau systkin ráku i
félagi við föður sinn. Hún var
dugandi verzlunarmaður.
Um þetta leyti giftist hún Ei-
ríki Magnússyni kennara, ein-
um af stofnendum Máis og
mennihgar. Reistu þau bú gegnt
Laugarnesbænum, að Lauga-
mýrarbletti 33, og bjó Sigríður
þar liengst af síðan.
Eiríkur var eítt mesta göfug-
menni, sem ég hef kynnzt. Hann
var kennari minn siðustu árin
í bamaskóla. Laðaðist ég að
þeirai hjónum og var mjög elsk-
ur að heimili þeirra. Þangað var
svo go-tt að koma og ljúft þar
að cíveljast claglangt og oft fram
á kvöld. Lyndiseinkunn þeirra
hjóna skapaði þann heimilis-
brag, að erfftt var frá að hverfa.
Veit ég enga mér óvanda-
bundna, sem ég á eins mikið að
þakka frá uraglingsárunum.
Eiríkur var frábær æskulýðs-
leiðtogi. Hann starfaði mikið
með okkur nemendum sinum ut-
an kennslunnar, — skipulagði
sýningar ög skemmtanir, svo að
foreldrar mættu kynnast skóla-
stárfinu betur og afla um leið
pokkurs fjár í ferðasjóð. Hann
itom því til leiðar, að við, fyrsti
rullnaðarprófsárgangUr Laugar-
nesskólans, tókumst ferð á hend-
ur í miðri kreppunni aldt norð-
ur að Mývatni, og þykist ég
vita, að pyngja þeirra hjóna hafi
ekki þyngzt við þá ferð. Sú
ánægja og gleði, sem förin veitti
bömunum, var þeim hjónum
umbun að skapi. Ferðin er ein
fegursta minming bemskuára
minna.
Hér lauk ekki tryggð þeirra
við þennan hóp. Við stofnuðum
Ungmennafélagið Byrjanda að
áeggjan Eiríks, og þau lánuðu
ókkur land imdir kartöflugarð
og aðgang að húsi sínu til funda-
halda, hvenær sem óskað var.
Á heimili þeirra komu margir
ungir menntamenn. Man undir-
ritaður fáar unaðsríkari ánægju-
stundir frá þeim árum en að
fá að teyga i sig orðræður
þeirra og hjónanna.
Eftir á hefur mig oft furöað á,
hve umburðarlynd þau voru við
mig og góð að taka mig sem eiran
af heimilismönnuin löragum
stundum.
Þau eignuðust einn dreng,
Þorgrím, ágætan og elskulegan,
sem siðar nam verkfræði og
vinnur við þau störf hér í
Reykjavík.
Sá skuggi hvildi & þessu ynd-
islega heimih, að Eirikur var
oft heilsuveiB. Hann lézt eftir
langa vanheilsu og þunga legu
haustið 1941. Mikill harmdauði
öllum, sem hann þekktu. Sárast-
ur var söknuður ungu ekkjunn-
t
Eiginmaður minn og faðir okkar,
BJöRN ÞÓRÐARSON
frá Grjótá, Egilsgötu 10,
verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju þriðjudaginn 4. júlí klukk-
an 3 eftir hádegi.
Blóm vinsamlega afþökkuð, en þeim sem vildu minnast hins
látna, er bent á Krabbameinsfélagið.
Kristín Ingvarsdóttir,
Sigríður Bjömsdóttir.
Herdís Bjömsdóttir,
Gunnar Bjömsson,
Þorieifur Bjömsson.
t
Minningarathöfn um
SIGRÍÐI JÖNSDÓTTUR,
kaupkonu frá Isafirði.
fer fram frá Háteigskirkju, mánudaginn 3. jútí klukkan 14. —
Cltförin verður gerð frá isafjarðarkirkju miðvikudaginn 5. júli
klukkan 14. Þeim, sem vildu minnast hinnar látnu er bent á
Slysavarnafélag íslands.
Aðstandendur.
t
Hjartans þakklæti okkar færum við öllum skyldum og vanda-
iausum, sem auðsýndu samúð, vinsemd og aðstoð við andlát
og jarðarför
JÓNS VILHJÁLMSSONAR, lögregluþjóns,
Álfaskeiði 44, HafnarfirðL
Sérstakar þakkir skulu færðar Birni Ingvarssyni, lögreglu-
stjóra, og starfsmönnum hans fyrir höfðinglega aðstoð og
framkomu. Guð blessi heimili ykkar og Starf nú og ókomin ár.
Halldóra Valdimarsdóttir og böm,
Málfríður Ingimundardóttir og Egill Egilsson,
Ómar Egilsson og Katrín Valentínusdóttir,
Dagbjört Vilhjálmsdóttir og J6n Egilsson.
ar og litla drerigsins, en mörgu
öðru barni og unglingi glitraði
tár á hvarmi og fannst heimur-
iran sortna, — sól skjótt hafa
brugðið sumri.
Sigriður vann bug á hörmum
sínum, og kom nú enn í ljós at-
orka hennar og dugur. Hún setti
á fót bókabúð, þá fyrstu í Laug-
ameshverfinu, og verzlaði um
margra ára skeið.
Drengurinn óx og varð hvers
manns hugljúfi. Alltaí stóð
heimili þeirra opið þeim, sem áð-
ur höfðu þangað sótt.
Á Kirkjusandi, neðan Laugar-
nesvegar, voru tvær fiskvinnslu-
stöðvar á fyrmefhdum árum,
Ytri- og Innri-Kirkjusandur. Þar
voru miklir fiskreitir og fiskur-
I inn sólþurrkaður. Húsmæður í
nágrenninu, svo og unglingar,
störfuðu mikið að þessari verk-
un auk nokkurra karlmanna. A
sumrum var einkum þörf fyrir
aukinn vinnukraft. Verkstjórar
voru þar dugandi menn. Á Innri
sandinum var Valdimar Þórðar-
son verkstjóri um 1930, ungur
að árum o.g kappsfullur athafna-
maður. Hann sýndi nokkrum
börnum þann skilnirag á athafna-
þörf þeirra að lofa þeim að taka
þátt í starfi þeirra fullorðnu,
þótt ekki væri það til flýtisauka
alla tið. Af Ijúfmennsku sinni
leyfði hann mér að amstra hjá
sér frá 8 ára aldri urn fimm
ára skeið.
Skömmu fyrir miðja öldiraa
hafði Valdimar orðið fyrir mikl-
um áföllum, misst konu sina og
einkason og var ekki heill heilsu.
Þau Sigriður settu bú saman, og
þótti mér þá, sem hún hefði
ofið sarraan tvo þætti úr minu
lífi, þann, sem veitti mér fyrstu
starfsfræðsluna, og þann, sem
stutt hafði bezt að andlegum
þroska mínum.
Þau Valdimar eignuðust einn
son, Þórð, sem færði þeim báð-
um mikla gleði. En brátt tók
heilsu Valdimars að hraka, og
stundaði Sigríður hann af um-
hyggju og ástriki í löngru sjúk-
dómsstriði.
Árið 1959 steradur hún enn
uppi ekkja með annan föður-
lausan dreng. Mikil harmabót
var henni að veita drengjuraum
siraum frábæra umönnun og
starfa auk þess utan heimilis af
sama dugnaði og fyrr. Sigríður
varð fyrsti starfsmaður lista-
safns ASl og lét sér alla tíð mjög
anrat um þá stofnun. Fk>iri störf
hafði hún og með höndum. Hún
unni sér aídrei hvíldar. Fyrir
nokkrum árum lét Mkaminn imd-
an þessu mikla álagi. Sigriður
veiktist alvarlega, en með þeirri
þrautseigju, sem henrai var svo
töm, tókst henni að mestu að
vinna bug á lömuninni, sem hún
varS fyrir. Virtist nú Mfið geta
gefið henni nokkrar rósir, þar
sem hún sat 1 búi sínu ásamt
vöxnum sonum. Átt náðuga
daga, eftir að hafa dugað þeim
svo vel.
En skyndilega sækir hana
sami sjúkleiki og áður. Það er
þó sem hún ætM með seiglunni
góðu að vinna bug á honum, en
nú var þrekið brostið.
Hrærðum huga þökkum við
þér alla tryggðina og sérstaka
vináttu við börnin, vottum son-
unum þínum og ölhi þínu ágæta
fólki dýpstu samúð.
Sólarbirtan minnir okkur á
þann yl, sem þú varst svo rik af,
hljóðlát kyrrð sumamæturinnar
á hógværð þína.
Hjálmar ólafsson.
Sigurður Pálmason
Hvammstanga
SIGURÐUR Páimason andaðist
í sjúkrahúsinu á Hvammstanga
aðfararnótt þriðjudagsins 7.
marz sl. Hann var fæddur i
Gautsdal í Bólstaðarhlíðarhreppi
21. febrúar 1884, sonur hjón-
anna Pálma Sigurðssonar bónda
þar og Sigríðar konu hans. 11
ára gamall fluttist Sigurður með
foreldrum sínum að Æsustöðum
og þar var hann til heimilis
næstu 19 árin.
Hann byrjaði garðyrkjunám 18
ára gamall hjá Einari Helgasyni
í Gróðrarstöðinni í Reykjavik,
en haustið 1903 fór hann í Bún-
aðarskólann á Hólum í Hjalta-
dal. Hann stundaði þar nám
1903—1904 og 1904—1905. Kom
þá strax í ljós hjá honum dugn-
aður og hann var með beztu
námsmönn um.
Sigurður Pálmason fluttisit að
Hvammstanga 1914, setti þar
upp verzlun og sitarfaði þar sem
kaupmaður til dauðadags. Sig-
urður Pálmason kvæntist Stein-
vöru Benónýsdóttur frá Kamb-
hóM í Víðidal. Þau hjón eignuð-
ust 6 börn. Þau eru stórmynd-
arleg eins og þau eiga kyn til.
Verzlun Sigurðar stórjókst ár
frá ári, þótt efnin væru Mtil
fyrst, vegna dugnaðar og for-
sjálni hans. Það var ekki nóg
að Sigurður væri með verzlun,
heldur var hann með stórt tún,
sem hann heyjaði. Ég man eftir
Kve5ja:
Bjarni
*
Arnason
Fæddur 28. júní 1897.
Dáinn 19. maí 1972.
BJARNI Ámason, prúðmennið
góða. Mig setti hljóða, er heyrði
ég að þú varst látinn. Því trúði
ég ei, því ég kvaddi þig sama
kvöld, hressan og glaðan að
vanda. Ég hugði ekki þá, að ég
sæi þí’g ekki framar á gangin-
um eða við taflið og spilin. En
Drottins ráðstöfun skiljum vér
ei. Þið hjónin báruð alltaf af,
hvar sem þið sáust, vegna glæsi-
leika ykkar og fágaðrar og ljúfr-
ar framkomu. Við hlutum að
taka eftdr því stúlkumar á gang-
inum. Ég votta af alhug inni-
lega samúð eftirlifandi konu
þinni, Kristjönu Ólafsdóttur. Bið
svo Guð að blessa alla Ufs og
liðna.
S.S.
því, að ég sá Sigurð við slátt,
hann var góður sláttumaður,
enda var sama að hverju hann
gekk. Það vom lika margir sem
verzluðu við hann, því Sigurður
var áreiðanlegur maður, og alltaf
var sama hvað hann var beðinn
um að gera, það stóð aldrei á
neinu og það voru margir, sem
Sigurður hjáipaði. Þegar menn
vom að byggja, iánaði hann
þeim stómpphæðir og meira
að segja gaf hann þeim. Þannig
kom Sigurðiar fram. Hann var
mikill hugsjónamaður. Hann var
í mörgum nefndum og alls stað-
ar var hann trúr þegn þjóðfélags
ins, enda var Sigurður stórgáf-
aður maður.
Þegar aldurinn fór að færast
yfir hann fór hann að draga sig
í hlé og síðasta árið, sem hann
lifði, var hann í sjúkrahúsinu
á Hvammstaraga. Þar kynratist
ég honum bezt. Þar naut hann
hjúkrunar eins og bezt varð á
kosið, en þó kunni hann ekki
við sig, þvi hugur hans var
heima, því þar vann hann með-
an kraftar leyfðu. Þó fannst mér
hann hugsa mest til Einars Far-
estveit og Guðrúnar konu hans,
enda komu þau oft að finna
hann, og þegar þau voru að aka
honum að gamni sínu, þá kom
hann heim með sólskinsbros á
vör. En það er eins með okkur
mennina og blómin, eitt er slitið
upp í dag, annað lifir af vetr-
arkuldann. Þannig er mannlífið.
En nú ertu horfinn, góði vinur.
Ég þakka þér fyrir samveru-
stundirnar. Ég bið Guð að leiða
þig um grænar grundir, þar sem
sólin skin. Ég votta Steinvöru
og börnunum dýpstu samúð
mina.
Kæri vinur minn, Guð blessi
Þig-
Sig. Jónsson.
Ekknasjóður íslands
Upplýsingar vegna fyrirspurna
EKKNASJÓÐUR íslands var
stofnaður í ársbyrjun 1944 með
1000 króna framJiagi sjórraarans-
konu og hliaut skipulaigsisíkrá
sjóðsins staðfestingu ríkisstjóra
21. janúar það ár.
Takmark sjóðsins er að styrkja
fátækar ekkjur til að halda heim-
ilurn síraum og ala upp böm sín.
Tekjur sjóðsins eru frjáls fram
lög einstakra manna, fyrirtækja
og stofnaina auk vaxtatekna.
Ekki má veita mei’ra fé ur
sjóðnum en nemiur árlegum
vöxtum. Ekknasjóður hefur
aldrei orðið mikils meigandi
fremur en margir aðrir Mknar-
sjóðir stofnaðir í góðum tilgangi
og góðri trú.
Þróun efnahagsmála hefur
komið í veg fyrir það, og er það
kunnara en fram þurfi að taka.
Eigi að síður hefur Ekknasjóð-
ur á umliðraum árum hjálpað all-
mörgum ekkjum, sem átt hafa
við mikla efraahagserfiðleika að
stríða, þótt sjóðurinn haifí hvergi
nærri fullnægt þörfum. Alltaf
eru margar ekkjur í brýnni þörf
fyrir meiri styrk en Trygginga-
stofnun ríkisins, getur veitt
þeim. Takmark Ekknasjóðsins er
því enn í fullu gildi, oig því verð-
ugt verkefni að efla sjóðinn sem
rraest.
Sjóðurinn hefur fastan söfniun-
ardaig í öffliuim kirkjum landsims
einu sinni á ári þ,e. annan sunnu-
dag í marz. Þann dag eru einnig
seld merki í Reykjavík og viðar
í ágóða skyni.
Biskupsembættið annast vörzlu
sjóðsins og tekur á móti fram-
lögum.
(Frá Biskupsstofu).
LESID
DDCLECn