Morgunblaðið - 03.07.1991, Page 29

góður félagi. Tannlæknafélagið
þakkar honum samfylgdina og vott-
ar Guðfmnu, bömum þeirra og fjöl-
skyldu innilega samúð. Megi þeim
famast vel um ókomna tíð.
Svend Richter
Mig langar til að minnast frænda
míns, Hermanns Jóns Ásgeirssonar
með fáeinum orðum.
Hermann Jón Ásgeirsson er son-
ur Ásgeirs Guðmundar Sigurðsson-
ar frá Bæjum á Snæfjallaströnd og
Önnu Hermannsdóttur frá Ögurvík.
Afi og amma okkar Hermanns, þau
Sigurður Ólafsson og María Ólafs-
dóttir áttu 15 börn og var Ásgeir
faðir Hermanns og Arnþúður Guð-
björg móðir mín í þeim fríða hópi.
Hermanni kynntist ég fyrst á
ísafirði þegar ég bjó hjá Maríu
móðursystur minni og föðursystur
hans. Þetta var sumarið 1953 þegar
Hermann var orðinn 12 ára, en ég
að verða 9.
Alltaf alúðlegur, alltaf hjálpsam-
ur og síbrosandi þreyttist hann aldr-
ei á að leiðbeina þessum aðkomu-
strák úr Reykjavík. Með honum
ranglaði ég um fjörur, út með fírði
og inn í skóg.
Löngu síðar flutti ég í Kópavog
og þar lágu leiðir okkar saman á
ný. Hermann var farinn að skokka
eins og hraustra manna er siður.
Ég slóst í för með honum og hlupum
við saman á Rútstúni, af og til um
eins árs skeið. Mér er það minnis-
stætt hvað Hermann lagði rólega
af stað. „Það borgar sig ekki að
vera með neinn æsing,“ sagði hann
og brosti góðlátlega.
Er við fjölskyldan fluttum til
Kanada á miðju ári 1982, hélt ég
uppteknum hætti þegar farið var
að skokka. Byijaði rólega, hugsaði
um Hermann og reyndi að halda
sama hraða og hugarfari. Er ég
fluttist aftur heim til íslands í árs-
byijun 1984 var Hermann hættur
að skokka, vegna eymsla í baki.
Það var nánast sjálfgert að leita
til Hermanns um tannlækningar,
þar sem við bjuggum í sama bæjar-
félagi. Hermann hafði einstakt lag
á að deyfa tönn þannig að maður
fann ekki til. Hann fór varlega og
„deyfði á undan nálinni". Kannske
kunna fleiri þessa list, sem drengur
svo mjög úr hræðslu manna við
slíkar heimsóknir.
Hermann talaði í sífellu um alla
heima og geima og beindi þannig
athyglinni frá sjálfri tannviðgerð-
inni. Hjá honum var ég í áratug
og síðast haustið 1989. Þá dáðist
ég að því hvað hann var orðinn
öruggur og hvað maður fann lítið
til. Jafnvel tannúrdráttur varð að
eins konar kurteisisheimsókn og
spjalli yfir kaffibolla.
Árið 1980 var haldið ættarmót í
minningu afa okkar og ömmu,
þeirra Sigurðar Ólafssonar og
Maríu Ólafsdóttur frá Bæjum á
Snæfjallaströnd. Við það tækifæri
stofnuðum við ættingjarnir 45
manna kór, sem söng undir stjórn
Sigvalda eldri bróður míns. Við
Hermann sátum hlið við hlið á æf-
ingum, hann í tenór, ég í bassa.
Þá var oft glatt á hjalla og stundum
gantast yfir því að hann var hærri
í sæti en ég, þótt ég væri hávaxn-
ari uppistandandi. Hermann var
iðinn við að læra sína rödd og taldi
ég hann máttarstólpann í tenórnum,
að öðrum ólöstuðum.
Þegar verið var að undirbúa árs-
hátíð 1984, þurfti ég að leita til
Hermanns, sem formaður skemmti-
nefndar. Hann hafði fyrir sið að
skrifa niður nöfn allra, sem mættu
á ættarmót og árshátíðir. Einnig
mátti ganga að vísum ýmsum
praktiskum upplýsingum um hvað
gert var til gamans, hvað var í
matinn og hveijir sáu um hvað.
Það er stórt skarð fyrir skildi nú
eftir fráfall Hermanns. Hann var
alltaf drífandi í að komast á mann-
fagnað og stuðla að því að fólk hitt-
ist. Ég veit ekki um neinn sem
kemur í hans stað á þessu sviði.
Guðfinna, Gunnþór, _ Björn,
Katrín og Kristín Anna. Ég sendi
ykkur hugheilar samúðarkveðjur
frá mér og fjölskyldu minni. Megi
Guð vera með ykkur.
Örn S. Kaldalóns
og fjölskylda.
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 3. JÚLÍ 1991 29
Minning:
Ólöf Ólafsdóttir
Fædd 20. júlí 1923
Dáin 25. júní 1991
í dag kveð ég elskulega frænku
mína, Lólu, eins og ég kallaði hana
alltaf. Lóla var eina móðursystir
mín og fyrir mér hefur hún alltaf
verið afskaplega mikils virði og
sérstök. Þegar ég var lítil stelpa
man ég að Lóla kom fram við mig
sem fullorðna manneskju, en það
var eitt af því sem ég mat mikils
og raunar held ég að of sjaldan _sé
talað til barna á þennan hátt. Ég
hlakkaði alltaf til þess að Lóla og
Siguijón kæmu í heimsókn í Efra-
Lón á sumrin, og þau sumur sem
þau komu ekki fundust mér ekki
eins mikil sumur. Að koma í Grund-
argerði, heimili þeirra Lólu og Sig-
uijóns, var alltaf jafn indælt. Það
var eitt mesta tilhlökkunarefni suð-
urferða minna að koma þangað.
Fjölskyldutengslin hafa ætíð ver-
ið mjög sterk. Grundargerðisbörnin,
sem öll eru uppkomin og sjálf búin
að eignast böm, eru oft eitt eða
fleiri ásamt börnum sínum stödd í
foreldrahúsum. Það segir raunar
meira en margt annað um þá fjöl-
skyldu, að síðustu tvær vikurnar
var Lóla í sumarfríi á Benidorm
ásamt dóttur sinni og syni annarrar
dóttur sinnar. Hún var nýlega kom-
in úr þvi ferðalagi þegar hún varð
bráðkvödd á heimili sínu.
Lóla var fædd árið 1923 í
Reykjavík, dóttir Hólmfríðar Stef-
ánsdóttur og Ólafs Hjartarsonar
sem þá höfðu nýlega flutt til
Reykjavíkur en höfðu áður búið á
Ytra-Álandi í Þistilfirði. Faðir Lólu
dó sama ár og hún fæddist og
móðir hennar dó þegar hún var sex
ára. Eina eldri systur átti hún,
Guðrúnu, sem er á lífi. Þær ólust
upp í Laxárdal hjá ömmu sinni,
Guðrúnu Guðmundu Þorláksdóttur,
og Ólafi Þórarinssyni, seinni manni
hennar, sem jafnframt var afabróð-
ir þeirra. Þóra Ólafsdóttir, hálfsyst-
ir móður þeirra, var heima í Dal
og annaðist þær systur af alúð.
Eftir barnaskóla fór Lóla í
Kvennaskólann í Reykjavík og að
loknu námi þar hóf hún störf á
Póstmálaskrifstofunni og vann þar
um nokkurn tíma, eða þar til hún
gifti sig. Hún vann einnig um tíma
á fæðingardeild Landspítalans en
þegar börnin voru vaxin úr grasi
hóf hún störf á skrifstofu Hjúkr-
unarskólans og starfaði þar uns
skólinn var lagður niður sem sjálf-
stæður skóli. Þá hóf hún störf á
bókasafni Landspítalans og vann
þar til dauðadags.
Árið 1950 giftist hún eftirlifandi
eiginmanni sínum, Siguijóni Auð-
unssyni jámsmíðameistara, f. 30.
ágúst 1919. Þau eignuðust fimm
börn á sex árum, Ölaf Hjört, f.
1951, sem er liffræðingur og kenn-
ari við Ármúlaskóla í Reykjavík,
Jórunni, f. 1952, sem er hjúkrunar-
fræðingur á slysadeild Borgarspít-
alans í Reykjavík, Vilberg, /. 1954,
sem er vélstjóri hjá ísaga í
Reykjavík, Hólmfríði, f. 1955, sem
er fulltrúi hjá Pósti og síma í
Reykjavík og Guðrúnu Sigríði, f.
1956, sem er fulltrúi hjá Fram-
leiðsluráði landbúnaðarins.
Ég hef alltaf litið á krakkana í
Grundargerði sem hálfgerð systkini
mín og Lóla var alltaf miklu meira
en frænka mín. Hér er ekki mein-
ingin að nota háfleyg lýsingarorð
til að lýsa mannkostum hennar.
Slíkar lýsingar virka oft léttvægar
þegar þær em komnar á blað. Hins
vegar langar mig að minnast þess
að alltaf þegar einhver þurfti á
aðstoð eða hjálp að halda var hún
reiðubúin. Hún var manneskja sem
maður átti alltaf vísa. Veit ég að
hér tala ég fyrir munn systra minna
allra, því allar höfum við notið þess
að eiga Lólu og Siguijón sem bak-
hjarl. Þó hefur ekki alltaf verið
mikið um heimsóknir eða samband
á milli. Það skiptir heldur ekki öllu
máli, því annaðhvort á maður fólk
að eða maður á það ekki að. Hún
gat tekið þátt í kjömm annarra á
þann hátt sem því fólki einu er lag-
ið sem hefur heilbrigðan hugsunar-
hátt og er laust við tilgerð. Þannig
gat hún tekið þátt í gleði og erfið-
leikum annarra, þannig að allir ósk-
uðu eftir návist hennar, hvert sem
tilefnið eða kringumstæður voru.
Stefanía, móðursystir hennar, sem
lengi var veik og átti erfitt með að
búa ein, gat alltaf leitað til Lólu
þegar hún þurfti á hjálp að halda,
hvort heldur var á nóttu eða degi.
Þetta þótti Lólu svo sjálfsagt að
ekki mátti einu sinni minnast á að
þetta væri greiðvikni, hvað þá held-
ur annað. Þegar ég og fjölskylda
mín þurftum að leigja okkur íbúð
á síðastliðnu hausti spöruðu Lóla
og Siguijón okkur ómælt erfiði með
því að lána okkur íbúð sem Lóla
átti. Þetta eru aðeins dæmi um
hjálpsemi frænku minnar. Allt var
það á sömu bókina lært, þetta vom
sjálfsagðir hlutir í hennar augum
og tók því ekki að tala um þá.
Með þessum fáu orðum kveð ég
frænku mína og votta um leið nán-
ustu fjölskyldu hennar innilega
samúð og vona að minningin um
hana styrki þau og efli í komandi
framtíð.
Anna Björk Sigurðardóttir
Sem þá á vori sunna hlý
sólgeislum lauka nærir
og fífilkolli innan í
óvöknuð blöðin hrærir,
svo vermir fögur minning manns
margt eitt smáblóm um sveitir lands,
fijóvgar og blessun færir.
(Jónas Hallgrimsson)
Einn mildan júnídag stend ég í
garðinum í Grundargerði harmi
slegin yfir þeirri ótrúlegu fregn að
við eigum nú að sjá á bak elsku-
legri tengdamóður minni Ólöfu Ól-
afsdóttur. Garðurinn er í blóma og
allt ber vott um þá umhyggju og
alúð sem lögð er í öll verk utan sem
innan í Grundargerði. Ólöf hafði
mikið dálæti á blómum og af sömu
umhyggju og nærgætni og hún
hlúði að þeim umgekkst hún sam-
ferðarmenn sina í lífinu. Hlýjan og
mildin sem hún sýndi okkur öllum
gerir minninguna um hana bjarta
og göða.
Þegar ég kom fyrst á æskuheim-
ili mantisins míns Ólafs Hjartar
fann ég strax þá hlýju og hógværð
sem streymdi frá þeim báðum, Ól-
öfu og Sigurjóni. Æ síðan hef ég
notið hjálpsemi þeirra og greiðvikni
í ríkum mæli.
Margar góðar stundir höfum við
átt í Grundargerði öll fjölskyldan
og var Ólöf á sinn hægláta hátt
miðpunktur slíkra samfagnaða
hvort sem um stórhátíðir var að
ræða eða notalega hvunndagseft-
irmiðdaga.
Ólöf var einstaklega natin og góð
amma. Hún átti auðvelt með að
setja sig í spor barnanna og vakti
stöðugt yfir velferð þeirra. Ást
hennar á börnum og málleysingjum
var sannarlega ósvikin. Sjálf eign-
aðist hún fimm börn sem öll bera
vitnisburð um það góða veganesti
sem þau höfðu úr foreldrahúsum.
Hlýjan og væntumþykjan milli
þeirra hjóna var einnig auðfundin
og voru þau einkar samhent og
samrýnd og aldrei heyrði ég þau
haila orði á hvort annað.
Ólöf fæddist í Reykjavík 20. júlí
1923 og voru foreldrar hennar Ólaf-
ur Hjartarson, trésmiður og bóndi,
og Hólmfríður Stefánsdóttir en þau
bjuggu að Ytra Álandi í Þistilfirði.
Ólafur Hjartarson flyst suður til
Reykjavíkur ásamt konu og dóttur,
Guðrúnu Ólafsdóttur. Þar fæðist
svo Ólöf 'Og er skírð við útför föður
síns sem deyr af berklum skömmu
eftir fæðingu Ólafar. Þær systur
alast upp hjá móðurömmu og afa-
bróður í Laxárdal í Þistilfirði því
móðir litlu telpnanna sýkist einnig
af berklum og deyr þegar Ólöf er
aðeins sex ára. Ólöf er við nám í
Kvennaskólanum í Reykjavík
1939-43 og bjó þá lengst af hjá
Vilborgu Stefánsdóttur frænku
sinni. Að loknu námi hóf hún störf
hjá Póstmálaskrifstofunni. Árið
1950 giftist Ólöf Siguijóni Auðuns-
syni (f. 30.8.1919) járnsmíðameist-
ara og bjuggu þau fyrstu búskapar-
árin að Laugateigi 25 en byggja
síðan hús í Grundargerði 21 og
hafa búið þar síðan. Þar alast upp
bömin fímm; Ólafur Hjörtur (f.
1951) líffræðingur, maki Kristín
Hafsteinsdóttir kennari og eiga þau
3 böm,-Jórunn (f. 1952) heilsu-
gæsluhjúkrunarfræðingur. Vilberg
(f. 1954) vélstjóri, maki Sigrún
Ándrésdóttir skrifstofumaður og
eiga þau 3 böm. Hólmfríður (f.
1955) skrifstofumaður, maki Nils
Jens Axelsson rafeindavirki og eiga
þau 2 börn og yngst er Guðrún
Sigríður (f. 1956) skrifstofumaður
sem á 2 börn. Ólöf vann frá 1963
á Landspítalanum og síðan við
Hjúkrunarskóla íslands, síðustu ár-
in á bókasafni Landspítalans.
Að lokum langar mig að senda
Siguijóni, systkinunum i Gmndar-
gerði, Gullu, Þóru og ástvinum öll-
um mínar dýpstu samúðarkveðjur
í von um að fallegar minningar um
góða konu hjálpi okkur til að sætt-
ast við þann mikla missi sem við
öll megum þola við fráfall Ólafar.
Hafi elsku Ólöf þakkir fyrir allt. •
Kristín Hafsteinsdóttir
Þriðjudaginn 25. júní kvaddi
samstarfskona okkar Ólöf Ólafs-
dóttir þennan heim. Daginn áður
kom hún glöð og endumærð í vinn-
una úr sumarfríi. Hún hafði verið
í þijár vikur á Spáni ásamt dóttur
sinni og bamabami. Var greinilegt
að hún var mjög ánægð með þá
ferð og vorum við sammála um að
það geislaði af henni gleðin og sjald-
an hafði hún Iitið betur út. Daginn
eftir var hún öll.
Það er mikil eftirsjá að Ólöfu. Á
Bókasafni Landspítalans starfaði
hún í fjögur ár. Safnið er til húsa
í gamla Hjúkrunarskólanum, nú
Eirbergi, en þar hafði hún starfað
í mörg ár en flutti yfir á Bókasafn
Landspítalans þegar Hjúkmnar-
skólinn var lagður niður.
Ólöf var sérstaklega vönduð
kona, þægileg í umgengni, jafnlynd
og nákvæm í sínum störfum og
minnumst við hennar með hlýhug.
Fjölskyldan var henni hugstæð
og fylgdist hún vel með barnaböríi-
um sínum. Vottum við Siguijóni
eiginmanni hennar, börnum,
tengdabörnum og barnabömum
okkar dýpstu samúð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafði þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem)
Samstarfskonur
Við þökkum fyrir allar stundir
sem við áttum með elsku ömmu.
Alltaf tók hún á móti okkur opnum
örmum og alltaf var gott að koma
í Grundó og fá nýbakaðar kökur
og hitta ömmu og afa.
Margar skemmtilegar og glað-
værar stundir höfum við átt með
henni elsku ömmu. Við þökkum
fyrir sönginn, sögurnar, litabæk-
urnar og alla umhyggjuna. Alltaf
munum við sakna hennar ömmu
okkar. Við elskum hana öll.
Sigurjón, Ingibjörg, Ólöf,
Nils Öskar, Sigurjón Auðun,
Gauti, Guðrún, Andri, Aron
og Hafsteinn.
Ingigerður Eiríksdótt■
irfrá Gunnarshólum
Hún Gerða frænka er búin að fá
hvíldina. Hún dó þriðjudaginn 25.
júní og var það langþráð hvíld eftir
6 vikna erfiða sjúkdómslegu á
Borgarspítalanum. Hún hafði
reyndar átt við vanheilsu að stríða
oft í gegnum sitt líf.
Fyrir mér var Gerða frænka
meira en frænka, því hún bjó á
heimili foreldra minna í mörg ár.
Hún var mér mjög náin, þar sem
persónuleg tengsl okkar voru mikil
og ekki síður milli hennar og barn-
anna minna, sem hún passaði mjög
oft, þegar þau voru lítil og bar allt-
af mikla umhyggju fyrir.
Gerða, fullu nafni Ingigerður
Eiríksdóttir, fæddist að Bitru i Flóa
30. september 1910. Foreldrar
hennar voiu Eiríkur Gíslason
trésmjðameistari frá Bitru og Guð-
rún Ásmundsdóttir frá Apavatni.
Gerða fluttist með foreldrum sínum
til Eyrarbakka í fallegt og reisulegt
hús, sem faðir hennar hafði teiknað
og smíðað og heitir Gunnarshólmi.
Þau ólu Eiríkur og Guðrún upp sinn
barnahóp, sem voru Elín, Ingigerð-
ur, Gísli, Ingunn, Ása, Ásta, Guð-
björg og Vigdís. Jafnframt ólust
upp hjá þeim tvö barnabörn, Eiríkur
og Jóhanna og grunar mig að Gerða
hafi átt sinn þátt í uppeldi þeirra,
þar sem hún giftist ekki og eignað-
ist sjálf aldrei börn og tók því miklu
ástfóstri við þessi systkinabörn sín.
I æskuminningum mínum eru
ferðirnar til Eyrarbakka afar ljósar,
því við fjölskyldan fórum mjög oft
að Gunnarshólma í heimsókn og
dvöldum yfir helgar, því það var
sú besta afslöppun sem faðir minn
þekkti. Ennfremur dvaldi Matthías
bróðir minn í mörg sumur á heim-
ili Gerðu og Eiríks Bragasonar syst-
ursonar hennar. Gerða frænka var
með myndarlegri húsmæðrum sem
ég hef þekkt og átti alltaf til allar
tegundir af þessu góða íslenska
„bakkelsi". Gestrisni var mikil á því
heimili og okkar beið alltaf veislu-
borð og húsið glansaði af hreinlæti.
Árið 1971 fluttist Gerða til
Reykjavíkur á heimili foreldra
minna, Vigdísar systur sinnar og
Sigurðar Matthíassonar kaup-
manns. Þar bjó hún næstu 17 árin
uns hún fluttist að Vistheimilinu
Seljahlíð, þar sem hún bjó síðustu
2 æviárin.
Börnin mín, Sigurður, Ragnheið-
ur og Eiríkur, þakka frænku fyrir
allt og kveðjum við hana með bæn-
inni, sem hún kenndi þeim:
Kristur minn ég kalla á þig,
komdu að rúmi mínu.
Gjörðu svo vel og geymdu mig,
guð í faðmi þinum.
Ásta Sigurðardóttir