Morgunblaðið - 24.02.1999, Blaðsíða 39

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
MIÐVIKUDAGUR 24. FEBRÚAR 1999 39
drengur og vakti athygli hvar sem
hann fór. Ungu stúlkumar sóttust
mjög eftir félagsskap mömmu í
þeimi von að þær gætu nálgast
bróður hennar. Einnig sagði móðir
mín mér að hugur hans hefði fjótt
mótast af söng og tónlist. Ein
minning var mömmu sérstaklega
kær og hló hún dátt þegar hún
deildi henni með okkur. Þau systk-
in settu á svið guðsþjónustu, eins
og börnum einum er lagið, þar sem
Mummi var tilnefndur organisti.
Hann settist við „kirkjuorgelið“ og
spilaði kirkjulega tónlist af fíngr-
um fram meðan mamma fór fyrir
„altarið" með bók fyrir framan sig,
tónaði og flutti bæn því hún var í
hlutverki prestsins. Sem drengur
og unglingur hafði Mummi afar fal-
lega tenórrödd og söng iðulega ein-
söng í barna- og unglingakór bæj-
arins, en allar götur var hann söng-
maður góður.
Þegar komið er að kveðjustund
fer ekki hjá því að margt kemur
upp í hugann sem gleður og yljar
um hjartarætur. Mummi var mér
og fjölskyldu minni mjög kær og
alltaf voru fagnaðarfundir þegar
við hittumst. Það var alveg sama
hvar það var, í fjölskylduboðum, á
vinnustað eða á götum borgarinn-
ar. Glæsimenni var hann, myndar-
legur, stór og stæðilegur og það
sópaði að honum. Hann var ein-
stakt snyrtimenni og var oft haft á
orði að hann væri eins og klipptur
út úr tískublaði og þótti það hrós
mikið. Glaðlyndur var hann með af-
brigðum og hafði sérstakt lag á því
að miðla gleðinni til annarra og
glæða þannig umhverfí sitt. Fólk
hópaðist í kringum hann í fjöl-
skylduboðum, hann sló á létta
stengi og spilaði á þá óspart, hló
dátt og innilega, og það brást ekki
að hlátur hans og lífsgleði smitaði
allt í kringum hann, því alltaf var
stutt í fjörið og grínið þar sem
Mummi var.
Mummi var farsæll í einkalífí
sínu þótt auðvitað hafí hann ekki
farið varhluta af erfíðleikum í lífínu
fremur en aðrir. Fyrri eiginkonu
sína, Hansínu Kristjánsdóttur,
missti hann eftir áratuga samleið.
Áttu þau fallegt heimili og eignuð-
ust þau tvö börn, en jafnframt ólu
þau upp dótturson sinn. En ham-
ingjusólin brosti við Mumma á ný
þegar hann kvæntist síðari eigin-
konu sinni, Elsu Guðmundsdóttur.
Fyrir fáeinum árum varð frændi
minn fyrir þeirri miklu sorg að sjá
á bak einkadóttur sinni og setti sú
lífsreynsla mark á hann.
Ég og fjölskylda mín áttum því
láni að fagna að koma margsinnis á
heimili Mumma og Elsu. Heimboð-
in til þeirra voru afar glæsileg. Þó
ber hæst stundina þegar Mummi
settist við hljóðfærið sitt, spilaði
hvert lagið á fætur öðru með mik-
illi tilfinningu og innlifun. Tónlistin
fyllti hvern krók og kima og við hin
nutum og hugur okkar lyftist upp í
hæðir af áhrifum tónlistarinnar.
Tónarnir sem hann töfraði fram
gerðu það að verkum að við fóram
ríkari af hans fundi og hið sama má
segja um hann því hann gleymdi
bæði stund og stað og gaf sig tón-
listinni á vald.
Á sjötugsafmæli hans gátu dæt-
ur mínar fyrir hönd fjölskyldu
minnar glatt hann og endurgoldið
honum örlítið stundimar góðu og
hyllt hann með söng.
Við sem áttum samleið með
Mumma höfum mikið að þakka fyr-
ir. Ég var stolt yfír frænda mínum
og talaði reyndai' oft um það við
systkinin hvað þau væru rík að
eiga hvert annað. Mér sjálfri auðn-
aðist ekki að eiga nema eina syst-
ur, því fannst mér alltaf ég eiga
svolítið meira í systkinum mömmu
en annai's hefði verið.
Elsku Elsa, Arnar, Ásgeir og
ástvinir allir. Megi algóður Guð
styrkja ykkur í söknuði og sorg
ykkar. Innilegar samúðarkveðjur
frá mér og fjölskyldu minni. Guð
blessi minningu móðurbróður
míns, Guðmundar Helgasonar, og
megi hann ávallt vera Guði falinn.
Guðlaug Ragnarsdóttir.
„Skoðaðu hug þinn vel, þegar þú
ert glaður og þú munt sjá að aðeins
það, sem valdið hefur hryggð þinni
gerir þig glaðan. Þegar þú ert
sorgmæddur skoðaðu þá aftur hug
þinn og þú munt sjá að þú grætur
vegna þess sem var gleði þín.“
Nú er komið að leiðarlokum. Þú,
þessi glæsilegi maður, ávallt
huggulega klæddur, með bros á
vör og e.t.v. vindil í öðra munnvik-
inu vaktir athygli hvar sem þú
fórst. Jafnvel þú þurftir að lokum
að láta í minni pokann. Lífsgleði,
jákvæði, og kímnigáfa fannst mér
einkenna þig öðra fremur. Að vera
gamall var einfaldlega ekki til í
þinni orðabók. I gegnum tíðina tal-
aðir þú iðulega um það hvað heils-
an væri mikilvæg og þú varst sann-
arlega þakklátur fyrir að vera
heilsuhraustur alla tíð og þess
naust þú í 86 ár. Þegar þú síðan
veiktist sá ég hversu rétt þú hafðir
fyrir þér. Þú sagði mér oftar en
einu sinni þegar þú lást veikur á
spítalanum: „Ég reiknaði ekki með
þessu,“ en þú varst þakklátur fyrir
öll árin sem vora þér góð.
Þú varst kominn á níræðisaldur
þegar þú fórst ennþá að veiða. Ef
einhvers staðar í nágrenni við þig
var á eða vatn, máttu laxar og sil-
ungar vara sig. Það var ykkar líf og
yndi, ykkar Elsu. Oft fóram við
saman í veiðitúra. Ég man þegar
við fóram fyrst saman í Stóra
Laxá. Þar er einn veiðistaður sem
heitir Kálfhagahylur og mér fannst
bara ansi erfitt að klöngrast þang-
að niður og upp aftur og ég hafði á
orði við þig að mér hefði nú ekki
staðið á sama að vita af þér í því
klifri. Ég gleymi ekki svipnum sem
kom á þig, og ég upplifði sjálfa mig
eins og kjána sem vissi ekki neitt,
ég nefndi aldrei aftur við þig neitt í
þessa áttina. Það var bara ekki
þinn stfll að kvarta yfír að eitthvað
væri erfítt fyrir þig vegna aldurs.
Eitt sinn þegar við fjölskyldan
voram á leið yfír Breiðdalsheiði
varð Ásgeiri að orði, „þetta skyldu
þó ekki vera pabbi og Elsa þarna
niðurfrá að veiða í Skriðdalsvatni".
Við keyrðum þangað niðureftir og
viti menn, tvær verar í fullum
skrúða með flugnanet yfír höfuðið,
örkuðu á móti bílunum. Já, þarna
vorað þig sem svo oft áður ein úti í
náttúranni alsæl með lífíð og tilver-
una, þetta var dæmigert fyrir ykk-
ur.
Allar þær veiðisögur sem þú hef-
ur sagt okkur í gegnum tíðina era
óborganlegar. Núna þegar ég
hugsa til baka fmnst mér einmitt
þær stundir svo dýrmætar þegar
við voram öO saman komin og gát-
um hlegið og haft gaman af því
sama, þá var ekkert kynslóðabil.
Ég vil þakka þér samfylgdina,
kæri Guðmundur. Til okkar sem
yngri eram hefur þú komið
ákveðnum skilaboðum: Lífsgleði,
jákvæði og kímnigáfa skiptir sköp-
um.
Elsa mín, megi Guð styrkja þig
og þína, svo og aðra ættingja á
kveðjustund.
Erla.
Sorg og gleði auður er
öllum þeim sem vilja.
Eg á margt að þakka þér
þegar leiðir skilja.
(Hulda.)
Fögur sál er ávallt ung undir
silfurhæram. Ég veit ekki hvernig
ég mest og best má þig kveðja.
Þótt nú verði um sinn vík milli
vina.
Að hryggjast og gleðjast hér um
fáa daga að heilsast og kveðjast
það er lífsins saga.
Kæri Guðmundur Helgason, við
áttum margar góðar stundir sam-
an. Þegar við vorum ung og öll á
lífi. Þá var ósjaldan sem við kom-
um saman bæði hjá ykkur góðu
hjónum þér Guðmundur og Elsu
þinni og eins hjá okkur Guðmundi
mínum. Þá áttir þú það til að setj-
ast við píanóið og taka lagið. Þú
varst með mjög fallega söngrödd,
varst gamall karlakórsmaður. Við
að sjálfsögðu tókum undir. Þetta
vora alveg frábær kvöld og á
margan hátt ógleymanleg.
Síðan voram við mikið saman á
ferðalögum sem vora alltaf mjög
skemmtileg. Ég geymi þau í minn-
ingunni með sjálfri mér því orðin
ná skammt, því lífið hefur skákað
manni til og frá. Og á þessari
stundu þegar leiðir skilja kemur
svo margt upp í hugann. Svo
margar góðar stundir sem ég
sakna en þakka að hafa átt með
ykkur hjónum. Að endingu þakka
ég allt sem liðið er og veram
minnug þess að stundum getur
dauðinn verið léttvægari, en erfíð
lífsganga en maður kemur ekki
auga á það fyrr en reynslan kennir
manni að koma auga á það. Svo
kveð ég Guðmund Helgason með
ljóði eftir Þuríði Kristjánsdóttur,
Máttur söngsins.
Söngurinn göfgar og glæðir
guðlegan neista í sál.
Lyftir oss hærra í hæðir
helgar vort bænamál.
Sameinar óhka anda
eykur kærleikans mátt,
bægir frá böli og vanda
bendir í sólarátt.
Harmur úr huganum víki,
hamingjan taki völd.
Astin að eilífu ríki
eflist hún þúsundfóld.
Farsæld og fegurð glæðir
forðast hatur og tál.
Söngurinn sefar og græðir
söngur er alheimsmál.
Elsku Elsa mín! Ég sendi þér og
fjölskyldunni mínar innilegustu
samúðarkveðjur. Megi guð styrkja
ykkur í sorginni.
Svala Eggertsdóttir.
Elsku afi okkar.
Nú getum við ekki heimsótt þig í
litla húsið í sveitinni, sem þið
amma vorað búin að gera svo
skemmtilegt með sólpalli og fullt af
trjám sem amma gróðursetti og
hlúði að. Þú sast stundum á pallin-
um í sólinni og varst eins og kon-
ungur í ríki þínu, en svo hrakaði
heilsunni og ferðunum austur fyrir
fjall fækkaði. En þú varst alltaf
jafn ákveðinn í því að fara aftur og
hver veit nema þú gerir það þó þú
sért farinn héðan úr þessari jarð-
vist. Þú værir alveg vís með að
sitja í einu horninu á sólpallinum
og fylgjast með ömmu dytta að
húsinu og hlúa að blómum og
trjám. Við krakkarnir munum
alltaf minnast góðu stundanna sem
við áttum með þér hvort heldur var
í sveitinni eða heima í Hörðaland-
inu og nú á seinni tímum Mosfells-
bænum.
Elsku afi, Guð geymi þig og
haldi verndarhendi yfir ömmu okk-
ar.
Einar Ásgeir Kristjánsson,
Karen Sif Kristjánsddttir,
Jdhannes Orn Kristjánsson.
Skilafrestur
minning-
argreina
EIGI minningargrein að birtast
á útfarardegi (eða í sunnudags-
blaði ef útför er á mánudegi), er
skilafrestur sem hér segir: í
sunnudags- og þriðjudagsblað
þarf grein að berast fyrir hádegi
á föstudag. í miðvikudags-,
fimmtudags-, fóstudags- og
laugardagsblað þarf greinin að
berast fyir hádegi tveimur
virkum dögum fyrir bh'tingar-
dag. Berist gi-ein eftir að skila-
frestui- er útrunninn eða eftir að
útför hefur farið fram, er ekki
unnt að lofa ákveðnum birting-
ardegi. Þar sem pláss er
takmarkað getur þurft að fresta
birtingu greina, enda þótt þær
berist innan hins tiltekna
skilafrests.
+
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
LAUFHEIÐUR (Heiða) JENSDÓTTIR,
Hátúni 4,
Reykjavík,
sem lést á heimili sínu aðfaranótt miðviku-
dagsins 17. febrúar, verður jarðsungin
frá Hafnarfjarðarkirkju þriðjudaginn 2. mars
kl. 13.30.
Guðrún Eiríksdóttir, Viðar Janusson,
Þórður Eiríksson, Guðrún G. Björnsdóttir.
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
SIGRÍÐUR KRISTÍN JÓNSDÓTTIR
frá Gemlufalli,
Heimahaga 8,
Selfossi,
er lést miðvikudaginn 17. febrúar verður jarð-
sungin frá Selfosskirkju laugardaginn 27. febrú-
ar kl. 13.30. Jarðsett verður á Eyrarbakka.
Aðalsteinn Eiríksson,
Jón Eiríksson,
Hildur Eiríksdóttir,
Ágústa Eiríksdóttir,
Jónína Eiríksdóttir,
Magnús Eiríksson,
Guðmundur Eiríksson,
Ásmundur Eiríksson,
Aldís Eiríksdóttir,
Ingveldur Eiríksdóttir,
barnabörn og
Guðrún Larsen,
Sjöfn Kristjánsdóttir,
Hreggviður Heiðarsson,
Snorri Björn Sigurðsson,
Guðlaugur Óskarsson,
Ástþóra Kristinsdóttir,
Dagmar Hrönn Guðnadóttir,
Jón Kristleifsson,
Páll Skaftason,
barnabarnabörn.
+
Elskuleg systir mín og frænka okkar,
JÓHANNA SIGURÐARDÓTTIR,
áður til heimilis
íHátúni 10,
sem lést miðvikudaginn 17. febrúar, verður
jarðsungin frá Neskirkju fimmtudaginn
25. febrúar kl. 15.00.
Margrét Sigurðardóttir,
Sigríður Einarsdóttir, Guðjón Einarsson,
Sigurður Pálsson, Gunnlaugur Þór Pálsson.
+
Bróðir minn,
GUÐMUNDUR KRISTINN GUNNARSSON,
sem lést á á elli- og hjúkrunarheimilinu Grund
þriðjudaginn 16. febrúar, verður jarðsunginn
frá Fossvogskirkju fimmtudaginn 25. febrúar
kl. 13.30. Jarðsett verður í Gufuneskirkju-
garði.
Fyrir hönd aðstandenda,
Guðrún Gunnarsdóttir.
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlý-
hug við andlát og útför eiginmanns míns, föður
okkar, tengdaföður, afa og langafa,
VALGARÐS KRISTJÁNSSONAR
fyrrv. borgardómara,
Stekkjarbergi 6,
Hafnarfirði.
Sérstakar þakkir til starfsfólks deildar 32-A
Landspítala og starfsfólks og „Vinarhorna“ Suðurbæjarlaug, Hafnarfirði.
Guð blessi ykkur öll.
Björg ívarsdóttir,
Sigrún Valgarðsdóttir, Maggi Guðjón Ingólfsson,
Arnaldur Valgarðsson,
fvar Valgarðsson,
Valgarður Valgarðsson,
Kristján F. Valgarðsson,
Arndís Jónsdóttir,
Ragnheiður Hrafnkelsdóttir,
Hildur Harðardóttir,
Sigríður E. Snorradóttir,
Berglind H. Hallgrímsdóttir, Gunnar Vagn Gunnarsson,
barnabörn og barnabarnabarn.