Lesbók Morgunblaðsins - 05.02.1950, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 05.02.1950, Blaðsíða 3
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 63 rólega upp að bryggjunni og fje- lagarnir tóku strax að gera við vjel- ina. Þeir höfðu varastykki um borð, en á þessum stað var hvorki hægt að fá fagmann eða nauðsynleg tæki til fullkominnar viðgerðar, svo beir ákváðu að sigla til Húsavíkur morg -uninn eftir á hægri ferð, eftir þá bráðabirgðaviðgerð, sem þeir fram- kvæmdu. Á BRYGGJUNNI í Flatey stóð yfir fiskaðgerð. Jeg gaf mig á tal við einn af eyarskeggjum og spurði hann hvernig aflaðist. Hann sag'ði að afli væri tregur. „En þetta er mikill fiskur," sagði jeg og benti á stórar fiskhrúgur á bryggjunni. „Já; en hann er veiddur af alt of mörgum bátum og á altof langar línur', til þess að geta talist mikill fiskur," svaraði hann með þeim raddblæ, sem gaf til kynna, að honum væri þegar ljóst, að hann var að tala við algeran aula í þess- um efnum. Jeg tók eftir því, að talsvert af smálúðu lá eins og hráviði um alla bryggju og sá að sumt af henni var eldra en frá síðasta róðri. „Hvað gerið þið við lúðuna?" spurði jeg. „Við borðum dálítið af henni, en hinu er hent; það skiftir áreiðan- lega tugþúsundum króna, sem hent er hjer af lúðu á hverri vertíð, vegna þess að ekkert hraðfrystihús er hjerna," svaraði hann. Jeg bað hann að selja okkur eina lúðu, cn hann vildi ekki heyra borg -un nefnda, heldur gaí okkur eina, sílspikaða.— Hvernig væri svo að setja upp lítið hraðfrystihús í Flatey? ELDSNEMMA morguninn eftir vaknaði jeg við það að vjeJin í bátn -um fór i gang Jrg vandist iljótt hljoðinu og sofnaði aftur. En ekki mun jeg haía sofið fast, því að hálf- tíma liðnum vaknaði jeg aftur — og nú við það, að vjelin stansaði! — Illur grunur settist að í huga mjer, og þar kom að jeg varð frið- laus, þar sem jeg lá í „kojunni", og fór því upp á þilfar til að athuga, hverju þetta sætti. — Það var ófagurt um að litast þar uppi. Flatey var fyrir vestan okk- ur; í móðu. Og eins var að horfa til lands; það sást óljóst í gegnum þok- una. Hafaldan kom úr norðri og lið- aðist í stórum bylgjum til lands; og ekki vorum við lengra frá landi en það, að greinilega heyrðist þegar brimið skall á klettum eða steypti sjer yfir fjörusand og urðargrjót. Hinn sterki heildarsvipur umhverf- isins var þungur grámi, sem varn- aði því, að nokkuð sæist í rjettri mynd. — Hráslagaleg norðanáttin andaði kóldum gusti og setti í mann hroll; en ennþá kaldari var sá vefu- leiki, sem jeg mætti á þilfarinu, þegar Hjáímar kom fasmikill á móti mjer og sagðb „Þá er hún víst stönsuð fyrir fult og alt. Við veiðum að minsta kosti engan hvalinn fyrst um sinn." Svo fór hann niður í „lúgar" og náði í eitthvað af verkfærum, og var undir eins kominn með þau niður í vjelarrúm, þar se,m Páll var fyrir; og nú stóðu hendur fram úr ermum hjá drengjunum þar niðri. Hinn illi grunur minn hafði reynst rjettur; vjelin hafði stansað vegna bilunar. — Óvissan um það hvort þeim tækist að' koma vjelinni í gang aftur, olli því að ýmsar ann- arlegar hugsanir gerðust ágengar við mig. — Fyrst þegar jeg kom upp á þiljur, hafði jeg tekið eftir duí'li, sem flaut skamt fyrir sunnaji okkur; nú hafði okkur beg- ar rekið suður fyrir duflið — nær landi. — Jeg þóttist sjá, að ef þcssu íæri fram, án þcss nokkuð væri að gcrt, tnundi okkur að lok- um reka aiveg upp i land. Jeg gekk „fram á" og sýndist legufærin vera í góðu lagi. — Og þarna var fokka til taks; mig langaði að leysa utan af henni og reyna að sigla hliðvind inn á Flóann; en vildi þó bíða átekta. Klukkustund var Jiðin . frá því vjelin stansaði. Dufiið var langt fyrir norðan okkur. Brimsogið úr landi heyrðist enn grcinilegar en fyr. Hjálmar og Páll voru svo. nið- ursokknir í vjelarviðgerðina að þeir gleymdu tímanum og vissu ekkert um rekann, svo mjer fanst það skylda mín að aðvara þá! — Jeg kallaði niður til þeirra: „Hvernig gengur ykkur?" Jeg fekk eiginlega ekkert ákveð- ið svar. „Okkur rekur nálægt landi," sagði jeg. „Væri ekki rjett að varpa akkerinu?" Þetta hreif. Páll rak höfuðið upp um lúgu á gólfinu í stýrishúsinu og horfði út um dyr»ar. „Hvaða kjaftæði er þetta í þjer, maður? Ertu hræddur? Það eru að minnsta kosti þrjú hundruð metrar í land ennþá! Farðu fram í og hit- aðu kaffi handa okkur!" Jeg snautaði fram í, kveikti upp í eldavjelinni, setti upp ketil með vatni, og innan skamms fór að sjóða. — „Hræddur"! Nei, ennþá var ástæðulaust að hræðast. En mjer fanst óviturlegt að láta bátinn reka í land og brotna, þegar með hægu móti var hægt að koma í veg fyrir það. — Þetta heí'ur þeim fje- lögum fundist líka, að því viðbættu að kjánalcgt væri að baka sjer mciri fyrirhöfn en nauðsynlegt var, því þcgar jeg var að renna í kaj'fi- könnuna síðustu „uppáheJJuimi" hrökk vjelin í gang hjá þeim. „Þetta fór vel," sagði jeg við Hjálmar, þegar hann kpm niður í „lúgar" til að hressa sig á kaífinu. ,.Ja. maður gclur gei.t ýuufelegt, þegar maður ma tii,". sv^xaði ha.mi.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.