Morgunblaðið - 08.06.1983, Blaðsíða 27

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 8. JÚNÍ 1983
27
Gústaf A. Guðmunds-
son — Minningarorð
Þegar ég heyrði andlát góðs vin-
ar míns, sem hér skal minnst með
nokkrum fátæklegum orðum, kom
mér brottför hans hér úr heimi
ekki á óvart. Líf okkar er vissu
lögmáli háð, öll erum við í þennan
heim komin til þess að heilsast og
kveðjast, þó misjafnlega snemma
á lífsbrautinni. í lífshlaupi okkar
verða ævinlega einhver spor sem
við mörkum í hinu daglega lífi.
Þegar skilnaðarstund kemur og
litið er yfir farinn veg koma upp í
hugann áfangar í lífsstarfinu sem
marka vissar minningar og glæða
þær minningar, sem við eigum
best geymdar um látinn vin.
Hógværð, gleði og drenglund er
kannski það besta í fari samferða-
manns, sem vekur okkur til um-
hugsunar er kvölda tekur og húm
færist yfir aldur og starfsgetu.
Kvöldgeislar bjartrar vornætur
verma okkur oft og minna okkur á
að allt líf er lögmáli háð. Blómin
sem við sjáum vaxa og þroskast
minna okkur á að líf okkar manna,
sem teljum okkur æðri verur, en
erum þó sama iögmáli háð. Hóg-
værð, gleði og drenglund hæfir
einmitt vel þeim vini, sem í dag er
kvaddur hinstu kveðju, bjartsýni,
hlýja og gróandi líf, á þeim tíma
árs sem náttlaus veraldar voröld
er hvað skærust.
Þegar ég lít til baka yfir liðna
tíð, þá vantar fáeina daga til að 25
ár séu síðan ég kynntist Gústav A.
Guðmundssyni. Fyrstu fundum
okkar bar saman þann 17. júní
1958, á þjóðhátíðardegi okkar lýð-
veldis, vissulega er sá dagur
stærsti sigurdagur okkar þjóðar.
Það var glaðasólskin, gróður allur
kominn vel á veg, landið prýtt
þeim fegursta skrúða, sem móðir
náttúra getur því veitt. Þennan
dag var einkadóttir þeirra hjóna
að stíga sitt stærsta spor í lífinu,
sannkallað hamingjuspor. Þau
giftu sig hér á Borg þann dag Sig-
ríður og Karl Ásgrímsson, mágur
minn. Það var sannur hamingju-
dagur í iífi þeirra allra, tengda-
sonurinn þeim bestu kostum bú-
inn, sem prýða mega einn mann,
enda reyndin sú að í 25 ár hefur
umhyggja og ástúð einkennt alla
þá umhugsun sem þau hafa veitt
hinum látna vini.
Gústav A. Guðmundsson fædd-
ist 4. október 1905. Um ættir hans
er ég ekki kunnugur, en veit þó að
hann var ekki hjónabandsbarn í
besta skilningi þess orðs. Ólst
hann að mestu upp hjá föðurbróð-
ur sínum, Þórði Gíslasyni, hrepp-
stjóra í Mýrdal, og konu hans,
Ingibjörgu Guðmundsdóttur.
Mýrdalsheimilið var orðlagt
menningarheimili, þar sem veitt
var af gnægtabrunni þeirrar
sveitamenningar og höfðingsskap-
ar sem best getur verið, innrætt
góðsemi og hollar venjur sem eru
einn sá besti hyrningarsteinn og
veganesti, sem hver maður getur
hlotið til lífsframfæris. — Oft
minntist Gústav á sín æskuár í
Mýrdal, sem grópuðu ljúfar og
hlýjar minningar í hugarheim
hans. Ávallt leit hann frænda sinn
og uppeldisbróður, Gísla heitinn
Þórðarson, sem besta bróður sök-
um manngæsku og drengskapar.
Sem fulltíða maður hleypti
Gústav heimdraganum, fór til
náms í Samvinnuskólann undir
handleiðslu hins mikla manns
Jónasar Jónssonar frá Hriflu.
Taldi hann það sér mikið lán að
nema við þann skóla, sem síðar
varð honum gott veganesti til
framtíðarstarfa. Fljótlega að
námi loknu réðist hann til starfa
hjá Póstmálastjóra og vann þar
um tugi ára, en skipti svo um starf
áíðustu árin og vann hjá
Samvinnutryggingum. öll sín
störf vann hann af mikilli sam-
viskusemi og drengskap, enda
framúrskarandi vandvirkur og
háttvís í allri framkomu og dáður
af samstarfsfólki sínu.
Þann 29. desember 1932 kvænt-
ist hann Þóru Hannesdóttur, ein-
stakri sómakonu, sem stóð fast við
hlið hans í ástríku hjónabandi.
Heimili þeirra var einstakur gróð-
urreitur, sem gott var að dvelja í,
því húsráðendur, veitul og glað-
lynd, vildu veita gestum sínum
vel. Allt var svo hreint og fallegt
þar innan veggja, að gestum gat
ekki annað en liðið vel. Æðruleysi,
rósemi og einstaklega hlýtt við-
mót var sá daglegi lífsmáti þeirra
beggja. Þann 3. október 1975 lést
Þóra eftir stutta sjúkrahúsvist. Þá
var kippt óþyrmilega í þann
sterka þráð sem batt þau hjón
saman. En Gústav flíkaði ekki til-
finningum sínum, bar sinn harm í
hljóði. Hann átti elskulega dóttur,
barnabörn og tengdason, sem
gerðu allt fyrir hann til þess að
milda það stóra sár er hann hlaut,
er eiginkonan var burtkölluð
skyndilega.
Er heilsan og starfsþrek þraut
að mestu dvaldi hann á sjúkra-
heimilinu Arnarholti á Kjalar-
nesi. Þar var hann vel geymdur og
allt gert svo dvölin væri honum
sem þjáningarminnst, hann and-
aðist í Borgarspítalanum þann 2.
júní sl.
Nú hefur minn kæri vinur lagt í
þá löngu för, sem okkar allra bíð-
ur fyrr eða síðar. „Gott er heilum
vagni heim að aka“, þar munu áð-
ur farnir vinir fagna í varpa þeim
gesti sem nú hefur knúð þar dyra.
Við sem eftir stöndum þökkum
einstaklega góðar minningar frá
liðinni tíð.
Eiknadóttur, tengdasyni og
barnabörnum votta ég dýpstu
samúð á sorgarstund.
Guð blessi minningu góðs vinar.
Páll Pálsson.
Ljúfmennið Gústav Adolf Guð-
mundsson, fv. póstfulltrúi, andað-
ist í Borgarspítalanum hinn 2.
júní sl., eftir stutta legu þar. Hann
hafði hins vegar átt við vanheilsu
að stríða nokkur síðustu ár.
Gústav var fæddur í Reykjavík
4. október 1905. Foreldrar hans
voru Guðmundur Gíslason, sem
síðar bjó að Bóndhól í Mýrasýslu
og Gíslína Pálsdóttir, ættuð úr
Árnessýslu. Skömmu eftir fæð-
ingu Gústavs fór faðir hans til
Ameríku og dvaldist þar í allmörg
ár. Gústav dvaldist fyrst með
móður sinni, en á hans unglings-
árum réðist hún sem vinnukona að
Mýrdal í Kolbeinsstaðahreppi í
Hnappadal til þeirra hjóna Þórðar
Gíslasonar, hreppstjóra, og konu
hans, Ingibjargar Guðmundsdótt-
ur, en Þórður var föðurbróðir
Gústavs. Þegar Gíslína síðan fór
aftur til Reykjavíkur, varð Gústav
eftir hjá þeim sæmdarhjónum og
ólst því að verulegu leyti upp hjá
þeim. Eftir að Gústav fluttist frá
Mýrdal fór hann flest sumur
þangað vestur og hélt ævilangri
tryggð við heimilið, þó að
kynslóðaskipti yrðu.
Eftir að Gústav fór aftur til
Reykjavíkur, um tvítugsaldur, hóf
hann fyrst nám í iðnskóla, en
hvarf frá því og hóf nám í Sam-
vinnuskólanum og lauk þaðan
burtfararprófi. Vann hann síðan í
nokkurn tíma við skrifstofustörf á
Austurlandi, en var skipaður póst-
fulltrúi í Reykjavík árið 1932.
Varð það hans aðalævistarf eða til
ársins 1966, þegar hann komst á
eftirlaun. Gústav vildi þó halda
áfram að vinna og vann við skrif-
stofustörf hjá Samvinnutrygg-
ingum um nær 10 ára skeið.
Það mun vera einróma áiit sam-
starfsmanna Gústavs að hann
hafði verið einstaklega ljúfur og
þægilegur vinnufélagi og einstakt
snyrtimenni. Hann var hjálpsam-
ur og vildi hvers manns vanda
leysa, ef unnt var. Alltaf glaður og
ánægður og hafði takmarkalausan
áhuga á störfum sínum.
Gústav var félagi í Oddfellow-
reglunni um 40 ára skeið og hlaut
þar margs konar viðurkenningu
fyrir störf sín í þágu reglunnar.
Árið 1932 giftist Gústav glæsi-
legri ungri stúlku, Þóru Hannes-
dóttur. Bjuggu þau sér fallegt, en
íburðarlaust heimili, þar sem tek-
ið var á móti vinum og kunningj-
um af einstakri hlýju og vinsemd.
Áttu Hnappdælir þar sérstaklega
innangengt. Sá, sem þessar línur
ritar, man vel eftir einstakri um-
önnun og hlýju, þegar hann var
ýmist hjá ungu hjónunum eða á
sjúkrahúsi veturinn 1933—34. Þá
bjuggu þau á Vesturgötu 42.
Það mikla áfall, þegar Þóra
andaðist 1975 var slíkt, að kunn-
ugir sáu, að það var eins og lífs-
neistinn smám saman fjaraði út.
Ég hef tæpast séð eins mikinn
mun á neinum við andlát maka
síns.
Þau Gústav og Þóra áttu eina
dóttur, Sigríði. Hún var alla tíð í
sérstöku uppáhaldi hjá föður sín-
um og þeim báðum hjónum. Hún
giftist ung Karli Ásgrímssyni, bif-
reiðastjóra, frá Borg í Mikla-
holtshreppi. Er það mjög umtalað
meðal kunnugra, hversu þau önn-
uðust Gústav vel hin síðustu ár.
Var þar sannarlega endurgoldin
sú umhyggja sem veitt var Sigríði
á fyrstu árum ævinnar. Þau Karl
og Sigríður eiga þrjú börn, sem
voru í miklu uppáhaldi hjá afa
sínum, en þau eru Gústav Adoif,
Þóra Sigríður og Ásgrímur Karl.
Öll sjá þau nú á eftir góðum og
ástríkum afa.
Gústav Adolf var hugljúfi allra,
sem kynntust honum hvort sem
var vinnufélaga eða annarra. Öll
framkoma hans og ljúfmennska
var slík að hún hlaut að kalla
fram vinsemd á móti.
Ég og kona mín sendum fjöl-
skyldu Gústavs og ættingjum
innilegar samúðarkveðjur.
Pétur Pétursson
„Ég ætla að fara til Þóru og
Gústa,“ var setning er ég sagði oft
þegar ég var barn, en ekki bara til
Þóru eða til Gústa, því svo sam-
einuð voru þau í huga mér, móð-
ursystir mín, Þóra Hannesdóttir,
sem nú er látin fyrir nokkrum ár-
um og eiginmaður hennar Gústaf
A. Guðmundsson, sem kvaddur er
í dag.
Milli heimilis þeirra og foreldra
minna var ekki langur vegur og
eru því bernskuminningar mínar
bundnar þessum báðum heimilum,
og ekki því síður að Gústaf og fað-
ir minn byggðu saman sumarbú-
stað í Mosfellssveit er kallaðist
Systrahvoll en var í nokkur sumur
sameiginlegt heimili þessara fjöl-
skyldna. Þessi sumur eru mér
minnisstæð vegna þess hversu
mikil samheldni var þar og eins
við næstu nágranna. Sem dæmi
má nefna að skömmu eftir að
Systrahvoll var reystur var tengd
þar vatnsveita og síðar sett upp
þar rafstöð, en bústaðurinn var
byggður árið 1940 og þá mjög fá-
títt að slíkt væri gert.
í Systrahvoli var oft setið fram
eftir kvöldum og hlustað á Gústaf
segja sögur af lax- og silungsveiði,
en Gústaf hafði mjög gaman af
veiðiferðum og veiðiskap. Á þess-
um árum fór Gústaf í ýmsar veiði-
ferðir með spilafélögum sinum og
þeirra mökum. Þessir spilafélagar
hittust hver hjá öðrum einu sinni í
viku yfir vetrarmánuðina f mörg
ár.
Eitt af áhugamálum Gústafs
var ljósmyndataka og vinna í sam-
bandi við framköllun og stækkun
á myndum og eru til myndir sem
sýna að þar var hann ekki eftir-
bátur annarra.
Um ættir Gústafs er ég ekki
nægilega kunnur til að gera þeim
skil hér. Þó veit ég hins vegar
hversu annt honum var um þann
stað er hann ólst upp á en það er
Mýrdalur í Kolbeinsstaðarhrepp.
Alltaf var gott að koma til Þóru
og Gústafs, hvort sem var að
Mánagötu 16 eða í Skipholt 28, en
ekki þar langt frá eða í öðru húsi
þaðan, hefur dóttir þeirra Sigríður
búið ásamt manni sínum Karli
Ásgrímssyni og þremur börnum
þeirra um langt skeið. Það veit ég
að Þóra og Gústaf þökkuðu ávallt
fyrir að hafa fjölskylduna svo
nærri sér.
Fyrir mína hönd og systur
minnar Döddu, en hún dvelst nú
erlendis, vildi ég óska að Guð
styrki Dirrý og hennar fjölskyldu
í sorg þeirra og blessi þau.
Fiffi.
Myndverkið frágengið á stafni Dalvíkurskóla.
Dalvíkurskóla slitið
Dalvík, 2. júní.
LAUGARDAGINN 28. maí fóru
fram skólaslit í Dalvíkurskóla. 300
nemendur voru í skólanum í vetur
að meðtaldri forskóladeild og
framhaldsdeild, en við skólann er
starfrækt eins árs framhaldsdeild.
Grunnskólaprófi lauk 31 nemandi
en prófi eftir 2 annir í framhalds-
deild luku 11 nemendur auk 5
nemenda af skipstjórnarbraut sem
útskrifaðir voru 14. maí sl.
Á þessu ári var fullorðins-
fræðsla flutt á herðar Dalvík-
urskóla og var fólki boðið upp á
að sækja áfanganám í kvöld-
skóla auk ýmiss konar nám-
skeiða. Tók mikill fjöldi fólks
þátt í þessu og luku 29 nemendur
prófi í einum eða fleiri áföngum.
Nú í voru fóru nemendur 9.
bekkjar í skólaferðalag til Hol-
lands. Dvöldu þeir þar í viku-
tíma en fjár til fararinnar höfðu
þau aflað með ýmiss konar sam-
komuhaldi og uppákomum sem
settu svip á bæjarlífið á Dalvík
nú í vetur. Ferð þeirra gekk í
alla staði mjög vel.
Nemendur vinna að skreytingu á skóla.
Síðastliðið haust var efnt til
samkeppni í 8. og 9. bekk skólans
um skreytingu á norðurstafn
skólahússins. Unnu nemendur
upp hugmyndir með aðstoð
myndlistarkennara síns, Kol-
brúnar Ólafsdóttur. Dómnefnd
var skipuð og dæmdi hún tillög-
ur sem lagðar voru fram. Mynd-
in sem var talin best var svo
máluð á stafninn, en sökum veð-
urs var ekki hægt að ljúka því í
haust, en nú í vor var gengið frá
myndverkinu á húsið.
Við skólaslit afhenti skóla-
stjóri verðlaun frá Lionsklúbbi
Dalvíkur, Kiwanisklúbbi Dalvík-
ur, úr Móðurmálssjóði og frá
skólanum.
Fréttaritarar.