Dagblaðið Vísir - DV - 04.08.1989, Side 16

16
Sérstæð sakamál
FÖSTUDAGUR 4. ÁGÚST 1989.
Geymslu-
hólfaránið
Ræningjarnir höföu á brott meö
sér verömæti aö upphæö um fjörutíu
milljónir punda eða jafnviröi um
þrjú hundruö sjötíu og fimm milljóna
króna. Spumingin sem margir
spyrja sig nú er hvort þeir heföu
komist undan hefði einn þeirra ekki
átt ítalskan Ferraribíl sem hann vildi
ekki skilja við sig.
Rán í City
Það fór um marga í undirheimum
London þegar af því fréttist aö verð-
mæti að upphæö fjörutíu milljónir
punda heföu orðið fengur þeirra sem
stóöu aö stærsta ráni í heimsborg-
inni um langan tíma. Það var framið
eftir að tveir menn komust inn í
geymsluhólfafyrirtæki í City, viö-
skiptahverfinu, og brutu þar upp
fjölda hólfa og tæmdu. Meðal þýfisins
var reiðufé, skartgripir, demantar,
dýrmæt frímerkjasöfn og eiturlyf.
Er lögreglan haföi rannsakað
verksummerki á staðnum komust
sérfræðingar hennar að þeirri niður-
stöðu að enginn úr undirheimum
borgarinnar, það er úr hópi atvinnu-
þjófa, hefði staðiö aö ráninu heldur
óvenjuslyngir „áhugamenn“.
Knightsbridge
SafeDeposit
Centre
hét fyrirtækið sem átti geymslu-
hólfin en þau voru í aðeins nokkur
hundruð métra fjarlægð frá stór-
versluninni Harrods og konungs-
höliinni, Buckingham Palace.
Fyrirtækið var í eigu tuttugu og
átta ára gamals manns, Parvez Lat-
ifs, en ættingjar hans reka heims-
þekkt geymsluhólfafyrirtæki í Aust-
urlöndum flær.
Latif kom til Englands árið 1984 og
hafði þá meðferðis allmikla fjárfúlgu
sem hann hafði fengið hjá ættingjum
sínum. Hann varði fénu til að komá
á fót geymsluhólfafyrirtækinu og til
kaupa á glæsislegu einbýhshúsi þar
sem hann bjó með vinkonu sinni
Pamelu Seamarks, þrjátíu ára ljós-
hærðri og fráskilinni konu sem þykir
hin fegursta.
Dagurtaps
og hagnaðar
rann upp þann 12. júlí 1987. Strax
um morguninn var Latif kominn til
starfa í fyrirtæki sínu með tveimur
öryggisvörðum. Er nokkuð var hðið
á morguninn komu tveir menn í fyr-
irtækið. Þeir voru vel klæddir og
sögðust vilja taka á leigu geymslu-
hólf. Er þeim var boðið inn fyrir tók
hvor um sig upp skammbyssu en
jafnframt komu þeir fyrir skhti á
útidyrahurðinni. A því sagði að lokaö
væri vegna prófana á öryggiskerfinu.
Með sérstökum áhöldum tókst
mönnunum að opna um eitt hundrað
og tuttugu hólf og það sem þeir fundu
í þeim settu þeir í sjö stóra plastpoka.
Fágætirgripir
voru meðal þess sem rænt var úr
hólfunum. Má þar nefna Fhckdem-
antana sem metnir hafa verið á sex
mihjónir punda eða jafnvirði um
fLmm hundruð og fimmtíu milljóna
króna. Þeir voru þá í eigu Donatehu
Fhck sem gift er þýska fjármálafurst-
anum Gerd Fhck.
Það vakti einnig athygh ræningj-
anna aö í einu hóifanna skyldi vera
Parvez Latif.
heht khógramm af hreinu kókaíni.
Er ræningjamir höfðu verið að verki
í klukkustund hurfu þeir svo á braut
en áður höfðu þeir bundið Latif og
báða öryggisverðina.
Scotland Yard
fékk þegar máhð th rannsóknar og
lögregluforingjarnir, sem með það
fóru, létu það verða eitt fyrstu verka
sinna að leita upplýsinga hjá „göml-
um kunningjum" í undirheimum
London. Þeir héldu því strax fram
að enginn úr undirheimunum hefði
verið að verki heldur væri um að
ræða utanaðkomandi menn,
„heppna áhugamenn“ eins og einn
viömælenda lögreglunnar komst að
orði.
Latif veitti rannsóknarlögreglu-
mönnunum aha þá aðstoð sem hann
gat er að því kom að þýfið skyldi
metið til fjár. Hann hafði séð það sem
þjófarnir tóku og lýsing hans og við-
ræður við þá af eigendunum sem
vildu skýra frá því hvað verið hefði
í hólfum þeirra urðu th þess að hægt
var að áætla verðmæti þess sem horf-
ið hafði úr hólfunum og þar með það
tjón sem tryggingafélög yrðu beðin
um að bæta.
Sumtþó
vanmetið
Lítih vafi þykir þó leika á því að
sumir þeirra sem áttu verðmæti í
hólfunum hafi gefið upp minna tjón
en þeir urðu fyrir. Þannig leikur
grunur á því að menn úr Mafíunni
hafi átt þama „óhreina“ peninga-
seðla sem þeir hafi ekki vhjað kann-
ast við auk þess sem hættulegt getur
verið aö gefa upp verðmæti sem eng-
in grein hefur verið gerð fyrir á
skattskýrslum. Einnig var tahð aö í
einhverjum hólfanna hefðu verið
stolnir demantar, bæði frá Singapore
og Hong Kong. Óformlegt mat sér-
fræöinga var því að mun meira hefði
verið stohð en því sem metið var th
sex mhljóna punda eða fimm hundr-
uð og fimmtíu mihjóna króna.
Steve Mann.
Fingraför
Tæknimenn Scotland Yard rann-
sökuðu hvem ferþumlung í öryggis-
klefanum sem ránið var framið í og
þar kom að þeir fundu fingrafar sem
reyndist vera af Valerio Viccei, kun-
um ítölskum bankaræningja sem tal-
inn var í tengslum við alþjóðleg
hryðjuverkasamtök.
Viccei var þrjátíu og þriggja ára og
sonur þekkts lögfræðings í Bologna.
Var móðir hans vel þekkt í sam-
kvæmislífi borgarinnar.
Fjölskyldan hafði búist við því að
Viccei yrði lögfræðingur eins og fað-
ir hans því hans virtist bíða frami á
þeirri braut en svo varð ekki. Þess í
stað varð hann svarti sauðurinn í
fjölskyldunni því honum vora kennd
mörg innbrot og rán ásamt árásum
á jámbrautarlestir og önnur hryöju-
verk.
Til Englands 1986
Valerio Viccei kom til Englands
áriö 1986 með falskt vegabréf. Hann
var þá á flótta undan yfirvöldunum
í heimalandi sínu eftir að hafa fengið
tiu ára fangelsisdóm en að auki var
Valerio Viccei.
Pamela Seamarks.
hann var úr einu geymsluhólfanna í
Knightsbridge.
Lýsing
á Ferraribílnum var nú birt á öhum
lögreglustöðvum í London. 11. ágúst
sást hann fyrir utan hús í vestur-
borginni. Viccei var handtekinn er
hann settist inn í bíhnn.
„Þið vinnið," sagði hann og brosti
dapurlega er hann vár færðúr úr
bhnum.
Fram kom að Valerio Viccei hafði
ætlað sér að flytjast th Kólumbíu og
heföi verið farinn þangað tveimur
dögum áður hefði hann ekki ákveðið
að bíða th 16. ágúst til að geta flutt
bíhnn með sér.
Margir hafa velt þessari undarlegu
hegðan fyrir sér því Viccei hafði
komið svo miklu fé undan að hann
hefði getað keypt sér nokkra slíka
bha í Kólumbíu. Sennhegast þyk-
ir að hann hafi ekki óttast hand-
töku.
hann grunaður um bankarán í Suð-
ur-Frakklandi og á Spáni, eiturlyfja-
smygl og ólöglegan vopnaburð.
Ránið í Knitghsbridge hafði á sér
nokkurn fagmannsblæ og þegar
fingrafar Vicceis fannst þótti nær
víst að hann hefði staðið að því. Hann
fannst þó hvergi og var sem jörðin
hefði gleypt hann.
Scotland Yard fékk þó fljótlega
ábendingu um að Valerio Viccei væri
afar hrifinn af ítölskum Ferrari-
sportbílum. Var því farið að afla upp-
lýsinga um eigendur slíkra bíla.
Símahlerun
var það næsta sem gaf Scotland
Yard vísbendingu. Eftir ránið var
ákveöið að fylgjast með símtölum
Parvez Latif. Nokkru síðar var th
hans hringt frá gistihúsi í Tel AviV'
í ísrael. Var þaö Viccei og ræddi
hann við Latif um daginn og veginn.
Var helst að heyra að með þeim væri
mikh vinátta. Viccei sagðist búa á
sama gistihúsi og Pamela Seamarks
og þótti nú ljóst að hún væri ýmist
í slagtogi með Latif eða Viccei.
Skömmu eftir þetta símtal kom í
ljós að Viccei hafði nokkru áður
keypt nýjan Ferrarisportbíl og greitt
fyrir hann níutíu þúsund pund í
reiöufé. Það er jafnvirði um áttatíu
og tveggja mhljóna króna.
Er rætt var viö bílasalann staðfesti
hann að hafa selt umræddan bíl og
sagði jafnframt frá því að úr vasa
kaupandans heföi dottið lítih dem-
antin-. Skoðun hans leiddi í ljós að
46 daga
réttarhöld
Ránsmáliö mikla var tekið fyrir í
Old Bahey sakamálaréttinum í des-
ember síðastliðnum og stóðu réttar-
höldin fram f janúar í ár, eða alls í
fjörutíu og sex daga.
Valerio Viccei fékk þrjátíu og
þriggja ára fangelsisdóm en Latif,
sem skipulagði ránið með honum til
aö hressa upp á fjárhaginn eftir stór-
feht tap á rekstri geymsluhólfafyrir-
tækisins, var dæmdur í átján ára
fangelsi.
Þrír samverkamenn, David Poole,
Peter 0. Donoghue og Israel Pinkas,
fengu hver tíu ára fangelsi. Stephen
Mann, sem leysti rækilega frá skjóð-
unni um félaga sína, slapp með fimm
ára fangelsi.
Pamela Seamarks fékk eins árs
skilorðsbundið fangelsi fyrir yfir-
hylmingu. Hún hafði ekki vitað um
ránið fyrirfram en var talin hafa
komist á snoöir um það eftir á.
Talið er að Viccei fái frelsið eftir
tíu ár. Þá verður hann kominn á
fimmtugsaldurinn en ljóst þykir að
hann verði ekki félaus þá því tahð
er að hann viti hvar þrjátíu mhljónir
punda eru geymdar, jafnvirði um tvö
hundruð og níutíu mihjóna króna.
Honum kann hins vegar að þykja
skynsamlegt að láta lítið á sér bera
síðar meir því ýmsir af þeim sem
fengu tjón sitt í ráninu í Knights-
bridge ekki bætt voru atvinnuglæpa-
menn.