Vísir - 12.10.1962, Side 10

10
VÍSIR . Föstudagur 12. október 1962.
„Ég er fædd og alin upp með sjö hestum“.
í LOK VEIZLUNNAR
Framhaid aí bls. 9
djöfla", segir sá toginleiti með
hrosshöfuðið.
Nú hófst mikið skvaldur.
„Ert það þú, sem gekkst á
milli bæja og barnaðir kven-
fólkið", segir einn úr hópnum við
annan.
„Þér ferst“, segir hinn.
Nokkrir Skagstrendingar koma
aðvífandi í ijótum bíl. Einn ligg-
ur dauður í aftursæti.
„Við ætlum kannski að urða
hann hér í „Hólunum", segir
sjofförinn.
Farþeginn frammi í við hliðina
á honum er glottandi, þegar hann
lítur aftur f. Svo bregður fyrir
miskunnsemi í refslegum augum
'ians, og hann segir:
„Æi annars — við nennum
því ekki“.
Svona heidur lestin úr réttinni
leiðar sinnar út dalinn.
Nú er hraðað sér inn í dalinn,
sem dregur að eins og svartur
galdur þetta hraustkvöld.
©
’yiÐ BLINDA hæð er hægt á
T sér. Spöl fram undan kemur
ríðandi fyiking í móti. Tveir ald-
urhnignir menn eru í fararbroddi
og unglingspiltur til annarrar
handar eins og meðreiðarsveinn
eða stallari þeirra.
Gamlingjarnir riðu hægt eins
og herforingjaráð úr riddaraliði
— samgrónir hestunum. Þeir
lögðu alveg undir sig veginn og
ekki líklegir til að víkja fyrir
neinum — allra sízt einhverjum,
ef hann skyldi vera að sunnan.
Þögn grúfir yfir dalnum. Það
heyrist dauft hófatak og örlítið
glamur í beizlismélum. Þannig
riðu þessir húnvetnsku öldungar
í móti manni fet fyrir fet.
— — Annar maðurinn vekur
eftirtekt — kominn á nfræðis-
aldur, nauðalíkur Clemenceau
gamla, þeim fræga úr fyrri
heimsstyrjöldinni, sem kallaður
var „tígrisdýrið". Þetta er Krist-
ján Vigfússon frá Vatnsdalshól-
um. Hinn náunginn er kominn
nokkuð á sjötugsaldur, heitir
Snæbjörn Jónsson frá Snærings-
stöðum, mágur Hannesar á Und-
irfelli — — „..... en hafðu
hljótt um það“, segir karl og
glottir.
Svartan Hreyfilsbíi ber að.
Maður í reiðbuxum vindur sér út
úr bílnum og spyr:
„Frá hvaða blaði eruð þér?“
„Frá Vfsi, mussju".
„Svo hann er frá Isvestia",
segir mágur Hannesar frá Undir-
felli og er' nú æringjalegur í
framan.
„Það fer vel við rússneska bíl-
inn þarna“, segir annar.
„Það er nú gott, meðan hann
er ekki • frá Tímanum", segir
bóndi með gott andlit.
Kristján Vigfússon hefur
stundað Vatnsdalsrétt 75 ár, er
skeifnasmiður, gamall tamninga-
maður, hefur verið gangnafor-
ingi, flokksforingi, þegar hefur
verið skipt á heiðarnar í göngum.
„Hefurðu drukkið um ævina,
Kristján?"
„Alla tíð“.
„Hefurðu drukkið þig fullan?"
„Ég varð fullur einu sinni á
ævinni —' það var vestur á
Fjörðum í Bolungavík árið 1903“.
„Af illri nauðsyn?"
„Það vildi bara óvart til“:
„Gengurðu enn að heyskap?“
„Svo má heita ■— annars er
letin að drepa mig“. ,
Kristján kenndi ekki kelli Elli
um eitt né neitt.
„Segðu mér, Snæbjörn, þú
hefur líka sopið?“
„Töluvert drukkið 'af brenni-
víni eða nóg til að ná þessum
aldri“.
Þá hlógu hinir Húnvetningarn-
ir.
„Hvenær upphófst ieikurinn í
dag?“
„Byrjað að tína úr kl. 7 í
morgun. Ég fór að engu óðslega,
skildi að hross í allan dag svona
í rólegheitum og fékk mér bragð
á milli eins og gengur", segir
Kristján.
©
TVÚ KEMUR út úr svarta bíln-
^ um gerðarlegur kvenmaður í
reiðfötum — — „hestakona af
guðsnáð“, segir einn húnvetnsk-
ur kavaler.
„Ég er fædd og alin upp með
sjö hestum", segir hún.
„Elskið þér hesta, frú?“
„Hesturinn er það dásamleg-
asta ,sem til er, — hesturinn er
bezti vinurinn fyrir utan börnin
manns“, segir kvenmaðurinn.
„Eruð þér héðan?“
Hún gaf ógreið svör og helzt
var á henni að skilja, að hún væri
úr tveim lögsagnarumdæmum,
bæði Skagafirðinum og Húna-
þingi — það munaði ekki um
minna.
Það var tignarleg sjón að sjá
hana handleika hest Kristjáns
frá Vatnsdalshólum.
Þo sagði hann:
„Mér þykir hún haida nokkuð
fast í hann. Jón Ásgeirsson sagði
alltaf, að það væri um að gera,
að halda laust við þá“.
Hestakonan tók nokkra spretti
eftir veginum, skilaði svo Krist-
jáni he Únum og hvarf inn í
Hreyfilsbíiinn, sem ók á brott.
Nú var komið myrkur og snú-
ið til baka í norður. í skini bíl-
ijósanna skammt frá Giljá sást
sá toginleiti með hestshöfuðið
. og tengdasonurinn þeysast á Ieið
til sinna heimkynna. Ofan við
veg í þýflendi æddi skjóttur
hestur með víndauðan mann á
baki.
— stgr.
Ræða Emils —
Frh. af 7. síðu:
bænasamfélagið við guð vekur
manninum í lífsstríði hans og
frásögn allra frásagna af guðs
óumræðilega miklu kærleiksfórn
vegna mannanna. ímyndum vér
oss að börn vor og þjóð vor yrði
sælli, auðugri og frjálsari í hugs-
un, orði og verki þegar þessu
hefði öllu verið rutt úr vegi?
Svari hver fyrir sig og starfi í
samræmi við það. Því að
þessu stefnir, ef ekki er að gjört
— það stefnir að því að trúar-
brögðunum sé eigi aðeins þokað
til hliðar heldur út úr þjóðlífinu.
Þá heyrir enginn talað um guð
framar nema í háði. Þá eru menn
lausir við það. Er það ekki gleði-
leg tilhugsun? Hvað gerist þá?
Hvað gerist ef túnið er ekki sleg-
ið? Það kemst í órækt. Hvað ger-
ist ef vegur er ekki lengur far-
inn? Hann verður að óvegi. Hvað
verður af barn elst ekki upp með
foreldrum sínum? Það þekkir þá
ekki. Hver verður raunin á ef
vér kennum börnum vorum eigi
framar að lesa um guð í hans
orði, eigi að sjá guð í sköpunar-
verki hans, eigi að hlýða á guðs
rödd f samvizkunni? Hvað gerist
ef barnið heyrir aldrei minnzt á
guð á heimilinu eða í skólanum
og ef enginn fer með það til
kirkju? Hvað gerist? Blátt áfra'C
það að barnið lærir aldrei að
þekkja guð, verður munaðarlaust
eins og barn sem hefur misst for-
eldra sína eða aldrei séð þá.
Þetta er það sem er þegar að
gerast alltof víða í þjóðlífinu i
kringum oss. Og prestarnir. Ja,
hvað gera þeir? Þeir gera aldrei
neitt, segja menn, þeir eru svo
lélegir, þetta er allt þeim að
kenna. Að vísu segja það ekki
allir og ég ætla nú að gerast svo
djarfur að láta í ljós þá von að
vér, hinir margumtöluðu lélegu
liðsmenn kirkjunnar séum þó,
hver í sínum söfnuði með vax-
andi starfi með börnum og fyrir
þau, að sá þeim fiœjum trúar og
trausts í sálir þeirra, sem gætu
reynzt til ómetanlegrar blessunar
fyrir niðja vora, ef guð lofar.
Það gildir hverju er sáð í sálir
barnanna, eftir sáningunni fer
uppskeran. Þetta vita þeir sem
hafa einsett sér að móta lífs-
stefnu vaxandi kynslóðar, hvort
sem það er gert í góðum eða
miður góðum tilgangi. Þ,eir vita
að það er of seint að móta Ieir-
inn þegar hann er harðnaður. En
hvað má höndin ein og ein í
þessu örlagaríkasta máli þjóðar-
innar, trúaruppeldinu? Allir, sem
hafa hugboð um hvað hér er í
húfi, að það er kjölfesta ein-
staklingsins og þjóðlífsins í heild,
lífsgæfa þjóðarinnar og æðstu
hugsjónir beztu manna hennar
fyrr og síðar, að það er sjálf
blessun guðssamfélagsins, mann-
kærleikurinn, manndómurinn,
frelsið og rétturinn, heilagur
réttur lítilmagnans, sem engan á
að, ef hann er sviptur guði, —
allir þeir, sem hafa hugboð um
þetta, þurfa að taka höndum sam
an um að bjarga því dýrmætasta,
sem lífi voru er léð, börnum vor-
um og samfélaginu við guð. Það
er átakanlegt að sjá börnin flykkj
ast ein í guðshúsin þyrst í að
læra gott, en sjá foreldra þeirra
sárasjaldan eða aldrei leiða þau
þangað sér við hönd, unz börnin
eru fermd og eru orðin of stór til
þess að vilja láta leiða sig. Og
það er þungbært að óttast að
Minning:
Frú Jósefína Oddný
Gísladóttir
Frú Jósefína Oddný Gísladóttir,
lézt hinn 5. þ. m. aðeins 43 ára að
aldri, eftir langvarandi veikindi.
Hún var fædd á ísafirði 4. des-
ember 1918 og voru foreldrar henn-
ar hjónin Gísli Bjarnason frá Ár-
múla við ísafjarðardjúp og María j
Rannveig Níelsdóttir frá Bolungar-
vík, og eru þau bæði látin. Þau
eignuðust 3 börn, sem auk Jósefínu
eru Bjarni stöðvarstjóri í Gufunesi,
giftur Guðnýju Gestsdóttur, og Jó- \
hanna, gift Karli Péturssyni raf-
virkja. Jósefína fluttist ásamt for-
eldrum sínum til Reykjavíkur árið
1926 og átti þar heima siðan.
Árið 1947 giftist hún Þorsteini 1
Jósefssyni blaðamanni og eignuð-
ust þau eina dóttur, Ástríði, sem
nú er 14 ára gömul.
Mjög eru þeir margir, sem hafa
kynnzt heimili þeirra hjóna, því
gestkvæmt var þar jafnan. Frænd-
fólk og kunningjar hvaðanæva að
af iandinu, svo og fjölmargir út-
Iendingar voru þar tíðum gestir,
enda hjónin bæði gestrisin og góð
heim að sækja, og meðan heilsa
Jósefínu leyfði hafði hún yndi af
því að sinna gestum og láta þeim
Iíða vel. Áhugamál manns hennar
gerði' hún einnig að sínum áhuga-
málum. Þorsteinn er þjóðkunnur
fw*tr ljósmyndir sínar, sem birzt
hafa í blöðum og bókum hér heima
og erlendis. Jósefína hafði jafnan
hinn mesta áhuga á þessu starfi
hans og þar sem það er tímafrekt
tómstundastarf hefur aðstoð henn-
ar og áhugi að sjálfsögðu verið
kærkominn og oft var það, sem
hún gladdist yfir góðum árangri
manns sfns.
Jósefína tók einnig virkan þátt
í bókasöfnun Þorsteins. Hún að-
stoðaði hann eftir mætti til þess
að auka við hið góða bókasafn,
og þegar honum auðnaðist að
hreppa sjaldgæfa bók, sem vantaði j
í safnið, gladdist hún hjartanlega.
Ferðalög voru enn eitt af hugð-
armálum Jósefínu og bar hún gæfu
til að ferðast mikið. Auk þess að
kynnast landi sínu vel á ferðalög-
um hérlendis ferðuðust þau hjónin
mikið erlendis og eignuðust marga
vini á þeim ferðalögum.
Frú Jósefína starfaði hjá lands-
símanum um 20 ára skeið, fyrst á
árunum 1938—1948 og svo aftur
óslitið frá árinu 1952. í fyrstu starf
aði hún sem talsímakona, síðar
við innheimtu landssímans og loks
við ýmisleg skrifstofustörf, nú síð-
ast hjá hagdeild pósts og síiha.
Eins og að líkum lætur eignað-
ist Jósefína, eða Blb'f 'éins ö’g hún
var oftast kölluðafokkursamstarfs
mönnum hennar, fjölmarga vini og
kunningja hjá þeirri stóru stofnun,
pósti og síma. Þeir munu minnast
hennar sem hinnar trygglyndu og
hjálpsömu vinkonu og dagfars-
prúðu samstarfskonu. Ef henni
þótti ranglega hallað á einhvern,
lét hún það aldrei afskiptalaust,
heldur tók málstað hans hvenær
og hvar sem var og alltaf var
hún boðin og búin til þess að
rétta öðrum hjálparhönd.
Samstarfsmenn hennar kveðja
hana með söknuði og þakklæti í
huga og senda ástvinum hennar
samúðarkveðjur.
Aðalsteinn Norberg.
auki að trúaruppeldið í heima-
húsum og í skólunum sé í sam-
ræmi við kirkjuræknina.
Eftir hverju
bíðum vér?
Því brennur sú spurning á vörum
Eftir hverju erum vér að biða,
vér öll, alþingismenn, hæjarfull-
trúar, verkalýðsleiðtogar, félags-
foringjar, og umfram allt þó for-
eldrar og uppalendur, vér sem
játum þó og viðurkennum í
hjarta voru að hið eilífa og stóra,
kraftur og trú sé það sem vér
óskum börnum vorum til handa
um alla hluti fram, — eftir
hverju erum vér að bíða? Vér
sjálf og böm vor erum að hætta
að þekkja guð. Og þó, þó er þjóð-
in, trúhneigð. Eru það annir, sem
hindra oss? Það eiga vissulega
margir annríkt í þessu landi, eða
er þetta svona voðalega víðtækt
sinnuleysi um hið eina nauðsyn-
lega, eða fyrirverðum vér oss fyr-
ir trúartilfinningu vora? Stund-
um liggur manni við að halda að
svo sé, að menn séu orðnir alltof
gáfaðir og upplýstir á þessu landi
til þess að upplýsa eða fræða
börn sín um guð og hans heilaga
vilja, ég tala nú ekki um að leiða
þau sér við hönd f guðs hús. En
betra er að leiða barn sitt í heil-
agt hús en að gefa því gullúr í
fermingargjöf þótt gott sé. Betra
er að sjá löggjafa og leiðtoga
þjóðarinnar leita hinnar æðstu
vizku í helgidóminum en að
þiggja fjárveitingu úr höndum
þeirra, þótt hún geti vissulega
komið sér vel. En gagnvart þeim
hinum upplýstu og gáfuðu, ef
einhverjir eru, sem bera því við
að þeir séu upp yfir það hafnir
að hlýða á andlaust stagl f ein-
hverjum presti í einhverri kirkju,
gagnvart þeim skal leiðréttur ör-
lagaríkur misskilningur í þessu
sambandi. Það er hvorki prest-
urinn né ræða hans sem skiptir
mestu í kirkjunni. Það er ná-
lægð guðs á helgum stað og
stund, það er guðs heilagi andi
í orði hans og sakramentum, það
er Ioígjörðin og þakkargjörðin,
og náðin, það er samfélagið við
hinn heiiaga í kyrrð og friði,
það er snertingin við kraft hans,
það er að vera allir einum huga
í bæninni. Það er þetta sem eng-
inn sér með augum líkamans og
enginn heyrir, heldur finnur og
lifir í andanum. Það er það sem
er aðalatriði hverrar guðsþjón-
ustugjörðar. Það er guð, sem er
allt. Það er hann sem fyllir kirkj-
una, þótt hún sé tóm.