Morgunblaðið - 22.12.1982, Blaðsíða 28

60
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 22. DESEMBER 1982
Ast er ...
... að hugleiða
saman.
TM R*g. U.S. Pal Oft —all rtgfcts rtttrvtd
•1M2 Lot Angtttt Tkntt Syndtcale
Til hvers voru mýs áður en
osturinn varð til?
Með
morgunkaffinu
Það er með ólíkindum, að stóll-
inn minn þurfi að vera 6 dapa í
viðgerð?
HÖGNI HREKKVÍSI
„Jólin sjálf‘
„Lesandi" skrifar:
Kæri Velvakandi.
Bráðum koma blessuð jólin.
Þetta er einhver mesta hátið fjöl-
skyldunnar og við höfum öll verið
að búa okkur undir hana á ein-
hvern hátt.
Ekki hef ég á móti jólaundir-
búningnum. En skyldi ekki stund-
um fara svo að kjarni jólanna vilji
hverfa þrátt fyrir alla fyrirhöfn-
ina? Orð frelsarans verða lifandi
einmitt núna í ys og þys daganna:
„Maðurinn lifir ekki á einu saman
brauði heldur á sérhverju orði sem
fram gengur af Guðs munni."
Mig langar að benda á leið til
hjálpar í þessu efni. Hún er sú að
heimilisfaðirinn sjái til þess að
jólahaldið byrji á því að jóla-
guðspjallið verði lesið og fólkið
biðji saman bæn.
Þá þarf öll fjölskyldan að vera á
einum stað. Agætt er að nota
tækifærið þegar sest er við jóla-
borðið (og áður en jólagjöfunum
er útbýtt). Þá ætti húsbóndinn að
taka fram Biblíuna eða Nýja
testamentið og lesa jólaguðspjall-
ið. Vel mættu börn lesa ef þau
hafa æft sig áður. Þau sem eru
orðin tíu ára eiga öll Nýja testa-
menti, gjöf frá Gídeonmönnum.
Jólafrásagan er í þriðja guðspjall-
inu, þ.e. guðspjalli Lúkasar, 1.
kapítula, versunum 1—20. Þegar
allir hafa hlustað í kyrrð á hina
helgu frásögu er beðin bæn, helst
frá eigin brjósti eða að minnsta
kosti Faðir vor, og þá taka allir
undir.
Ég er sannfærður um að „jólin
sjálf“ koma nær fólki ef það lætur
þannig „orðið frá Guðs munni"
skipa sinn sess í hátíðahaldinu. Já,
það stuðlar að því að frelsarinn
sjálfur fái aðgang að hjörtum
okkar og verði þar heimilisfastur.
— Gaman væri að vita hvort ein-
hverjir sem vildu reyna þetta létu
svo í sér heyra um árangurinn.
Annað er mér ofarlega í huga.
Margir minnast látinna ástvina
sinna um jólin, og má gera það
með ýmsu móti. Sumir leggja
blóm eða greinar á grafir þeirra.
En er ekki of langt gengið þegar
farið er að kveikja fjölmörg ljós á
leiðum í kirkjugarðinum?
Mér kemur í hug saga frá Kína.
Islendingur gekk um grafreit í
Peking. Þar sá hann kínverskan
stúdent leggja brauð á gröf. Þetta
er gamall siður og á rætur í for-
feðradýrkun.
Islendingurinn spurði: „Hver
hvílir í þessari gröf?“
„Faðir minn,“ svaraði Kínverj-
inn?
„Hvenær kemur hann upp til að
borða brauðið?" spurði íslending-
urinn af mikilli smekkvísi. Kín-
verjinn lét sér hvergi bregða og
svaraði:
„Um svipað leyti og faðir þinn
kemur upp til að ylja sér við log-
ann á leiðinu sínu.“
Ég sel söguna ekki dýrari en ég
keypti hana. — Ég skal ekki full-
yrða að við dýrkum forfeður
okkar. (Óbein forfeðradýrkun
kann að vera til hér.) En svo mikið
er víst að við þóknumst ekki hin-
um dauðu með því að kveikja á
lampa eða kerti á gröfum þeirra.
Þeir þurfa þess ekki með. Þeir eru
á valdi Guðs.
Setjum heldur myndina af ást-
vini okkar á áberandi stað um jól-
in, gjarnan með ofurlitlu jóla-
skrauti. Sá sem vill lýsa þakklæti
sínu getur líka gefið þurfandi
stofnun minningargjöf. Það er
miklu betri leið ...
Gæti hresst verulega
upp á viðskiptahallann
J.E. skrifar:
„Heiðraði Velvakandi.
Óhuggulegur viðskiptahalli
hrellir hina vísu landsfeður og al-
menningur veltir vöngum yfir
hinni ósigrandi verðbólgu, sem
allir segjast vilja feiga, hvort sem
menn meina það eða ekki.
Tvær lausnir hins alvarlega
vanda eru nefndar:
„Kjaraskerðing", sem veldur
hinum almenna launþega óþæg-
indum, áhyggjum og að sjálfsögðu
aumari afkomu, og „sparnaður" á
innfluttum vörum.
Ráðherra, tengdur Framsóknar-
flokknum, kom fram í sjónvarpi
fyrir nokkru og svaraði þar spurn-
ingu um leiðir til að minnka við-
skiptahallann og svarið var: „Vid
þurfum að kaupa inn ódýrara.** Þá
kom mér í hug að ég fyrir all-
nokkru rakst inn í SÍS-búðina við
Suðurlandsbraut og sá þar mjög
fallegt blöndunartæki. Ég spurði
um verðið, þar sem tækið var
óvenjulegt, þó að mig vantaði ekk-
ert slíkt. Verðið var svo ofboðslegt
að ég hváði. „Þetta getur ekki
staðist," sagði ég. „Jú, ekkert
merkilegt við það,“ sagði af-
greiðslumaðurinn. „Gyllingin er
úr ekta gulli."
Já, bara að kaupa ódýrara inn!!
Ein af mörgum ástæðum fyrir
miklum viðskiptahalla er óhófs-
eyösla og hún er m.a. tilkomin
vegna peningamála okkar.
Myntbreytingln hefur opnað augu
fjölda manns fyrir því að ekkert
þýðir að geyma aurana, því þeir
eru glataðir, brunnir upp í óða-
verðbólgu. Þessi partur þjóðarinn-
ar eyðir sínu fé jafnótt og aflast.
Hinir, sem sjá hlut sem kostar t.d.
50 krónur, hugsa sem svo: Skolli er
þetta ódýrt, og kaupa það þó þeir
þurfi þess ekki endilega með. Þeir
hafa glatað öllu verðskyni og gæta
þess ekki að þarna er um 5000 gkr.
að ræða.
Menn geta haldið því fram að
gkr. hafi verðfallið jafnt og nýkr.
og það er auðvitað rétt, en það
breytir ekki þeirri staðreynd að 1
nkr. er 100 gkr. þótt svo að nýkr.
sé fallin úr 100 aurum í 48 aura, þá
er þetta eðlileg viðmiðun til að
átta sig á hlutunum. Þetta m.a.
veldur eyðslu og þarafleiðandi á
sína orsök í viðskiptahallanum.
Að sjálfsögðu eru margar
orsakir samverkandi. Eitt smá-
dæmi: í október 1980 keypti ég
eina 1000 g sírópsdós í Vörumark-
aðinum á kr. 1650 (sennilega gam-
alt verð). Samskonar dós kostaði
þá í Hagkaup tæpar 4000 kr. í
SS-búðinni í Hafnarstræti rúmar
4000 kr. í sama mánuði kostaði
907 g dós í smásölu i Englandi 58
pence. Innihald dósanna var allt
samsonar, Lyle’s golden syrup.
(Skolli hlýtur síróp að vera í háum
tollflokki.)
Fyrir um 4 mánuðum kom ég
inn í búð í Reykjavík og spurði
eftir svokölluðum laufsagarblöð-
um (þau eru í 10 stk. búntum).
Blöðin voru ekki til, en von á þeim.
Skömmu síðar voru þau komin og
búntið kostaði kr. 6.00. Um 1—2
mánuðum síðar varð mér gengið
fram hjá sömu búð og datt í hug
að bæta við mig blöðum, þar sem
ég hafði brotið nokkur. Blöðin
voru til, en nú kostaði búntið^kki
kr. 6.00 heldur 35.00. Skolli hressi-
leg hækkun það. Gæti átt sér stað
að við fengjum óeðlilega dýra
vöru? Það gæti hresst verulega
upp á viðskiptahallann og verð-
bólguna. Gæti hugsast að innflytj-
endur hefðu misst verðskynið og
keyptu inn of dýrt?
Nú virðast vera miklir erfiðleik-
ar í milliríkjaviðskiptum, mest
vegna gjaldeyrisskorts, alhliða,
flestra eða allra ríkja. Verið gæti
að vígbúnaðarkapphlaup ríkja
væri þar ein orsökin og hún ekki
sú veigaminnsta. Þó svo að hinn
vinnandi maður sem vinnur að
smíði þessara drápstækja fái sín
laun greidd og þau komi fram sem
eyðslueyrir hjá viðkomandi þjóð,
þ.e. sem peningar í umferð, þá
•iggja gífurlegar fjárhæðir fast-
bundnar í vopnabúrum þjóðanna.
Þær fjárhæðir eru fastbundnar
þar og koma milliríkjaverslun
ekki til góða, en ef lausar, þá
mundu þær bæta verulega úr
milliríkjaviðskiptum og e.t.v. sölu-
tregðu á okkar útflutningsvörum.“