Lesbók Morgunblaðsins - 05.03.1950, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 05.03.1950, Blaðsíða 12
136 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS renslið leggi, myndast tvískinnung- ur svonefndur. Skilyrði þess að áin hverfi er þetta: Að-undanf örnu, í mánaðar- tíma eða lengur, hefur þurrviðri gengið og jörð er auð, hitastig lágt. en þó ekki frost svo vötn hafi lagt. Jörð er því þurr og öll vötn í minsta lagi; árnar „hökra niður í grjóti". En skyndilega kólnar; alt, sem ána myndar, leggur ísi, læki og ána grunnstinglar, og stöðuvatn- ið, sem áin fellur úr, leggur þuml- ungs þykkum ísi, er bindur vatn það, sem annars hefði til árinnar fallið. Sje snjór á jörð, skaflar í lautum og giljum, skýlir snjórinn, vatn undir skafli grunnstinglar ckki, eigi heldur djúpt vatn (fljót). En gmnnu vatni á grýttum farvegi hættir við'að grunnstingla í fyrsta skarpa frosti á vetri. Líklega á sjer oftar stað en því er athygli veitt, að smá-ár (eins og Haffjarðará) hverfi í bili. Sje áin öll lögð ísi, er því ekki veitt eftir- tekt, þótt ísinn lækki. En hitt fá- gætt, að þá sje um íslaust bil í ánni að ræða, cins og volgrubilið á Fitjá og bil það á Haffjarðará, sem sjór fell í hana, er truflaði íslögn- ina. Og til þess að verða þurrðar- innar var, þarf maður að eiga leið þar um á þeim tíma. Af sögunni um hvarf Haffjarðar- ár er auðsætt hvernig ástatt er. Nóttina áður hefur verið skarpt frost, hið fyrsta þann vctur, og frjósandi um daginn (inisminni Árna, að verið hafi þýðviðri). Prest ur fer gangandi til kirkjunnar vegna þess að gangfæri er gott, jörð auð en frosin. Stendur heima, að áin er að verða þurr, og fjara er sjávar, þú er prestur á leið yfir Jiana um kvöldið. „Undrið" cr þetta: Á ca. dnum sólarhrmg heíur étoðuvatmö. sem áin f ellur úr, lagt ísi, svo og áin og t% dllir lækir,, sem í vatnið og ána falla, og allar grynningar í þeim grunnstinglað. Vatn í lygnufljótum í ánni er nokkra stund að fjara út. og því er hún fyrst þurr um kvöld- ið. Grh. 13. febr. '50. Björn Bjarnarson. >W ^W >W >W >W - Lönguhausar Frh. af bls. 130 andinn má sín. Við þekkjum ekki mörkin á milli sannrar trúar og hjá trúar, fremur en á milli þess, sem kallað er „stórt" eða „Iítið". Hitt er okkur Ijóst, að þegar þekkinguna þrýtur, þá tekur trúin við. Væru þeir menn til sem vita alt, þá þyrftu þeir ekki á trú að halda. — En meðal annara orða: Jeg man ekki betur en að dr. Helgi Pjeturss heldi því fram í fullri alvöru, að menn gætu með hugarfarinu einu (— að vísu samstiltu —) valdið veðurfarsbreytingu til hins betra eða lakara, valdið hallæri og slys- um mcð illum hugsunum o. s. frv. því vcgurinn til lífsins og Helveg- ur ættu upptök í hugum mannanna. Þetta virtist mjer aðal boðskapur hans um áratugi og að hann væri bygður á þekkingu. (Að því er hann sjálfur helt). Ekki er langt síðan hann hljóðnaði. Frá þessum boðskap til trúar á gerningaveður er ekki ýkja langur vegur. Jeg cr ckki ínaður til að dæma um sann- lciksgildi hans, cn þykist hafa tek- ið eftir þvi, að honum var meiri athygli veitt af „ómcntuðu" alþýðu fólki cn langskólagengnum mönn- um, sem virðast hafa fundið þau rök gegn honum, að lata þögnina geyma hann. Þctta er ckki sagt til þcss að gera lítið úr lærdómi og þekl-angu. )pað er íjarri uijcr. En visum moimum og favisum er jdfn holt að fylgja dæmi Páls gamla fra Tarsua. að ofmetna^t f klu Barnahjal MAIJMA hafði orðið að rcísa Siggu fyrir einhvcrja yfirsjón. Sigga fór að skæla og sagði: — Mamma, hvcrnig stendur á því að við getum ckki verið góð- ar hvor við aðra? Mamma hafði lofað Bjössa litla að fara í búð með sjcr. Hún þurfti að flýta sjer mjög heim aftur og gekk því hratt, svo að Bjössi varð að hlaupa við hliðina á henni, og litlu fæturnir hans tifuðu sem óð- ast. Eftir nokkra stund tók mamma eftir því að hann var þagnaður og bijcs af mæði. — Geng jeg of hratt, Bjössi niinn? spurði hún. — Nei, ckki þú, en jeg. —o— Forcldrar Steina fóru mcð hann í kirkju. Hann var órólcgur því að honum leiddist hvað presturirm talaði mikið. Pabbi hvislaði: — Uss, Steini, vertu rólcgur, prcst- urinn cr að kcnna okkur hvcrnig við getum komist til himnaríkis. — Við ætlum ekki þangað í dag, sagði Stcini svo hátt, að' allir hcyrðu. —o— l'að var á kosningadagimi. Mamma varð að hafa Olgu litlu með sjer þegar hún fór að kjósa, og Olga íór me'ð henni inn í kosningaklefann. Á cftir sagði hún: — Þú kaust þann manniiin, scm þú clskar mcst, mamma. — Hvað scgirðu barn? Hvernig dctlur þjcr þctta í hug? — I>ú mcrktir koss fyrir frarnan nafnið hans. —o— — Jeg vil ekki láta þvb ínjer, grenjaði Jóna. — Vertu ekki að þcssari vit- leysu barn, sagði arruna. Komdu nú undir cins og lofaðu mjcr að þvo þjer. Jeg hef altaf þvcgið mjer í framan tvisvar á dag síöan jcg var lílil. — Já, líttu i spegil og Ljaðu hvermg þaö heíur íarið með þig, sagði Jóna.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.