Morgunblaðið - 11.06.1997, Side 27

26 MIÐVIKUDAGUR 11. JÚNÍ 1997
MORGUNBLAÐIÐ
MORGUNBLAÐIÐ
STOFNAÐ 1913
ÚTGEFANDI: Árvakur hf., Reykjavík.
FRAMKVÆMDASTJÓRI: Hallgrímur B. Geirsson.
RITSTJÓRAR: Matthías Johannessen,
Styrmir Gunnarsson.
ÓSANNFÆRANDI
RÖK
ÞÁTTTAKA Reykjavíkurborgar í tilboði nokkurra kaupfé-
laga og fleiri í hlut ríkisins í Áburðarverksmiðjunni hf.
hefur valdið mönnum heilabrotum. Spurt hefur verið, hvers
vegna Reykjavíkurborg tekur sig skyndilega til ásamt nokkr-
um kaupfélögum og gerir tilboð í ríkisfyrirtæki, þegar hún
hefur verið að losa sig úr fyrirtækjarekstri. Nægir þar að
nefna nýleg dæmi eins og Skýrsluvélar ríkisins og Reykjavík-
urborgar, Jarðboranir hf., sem borgin átti 30% hlut í, Pípu-
gerðina o.sv.frv.
Tvö tilboð bárust í Áburðarverksmiðjuna og var raunar
báðum hafnað. Hið hærra var upp á 725 milljónir, en hið
lægra nam 617 milljónum króna. Að því stóðu Kaupfélag
Eyfirðinga, Akureyri, KEA, Kaupfélag Þingeyinga, Kaupfé-
lag Skagfirðinga, Kaupfélag Árnesinga, Sláturfélag Suður-
lands, Bændasamtök íslands, Vatnsveita Reykjavíkur, Hita-
veita Reykjavíkur og Eignarhaldsfélag Alþýðubankans. Hlut-
ur Reykjavíkurveitnanna í tilboðinu nemur um 130 milljónum
króna, sem er rúmlega 21%.
Fulltrúi R-listans hefur skýrt áhuga Reykjavíkurborgar á
að eignast hlut í Áburðarverksmiðjunni þannig, að menn
hafi óttazt að um 100 störf töpuðust í borginni. Þessi skýr-
ing er ekki trúverðug, enda hefur borgarstjórn ekki áður
borið hana fyrir sig er fyrirtæki í borginni hafa gengið kaup-
um og sölum. Miklu líklegra er, að rótina megi finna innan
Framsóknarflokksins og gamla kaupfélagaveldið viljað eign-
ast áburðarverksmiðju og ætlað að nýta aðstöðu flokksins í
borgarstjórn Reykjavíkur í því skyni.
STEFÁNSSON-S AFNIÐ
STEFÁNSSON-safnið við Dartmouth College í New
Hampshire í Bandaríkjunum er eitt bezta heimskauta-
safn veraldar. Því er jafnað við heimskautasafnið í Sankti-Pét-
ursborg og safn Scott-stofnunarinnar í Englandi. Það er
mikill fjársjóður um rannsóknir á norðurhjaranum og grunn-
urinn að heimskautafræðum í Dartmouth-College. Safnið
geymir mikinn fjölda bóka um mannlíf, dýralíf og gróðurfar
á þessum slóðum, auk gagna um rannsóknir Vestur-íslend-
ingsins Vilhjálms Stefánssonar, rannsóknarskýrslur, dagbæk-
ur, bréf, kort, ljósmyndir o.sv.frv.
Eins og fram kemur í frásögn af Stefánsson-safninu hér
í blaðinu sl. sunnudag er rekstrarfé þess ekki meira en svo
að dugi fyrir almennu viðhaldi. Dartmouthháskólinn „tryggir
lágmarkstilveru safnsins, en vöxtur þess og áframhaldandi
vinna við efni þess veltur á vilja og áhuga utanaðkomandi
aðila...“. Er ekki tímabært að íslenzkt samfélag og/eða aðil-
ar hér á landi, sem til þess hafa fjárhagslegt bolmagn, hlaupi
undir bagga með þessum gagnafjársjóði um norðurhjarann?
Við eigum Vilhjálmi Stefánssyni skuld að gjalda. Vísindaleg-
ar rannsóknir á þessum heimshluta skarast við sögu okkar,
samtíð og framtíð.
EFTIRLIT
MEÐ VERÐLAGI
a
IKJOLFAR nýgerðra kjarasamninga er mikilvægt fyrir all-
an almenning að það verði tryggt, að verðbólgan fari ekki
af stað á nýjan leik. Því þarf með öllum ráðum að koma í
veg fyrir, eða a.m.k. að halda í lágmarki, hækkunum á vörum
og þjónustu. Slíkt er óhjákvæmilegt eigi sú kaupmáttaraukn-
ing, sem samið var um næstu þrjú árin, að ná fram að ganga.
Að sjálfsögðu er það fyrirtækjunum og atvinnulífinu einnig
mikilvægt að halda verðbólgu í skefjum. Það sýnir reynsla
undanfarinna verðbólguára.
Neytendasamtökin, ASÍ og BSRB hafa nú tilkynnt um
aðgerðir af sinni hálfu til að fylgjast með verðlagi og á þeirra
vegum verða gerðar verðkannanir á vörum og þjónustu um
land allt. Um það er allt gott að segja.
Enginn vafi leikur á því, að frjáls samkeppni er neytendum
í hag og þeir hafa haft ómældan ávinning af þeirri miklu
samkeppni, sem ríkt hefur síðustu árin og þá ekki sízt milli
stórmarkaða á matvörumarkaðnum. Um það er ekki lengur
deilt, að lögmálið um framboð og eftirspurn bætir kjör neyt-
andans. Hér á landi ríkir hins vegar fákeppni eða jafnvel
einokun á ýmsum sviðum og þess vegna er eðlilegt, að sam-
tök neytenda og launþega séu á verði. Ekki sízt er nauðsyn
að fylgjast vel með gjaldtöku fyrir opinbera þjónustu, sem
dæmin sanna að hefur tilhneigingu til hækka án augljósrar
ástæðu.
Aukin gagnrýni og ásakanir vegna loðnuveiða Norðmanna í íslenskrí lögsögu
MILLIAFLATALNA
Verulegt misræmi er á
milli tilkynninga norskra
loðnuskipa í íslensku lög-
sögunni um afla til Land-
helgisgæslunnar á síð-
ustu vertíð og þeirra
aflatalna sem opinberir
aðilar í Noregi gefa upp
að veiðst hafi við ísland
eða sem svarar til 25
þúsund lesta. í grein
Ómars Friðrikssonar
kemur fram að forsætis-
ráðherra telur að krefja
eigi Norðmenn ítarlegra
skýringa á þessum mun.
MIKIÐ MISRÆMI
ISLENSK og norsk stjórnvöld
gerðu samning um veiðar úr
loðnustofninum milli íslands,
Austur-Grænlands og Jan
Mayen árið 1980 en sá samningur
tók ekki til veiða innan grænlenskrar
lögsögu. Árið 1989 tókust svo samn-
ingar milli íslands, Noregs og Dan-
merkur/Grænlands um nýtingu
stofnsins. Samningurinn var fram-
lengdur í maí 1992 til ársins 1994.
Hann var svo aftur endurnýjaður það
ár til næstu fjögurra ára, eða til loka
næstu loðnuvertíðar 30. apríl 1998.
Verði honum ekki sagt upp með 6
mánaða fyrirvara, framlengist samn-
ingurinn sjálfkrafa um tvö ár í senn.
Norðmenn mega senda 36 skip til
veiðanna til 30. nóvember og 20
skip mega stunda veiðamar eftir það
til 15. febrúar. Veiðiréttindin tak-
markast við hafsvæðið norðan 64.
breiddargráðu á tímabilinu frá 1.
júlí til 15. febrúar í íslensku lögsög-
unni.
11% kvótans til Norðmanna og
þar af 60% á Islandsmiðum
Samningur þjóðanna lýtur að
skiptingu heildarmagns loðnu sem
ákveðið er að veiða hveiju sinni.
Hefur heildaraflakvótinn skipst
þannig að 78% koma í hlut íslend-
inga en 22% skiptast jafnt milli Norð-
manna og Grænlendinga. Hafa ís-
lendingar skv. samningnum haft rétt
til að nýta það magn af úthlutuðum
loðnukvóta sem Norðmenn og Græn-
lendingar ná ekki að nýta.
Löndin eiga að leitast við að ná
samkomulagi um heildarafla loðnu á
hverri vertíð, en náist ekki samkomu-
lag fyrir ákveðinn tíma ákveða ís-
lendingar heildaraflann einhliða.
Norðmenn mega ekki veiða meira
en 60% af hámarksafla sínum innan
íslenskrar lögsögu og sams ________
konar takmarkanir gilda
um veiðar íslendinga við
Jan Mayen.
Loðnuafli jókst verulega
á síðustu vertíð en þá var
heildaraflinn 1.571 þús. _
tonn. Afli íslenskra skipa á íslands-
Grænlands-Jan Mayen-svæðinu var
1.249 þús. tonn en afli erlendra skipa
322 þúsund tonn. íslensk stjórnvöld
hafa sent Norðmönnum og Græn-
lendingum fyrirspurn varðandi til-
lögu sjávarútvegsráðherra um 850
þúsund tonna leyfilegan hámarksk-
vóta til bráðabirgða á loðnuvertíðinni
sem hefst 1. júlí næstkomandi. Svör
hafa ekki enn borist.
Á síðustu vertíð var kvóti Norð-
Loðnuafli á Islands-Grænlands-
1990- 1991- 1992 1993- 1994- 1995- 1996-
Þúsund tonn 1991 1992 1993 1994 1995 1996 1997
Heildaraflamark 312 740 900 1.250 850 1.150 1.600
Afli íslendinga 284 635 655 1.001 750 883 1.249
Afii annarra þjóða* 27 47 95 178 114 46 322
Afli alls 3.211 682 793 1.179 864 929 1.571
: Norðmenn, Færeyjingar og Grænlendingar, júlí-mars
Grænlenskum og norskum fiskiskipum
er heimilt að veiða loönu norðan
64°30'N fram til 15. feb. á hverri vertíð.
K
rS
Aldrei varir
við veiðar á
lan Mayen-
svæðinu
manna af umræddum stofni 181.500
tonn og því til viðbótar fengu Norð-
menn um 25 þús. tonn frá Evrópu-
sambandinu af kvóta Grænlendinga.
Samanlagður afli norskra skipa á
vertíðinni úr stofninum sem samn-
ingur þjóðanna fjallar um nam því
um 206 þús. lestum.
íslenskir loðnuskipstjórar og tals-
menn útvegsmanna hafa staðfast-
lega haldið því fram að
Norðmenn hafi í reynd
veitt allan sinn kvóta inn-
an íslensku lögsögunnar
en ranglega gefið upp að
rúm 45 þús. tonn hafi
veiðst innan lögsögu Jan
Mayen. Engin loðna hafi gengið inn
í Jan Mayen-lögsöguna undanfarin
tíu ár.
Davíð Oddsson forsætisráðherra
og Árni Kolbeinsson, ráðuneytisstjóri
í sjávarútvegsráðuneytinu, segja að
rökstuddar grunsemdir hafi verið um
að Norðmenn hafi tilkynnt um afla
á Jan Mayen-svæðinu sem hafi í
reynd verðið veiddur innan íslensku
lögsögunnar. Davíð segir að eftirlit
með norsku skipunum verði hert á
næstu vertíð, eftir atburðinn þegar
Sigurður VE var færður til hafnar í
Noregi.
Reglur kveða á um að norsku
loðnuskipin eigi að tilkynna Land-
helgisgæslu komu sína inn í íslensku
fiskveiðilögsöguna og þeim ber að
tilkynna um afla á hveijum degi
meðan þau eru inni á svæðinu. Loks
ber þeim að senda tilkynningu þegar
lögsagan er yfirgefín ásamt upplýs-
ingum um afla um borð sem er veidd-
ur í íslensku lögsögunni.
Segjast hafa veitt 60 þús. tonn
í íslensku lögsögunni
Að sögn Árna Kolbeinssonar liggja
engar beinar sannanir fyrir um hvort
einstök skip hafi veitt afla í íslensku
lögsögunni umfram það sem heimilt
er, sem fært hafí verið til bókar að
hafí veiðst á Jan Mayen-svæðinu.
Ýmislegt hafi þó orðið til að vekja
upp grunsemdir íslendinga.
Skv. upplýsingum sem fengust hjá
Snorra Pálmasyni, deildarstjóra í
sjávarútvegsráðuneytinu, kom í vet-
ur í ljós verulegt misræmi á milli
þeirra aflatalna sem Landhelgisgæsl-
an fékk uppgefnar með daglegum
aflatilkynningum frá norsku skipun-
um um veiðar innan íslensku lögsög-
unnar á seinustu vertíð og
þeirra talna sem gefnar
hafa verið upp af opinber-
um aðilum í Noregi um
loðnuafla norskra skipa í
íslensku lögsögunni. Er
mismunurinn um 25 þús-
und tonn. Óskaði ráðuneytið eftir
skýringum Norðmanna á þessu mis-
ræmi en skv. upplýsingum blaðsins
eru stjórnvöld ekki ánægð með þau
svör sem Norðmenn hafa veitt.
Að lokinni sumar- og haustvertíð
í fyrra gáfu opinberir aðilar í Noregi
upp að norsk skip hefðu veitt 59.897
tonn af loðnu í íslensku lögsögunni,
100.837 tonn í grænlensku lögsög-
unni og 45.252 tonn á Jan Mayen-
svæðinu. Þessar upplýsingar bárust
25 þús. tonn
ber ímillí
Gæslunnar og
Norðmanna
12. desember sl. Eftir það veiddu
norsk skip 700 tonn í íslensku lög-
sögunni fram til 15. febrúar, þannig
að alls hafi norsk skip því veitt rúm-
lega 60.000 tonn í íslensku lögsög-
unni á nýliðinni vertíð.
Upplýsingar Landhelgisgæslunn-
ar bera hins vegar með sér að skipin
hafi samtals veitt um 85 þúsund tonn
í íslensku fiskveiðilögsögunni á ver-
tíðinni. Þó það sé skoðun stjórnvalda
að líta beri á aflatilkynningar til
Landhelgisgæslunnar sem grófa
viðmiðun er misræmið það mikið að
Norðmenn voru krafðir skýringa. í
svörum Norðmanna er bent á nokkur
atriði sem eiga að skýra þennan
mun. Bent er á að annars vegar sé
um að ræða tilkynningar skipstjóm-
enda frá degi til dags og hins vegar
tölur sem byggðar eru á vigtgn afl-
ans í Noregi. Erfítt sé fyrir skip-
stjóra að áætla með nákvæmni afla
um borð, sérstaklega á loðnuskipum
með sjókælingarbúnað. Norðmenn
benda einnig á að stór hluti þessa
umdeilda afla hafí veiðst á gráa haf-
svæðinu milli íslands og Grænlands
og ekki sé á hreinu hvar lögsögu-
mörkin þar liggi. Loks er því haldið
fram að aflatilkynningar skipa séu
stundum veittar munnlega og geti
misfarist eða verið ranglega skráðar.
Davíð Oddsson forsætisráðherra
segir að ástæða sé til tortryggni í
þessum efnum og full ástæða sé til
að krefja Norðmenn skýringa á þess-
um mismun á aflatölum.
Árni Kolbeinsson segir að fleira
en þetta misræmi aflatalna hafí orð-
ið til að vekja upp grunsemdir íslend-
inga. Ekki síst sú staðreynd að ís-
lendingar hafi aldrei orðið varir við
að loðnuveiðar væru stundaðar í Jan
Mayen-lögsögunni og Landhelgis-
gæslan hafí nokkrum sinnum flogið
þar yfir án þess að verða nokkurn
--------- tíma vör við hreyfingu á
svæðinu. „Mönnum þótti
því mjög undarleg sú veiði
sem þar var tilkynnt,"
segir hann.
Árni segir ennfremur
að rannsóknir bendi tii að
loðna hafí ekki gengið inn í lögsögu
Jan Mayen í mörg undanfarin ár.
„Útbreiðslusvæðið liggur fyrir í stór-
um dráttum frá ári til árs. Það renn-
ir vissulega stoðum undir að upplýs-
ingar þeirra séu ótrúverðugar," segir
hann. í nýútkominni skýrslu Ha-
frannsóknastofnunar um nytjastofna
sjávar segir að við mælingar á stærð
loðnustofnsins í október-nóvember í
vetur hafi nánast engrar loðnu orðið
vart norðan 68. breiddargráðu.
MIÐ VIKUD AGUR 11.JÚNÍ1997 27
RÍKISSTJÓRNIN hefur
samþykkt tillögu mennta-
( málaráðherra, að fá sér-
fræðilegt mat á kostum
og göllum þeirra þriggja kosta sem
liggja fyrir varðandi byggingu tón-
listarhúss. Nefnd um tónlistarhús
áætlar að bygging tónlistarhúss
kosti að lágmarki 1.550 milljónir.
Hún leggur fram þijár hugmyndir
um staðsetningu hússins, í Laugar-
dal, við Hótel Sögu og í Öskjuhlíð.
Tveir síðastnefndu kostimar gera
ráð fyrir að húsið verði byggt í
tengslum við ráðstefnuaðstöðu.
Samþykkt ríkisstjórnarinnar felur
í sér að skoðaðir verða kostir og
gallar á tillögum nefndarinnar. Enn-
fremur verður stofnkostnaður met-
inn, fjármögnun og rekstrarskilyrði.
Lokaákvörðun verður byggð á slíku
nýtingar- og hagkvæmnismati.
Menntamálaráðherra ætlar að beita
sér fyrir því að ríki, Reykjavíkur-
borg og eigendur Hótels Sögu standi
straum af kostnaði við næstu skref
til undirbúnings tónlistarhúsi. Sam-
ráð verður haft við Samtök um tón-
listarhús og þá sem að ferðamálum
starfa.
Tillögurnar sem nú liggja fyrir
eru afrakstur nefndar sem mennta-
málaráðherra skipaði í febrúar
1996. í nefndinni sátu Stefán P.
Eggertsson verkfræðingur, sem var
formaður nefndarinnar, tilnefndur
af Samtökum um tónlistarhús, Jón
Björnsson framkvæmdastjóri, til-
nefndur af Reykjavíkurborg, Anna
Soffía Hauksdóttir prófessor og
Pálmi Gíslason útibússtjóri, skipuð
án tilnefningar. Starfsmaður nefnd-
arinnar var Sigurgeir Sigmundsson
viðskiptafræðingur.
Aðstaða til
tónleikahalds slæm
í skýrslunni er fullyrt að tónlistar-
líf þjóðarinnar sé afar blómlegt og
bent á könnun Tónlistarráðs frá
árinu 1991 þar sem fram kemur að
um 10% þjóðarinnar eru virkir þátt-
takendur í tónlist, þ.e. stunda tón-
leika reglulega, eru í tónlistamámi,
kórum eða hljómsveitum. Vakin er
athygli á því að árið 1995 voru
haldnir 1.385 opinberir tónleikar á
landinu öllu, þar af 846 á höfuðborg-
arsvæðinu. Nefndin áætlar að um
180.000 manns hafi sótt tónleika á
höfuðborgarsvæðinu þetta ár, sem
þýði að ámóta margir hafi sótt tón-
leikana og sæki atvinnuleikhúsin í
Reykjavík, Þjóðleikhúsið og Borgar-
leikhúsið.
Að mati nefndarinnar er aðstaða
til tónleikahalds og tónlistarflutn-
ings slæm. í landinu sé enginn salur
sérstaklega hannaður fyrir lifandi
tónlist. í einhveijum tilvikum hafi
salir verið endurbættir eftir á til að
bæta hljómburð.
Sinfóníuhljómsveit íslands hefur
haft aðstöðu í Háskólabíói í þijá
áratugi og telur nefndin húsnæðið
óviðunandi. Aðstaða hljóðfæraleik-
aranna sé bágborin og fjarri því sem
listafólki við aðrar menningarstofn-
anir þjóðarinnar eða starfsmönnum
á opinberum vinnustöðum sé boðið
upp á. Hljómburður í húsinu sé
slæmur þó leikmenn geri sér ekki
alltaf grein fyrir því.
„Listræn staða Sinfóníuhljóm-
sveitar íslands er með þeim hætti
að hljómsveitarinnar verður ekki
notið til fulls með þeim hljómburði
sem Háskólabíó býður upp á. í raun
hafa þeir einir notið hljómsveitar-
innar til fulls sem hafa heyrt hana
leika í hljómleikaferðum erlendis,“
segja skýrsluhöfundar.
Nefndin bendir á að á síðustu
tveimur áratugum hafi fjölmörg hús
sérhönnuð til tónlistarflutnings ver-
ið byggð á Norðurlöndum. Mörg
þessara húsa hafi álíka fjölmenn
þjónustusvæði og_ tónlistarhús í
Reykjavík hefði. í Finnlandi hafí
t.d. mörg tónlistarhús risið í fá-
mennari borgum en Reykjavík.
Tveir tónleikasalir
Nefndin telur að Sinfóníuhljóm-
sveit íslands eigi að hafa aðsetur
sitt í fyrirhuguðu tónlistarhúsi. Gera
megi ráð fyrir að hljómsveitin haldi
Nefnd um tónlistarhús skilar áliti
Kostnaður
er áætlaður
1.550 milljónir
Nefnd um tónlistarhús hefur skilað skýrslu til
menntamálaráðherra þar sem mælt er með því að
reist verði tónlistarhús í Reykjavík. Egill Ólafsson
skoðaði skýrsluna, en í henni eru settir fram þrír
kostir varðandi staðsetningu hússins. Tveir
síðastnefndu kostirnar gera ráð fyrir að húsið
verði byggt í tengslum við ráðstefnuaðstöðu.
Ekki er gert ráð fýrir óperuflutningi.
Morgunblaðið/Jim Smart
ÞRJÁR lóðir eru taldar koma til greina undir tónlistarhús, við
Suðurgötu í tengslum við Hótel Sögu, í Öskjuhlíð í tengslum við
Perluna og í Laugardal þar sem Samtök um tónlistarhús eiga lóð.
árlega 55 tónleika, þar af 15 skóla-
tónleika og heildarfjöldi gesta verði
um 55.000 á ári. Árið 1995 hélt
Sinfóníuhljómsveitin 41 tónleika í-
Háskólabíói og sóttu þá 32.000
manns.
Nefndin telur að til að uppfylla
þarfir sem flestra þurfí a.m.k. að
vera tveir salir í húsinu, stór salur
sem taki 1.200-1.300 manns og lít-
ill salur sem taki 300-400 manns.
Stóri salurinn í Háskólabíói rúmar
tæplega 1.000 manns. Nefndin
áætlar að árlega verði 302 tónleikar
í tónlistarhúsinu og þá sæki 158.000
manns. Sætanýting verði 70%.
Nefndin telur að íslenska óperan
hafi með öflugu starfi í 17 ár fest-
sig í sessi í forystu um óperuflutn-
ing á íslandi og taka beri fullt tillit
til hennar ef tónlistarhús yrði gert
til óperuflutnings, enda verði húsið
þá væntanlega heimili íslensku
óperunnar. Nefndin leggur til að
tónlistarhúsið verði ekki byggt með
leiksviðsaðstöðu m.a. vegna þess að
íslenska óperan telur 1.200-1.300
sæta sal of stóran við íslenskar að-
stæður og kostnaðarauki af leik-
sviðsaðstöðu yrði að lágmarki 450
milljónir. Auk þess sé hætt við að
leiksviðsaðstaða leiddi til þess að
hljómburður fyrir sinfóníska tónlist
verði lakari.
Tenging við ■*
ráðstefnuhald
Að mati nefndarinnar gæti tón-
listarhús verið góður stuðningur við
ráðstefnuhald á höfuðborgarsvæð-
inu. Samstarf tónlistarhúss og ráð-
stefnumiðstöðvar leiði ekki aðeins
til sparnaðar í fjárfestingu heldur
hafi það einnig í för með sér rekstr-
arlegan ávinning. Gera megi ráð
fyrir að ef tónlistarhúsi verði fund-
inn staður við Hótel Sögu eða Perl-
una sé hægt að auka nýtingu stóra
salarins um 50 daga og litla salarins
um 100 daga.
Nefndin setur fram þijá kosti
varðandi staðsetningu tónlistarhúss,
í Öskjuhlíð í tengslum við Perluna,
við Suðurgötu í tengslum við Hótel
Sögu og í Laugardal þar sem Sam-
tökum um tónlistarhús hefur verið
úthlutað lóð. Nefndin tekur ekki
afstöðu til þessara kosta, en segir
að ef tenging tónlistarhúss við Perl-
una og Hótel Sögu reynist ekki
góður kostur sé heppilegast að reisa
húsið í Laugardal. Háskóli íslands
á lóðina við Hótel Sögu og Reykja-
víkurborg lóðina í Öskjuhlíð. Eigi
að reisa tónlistarhúsið við Hótel
Sögu þarf að ná samkomulagi vi^,
Háskólann um nýtingu lóðarinnar.
Nefndin áætlar að heildar-
kostnaður við byggingu tónlistar-
húss sé að lágmarki 1.550 milljónir
króna. Nefndin gerir ráð fýrir að
fjármögnun hvíli að langmestu leyti
á ríki og Reykjavíkurborg. Nefndin
miðar við að hlutur ríkisins í kostn-
aði verði 48-52% og Reykjavíkur-
borgar 36-48%. Verði húsið tengt
ráðstefnumiðstöð geti það leitt til
þess að kostnaður ríkis og Reykja-
víkurborgar lækki.
Tónlistarhús tengt
ráðstefnuaðstöðu
gæti skilað hagnaði
- 'V
Að mati nefndarinnar er ekki
grundvöllur fýrir því að tónlistarhús
standi undir fjármagnsgjöldum og
bent er á reynslu nágrannalanda
okkar. Þó bendi áætlanir til þess
að tónlistarhús tengt ráðstefnuað-
stöðu geti skilað hagnaði án af-
skrifta og fjármagnsgjalda. Tapið
verði hins vegar 15,7 milljónir eða
rúmlega 20% af rekstrargjöldum ef
tónlistarhúsið verði reist eitt og sér
og nyti óverulegra tekna frá ráð-
stefnu- og fundahaldi.
Áætlaður rekstrarkostnaður tóit
listarhúss er 75 milljónir króna a
ári. Ef húsið er byggt eitt sér eru
rekstrartekjur áætlaðar 60 milljónir,
en 76 milljónir ef húsið er tengt
ráðstefnumiðstöð. Nefndin telur
álitlegan kost að bjóða rekstur húss-
ins út. í útboði verði hins vegar að
tryggja hagsmuni notendanna, ekki
síst Sinfóníuhljómsveitarinnar. <