Morgunblaðið - 12.02.1993, Síða 44

Morgunblaðið - 12.02.1993, Síða 44
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 12. FEBRÚAR 1993 44 «CI2/Í/VÍW „7ti/cÁ<x. átit hefurþú á her/ui<±l ? " \ í rauninni má segja að Óli hafi græna fingur. Hann borgar alltaf garðyrkju- manninum! HOGNI HREKKVISI ,/MÉR t>ATT CKKI í HUC AO HÚhl ÖÆTl WWP... BKKl VÍAR KNAPINN SVO þUMOtlR." BREF TTL BLAÐSINS Aðalstræti 6 101 Reylqavík - Sími 691100 - Símbréf 681811 Þakkir til Gunnars Kvarans Frá Filippíu Kristjánsdóttur: GUNNAR Kvaran sellóleikari skrif- aði mjög góða grein á 40. síðu Morg- unblaðsins 3. febrúar sl. Þar fer saman viturleg íhugun og ágætt málfar. Efni greinarinnar er að mörgu leyti bergmál frá mínum eig- in hugarheimi. Sérstaklega greip mig sterkum tökum þar sem hann minnist á Sjón- varpið og áhrif þess á ungar sálir. Sjónvarpið er dásamlegt tæki, því þá ekki að nota það bæði til skemmt- unar og uppbyggingar. Það þýðir ekkert að tilkynna að þessi og þesi mynd sé ekki heppileg fyrir böm að horfa á. Þau verða enn áfláðari að sitja við tækið. Sjónvarpið er kenn- ari og til hvers er ætlast af kennur- um? Að sá heilnæmu sæði í hjörtun — eða hvað? Er það til of mikils ætlast að fara þess á leit við stjóm- endur Sjónvarpsins að vanda betur efni til flutnings, meira af jákvæðu efni en minna af sora og glæpaverk- um. Við vitum að hé^ með okkar þjóð eru að myndast undirheima- gerningar sem okkur hefði ekki dott- ið til hugar fyrir nokkmm árum að við yrðum þátttakendur í. Okkur fundust þessir atburðir svo óralangt í burtu. Sjónvarpið gæti hjálpað til að útiloka neikvæðu áhrifin. En það er víst hægara að tala en fram- kvæma Nú er byijað að framleiða íslenzk- ar myndir, ég er að bíða eftir því að þær vegi á móti ljótleikanum. Finnið einhver ráð, góðu sjón- varpsmyndasmiðir okkar eigin þjóð- ar. Framleiðið t.d. gamanmyndir, þær létta lundina. Mér dettur í hug hvort útlenda efnið sé mismunandi dýrt eftir gæðum. Margt af þessum myndum er hreinn viðbjóður og frá- leitt að borga hann dýrum dómum. Gunnar Kvaran minnist með réttu á að allir þufi að hafa sín áhugamál og tónlistin sé þar stór þáttur til þroska og heilla. Þetta er hárrétt. Svo er það skylda uppalenda að ræða við bömin og hjálpa þeim til að velja og hafna. Reynum að beina sjónum okkar til hæða. Þaðan kemur hjálpin. Ver- um samtaka. Sameinaðir stöndum vér, sundraðir föllum vér. Filippía Kristjánsdóttir, Hjallaseli 55. Reykjavík. Ummæli Þorsteins Vil- hjálmssonar leiðrétt Frá Bergsteini Jónssyni: SUNNUDAGINN 7. febrúar sl. stýrði Ólafur H. Torfason umræðu- þætti á Rás 1. Var þar fjallað um dr. Helga Pjeturss, jarðvísindastörf hans og heimspekirit, Nýjalana. I þætti þessum var talað við nokkra menn, vel menntaða á sínu sviði. Þeirra á meðal var Þorsteinn Vil- hjálmsson frá Háskóla íslands, en ummæli hans urðu mér tilefni til að skrifa þessar línur. í máli sínu lagði Þorsteinn á það áherslu að ef vísindamaður gengi gegn því sem raunvísindi hefðu staðfest væri hann með því að vísa sjálfum sér út af ræðuvellinum nema að benda á eitt- hvað annað í staðinn. Svo var að skilja að hann teldi dr. Helga hafa fallið í þessa gröf í sambandi við ferðahraða um hinn mikla geim þar sem raunvísindi hefðu ekki staðfest annan hraða meiri en ljóshraða og hann væri ekki nægur til ferða í slíkri víðáttu yrði þá að benda á annað í staðinn ella væri kenningin í uppnámi. Hver sem lesið hefur Nýjal sér að bragði að þarna er farið á hundavaði í málflutningi. Eitt af því sem dr. Helgi undirstrik- aði mjög í sínum útskýringum var að ljóshraðinn væri snigilseinn til svona ferða og benti svo sannarlega á annan hraða sem alltaf hefði ver- ið til staðar og hann byggði kenn- ingar sínar ekki hvað síst á. Dr. Helgi var afar ólíklegur til að lenda í uppnámi með sínar kenningar á miðri leið. Það er því töluvert undir meðallagi að ætla að læða slíku að fólki. Við slíkt má ekki bendla há- skólann þó að hver einstakur hafi rétt til að slá mælistiku á sjálfan sig. Bergsteinn Jónsson, Háaleitisbraut 20, Reykjavík. Víkveiji skrífar Engir gera sjónvarpsmyndir í eins háum gæðaflokki og Bretar. Gott dæmi um það var myndin um listaverkaráðgjafa Bretadrottningar og njósnarann Anthony Blunt sem ríkissjónvarpið sýndi um síðustu helgi. Reyndar voru það engir aukvisar sem stóðu að baki þeirrar myndar. Handrits- höfundur var Alan Bennett sem þykir mikilhæfasti sjónvarpsleik- ritahöfundur Breta um þessar mundir og leikstjóri John Schlesing- er, einhver fremsti kvikmyndaleik- stjóri þeirra. Með James Fox í aðal- hlutverki var auðvitað komin ávísun á eitthvað sem lyftir afþreyingar- miðli á borð við sjónvarp upp í list- rænar hæðir. Ógleymanlegasta at- riði myndarinnar er þegar drottn- ingin kemur óvænt að listaverka- ráðgjafa sínum þar sem hann er að fjarlægja mynd eftir Titian til frekari rannsóknar, og samtalið þeirra á milli meðan aðstoðarmað- urinn liggur í felum undir sófanum. Bennett sýnir áhorfandum í þessu atriði drottninguna sem dálítinn galgopa en jafnframt hrífandi gáfaða konu á þann hátt að ein- hvem veginn hefur maður meiri samúð með drottningunni eftir mæðuárið mikla en áður. Á sama hátt er áhrifamikið hveming höf- undar myndarinnar sýna Blunt rýna í málverk Titians og uppgötva að undir yfirborðsmálningunni má greina fímmta manninn á mynd- inni. Röntgenmyndavélinni er beint að að óljósum útlínum þessarar dullarfullu manneskju en áður en við fáum að sjá manninn taka á sig mynd; blanda höfundarinnar ofur- hægt inn í óljósar útlínumar. mynd af yfirmanni bresku leyniþjón- ustunnar í sjónvarpsmyndinni. Skilaboðin em ótvíræð: Fimmti maðurinn í þessum frægasta njósnahring sögunnar var yfirmað- ur sjálfrar bresku leyniþjónustunn- ar. Djörf og áhrifarík brella og ekki á færi nema stakra snillinga. xxx að mátti lesa það hér í blaðinu í vikunni að aðsókn að Stræti, sem Smíðaverkstæði Þjóðleikhúss- ins sýnir, er slík að orðið hefur að fresta því verki sem við á að taka um einhvem tíma. Leiklistargagn- rýnandi Morgunblaðsins sagði á sínum tíma þegar verkið var fmm- sýnt að sýningin væri snöggtum merkilegri en leikritið sem er fmm- raun breska leikritaskáldsins Jims Cartwrights. Undir það má taka en það ánægjulegasta við þessa sýningu er þó frammistaða unga fólksins í leikhópnum. í sýningunni er valinn maður í hverju rúmi. Eng- um kemur á óvart að margsjóaðir leikarar á borð við Róbert Amfinns- son, Kristbjörgu Kjeld og Eddu Heiðrúnu skili sínu með miklum sóma. Hitt er merkilegt að sjá til- tölulega nýútskrifaða leikara á borð við Halldóm Bjömsdóttur, Baltasar Kormák og Ingvar Sigurðsson, já og Þór Thulinius, þótt lítið eitt eldri sé í hettunni, ráða yfír þeirri tækni og breidd í leik sem finna má í þessari sýningu þar sem iðulega er hlaupið á miili ólíkra hlutverka og dregnar upp alls ólíkar persónur. Islenskt leikhús á ekki að þurfa neinu að kvíða með slíkt hæfileika- fólk í uppsiglingu en það er um leið góður vitnisburður um það verk sem unnið er innan Leiklistarskóla íslands sem menntastofnunar. Og úr því Víkveiji dagsins er lagstur í iistaumfjöllun, þá þótti honum merkilegt að lesa það í The Economist í dögunum að tíma- ritið telur sig greina nýja stefnu í viðfangsefnum ýmissa fram- sæknustu tónlistarmanna Breta. Þannig er píanóleikarinn David Owen Norris farinn að hafa á efnis- skrá sinni verk eftir Joni Mitchell, drottningu þjóðlagarokksins, í bland við verk eftir Walton, Debussy, Haydn, Brahms og Mess- iaen, og kollegi hans Joanna Mac- Gregor leikur verk eftir djassfröm- uðina Thelonius Monk og Erroll Gamer í bland við Bartok, Debussy og Ives. Fiðluleikarinn Nigel Kennedy getur líka átt það til á tónleikum að grípa í „All Blues“ Miles Davis næst á eftir Bartok- sónötu. Breska nútímatónskáldið John Adams er líka alls ófeiminn við að birta í tónsmíðum sínum skírskotanir í klassíska og nýklass- íska höfunda á borð við Beethoven og Berg, Messiaen og Scriabin í bland við Gershwin, kvikmynda- tónlist og Duke Ellington. Allt þetta þykir blaðinu til marks um það að hinir fornu múrar milli klassískrar tónlistar og dægurtónlistar séu að molna niður og yngra tónlistarfólk sem alið er upp við klassíska tónlist í miðri popp-menningunni víli ekki fyrir sér að tileinka sér hvort tveggja. Það er kannski vísbending um að þessir straumar séu þegar komnir hingað til lands að á tónleik- um Skottís í nútímatónlist, í Ráð- húsinu í fyrrakvöld, var m.a. flutt verkið Tarzan fer til Hollywood eft- ir Lárus Grímsson, þar sem djass- leikararnir Sigurður Flosason og Kjartan Valgarðsson léku á saxófón og píanó við undirleik segulbands.

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.