Alþýðublaðið - 11.03.1970, Síða 14

14 Miðviikudagur 11. m'arz 1970
cr
Margaref B. Housfon:
Læsta herbergið
— Hvað varstu að hugsa
með því að leggjast veik?
Hvers konar tiliitsemi er það
. að gera aila laí'hrædda og
kvíffiandi, spurði hann glettn-
islteiga.
Mig grunaði hvað þessari
iheimsókn lians miundt valda.
Sannilega hafði móðir hans
sagt honum að ég yrði að öli-
/um Hkindum á bak ogburt þsg
'ar brúðkaup hans stæði og
•hann skyldi því heimsækja mig
og kveðja mig. S'leðaferðin
hlaut þá að sjálfsögðu að vera
hans eigin hiigmynd. Eg þakk
aði hoinuim fyrir blómin og
boðið.
Hann brosti sínu seiðdjarfa
brosi. — Þekkir þú Lenoníu?
spurði hann.
— Eg þe-kkti hana í eina tíð.
Að vfe-u ekki náið, sivaraði ég.
— Þið eigið áreiðanlega eft-
ir að kynnast nánar, sagði
hann. E-g er viss um að ykbur
kemur vel s-aman. Þá varð
'mér ljóst að hann hafði ekki
huigmynd ;uim væntanlega för
mína.
— Lofaðu mér að sjá andlit
þitt, mælti hann. Svona —
þetta kann ég betur við. Hvert
• eigiuim við að aka?
Eg fann að mig langaði mest
. til að sjá bóndabýlið, áður en
ég færi aifarin, en það var of
l'ang.t þangað. — Eg læt þig
ráða ferði-nni, svaraði ég. —
Við ókuim yfir vatnið. Það
var kailt, loftið grámóskulegt
og leit út fyrir hríð.
— Nógu heitt? spurði ég.
— Já áreiðarnlega.
— Eg vona að þú hafir bú-
ið þig nógu vel. Þú hefur vit-
anlega ekki lcomið út fyrir dyr
að undanförnu. Hið hvíta
blóm prestsetursins, sem stenö
>ur rótum í eilífðinni. TJm hvað
ertu að hugsa?
— Um grænu buxurnar sem
Pony var allltaf í þegar hún
ók á sleða. Manstu éftir þeim?
— Hvort ég mian. Þær eru
eitthvað það hræðilegasta sem
ég hef séð. Eg hataði þær. —
— Þá getur þú þó hatað,
varð mér að orði.
— Hvað áttu við? Eins og
það sé ©kki margt og margvís
iegt sem ég hata. Til dæmis
það að konnr stýfi hár sitl
við hnakkagróf. Hvers vegna
vitja þær endilega líta út eins
■ llll NM Mlll HHH R III
og karlmenn? mælti Dane.
— Hvers vegna raka karl-
menn sig? spurði ég á móií.
— Hvers vegna vilja þeir
tendilega vera snoðnir um vang
ann einis og kvennmenn?
— Sú h-lið málsins er ein-
mitt athugandi, svaraöi hann.
— En hvað uim það, ég er
fegin á meðan Leónía tskur
ekki upp á þeim óvanda að
klippa isig. Þú misstir mikið af
þínuim kvenlegu töfrum þeg-
ar þú styttir hár þitt.
— Var ég gædd kvenlegum
töfrum, Dane?
— Já, vissuliega. Meira að
segja sem stelpukrakki.
— Og voru þeir töfrar ein-
göngu fólgnir í fléttunum mín-
rim?
—■ Fléttenium og stóru, gráu
augunuim sem virtust horfa
innst í hugarfylgsni manns. Og
ihæfileikum þínum til að
ihliusta. Þá list kunnirð'u svo
fulikoimttega að fólk freistað-
ist til að segja þér mun meira
én það kærði sig um, mælti
hann. — Það voru þínir leynd
ardómsfu'Ilu töfrar.
— Leyndardómar, endurtek
ég annars hugar. Hefur þú
komið til Yonder Key, Dane?
— Einu sinni. Þegar ég var
lítilt drengur. Mamma dvald-
ist þar vetrarlangt m'eð okk-
ur Pony.
— Þótti þér gott að vera
þar á eynni? spurði ég.
— Já, maður getur aldrei
orðið þreyttur á að ganga þar
lum fjöruna. Fólkið er hinsveg
-ar sérviturt og leiðinlegt, sagði
'hann. — Allt upp til hópa. —
Meira og minna af göflum
gengið.
— Eg veit að Zoe er ekki
mleð réttu ráði, varð mér að
orði.
— Já, hún er gengin af göfl
unum. En bezta skinn engu að
siður. Hún gaf mér leikföng.
Við urðum að fara upp marga
og langa stiga þegar við lit-
um inn ti-l hennar. Eg æt.iaði
að hafa leikföngin á brott með
mér, en raamma lét mig gefa
henni það aftur. Eg var all-
an liðlangan daginn niður í
Ifjöru. Gróf í sandinn og horfði
á máfana. Já, þar var gott að
vera.
— Var Jóhanna líka sérvit-
ur og leiðinleg, spurði ég.
— Það hafði engm orð á
þvi, en ég forðaðist hana eins
og mér var umnt, en hún var
tígmleg kona þrátt fyrir allt.
Við vorum pertiuvinir, gamli
imaðurinn og ég, en nú þegar
ég rifja þetta 'allt upp fyrir
imér, sé ég að hann var geng-
inn af göiflunum eins og hitt j
fólkið .... Þú ert þó ekki aö
hugsa um að gera alvöru úr
Iþvi að fara þangað, eða hvað?
— Hálft í livoru. Ræður þú
mér ef til vill frá því?
— Eg mundi segja að þín
eigin uppástunga væri betri.
Að ieggja fyrir þig kennslu á
ég við. Jafnvel það að giftast
'Séra Simms. 8
— Þá hafði mamima hans
eagt honuim allt.
— Þú mynidir verða hin á-
kjósanlegasta prestskona, OIi
vía. Og því e'kki að sl'á til?
Foreldr’uim þínum mundi þykja
það mikils um vert að hafa
þig hjá sér; þú mundir að svo
mörgu leyti koma þeim í stað
Pony. En miamima heldur að
umhverfið rnuni hafa svo dap
lurlleg áhrif á þig vegna minn-
inganna sem við þær eru
bundnar.
Hann Sveiflaði svipunni og
ihestarnir hertu sporið.
— Við skulum snúa heím
-aftuir, sagði hann. — Jú, favðiu H
til Yonder Key. Ólivía. Ser.ni
ilega er þar aUt breytt frá því
sem var. Hamingjan góða —
iþað eriu liðin mieira en tutt-
hgu ár síðan ég var þar. Jó-
ihanna frænka hlýtur að vera
orðin fjörgömull. Zoe líka. —
Aldrei heif ég hugleitt það áð-
ur....
Það var komin skæðadrífa
og tekið að rökkva. Bjarma af
jólaljósunum lagði út um
igjlúggana. Meiningarlaus orð
fylltu huga minn, blönduðust
bjöill'ulkliðnum og rödd Dane
barst til miín einhvers staðar
úr fjarska. Eg heyrði hann
kaila á mig mieð nafni en gat
ielkki með nokkru móti svarað.
Og í rauninni fannst mér það
elkki skipta neinu máli. Ekk-
■ert virtist skipta neinu máli
framar.
iÞegar ég opnaði augun lá
ég á legubekknum í skrifstof
unni, en Dane sat við hlið
mér. — Líður Iþér betur?
spurði ég.
— Það steiríleið yfir þig.
Flríkirkjusöfnuðurinn lí Ueykjavík
Aðalfundur
safnaðarins verður haldinn í Fríkirkjunni
isunnudaginn 15. marz n.k. kl. 3 e.h. strax á
eftir miesisu.
Fundarefni:
Venjuleg (aðalfundarstörf
Önnur jmál. i
Safnaðarstjórnin
Nú er rétti tíminn til að kllæða gömlu hus-
gögnin. Hef úrval af góðum áklæðum m. a.
pluss slétt og munsti-að.
Kögur og leggingar.
BÓLSTRUN ÁSGRÍMS
Bergstaðastræti 2 — Sími 16807.
Stéttarfélag verkfræðinga
Aðalfundur
Aðalfundur Stéttarfélags verkfræðinga verð
ur hialdinn í Tjarnarbúð uppi, í kvöld kl.
20.30.
Dagskrá Isamkvæmt félagslögum.
Stjórnin