Vísir - 01.10.1965, Blaðsíða 15

Vísir - 01.10.1965, Blaðsíða 15
VlSIR Föstudagur 1. ofctöber 1965. /5 hafði verið um nóttina, og mundu spor hafa sézt, ef viðkomandi hefði i ekki verið á ferðinni áður en dögg in féll. „Þú ert yngri og sjónskarpari en ég", sagði Hardanger. „Hafa streng irnir verið sagaðir sundur eða j klipptir?" „Klipptir. Og athugaðu hallann i á sniðinu. Hann er ekki mikill, en I þó sjáanlegur". Hardanger athugaði klipptu end-1 ana. „Frá vinstri að framan til! hægri að aftan. Þannig mundi örv-! hentur maður halda á klippunum". i „Örvhentur maður", varð mér að | orði. „Eða rétthentur maður semi vildi villa á sér heimildir. Viðkom j andi hefur þvi annað hvort verið | örvhentur eða slunginn og kannski' hvoru tveggja". I Það brá fyrir andúð 1 svip Hard angers, þegar hann leit á mig. Síð an skreið hann á milli strengjanna inn á milli girðinganna. Ekki var þar heldur nein spor að sjá Innri girð'ingin hafði verið klippt sundur á þrem stöðum. Það leit út fyrir að sá, semtá klippunum hélt, hafi álit- ið sig öruggari þar sem hann var fjær veginum. Við áttum því eftir að ráða þá gátu, hvernig á þvi stóð að hann hafði ekki neinn ótta af víghundinum sem varði svæðið & milli girðinganna. Lágstrengirnir ósýnilegu innan innri girðingarinnar voru órofnir. Sá sem þarna var á ferðinni hafði annað hvort verið svo merkilega heppinn að detta ekki um þá, eða hann hafði vitað nákvæmlega stað setningu þeirra. Af því er séð varð, var þessi kunningi okkar þó ekki af þeirri manngerð, sem treyst ir á heppnina fyrst og fremst. Það sannaði líka sú aðferð, sem hann hafði beitt við að komast gegnum háspennugirðinguna. Af hugvitsemi og þekkingu á raflögn inni hafði honum tekizt að klippa sundur lægstu strengina og tengja þá þannig við þá næstu fyrir ofan, að hvergi varð skammhlaup og ekki kom heldur til þess að viðvör unarbjöllurnar hringdu. Það sýndi að klippurnar, sem hann notaði, höfðu að minnsta kosti verið ein angraðar fyrir háa spennu og að hann hafði gert sér fyllilega ljóst fyrirfram, að hverju hann gekk. „Snjall náungi", varð Hardang- er að orði. „Þetta bendir jafnvel til að hanh afi ekk'i verið hér allsendis- ókunnugur innan girðing anna, eða hvað?" „Hann getur líka hafa kynnt sér fyrirkomulagið utan frá með þvi að nota sterkan sjónauka. Það er öllum frjálst að aka urh veginn áð degi til, og því ekki neinum örð- ugleikum bundið fyrir hann að sitja í bll og kynna sér hvernig giröing unum, þar á meðal háspennagirð- ingunni, var hagað. Og ég þori að fullyrða, að ekki er loku fyrir það skotið, að hann hafi séð glitra á „ósýnilegu" strengina I sólskini". „Og ég þori að fullyrða", mælti Hardanger með áherzlu, „að það þýðir lítið fyrir okkur að standa hérna og glápa á girðingarnar. Við skulum hypja okkur inn og hefja yfirheyrslurnar". Allir þeir, sem Hardanger hafði beðið liðsforingjann að boða til fundar við okkur, biðu inni f mót- tökusalnum. Þeir sátu þar á bekkj um haldnir ókyrrð og eirðarleysj Sumir þeirra voru syfjulegir, og allir virtust þeir óttaslegnir. Ég þótt ist vita, að það mundi ekki taka Hardanger nema brot úr sekúndu að sjá hvernig þeir voru á sig komn ir andlega og haga sér samkvæmt því. Það kom lfka á daginn. Hann tók sér sæti bak við skrifborðið, hvessti á þá kaldblá og stingandi augun undan hnykluðum brúnum Hvað leikhæfileika snerti, stóð Martin honum jafnvel ekki á sporði. ! „Gott", sagði hann. „Eftirlits- ' mennirnir í jeppunum — fyrst þeir | sem áttu I eltingarleiknum í nótt er leið. Gangið fram". Þrír menn ,einn liðþjálfi og tveir óbreyttir, risu úr sætum sínum, og heldur seinlega. Hardanger sneri sér fyrst að liðþjálfanum og spurði hann að nafni. „Murfield, herra minn". „Þér áttuð að sjá um eftirlitið utan girðingarinnar í nótt er leið?" „Já, herra minn". „Segið mér hvað gerðist". „Við hófðum ekið einn hring meðfram girðingunni, staðnæmzt við aðalhliðið og tilkynnt að allt væri í lagi og vorum að leggja af stað aftur. Það mun hafa verið um fimmtán minútur yfir ellefu, en getur þó munað um tvær mín- útur, til eða frá. Þá gerðist það, að við sáum stúlku bera fyrir I bjarma jeppaljósanna í á að gizka hundrað og fimmtíu metra fjarlægð frá hliðinu. Hún var á hlaupum, hárið flaksandi í allar áttir og virtist á æðisgengnum flótta, grét og hrópaði i senn. Það var ég, sem sat undir stýri, þegar þetta gerð- ist. Ég stöðvaði jeppann, stökk ut og hinir komu á eftir mér. Vitan- j lega hefði ég átt að skipa þeim að sitja kyrrum, en það láðist ! mér ..." „Við skulum láta kyrrt liggja | hvað þér hefðuð átt að gera. Á- fram með söguna, maður". „Jú, við komum þarna að henni. Það var mold á andliti hennar, káp- an hennar rifin. Ég sagði..." „Hafið þér séð þessa stulku áð- ur?" „Nei, herra minn" „Munduð þér þekkja hana, ef þér sæuð hana aftur?" Hann hikaði við svarið. „Ég ef- ast um það, herra minn. Það var ekki sjón að sjá hana". ¦;.;„Hún talaði til „Já, herra minn". „Munduð þér þekkja rödd henn- ar? Mundi nokkur ykkar þekkja rödd hennar aftur?" Þeir þögðu og hristu höfuðið. „Einmitt það", mælti Hardanger þreytulega. „Hún kvaðst vera I nauðum stödd og allt það. Og á nákvæmlega útreiknuðu andartaki kom ,svo einhver náungi í ljós, vitanlega á harðahlaupum. Og þið tókuð sprettinn á eftir honum, all- ir þrlr. Gátuð þið virt hann fyrir ykkur?" „Við sáum hann ekki nema brot \ír andrá, herra minn. Og það var j niðamyrkt..." „Og hann hljóp upp I bíl og ók á brott skilst rriér. Og það var I eins með bílinn — þið sáuð hann ' rétt í svip og svo var hann horfinn I út.í myrkrið ..." I „Já, herra minn. En það var ekki fólksbíll. Sendiferðabíll. Bed- ford". - „Einmitt það?" - Hardanger hvessti á hann augun. „Og hvern- ig í fjandanum veiztu það?" Var ekki niðamyrkur?" „Það var Bedford", endurtók Murfield. „Það heyrði ég á hreyf- ilhljóðinu. Ég er bflvirki að at- vinnu utan herþjónustunnar". ,Hann hefur á réttu að standa", sagði ég. „Ganghljóð Bedfords hreyfilsins er mjög sérkennilegt". Hardanger reis úr sæti slnu. „Ég kem strax aftur", sagði hann og það þurfti ekki neinar dulargáfur til að vita það að hann ætlaði rak leitt þangað, sem næsta síma var að finna. Hann leit til mín, kinkaði kolli til hermannsins og hvarf úr salnum. Ég spurði vingjarnlega hver hefði séð um víghundinn sem átti að hafa vörzlu I viðkomandi girðingarhólfj síðastliðna nótt. Svæðinu á milli girðinganna var nefnilega skipt niður I fjögur hólf með lágri þvergirðingu úr tré, og einn víghundur hafður til vörzlu I hverju hólfi, ásamt gæzlumanni sínum. „Þér, Ferguson?" Dökkhærður og gildvaxinn ná- ungi, óbreyttur hermaður, Fergu- son að nafni hafði risið ur sæti sínu. Ferguson þessi var atvinnu hermaður — og fæddur hermaður — harðsnúinn, aðgangsmikill og ekki sérlega vel gefinn. „Já, ég" svaraði hann. Það var greinilegur þvermóðskuhreimur f röddinni. „Hvar voruð þér klukkan 11:15 síðastliðna nótt?" „í fyrsta hólfi með Rollo. Það er víghundurinn, sem ég sé um". „Og þér urðuð sjónarvitni að þeim atburði, sem Murfield lið þjálfi var að segja frá?' „Auðvitað". „Fyrsta lygin, Ferguson. Og ef j þér bætið annarri við, verðir þér i sendur aftur til herdeildar yðar, ' áður en sól er af lofti" „Ég lýg ekki". Það kom allt í einu ljótur •svipur... á andlit harjs. „Og þér skulu&«kki leyfa yður að tala þannig til mln, herra Cavell. Þér getið ekki haft I hótunum við mig Iengur. Þér megið vita það að okkur er öllum fullvel kunnugt um að þér voruð rekinn úr stöðu yðar hér". Ég sneri mér að sendiboðanum. „Farið og biðjið Weybridge höfuðs mann að koma hingað tafarlaust", sagði ég. Sendiboðinn lagði af stað, en tröllstór liðþjálfi reis úr sæti sfnu og stöðvaði hann. „Þess þarf ekki herra minn," sagði hann. „Ferguson er fífl. Það getur ekki legið 1 láginni. Hann var 1 slmaherberginu við hliðið. Sat þar hjá símaverðinum, reykti og drakk kókó. Ég var á verði. Sá hann aldrei, en vissi hvar hann var og hafði áhyggjur af því. Fergu son hefur alltaf skilið Rollo einan eftir 1 hólfinu, og þar sem sá hund ur er svo grimmur að hann mundi verða hverjum manni að bana, ef í það færi, þá var það öruggt". „En það reyndist ekki öruggt" sagði ég, „Þér hafið lengi haft þennan háttinn á, Ferguson, er ekki svo?" POM'T COMCEKM YOURSELF A50UT SOMETHINS THAT ¦ ^HfrSN'T YET HAFPEMEPÍ^ Heilsuvernd Námskeið mín 1 tauga- og vöðvaslökunar- og öndunaræf- ingum fyrir konur og karla hefjast mánudag 4. október. — Uppl f slma 12240. VIGNIR ANDRÉSSON — Iþróttakennari — Áður en mig fer að gruna einhvern ákveð in um að hafa brennt kofana ætla ég að tala við Kaanu — Ég er mjög óttafull út af því sem kann að eiga eftir ag gerast. Vertu ekki með áhyggjur út af þvi sem enn hefur ekki gerzt. — Auðvitað, ég hugsa bara að ég sé þreytt. Þetta hefur verið mikið álag á þig, Na- omi, J.Ú. ættir að fara inn að sofa og fá þér nokkra hvfld. - Meðan ég veit af þér hérna get ég sofið róleg. VÍSIR ASKRIFENDAÞJÓNUSTA Áskriftar- Kvartana- siminn er 11661 virka daga kl. 9 — 19 nema laugardaga kl. 9—13. VISIR er eina síðdegisblaðið kemur út alla virka daga Afgreibslan Ingóltsstræti 3 skráir nýja kaupendur S'imi 11661 auglýsing 0 r VÍSI kemur víða við VÍSIR er auglýsingablað olmennings AFGREIÐSLA AUGLÝSINGA. SKRIFSTOFUNNAR ER t INGÓLFSSTRÆTI 3 Slml 11663.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.