Kirkjublaðið - 01.07.1895, Blaðsíða 11
133
onda er von aðlöggjafarvaldið, sem er trúarjátníngarlaust
eptir stjórnarskránni vilji sem minnst hugsa um kirkju,
er stendur á grundvelli vissrar trúarjútningar og óski að
losna við bönd þau er kirkjan leggur á það, slíkt er bein
afleiðing af trúarbragðafrelsis-kenningu kristindómsins.
Og það er líka liagur fyrir kirkjuna að losna við afskipti
þjóðþings, er alls eigi er skyldugt að hafa trú hennar eða
nokkra trú, hennar ósk verður þvi að losast frá fjötrum
rikisins, sem síðan einveldið var afnumið er eigi kirkju-
legt lengur. En það sem er gagn fyrir stærri fje-
lögin það er líka gagn fyrir sveitir, söfnuði og einstakl-
inga^ sem auðdkilið er. Bæði stjórnmálamenn ríkjanna
°g talsmenn kirknanna f löndunum, hversu ólíkar trúar-
skoðanir sem þeir hafa, vilja þó hvorirtveggju i þessu
efni eitt og sama, nefniloga aðskilnaðinn, þótt orsakirnar
sjeu ólíkar. Hinir fyrtöldu vilja leysa ríkið frá bandi
kirkjunnar og hinir síðarnefndu kirkjuna frá bandi ríkis-
ins, frelsiskröfurnar ganga þannig sarasíða frá báðum:
fikinu og kirkjunni. En hagurinn mun fremur verða
andlegur en veraldlegur, þótt hvorttveggja verði að nokkru
samfara. Að líkindum verður fólkið guðhræddaraog betra,
að trú og siðgæði vaxi i landinu við breytinguna, það er
að scgja meðal þeirra er í kirkjufjelaginu verða,en um hina nú-
verandi dauðu meðlimi, er að líkindum eigi ganga í fje-
l«gið, er eigi gott að segja, hvort þeir verða betri eða
verri, verði þeir verri, þá verður það að hafa það.
auðugri, sælli og ánægðari ætti þjóðin vissulega
V01'ða við meira frelsi.
En
að
Til
gangur aðskilnaðarins er
framför og
fullkomnun
mannkynsins á braut guðsríkis. Þetta hyggjum vjer fri-
kirkjumenn að betur náist með því að þessar tvær höf-
uðstofnanir í mannlieimi fjötri eöa bindi hvorug aðra.
kirir alna og óborna eiga þá bæði ríkið og kirkjan að
bcta unnið betur en hingað til hefir verið.
bað er eigi víst, að þjóðin sje nú vaxin þqssari breyt-
ingu, en líkindi eru samt til þcss, að menntun nútiinans
og stjórnfrelsi það, er vjer um nokkur ár liöfum notið,
'enni ínönnum innan skamms að verða sjálfbjarga, einn-
ig í kirkjulegum cfnum. Það liggur í hutarins eðli, að is^