Dagblaðið Vísir - DV - 20.04.1998, Qupperneq 12

12
MÁNUDAGUR 20. APRÍL 1998
Spurningin
Var rétt af MH-ingum að
kæra úrslit Gettu betur?
Árni Heimir Ingimtmdarson
nemi: Já, það var rétt.
Svanborg Kjartansdóttir nemi:
Nei, þeir eru bara tapsárir.
Eva Brá Hallgrímsdóttir nemi: Ég
er alveg hlutlaus.
Steingrímur Finnsson nemi: Já,
mér fannst þetta svindl.
Sigurjón Egilsson ritstjóri: Já, að
sjálfsögðu.
Kristborg Hákonardóttir sjúkra-
liði: Já, mér fannst á þeim brotið.
Lesendur___________
Á biðlista
„Pað er nú því miöur svo að þeir sem eru utangarðs (-gótta) eru sjaldnast
uppi á borði í umræðunni nema þegar þarf á þeim að haida, eins og t.d. er
kosningar eru í nánd, því í öllum slíkum hópum leynast jú atkvæði."
Jóhann skrifar:
Ekkert yljar manni eins vel um
hjartarætur og þegar yfirlýsingar
koma frá frú borgarstjóranum, líkt
og sú er hún nú nýverið gaf út.
Þar var boðað að lagt yrði til við
borgarráð að Félagsbústaðir hf.
keyptu um hundrað íbúðir svo hægt
yrði að útvega hinum fátæku íbúð-
ar- leysingjum einhvern samastað á
því verði sem þeir ef til vill réðu við
fjárhagslega.
Ég er einn þeirra fátæku sem
hvergi eiga öruggan samastað og
nafn mitt er að finna á hinum langa
biðlista. Þar eru þeir sem ekkert
hefur verið hægt að gera fyrir nema
safna nöfnum þeirra á listana.
Ég lét skrásetja mig þar árið 1993
og síðan þá, allan þann tíma, hef ég
aldrei fengið neitt svar frá þeim sem
varðveita listann en ávallt verið
brýnt fyrir mér að ítreka stöðu mina
sem ég hef svo gert allan þann tíma.
En nú eru jú að nálgast kosning-
ar og framboðslistar birtast með
nöfnum þeirra er allt vilja fyrir mig
og þig gera en höfða um leið til þín
að kjósa nú rétt!
Það er nú því miður svo að þeir
sem eru utangarðs (-gátta) eru
sjaldnast uppi á borði í umræðunni
nema þegar þarf á þeim að halda,
eins og t.d. er kosningar eru í nánd,
því í öllum slíkum hópum leynast
jú atkvæði!
Ég hef það svona á tilfínningunni
að biðlisti hinna húsnæðislausu
hafi áður verið dreginn fram í dags-
ljósið og inn í umræðuna við slík
tækifæri en eftir það horfið aftur
inn í gleymskuna í einhverri
möppu sem síðan er ekki opnuð fyrr
en að fjórum árum liðnum!
Kannski ættum við, hinir hús-
næðislausu, að birta okkar lista og
fara í framboð? Við gætum þá alla-
vega unnið í okkar málum ef við
kæmum manni að!
En mitt gamla verkamannshjarta
tók kipp við fregnina og sjálfsagt
hafa þeir verið fleiri sem fundu fyr-
ir kipp í hjarta, þó vonandi hafi það
nú ekki stöðvast i neinum!
Og kannski verð ég svo hólpinn
að vera búinn að fá húsnæði fyrir
kosningar og frú borgarstjóri þá að
sama skapi hólpin að fá þá mitt at-
kvæði.
Hver man nú Sturlu?
Ingvar skrifar:
Þegar Sverrir Hermannsson varð
menntamálaráðherra stóð talsverð-
ur styr um tilnefningu hans sem
ekki minnkaði eftir að hann tók við
embættinu.
Námsstjórinn á Norðurlandi
eystra, Sturla Kristjánsson, hafði
orðið fyrir Jæim hremmingum al-
mættisins að vetur varð mjög snjó-
þungur, svo aö fé það sem mennta-
málaráðherrann hafði talið nægjan-
legt til aksturs barna úr skóla og í
nægði ekki. Samt lét Sturla bömin
áfram skrönglast með skólabílnum
yfir snjóskaflana en hefði betur lát-
ið þau sitja heima. Sömuleiðis
reyndist það fé, sem ráðherrann
ákvað nægjanlegt til sérkennslu,
allt of lítið. Samt lét Sturla bömin
fá áfram lögboðna kennslu sam-
kvæmt fræðslulögum.
Sturla rekinn
Af því að Sturla fræðslustjóri
vildi fremur halda fræðslulögin,
sem vom á hans könnu, en ekki
fjárveitinguna, sem ráðherrann átti
að sjá um, fór hann um 2 millj.
króna fram úr áætlun. Vora það
smámunir miðað við það sem ýmsir
aðrir fóru fram úr fjárveitingum,
t.d. sjálft menntamálaráðuneytið, en
á það var ekki minnst. Ráðherrann
hafði snör handtök og rak Sturlu
umsvifalaust úr starfi. Ekki hafði
Sturla dregið sér fé, hann hafði ekki
einu sinni sinnu á því að draga lax
úr á (á kostnað almennings). Glæp-
ur hans var sá að hafa látið bömin
njóta fræðslulaganna.
Björk sker sig úr fjöldanum
Konráð skrifar:
Margir íslenskir tónlistarmenn
hafa reynt fyrir sér á erlendum vett-
vangi, með heimsfrægð í huga, en
ekki tekist. Stór nöfn síns tíma,
Hljómar, Trúbrot, Chance, sem
gagngert vora stofnaðar til að „slá í
gegn“ í útlöndum, náðu ekki nein-
um eftirtektarverðum árangri.
Síðan líða árin. Þá gerist það,
eins og hvítur stormsveipur, að
smágerð kona, sem lengi er búin að
vera í bransanum, rýfur múrinn og
skýtur öllum gömlu köppunum aft-
ur fyrir sig og hreppir „þann stóra“
á heimsvísu. Ekki bara það að þessi
„lottóvinningur" lendi i höndum
konu heldur hefur hún líka sópað
að sér verðlaunum og viðurkenn-
ingum i hinum ýmsu löndum.
MilÆ þjónusta
allan sólarhringii
i sima
5000
kl. 14 og 16
Munum aö Björk er fyrsti íslending-
urinn sem nær langt með tónlist
sinni á erlendum vettvangi í geysi-
hörðum dægurlagabransanum.
Já, ég er hér að fjalla um Björk
Guðmundsdóttur. Stúlkuna sem í
það minnsta ég átti ekki von á að
næði langt með tónlist sinni en hef-
ur í dag lagt heiminn að fótum sér.
Á Björk sannaðist þetta máltæki:
Enginn er maður spámaöur í sínu
fóðurlandi.
Munum að Björk er fyrsti íslend-
ingurinn sem nær langt með tónlist
sinni á erlendum vettvangi í geysi-
hörðum dægurlagabransanum.
Ein á stalli
Ég tel að frægð Bjarkar sanni fyr-
ir mönnum að fólk er orðið þreytt á
iðnaðartónlistinni sem hefur tröll-
riðið flestum útvarpsstöðvum á
Vesturlöndum hin síðari ár. Þar
sem maður er í raun að hlusta á
sama taktinn daginn út og inn sem
einhverjir menn á bak við skrifborð
hafa fyrirfram ákveðið að svona
skuli vera.
Hin afar sérkennilega hljómlist
Bjarkar segir mér að hlustendur
hafa ekki snúið baki við þeim höf-
undum sem koma hreint fram og
gefa út efni sem þeim sjálfum líkar
og hafa mætur á. Þvert á móti virð-
ir fólk hina sem til að byrja með
virðast ætla að synda gegn gildandi
lögmálum. Nákvæmlega þetta hefur
þessi kona gert með list sinni. Og
sigrað.
Menn sjá glöggt að Björk Guð-
mundsdóttir sker sig algerlega úr
fjöldanum. Hún er í raun á stalli
sem fáir munu komast á.
Hví hækka
lánin?
Guðrún hringdi:
Þannig er mál meö vexti að lán
að upphæð 130.000 kr. var tekið
1982 til 25 ára hjá Lífeyrissjóði
starfsmanna ríkisins og er það í
dag orðið 400.000 kr. Afborgun er
5.000 kr. árlega, vextir og verð-
bætur 75.000 kr. Eftir era 10 ár.
Hvort lántakandi er þá laus úr
prísundinni veit ég ekki eða hvort
hann heldur áfram að borga sí-
vaxandi höfuöstól plús vexti og
vaxtavexti til eilífðamóns.
Þetta er ekki stór fjárhæð hjá
þeim sem hafa tekjur umfram
venjulegan launþega í erfiðis-
vinnustörfum, sér í lagi í heil-
brigðisgeiranum, sem margir
hverjir eru orðnir öryrkjar á
miðjum aldri, fyrir utan þá sem
oltnir era upp fyrir tjaldið, sem
ábyrgðarmenn á „skuldum“ ann-
arra.
Nú spyr ég einu sinni enn: Af
hverju hækka lán lífeyrissjóð-
anna en lækka ekki þegar greitt
er af þeim?
Hvaða toppar bera ábyrgð á
þessari „talnaspeki" í gegnum tíð-
ina?
Ekki þýðir að snúa sér til millil-
iðanna, þeir vita ekki sitt rjúkandi
ráð en vísa bara hver á annan.
Bændagisting
Guðrún hringdi:
Ég bý úti á landi, nánar tiltekið
er ég bóndi, og undanfarin ár hef
ég rekið bændagistingu í gamla
bænum. Ferðamenn, bæði ís-
lenskir og útlenskir, hafa notað
bændagistingar úti um allt land
undanfarin ár. Þaö er ekki ein-
göngu ódýrt að velja bændagist-
ingu heldur geta ferðamenn varla
verið nærri náttúrunni í sumar-
leyfunum - nema ef þeir skyldu
sofa í tjaldi. Nú fer sumarið í
hönd og ég veit að margur ferða-
maðurinn mun velja bændagist-
ingu í sumarfríinu. Ég veit lika
að bændur taka þeim vel. Náttúr-
an er líka eitthvað sem flestir
vilja njóta í fríunum. Gleðilegt
sumar.
Frúarverslanir
F.B. hringdi:
Síðastliðinn miðvikudag birtist
bréf í lesendadálki DV merktu
J.F. sem sagði aö svo virtist sem
ekki væri hægt að fá fót í stærð-
arflokki J.F. úti á landsbyggðinni.
F.B. hafði samband við blaðið og
benti á að Stórar stelpur eru með
útibú í Krónunni á Akureyri og
Gríma á Egilsstöðum er með um-
boð fyrir Stóra listann. A.A hafði
líka samband og benti á að Meyj-
amar í Austurveri sendu fatnað
út á land auk þess sem fariö væri
á vegum verslunarinnar út á
landsbyggðina og fót sýnd.
Þeir stóru
sleppa
Svava hringdi:
Mig langar að lýsa hneykslun
minni á laxveiöimáli bankastjóra
Landsbankans og braðlinu með
almannafé. Það stóð í DV sl.
þriðjudag að lögsókn væri mögu-
leg. Mér finnst að það eigi tví-
mælalaust að draga þessa menn
fyrir dóm og dæma þá í fangelsi.
Sonur minn er í fangelsi fyrir
tryggingasvik og því var slegið
upp í DV á sínum tíma með fyrir-
sögninni: „Svikahrappur". Þessir
menn era engu aö síður svika-
hrappar en ég þykist viss um að
þeir verða ekki settir í fangelsi -
þeir era í of háum stöðum til
þess. Aðrir era hins vegar látnir
svara til saka fyrfr sín svik. Mér
finnst kominn tími til aö láta
þessa menn svara til saka fyrir
sínar gjörðir. Mér finnst ekki
vera hægt að láta það viðgangast
í þessu þjóðfélagi að þeir sem era
í háum stöðum sleppa alltaf en
litlu jónarnir séu dæmdir í
margra ára fangelsi. En ég veit að
það verður ekki því þetta þjóöfé-
lag er svo rotið. Þeir stóra sleppa
alltaf.