Lesbók Morgunblaðsins - 05.03.1950, Blaðsíða 7

Lesbók Morgunblaðsins - 05.03.1950, Blaðsíða 7
LESBÖK MORGUNBLAÐSINS 131 J^>n. (ýr. „f-Sinaeuóh íióo Vií íshaf nyrst er önn og vetrarhríðin, en einnig heið og nóttlaus sumartíðin, og fólk sem býr þar hörðum höndum vinnur, en hvorki gull nje silkiþræði spinnur. Og ljóðin sem þú sjerff hjer, eru ei annað en efni smá á götu sinni er fann það; það kemur hjer í klæðuni hversdagsanna og kann ei alla siðu lærðra manna. Nú kýs hún gjarna Iærf ra skálda .ljóðin', i lausn máli saman tekin, þjóðin sem hrynh'enduna og hringhenduna orti og hagmælsku á sljettubönd ei skorti. En þeLr sem hjerna eru, kunna eigi að .yrkja' svo að hvergi greina megi að ljóðað mál sje; stuðla og höfuðstafi þeir stöðugt — þó að aðrir kastað hafi — í ljóðaformið heimta; jafnvel halda að hina, sem ei þessu megna að valda, í hagyrðinga hóp ei beri að telja, þó hærri ,skálda* sess þeim megi velja. En þó þau kveðin sjeu að sömu lögum og sjálfur Jónas hlitti fyr á dögum og Hallgrímur, sem heigum bljes að glóðum. slæf hjarta fólksins enn i þessum Ijóðum. Og er ei betra hjartslátt þann að heyra en hlusta þar sem dreitlar lækjarseyra í rauðamýri rimleysisins snauða, það raunamerki hjarta og sálar dauða? Að aldrei þagni sveitalífsins söngvar, að sori falli í lindir þeirra öngvar, þess biðja þeir sem ættjörð sinni unna og ólust upp við Ijóðsins tæru brunna. (TIL ÞÓRARINS STEFÁNSSONAR) Ljttu reitinn, þjóð mm, þenna, þegna trúrra unnið vérk; sjáffu hópinn karla og kvenna klæddan vinnulýðsins serk. I.uiii hönd þó hjeldi á penna, hjer var ritin saga merk. Árin líð'a, aldir renna, ei skal hrynja varðan sterk. Vinnulagið letistirða löngum sástu nú um hríð. Þeir sem ekki um arfinn hirða, enn eru miður þarfir lýð; hinir ættar-óðal girða, ekki flýja þraut nje strið. Viltu, þjóð mín. þessa virða þeir er skapa frægri tið? Máske nýjum reifuð roða rísi frægðarsól þín næst; tima sýnist betri boða bjarmi er hefir norðrið glæst; þá var stundum varnað voða er virtist mundi um bjargir fæst. — Vel sje þeim er þann dag skoða þegar hún sjest á lofti hæst. Lengi skyldi akur erja ávöxt fyr en gefi hann, gróðurreit þarf vel að verja, vísa hverri skemd í bann. Biessi regin heilög hverja hend er að þvi starfi vann; það að gera særi sverja sjerhvern biðjum nýtan mann. Þingeyingur, hrund og halur, hjer var lof þitt vottum fest, skreyttur þinnar sæmdar salur. svo hann virðist prýða flest. Ónytjung var aldrei falur orSstír sá er lýsir mest; endurhljómi hlió og dalur: „Heima þjóna eg guði best".

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.