Dagblaðið Vísir - DV - 30.06.1988, Qupperneq 20

20
FIMMTUDAGUR 30. JÚNÍ 1988.
Lífsstfll
Hann Níels sat sallarólegur á bakk-
anum og horfði á busluganginn.
Vigdis og Aslaug koma æpandi nið-
ur.
Röðin i vatnsrennibrautina náði þvert yfir laugina og lengra en það.
Á bólakaf eftir salíbunu
- í vatnsrennibrautinni í Laugardalslaug
í sundlaugum Reykjavíkurborgar
hefur verið unnið að því að undan-
fórnu að auka viö ýmsan aðbúnað
og þjónustu fyrir sundlaugagesti.
Eins og flestum er kunnugt hefur
verið sett upp vatnsrennibraut í
Laugardalslaug og einnig hefur verið
sett upp ný gufubaðsaðstaöa í Vest-
urbæjarlauginni.
Allir úti í grunnu
DV kom við í Laugardalslauginni
eitt síðdegi er sólin sýndi Sunnlend-
ingum sig eftir margra vikna hlé.
Margt var um manninn strax við
innganginn en þaðan var biðröð út á
götu. Það vakti því furöu manns þeg-
ar út aö laug var komið aö ekki virt-
ist vera mjög margt í lauginni sjálfri
og því síður voru margir svo harðir
af sér aö þeir lægju í sólbaði í svalri
golunni.
Skýringin kom reyndar er litið var
í átt til barnalaugarinnar þar sem
nýlega var sett upp vatnsrennibraut.
Þarna var allt fólkið - eöa 'réttara
sagt, þarna var allt yngsta fólkið.
Maður verður bara að hoppa
Krakkahópurinn taldi svo sannar-
lega ekki eftir sér að bíða í biðröð.
Þarna við rennibrautina var en
lengri biöröð en í afgreiðslunni. Þessi
biðröð lá niður hringstigann í turn-
inum við rennibrautina og alveg
þvert yfir grunnu laugina og með-
fram bakkanum hinum megin.
Krakkarnir sögðu að biðrööin
gengi hratt, þau þyrftu í mesta lagi
að bíða í svona tíu mínútur, kortér.
„Það er verst að það er bara fjári
kalt hérna niðri í,“ sagði einn, „en
maður verður bara að hoppa og baða
út öllum öngum til að halda á sér
hita,“ bætti hann við. Einn pabbi
hafði beðið spenntur í röðinni og
reyndi hann nú aö láta lítið fara fyr-
ir sér en hann slapp ekki við okkur.
„Ég veit ekki hvaö ég er aö þessu,
þau eru að plata mig út í þetta,
krakkarnir," sagði hann um leið og
hann sett hausinn á kaf svo hann
yrði ekki inni á myndinni.
Tíðarandi
Sumir eignast vini...
Á bakkanum sat Egill Þorsteins-
son, sundlaugarvörður í sumar-
vinnu, og stjórnaði af röggsemi. Allt
varð þetta aö fara heiðarlega fram.
Það vildi reyndar bera viö að menn
væru að eignast vini mjög framar-
lega í röðinni þannig að „sumir“
þurftu að bíða lengur en „aðrir“ af
því að „aðrir“ vildu ryðjast fram fyr-
ir „suma“ en við nefnum engin nöfn.
Aö sögn Egils væri óös manns æði
að reyna að telja hve margir renna
sér niður brautina á klukkutíma, en
hann sagði aö reynt væri að láta þetta
ganga eins hratt og mögulegt er. „En
það verður náttúrlega að gæta
ýtrustu varkárni svo að ekki hljótist
slys af,“ sagði Egill um leið og hann
hóaði næsta holli upp í turninn.
Tuttugasta og fimmta ferðin
Tveir tólf ára strákar, Loftur og
Hlynur, komu nú brunandi niður og
fóru á bólakaf eftir salíbununa.
„Þetta er alveg rosalega gaman,“
sögðu þeir svo til samhljóða. „Ég er
búinn að koma hingað á laugardag,
sunnudag, mánu... .ogætlaaðkoma
oft í sumar," sagði annar þeirra um
leið og þeir flýttu sér af stað í röðina
því engan tíma mátti missa.
Gulla-og Stína komu nú æpandi
niöur brautina. Þær voru að klára
tuttugustu og fimmtu ferðina sína
þann daginn og virtist ekkert vera
fariö að draga af þeim.
„Verður maður ekkert ringlaður
af þessu?“
„Nei, nei, bara soldið blautur," gal-
aði einhver um leið og hann hraðaði
sér að enda raðarinnar sem lengdist
með hverri mínútunni.
Gulla, Stina, Vigdís og Áslaug i sæluvímu eftir fjölmargar ferðir í brautinni.
-gh
Tveir tólf ára sem ætla að stunda vatnsrennibrautina i sumar, Loftur og
Hlynur.